Καπιταλισμός

Το άμεσο και το απώτερο – με αφορμή του ΚΚΕ

Posted on Φεβρουαρίου 28, 2009. Filed under: ΚΚΕ, Καπιταλισμός | Ετικέτες: |

Τώρα που έληξαν οι εργασίες του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ και λίγο – πολύ γνωρίζουμε τις αποφάσεις του, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι εκείνο που συσπειρώνει γύρω του στελέχη και οπαδούς, έτσι που σήμερα το κόμμα αυτό να είναι το πιο οργανωμένο τμήμα του ενεργού πολιτικού πληθυσμού. Συχνά μου θυμίζει την κατάσταση του 1941, όταν είχαν διαλυθεί τα πάντα και τότε μια δράκα κομμουνιστών, απομεινάρια των διωγμών ή δραπέτες από τα ξερονήσια της εξορίας τους με τη στάση τους, με την αδιάλλακτη άρνηση κάθε συναλλαγής, συμβιβασμού ή ανοχής του κατακτητή, κατόρθωσαν να συσπειρώσουν πολλούς οπαδούς γύρω τους και προπαντός τους νέους.

Διερωτώμαι, λοιπόν, ποια αδιάλλακτη άρνηση (και αντίστοιχα ποια παραδοχή) λειτουργεί σαν συνεκτική ύλη μεταξύ των οπαδών του ΚΚΕ και ταυτόχρονα σαν άμεση πολιτική προοπτική.

Το Συνέδριο χάραξε μια σαφή πολιτική γραμμή: Αντικαπιταλιστική και ταυτόχρονα αντιμονοπωλιακή και αντιιμπεριαλιστική. Το δεύτερο και τρίτο επίθετο πιθανόν μετριάζουν την αυστηρότητα και την αδιαλλαξία του πρώτου και μας αφήνουν να υποθέσουμε ότι εχθρός άμεσος δεν είναι ο καπιταλισμός στο σύνολό του, αλλά κυρίως ο μονοπωλιακός και ο ιμπεριαλιστικός. Η διαφαινόμενη διάκριση έχει την προϊστορία της στη φιλολογία του ΚΚΕ, ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

Το ερώτημα είναι όχι αν είναι εφικτή μια νίκη εναντίον του καπιταλισμού, γενικά. Ούτως ή άλλως, η προοπτική αυτή είναι απώτερη. Το ερώτημα είναι αν η κατάλυση του καπιταλισμού (του μείζονος κακού) θεωρείται συμφέρουσα από την «εργατική τάξη». Σήμερα ο καπιταλισμός είναι ο μόνος μηχανισμός παραγωγής και κατανομής του πλούτου. Κρύβει ανισότητες, αδικίες και καταπίεση. Ούτε θα είναι αιώνιος, η παρούσα κρίση πιθανόν να περιγράφει τα όρια της ανάπτυξής του και της αντοχής του. Δεν φαίνεται όμως να είναι άμεσος στόχος για το ΚΚΕ η κατάλυση του καπιταλισμού. Η αντικαπιταλιστική αδιαλλαξία εν τούτοις, τροφοδοτεί το αδιάλλακτο φρόνημα των στελεχών και οπαδών του και προπάντων τις αδιάλλακτες και συχνά παράλογες διεκδικήσεις. Τα δύο τελευταία είναι πράγματι άμεσοι αγωνιστικοί στόχοι.

Και το τελευταίο ερώτημα: Κατάλυση του καπιταλισμού έστω! Αλλά τι θα τον αντικαταστήσει ως σύστημα και μηχανισμό παραγωγής και διανομής του πλούτου; Εδώ είναι που έρχεται το όραμα (ή το φάντασμα) του Στάλιν και του σταλινισμού. Το Συνέδριο αποφάνθηκε τελεσίδικα ότι «οικοδόμηση του σοσιαλισμού» είχαμε μόνο επί Στάλιν. Αμέσως μετά τον θάνατό του άρχισε η παρέκκλιση και ο οπορτουνισμός, μέχρι που φτάσαμε στην ανοιχτή προδοσία και την κατάρρευση του σοσιαλισμού.

Κάπως έτσι φαίνεται ότι πιστεύουν στο ΚΚΕ πως συνδέουν το άμεσο αγωνιστικό καθήκον με την οραματική προοπτική.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αγωνία στη γειτονιά

Posted on Φεβρουαρίου 15, 2009. Filed under: Ανεργία, Διεθνής Οικονομική κρίση, Εργασία, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Ο φίλος μου ο Πέτρος δεν άντεξε. Εβαλε πωλητήριο στο μαγαζί του και δεν βλέπει την ώρα να σηκωθεί να φύγει από μια επιχείρηση στην οποία έχει επενδύσει τα τελευταία οκτώ χρόνια της ζωής του – τα καλύτερα χρόνια ενός ανθρώπου που είναι γύρω στα σαράντα και ο οποίος έδειξε μεγάλη όρεξη για δουλειά. Σιγά σιγά, πρώτα με τη βοήθεια ενός καλού συγγενούς και τελευταία μόνος του, ο πάντα χαμογελαστός Πέτρος κατάφερε να εδραιωθεί στη γειτονιά, παρ’ όλο που τα προϊόντα του –τρόφιμα βιολογικής καλλιέργειας– είναι πιο ακριβά από αυτά της λαϊκής ή του σούπερ μάρκετ. Με τον Πέτρο συνηθίσαμε να πληρώνουμε λίγο παραπάνω, αλλά και να αγοράζουμε καλά προϊόντα και να χαιρόμαστε μια φιλική, καθημερινή κουβέντα. Το μαγαζί γέμιζε εμπόρευμα και πελάτες. Συχνά ξεπουλούσε γρήγορα, αλλά την άλλη μέρα τα ράφια ήταν πάλι γεμάτα με κάτι καλό. Ο τζίρος ανέβαινε σταθερά.

Τους τελευταίους μήνες, όμως, όλα άλλαξαν. Η χρηματοπιστωτική κρίση, που ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη με την κατάρρευση της αγοράς επισφαλών στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, άρχισε να ταράζει τα νερά του εμπορίου και εδώ, στη γειτονιά μας, λίγες εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα. Προμηθευτές του Πέτρου οι οποίοι εισήγαν προϊόντα από την Ευρώπη δεν έβρισκαν ρευστό για να πληρώσουν τους δικούς τους προμηθευτές. Οι ελληνικές τράπεζες, λόγω της στενότητας στο διεθνές σύστημα, είτε δεν έδιναν νέα δάνεια είτε δεν ανανέωναν τα παλιά είτε ανέβαζαν τα επιτόκια δανεισμού κατακόρυφα. Τότε, άρχισαν να φαίνονται οι πρώτες ελλείψεις στα ράφια, αλλά ο Πέτρος κατάφερνε να βρει κάτι παρόμοιο από κάπου αλλού και να ικανοποιεί τους πελάτες του.

Προχθές, όμως, ομολόγησε ότι δεν τα καταφέρνει πια. «Εχασα τρεις από τους μεγαλύτερους προμηθευτές μου. Δεν μπορούσαν να βρουν χρήματα για εισαγωγές και σταμάτησαν», μου είπε. «Αλλά και ο κόσμος δεν ψωνίζει πια. Ο τζίρος μου έχει πέσει στο ένα τρίτο αυτού που ήταν. Δεν πάει άλλο. Αλλο να κουράζεσαι και να σου μένει κάτι κι άλλο να κουράζεσαι και να μη βλέπεις φως. Εχω βάλει πωλητήριο». Τώρα αναγκάζεται να τηλεφωνεί σε πελάτες που του χρωστούν χρήματα, να τους τα ζητάει.

Τους τελευταίους μήνες, παρακολουθούσα την αγωνία του Πέτρου. Μου έλεγε για τους προμηθευτές του και τις προσπάθειές τους να δανειστούν με τη στήριξη του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ). Ο στόχος της κυβέρνησης ήταν να διευκολυνθούν οι επιχειρηματίες να δανειστούν από τράπεζες, με εγγύηση του ΤΕΜΠΜΕ. Πριν από λίγες μέρες, ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης είπε ότι από περίπου 20.000-25.000 αιτήσεις που έχουν κατατεθεί στις τράπεζες, γύρω στις 5.500 έχουν εγκριθεί – ένα σύνολο δανείων ύψους 555 εκατ. ευρώ.

«Μια κοροϊδία ήταν κι αυτό», λέει ο Πέτρος. «Κανείς δεν πήρε χρήματα από το ΤΕΜΠΜΕ». Η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση: λίγοι έχουν πάρει έγκριση, ενώ παραμένει άγνωστο πόσο χρήμα έχει φθάσει στην αγορά τους δύο μήνες που λειτουργεί το Ταμείο. Αλλά την ώρα που πνίγονται οι επιχειρήσεις έχουν άμεση ανάγκη από ένα σωσίβιο, δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν.

Η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να προωθήσει χρήμα στην αγορά, να μη χρεωθεί την κατάρρευση επιχειρήσεων. Και η θεωρία είναι καλή: το ΤΕΜΠΜΕ θα εγγυηθεί το 80% του ποσού που θα δώσουν οι τράπεζες σε τριετή δάνεια – έτσι και οι επιχειρήσεις θα χρηματοδοτηθούν και οι τράπεζες θα είναι καλυμμένες. Στην πράξη, όμως, η κυβέρνηση δεν υπολόγισε την απροθυμία των τραπεζών να επωμιστούν τις πιθανές επισφάλειες, την έλλειψη ρευστού των τραπεζών και την απαίτησή τους να βγάλουν περισσότερο κέρδος απ’ ό,τι ορίζουν οι επιδοτήσεις και οι όροι του ΤΕΜΠΜΕ. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι αιτήσεις περνούν από χρονοβόρο κόσκινο την ώρα που οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν. Εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για να ανασάνει η αγορά, θα δούμε πάρα πολλές επιχειρήσεις να κλείνουν η μια μετά την άλλη. Θα δούμε τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας να τσακίζεται, επειδή για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας δεν μπόρεσαν να δώσουν απάντηση στις προκλήσεις των καιρών.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η ώρα του λογαριασμού

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Ανεργία, Ανομία, Δικαιοσύνη, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Πολιτική |

Στη χώρα που κάθε θαύμα διαρκεί τρεις μέρες, οι ποινές διά παν έγκλημα κρατούν πολύ λιγότερο ή -χειρότερα- δεν υπάρχουν καθόλου. Δεν μιλάμε για την περίπτωση να ’χει κάποιος καλό δικηγόρο και να γλιτώσει τον (κατά την προσφιλή έκφραση των δημοσιολογούντων) πέλεκυ της Δικαιοσύνης. Aναφερόμαστε σε μια ιδιότυπη κοινωνική ανοχή προς την παρανομία η οποία μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα: από το παράνομο παρκάρισμα μέχρι την ανθρωποκτονία, κι από τη μούντζα στον δρόμο μέχρι τον ξυλοδαρμό ενός διαιτητή.

Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές: Παράνομο παρκάρισμα: «Ε! Tι να κάνει κι ο άλλος, όταν δεν βρίσκει να παρκάρει. Tο αφήνει στη μέση του δρόμου». Εγκλημα: «Δεν φταίει αυτός. Tο κοινωνικό περιβάλλον που μεγάλωσε». Aγένεια: «Mα δεν είδες τι έκανε ο μπήξε – δείξε». Ξυλοδαρμός: «Δεν φταίνε αυτοί. H Αστυνομία που δεν τους συγκράτησε». Aυθαίρετα: «Aυτούς κυνηγάνε, κι όχι τους (τάδε επώνυμους) που χτίζουν βιλάρες». Διαφθορά: «Mισθοί είναι αυτοί που έχει το Δημόσιο; Πώς να μην πάρει μπαχτσίσι κανείς;» Iδιαίτερα: «Φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα». Bομβιστικές επιθέσεις: «φταίει ο καπιταλισμός».

Bασικά πάντα φταίει το σύστημα, ο καπιταλισμός, η κακιά ώρα, κάτι αόρατο τέλος πάντων εκτός από το άτομο. H πολιτική και όχι ο διαπλεκόμενος πολιτικός. O τελευταίος «τι μπορεί να κάνει με τα υπέρογκα έξοδα που έχει;»

Aυτή η διευρυμένη ανοχή στην παραβατικότητα δεν έχει να κάνει με συμπόνια προς τον παραβάτη. Είναι μάλλον συνενοχή. Ετσι λοιπόν όλοι ξέραμε ότι στη Μύκονο γίνεται πολεοδομικό όργιο, αλλά στον βαθμό που κι εμείς μπορούσαμε να σηκώσουμε ένα ακόμη όροφο στην οικοδομή μας, η άναρχη δόμηση έπαυε να είναι πρόβλημα. Ολοι ξέραμε ότι στο Δημόσιο βασιλεύει η διαφθορά, αλλά όσο μπορούσαμε να δίνουμε μπαχτσίσι στον εφοριακό για να γλιτώσουμε φόρους, η διαφθορά ήταν κάτι να ’χουμε να λέμε στο καφενείο.

Χειρότερα; Αξιακή αποδιάρθρωση ανέβασε στην κορυφή της κοινωνικής εκτίμησης τους «μάγκες», εκείνους που «τα βολεύουν» και μπορούν να κλέβουν την Εφορία. Eκείνους που έχουν «κολλητό στην Πολεοδομία» και νομιμοποιούν κάθε οικοδομική αυθαιρεσία.

Eξάλλου, αυτούς επιβραβεύει διαχρονικά η Πολιτεία. Tα αναδασωτέα αφού οικοδομηθούν νομιμοποιούνται, οι υπερβάσεις στις δαπάνες των βουλευτών βολικά ξεχνιούνται, οι βουλευτές που μπουκάρουν στα γήπεδα εκτός από τη βουλευτική ασυλία καλούνται από τα τηλεοπτικά κανάλια να στηλιτεύσουν την παράβαση των νόμων και οι έχοντες πρόσβαση στα παράθυρα της TV έχουν πλήρη ασυλία.

Ετσι λοιπόν πορευόμαστε σε μια κοινωνία πλήρους αυθαιρεσίας. O καθένας πιστεύει πως μπορεί να κάνει ό,τι του καπνίσει, χωρίς να υποχρεωθεί να πληρώσει το αντίτιμο των πράξεών του. Tο χειρότερο δεν είναι ότι απλώς το πιστεύει, αλλά δικαιώνεται.

Το πρόβλημα όμως με τη Δημοκρατία της Διαφθοράς είναι ότι δεν μπορεί να πάει μακριά. Εξανεμίζει τα όποια πλεονάσματα έχει η χώρα (οικονομικά, δημόσιας γης κ.λπ.) και κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Η οικονομία φθάνει σε αδιέξοδο, η κοινωνία αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο και η πολιτική το πληρώνει. Τώρα η Ελλάδα λοιπόν ζει την ώρα του λογαριασμού. Και το κακό είναι ότι θα τον πληρώσουμε όλοι.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ευθύνη και τίμημα

Posted on Δεκέμβριος 6, 2008. Filed under: Διεθνής Οικονομική κρίση, Καπιταλισμός, Νεοφιλελευθερισμός, Οικονομία, Πολιτική |

γνώμη

Αντώνης Καρακούσης | Το Βήμα, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008

Η οικονομική κρίση ήλθε, αλλά δεν ήλθε εξ ουρανού. Είναι προϊόν στρέβλωσης και αστοχίας του οικονομικού συστήματος, φυσικό επακόλουθο συγκεκριμένων πράξεων και επιλογών. Είναι αποτέλεσμα της αχαλίνωτης και εν πολλοίς ανεξέλεγκτης λειτουργίας των χρηματοοικονομικών αγορών, οι οποίες κυριαρχήθηκαν από το κυνήγι της υπερμεγέθυνσης, της υπερκερδοφορίας και των υπεραμοιβών. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι οι τράπεζες συνέβαλαν τα μέγιστα στη διαμόρφωση αυτών των συνθηκών.

Παρασύρθηκαν από το κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής, από το κύμα της γενικευμένης ευφορίας, που ήθελε τα πιστωτικά αγαθά κυρίαρχα και τους πιστωτικούς κινδύνους ανύπαρκτους. Κάπως έτσι γεννήθηκε η «φούσκα» του υπερδανεισμού, που σήμερα βυθίζει τον κόσμο ολόκληρο στην ύφεση. Το δυστύχημα είναι ότι τα πρόσωπα που πρωτοστάτησαν στον κύκλο του υπερδανεισμού, της υπερτίμησης των αξιών και της υποεκτίμησης των κινδύνων πρωτοστατούν και στη σημερινή φάση της υποχρηματοδότησης, της υπερτίμησης των κινδύνων και των υποτίμησης των αξιών. Οι ίδιοι άνθρωποι που έδρασαν ανεξέλεγκτα στα χρόνια της ευφορίας οδηγούν και τώρα στην εποχή της κρίσης τις τράπεζες.

Δρουν, δε, το ίδιο ανεξέλεγκτα, διατηρώντας ακέραιες τις αντιλήψεις και τις στοχεύσεις τους. Ακόμη και στις σημερινές συνθήκες επιδιώκουν την κερδοφορία με κάθε μέσο, παραγνωρίζοντας τις ανάγκες των οικονομιών και των κοινωνιών. Ανταγωνίζονται ανοήτως μεταξύ τους για τις καταθέσεις, υπερτιμολογούν τις υπηρεσίες που προσφέρουν, είναι έτοιμοι να καταδικάσουν σε πιστωτική ασφυξία ακόμη και μεγάλες συνεπείς επιχειρήσεις, δεν δείχνουν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, καμία διάθεση ευελιξίας και προσαρμογής στις κοινωνικές συνθήκες που τείνουν να διαμορφωθούν. Λαθεύουν και πάλι.

Αν επιμείνουν, αν δεν αλλάξουν γνώμη, αν δεν αποδεχθούν ελάχιστη συμμετοχή στην κρίση, αν δεν αναλάβουν το κόστος που τους αναλογεί, αν δεν συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι θα περάσουν μερικές χρονιές χωρίς κέρδη, θα βυθίσουν τις οικονομίες στην ύφεση και τον κόσμο στη φτώχεια. Και στο τέλος θα αυτοκαταστραφούν και οι τράπεζές τους θα χαθούν. Όπως είναι φανερό αυτή η τραπεζική εκδοχή του παραλογισμού δεν μπορεί να γίνει ανεκτή στη σημερινή εποχή. Οι κοινωνίες και οι χώρες οφείλουν να αντιδράσουν, να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Να ελέγξουν πράξεις και αποφάσεις, να επαναφέρουν τα πράγματα σε λογική τροχιά και το οικονομικό σύστημα σε κανονική λειτουργία.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι «μαύρες τρύπες» του κ. Καραμανλή

Posted on Δεκέμβριος 5, 2008. Filed under: Δεξιά, Διαφθορά, Διεθνής Οικονομική κρίση, Εξεταστική επιτροπή, Ηθική, Καπιταλισμός, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

γνώμη

Αντώνης Καρακούσης | Το Βήμα, Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008

H πρώτη μεγάλη «μαύρη τρύπα» της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης άνοιξε με το αδιερεύνητο ή καλύτερα με το κουκουλωμένο σκάνδαλο των υποκλοπών. Από την αποκάλυψή του κατέστη σαφές ότι οι υποκλοπές ήταν τεχνικά άρτιες και το σχέδιο μοντέρνο, προϊόν συντονισμού σκοτεινών εγκεφάλων και ακόμη σκοτεινότερων υπηρεσιών. Και σε εκείνη την περίπτωση έγινε λόγος για οργανωμένο ημικρατικό σύστημα που έδρασε συντονισμένα, τόσο για τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις όσο και για τη συγκάλυψή τους, όταν όλα ήλθαν στο φως. Ρούφηξε εκείνη η πρώτη «μαύρη τρύπα» τον κ. Βουλγαράκη, εξέθεσε για πρώτη φορά τους κκ. Καραμανλή και Ρουσόπουλο και βεβαίως «βύθισε» έναν από τους πιο επιτυχημένους, ως τότε, μάνατζερ του ιδιωτικού τομέα, τον κ. Γ. Κορωνιά. Αλλά οι σκιές έμειναν και οι υποψίες ότι κάτι πιο σοβαρό και ανομολόγητο κρυβόταν και κρύβεται ακόμη, πίσω από τα ύποπτα καρτοκινητά και την «αυτοκτονία» του άτυχου Τσαλικίδη, διατηρούνται αναλλοίωτες.

Η δεύτερη μεγάλη «μαύρη τρύπα» της διακυβέρνησης Καραμανλή ανεδείχθη με την αποκάλυψη του σκανδάλου των ομολόγων. Και αυτό ήταν προϊόν συντονισμού συγγενών δυνάμεων, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Η επινόησή του επίσης σύγχρονη, μοντέρνα, ξεπερνούσε τα συνήθη μυαλά των κοινών απατεώνων. Κομματικοί, κρατικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες, διεθνείς χρηματοοικονομικοί οίκοι, διοικητές ασφαλιστικών ταμείων, χρηματιστές, τραπεζίτες και πλήθος ενδιάμεσων συντονίστηκαν μεταξύ τους για την έκδοση και την αγορά από τα ασφαλιστικά ταμεία των αμαρτωλών και άκρως επικίνδυνων, όπως απεδείχθη με την εκδήλωση της πιστωτικής κρίσης, δομημένων ομολόγων. Άφθονο έρρευσε το «μαύρο» χρήμα, αλλά και πάλι οι υπεύθυνοι έμειναν προστατευμένοι, παρ΄ ότι οι κκ. Τσιτουρίδης, Κουρής και Δούκας επλήγησαν πολιτικά. Η υποψία ότι κάτι πιο σημαντικό κρυβόταν, πίσω από αυτό που οι υπερτιμολογημένοι τίτλοι και οι ιπτάμενες βαλίτσες του κ. Παπαμαρκάκη φανέρωναν, ακόμη πλανάται πάνω από τον πολιτικό ουρανό της Ελλάδας.

Η τρίτη μεγάλη «μαύρη τρύπα» προέκυψε εκ του βατοπαιδινού σκανδάλου. Και εδώ η σύλληψη μοιάζει κορυφαία και ο συντονισμός των εμπλεκομένων καθοριστικός. Και στο μοναστηριακό σκάνδαλο διάχυτη είναι η εντύπωση ότι εφαρμόστηκαν τεχνικές μοντέρνες, οι οποίες δεν μπορεί παρά να είναι επινοήσεις ανθρώπων με γνώσεις και εμπειρίες. Κοινή είναι επίσης η πεποίθηση ότι για τη διεκπεραίωσή του συνεργάστηκαν πάμπολλα στελέχη, πολιτικά, κομματικά και υπηρεσιακά, και μαζί τους συνέπραξαν τράπεζες, ορκωτοί εκτιμητές, δικαστές, δασάρχες, διασυνδεδεμένοι επιχειρηματίες και ένας Θεός ξέρει ποιοι άλλοι. Και στην περίπτωση αυτή κοινή είναι η εντύπωση ότι η κυβέρνηση κάμει ό,τι μπορεί για να συγκαλύψει ποινικές και πολιτικές ευθύνες. Και εδώ όμως οι υποψίες φθάνουν ως την πόρτα του Μαξίμου.

Και οι τρεις υποθέσεις και οι τρεις «μαύρες τρύπες» κρύβουν ανομολόγητα μυστικά και μύχιους πόθους.

Δεν είναι λίγοι πια σε αυτόν τον τόπο που νιώθουν ότι οι άνθρωποι που ήλθαν στην εξουσία ως τιμητές και υπερασπιστές των θεσμών, υπέκυψαν στον πειρασμό της διαμόρφωσης συνθηκών μακράς και αδιασάλευτης εξουσίας. Και έναντι αυτού, θυσίασαν ακόμη και αξίες του πολιτεύματος.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι φτωχοί φτωχότεροι

Posted on Οκτώβριος 18, 2008. Filed under: Ευρώπη, Καπιταλισμός, Νεοφιλελευθερισμός, Οικονομία, Φτώχεια | Ετικέτες: |


ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου οι Ευρωπαίοι ηγέτες πήραν αποφάσεις για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης και των συνεπειών της, που εύλογο είναι να ανησυχούν όλους τους πολίτες. Εντείνονται, μάλιστα, οι ανησυχίες όχι μόνο από τις φήμες, αλλά προπαντός από τις ζοφερές εκτιμήσεις και τη νέα κάθετη πτώση των αξιών στα χρηματιστήρια αμέσως μετά την προσωρινή άνοδο, καθώς και τις διακυμάνσεις που ακολουθούν.

ΚΑΘΗΣΥΧΑΖΟΥΝ τους πολίτες οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και των κυβερνήσεων; Μάλλον δεν τους καθησυχάζουν, διότι οι αποφάσεις περιορίζονται στη διασφάλιση της σταθερότητας του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμφωνα με τις διακηρύξεις των ηγετών, ώστε να στηριχθεί «η πραγματική οικονομία», αφού διασωθεί η εικονική…ΕΠΑΝΕΛΑΒΕ και από τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός, κ. Κώστας Καραμανλής, σε συνέντευξή του μετά τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ότι η κυβέρνηση «έθεσε ως προτεραιότητα την προστασία των ασθενέστερων στρωμάτων» και απαρίθμησε τα γνωστά μέτρα για την εγγύηση των καταθέσεων -που δεν ενισχύουν τα ασθενέστερα στρώματα αλλά την πίστη στο τραπεζικό σύστημα.

ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ, φυσικά, αυτά τα μέτρα για να προστατευτούν οι ασθενέστεροι από τις συνέπειες της κρίσης που, σύμφωνα με όλους τους αναλυτές, θα έρθουν σύντομα και θα έχουν διάρκεια. Γι’ αυτό και, όπως είπε ο πρωθυπουργός, συμφώνησαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες να «εφαρμοστούν οι ευελιξίες που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας», προκειμένου να αντιμετωπιστούν (τάχα) τα προβλήματα των οικονομικά ασθενέστερων.

ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ οι Ευρωπαίοι ηγέτες, και ο κ. Καραμανλής φυσικά, τα προβλήματα των ασθενέστερων; Και αν τα γνωρίζουν, γιατί δεν πήραν αμέσως μέτρα στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια, όπως πήραν για το χρηματοπιστωτικό σύστημα; Δείχνει και αυτή η διαφορετική αντιμετώπιση το τεράστιο δημοκρατικό έλλειμμα ή, καλύτερα, δημοκρατικό κενό, που υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην οποία και τώρα, μέσα στη δίνη της κρίσης, κυριαρχούν, θεσμοθετημένες μάλιστα, οι νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις (πλην… «εξαιρετικών περιστάσεων»).

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ να περιμένουν οι ασθενέστεροι, τα δύο εκατομμύρια των Ελλήνων, που ζουν με εισόδημα κάτω από τα όρια της φτώχειας, στους οποίους περιλαμβάνεται και η «γενιά των 700 ευρώ»; Τίποτε περισσότερο από το επίδομα θέρμανσης (λόγω της αύξησης της τιμής του πετρελαίου, που όμως τώρα διεθνώς κατρακύλησε) και κάποια ελεημοσύνη από το περίφημο Φτωχοταμείο της κυβερνητικής κοινωνικής ευαισθησίας. Αλλωστε, το προσχέδιο του προϋπολογισμού δεν προβλέπει αυξήσεις, αλλά περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες.

ΘΑ ΕΙΝΑΙ πολύ ζοφερές οι συνέπειες της κρίσης για τους ασθενέστερους. Ηδη ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας με έκθεσή του προβλέπει ότι εξ αιτίας της ύφεσης, που θα φέρει η κρίση, θα διευρυνθούν ακόμη περισσότερο οι ήδη μεγάλες εισοδηματικές ανισότητες στον κόσμο. Πολύ απλά, οι φτωχοί θα γίνουν φτωχότεροι, θα συρρικνωθούν και τα μεσαία εισοδήματα, αλλά θα διασωθεί το τραπεζικό σύστημα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το «ευχέλαιο» των «16»

Posted on Οκτώβριος 13, 2008. Filed under: Καπιταλισμός, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

ΑΠΟΨΕΙΣ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 13/10/2008

ΜΕ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ του σχεδίου του Βρετανού πρωθυπουργού οι 16 ηγέτες των χωρών της Ευρωζώνης επιχειρούν να ρυθμίσουν το «αυτορρυθμιζόμενο» σύστημα της παγκοσμιοποιημένης ελεύθερης αγοράς, το οποίο έχει απορρυθμιστεί και προκαλεί τη βαρειά κρίση, που σαρώνει τις τράπεζες και τα χρηματιστήρια όλου του πλανήτη. Και περνάει από την εικονική στην πραγματική οικονομία.ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να διαβεβαιώσει και να εγγυηθεί, ότι με τα μέτρα του σχεδίου Μπράουν θα ρυθμιστεί ένα σύστημα, που οδηγεί σε κρίσεις και σε επαναλαμβανόμενα κερδοσκοπικά επεισόδια, σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ, τα οποία τελικά πληρώνουν οι αδύναμοι πολίτες, δηλαδή οι απροστάτευτοι.

ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ το σχέδιο των «16» της Ευρωζώνης, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν κατόπιν εορτής και τρέχουν χωρίς να φτάνουν, κρατικές εγγυήσεις, για να διασφαλιστεί η ρευστότητα στη διατραπεζική αγορά και παρεμβάσεις για τη στήριξη του συστήματος με μερική κρατικοποίηση τραπεζών, που κινδυνεύουν να καταρρεύσουν. Σε πλήρη αντίθεση με τη θεσμοθετημένη ιδεολογία της Ε.Ε. (Ενωσης Επιχειρήσεων).

ΑΝΑΦΕΡΕΙ το σχέδιο, ότι οι χώρες της Ευρωζώνης θα μπορούν να ανταλλάσσουν τα λεγόμενα «τοξικά» τραπεζικά προϊόντα με κρατικά ομόλογα, για να στηριχθούν οι τράπεζες. Η κρίση κάνει ευέλικτη την ιδεολογία και κάμπτει τις αρχές.

ΟΙ «16» αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους ότι οι κυβερνήσεις τους αναλαμβάνουν τη δέσμευση να αποτρέψουν τη χρεοκοπία τραπεζικών ιδρυμάτων με μέτρα εκσυγχρονισμού και εξυγίανσης, με αναδιάρθρωση των κεφαλαίων τους κ.τ.λ. και υπογραμμίζουν: «Με τον τρόπο αυτόν θα φροντίσουμε τα συμφέροντα των φορολογουμένων». Αυτοί όμως αναλαμβάνουν τον κίνδυνο στον οποίο εκτέθηκαν οι τράπεζες, προς όφελος αυτών και των διοικητών τους.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, όλο το σχέδιο, που ήδη εφαρμόζεται από την κυβέρνηση του Γκόρντον Μπράουν στη Βρετανία, αποσκοπεί στη σωτηρία του χρηματοπιστωτικού συστήματος με κρατική χρηματοδότηση. Είναι αναγκαία, ίσως, αλλά ούτε ικανή είναι ούτε δίκαιη, με την έννοια ότι άλλοι θα πληρώσουν για τα λάθη άλλων.

Η ΚΡΙΣΗ δεν θα λήξει σύντομα, όπως φαίνεται και από το σχέδιο των «16», το οποίο προβλέπει ότι η κρατική εγγύηση για την αναχρηματοδότηση των τραπεζών θα ισχύει ώς τις 31 Δεκεμβρίου του 2009. Εχει ο Θεός… για να δώσει κουράγια στους Ευρωπαίους πολίτες: «Το ευχέλαιο» των «16».

ΑΝΕΔΕΙΞΕ η σύνοδος της Ευρωζώνης για μια ακόμη φορά το μέγα πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που είναι η συνοχή και το τεράστιο δημοκρατικό της έλλειμμα. Μαζί οι «16» αποφάσισαν και ενέκριναν το σχέδιο, αλλά συμφώνησαν, προφανώς διαφωνούντες, να το εφαρμόσει κάθε χώρα μόνη της. Στην απόφαση ενωμένοι, στον αγώνα σωτηρίας μόνοι. Ο Νικολά Σαρκοζί δεν κατάφερε να υιοθετηθεί ο όρκος («ένας για όλους, όλοι για έναν») που έδιναν οι τρεις σωματοφύλακες του Δουμά, από τους «16» ευρω-φύλακες.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κοντά στους λαούς και στις κοινωνίες

Posted on Οκτώβριος 13, 2008. Filed under: Καπιταλισμός, Οικονομία | Ετικέτες: |

ΓΝΩΜΗ. ΕΘΝΟΣ, 13/10/2008

ΘΑ ΗΤΑΝ βιαστική και παρακινδυνευμένη η εκτίμηση ότι η χρηματοπιστωτική κρίση θα ξεπεραστεί και μάλιστα στο αμέσως προσεχές διάστημα, αλλά το βέβαιο είναι ότι η χθεσινή απόφαση των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ενωσης να υιοθετήσουν το σχέδιο Μπράουν αποτελεί μια σοβαρή κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση. Αν μη τι άλλο, δείχνει ότι υπάρχει η πολιτική βούληση να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για να μην πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις το πρόβλημα που απειλεί την παγκόσμια οικονομία.

ΕΙΝΑΙ, μάλιστα, μια κίνηση με πολύ ευρύτερη σημασία απ όσο υπό τις παρούσες συνθήκες δείχνει να είναι. Ουσιαστικά τα κράτη της ευρωζώνης, μετά τη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσχωρούν στην άποψη ότι δεν είναι δυνατό να παραμείνουν απαθείς και άβουλοι θεατές ανεύθυνων κερδοσκοπικών κινήσεων, οι οποίες αδιαφορούν τελείως για τις καταστροφικές παρενέργειες σε βάρος κοινωνιών και λαών.

ΚΑΤΑ συνέπεια, μπορεί η άμεση προτεραιότητα να είναι για όλους η αντιμετώπιση της υπό εξέλιξη κρίσης και αυτή να μονοπωλεί το ενδιαφέρον τους, αλλά είναι βέβαιο ότι η συνειδητοποίηση των κινδύνων που συνεπάγεται η αποστασιοποίηση του κράτους από βασικές για τους λαούς και τις κοινωνίες αποφάσεις θα διαμορφώσει μια πραγματικότητα τελείως διαφορετική από εκείνη την οποία είχε επιβάλει τις τελευταίες δύο δεκαετίες η λογική του άκρατου φιλελευθερισμού.

ΗΔΗ το κόστος της χρηματοπιστωτικής κρίσης εκτιμάται ότι θα είναι εξαιρετικά υψηλό και δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί ποιες θα είναι οι διαστάσεις τις οποίες τελικά θα προσλάβει. Προφανώς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από την ψυχραιμία την οποία θα επιδείξουν οι λαοί, και μεταξύ αυτών και ο ελληνικός, αφού, σε κάθε περίπτωση, ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος.

ΑΛΛΑ όποιο κι αν είναι, οπωσδήποτε θα μετριαστεί από το γεγονός ότι δείχνει ν αποτελεί την ευκαιρία για να ξαναθυμηθούν οι λαοί στοιχειώδη δικαιώματά τους, όπως ο έλεγχος αποφάσεων και μέτρων που καθορίζουν την πορεία τους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το μετέωρο βήμα του ΠαΣοΚ στην οικονομία

Posted on Οκτώβριος 12, 2008. Filed under: Ανάπτυξη, Εκλογές, Ελλάδα, ΗΠΑ, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Οικονομία, Προϋπολογισμός, Παπανδρέου Γιώργος, Παιδεία, Περιβάλλον, Πολιτική | Ετικέτες: |

* Οι αντιδράσεις των στελεχών στις αντιφατικές θέσεις της κυρίας Κατσέλη και το παρασκήνιο των συνεδριάσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης των αγορών

Η πολιτική στόχευση του κ. Γ. Παπανδρέου, το πηγαινέλα των αποφάσεων και οι αμφιβολίες της αγοράς για το πώς θα βρεθούν τα χρήματα που υπόσχεται η αντιπολίτευση
ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ


Αριστερά η, κυρία Λούκα Κατσέλη, η οποία έφερε σύγχυση με τις δηλώσεις της. Δίπλα, ο κ. Χρ. Παπουτσής, του οποίου ο διορισμός ως βασικού εισηγητή στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό αποτέλεσε έκπληξη. Κάτω, ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος παρουσίασε τις προτάσεις του ΠαΣοΚ, ενώ ο κ. Γ. Παπανδρέου έχει επενδύσει πολλά στην άσκηση υπεύθυνης αντιπολίτευσης στα θέματα της οικονομίας


Την προηγούμενη εβδομάδα ο άρτι αφιχθείς από τις ΗΠΑ πρόεδρος του ΠαΣοΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Γ. Παπανδρέου εξηγούσε στα στελέχη του ότι προοδευτικοί αναλυτές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού θεωρούν την εξελισσόμενη χρηματοπιστωτική κρίση ως γεγονός ανάλογης σημασίας για τον καπιταλισμό με την πτώση του τείχους του Βερολίνου για τον σοσιαλισμό. Το ΠαΣοΚ έχει επενδύσει πολλά στην άσκηση υπεύθυνης αντιπολίτευσης στα θέματα της οικονομίας, ωστόσο, όπως φαίνεται στις εσωτερικές συσκέψεις των αρμοδίων στελεχών, διατηρεί μετέωρο βηματισμό. Στη μία η κυρία Λούκα Κατσέλη επέμενε να ορίσει το κόμμα όριο στην πρότασή του για την εγγύηση των καταθέσεων χαμηλότερο και από αυτό που ανακοίνωσε αργότερα το Eco/Fin, προκαλώντας την αντίδραση άλλων στελεχών. Στην άλλη οι βουλευτές του ΠαΣοΚ διχάστηκαν για τη στάση που θα έπρεπε να τηρήσουν κατά την ψηφοφορία του σχεδίου νόμου για τους δανειολήπτες, ενώ δεν είναι λίγα τα στελέχη που θεωρούν ότι οι προτάσεις για τις ασθενέστερες τάξεις δεν αρκούν και αναμένουν παρέμβαση του προέδρου του κόμματος για τη στήριξη και της μεσαίας τάξης. Αίσθηση προκάλεσε ο ορισμός, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, του κ. Χρ. Παπουτσή ως βασικού εισηγητή στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, ο οποίος δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την οικονομία.

* Μπερδεύονται οι βουλευτές

Τη Δευτέρα, μία ημέρα πριν από την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, ο κ. Παπανδρέου συγκάλεσε σύσκεψη στην οποία συμμετείχαν οι τρεις κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι κκ. Θ. Πάγκαλος, Ευ. Βενιζέλος, Χρ. Παπουτσής, η κυρία Λούκα Κατσέλη και ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης. Η κυρία Κατσέλη, όπως και σε προηγούμενη σύσκεψη, επέμεινε να καθοριστεί όριο εγγύησης καταθέσεων τέτοιο που να μην προκαλέσει την αντίδραση της ΕΕ αναφέροντας ποσά μικρότερα και από τις 50.000 ευρώ που όρισε αργότερα το Eco/Fin. Τα άλλα στελέχη αντέδρασαν και της επισήμαναν ότι χώρες όπως η Βρετανία, η Γερμανία, η Ισλανδία ελάμβαναν ήδη μέτρα στήριξης του τραπεζικού συστήματος και ότι κανένας δεν επρόκειτο να κακολογήσει την Ελλάδα ή το ΠαΣοΚ. Πολλοί βουλευτές του κόμματος ομολογούν σε ιδιωτικές συζητήσεις τους ότι μπερδεύονται από τις αντιφατικές θέσεις που υποστηρίζει η πολιτική εκπρόσωπος για θέματα Οικονομίας, ενώ ένας από τους παρισταμένους στη σύσκεψη της Δευτέρας έλεγε αργότερα ότι «επειδή κάποιοι θεωρούν ότι διαχειρίζονται οι ίδιοι την παγκόσμια οικονομική κρίση, καταλήξαμε να παίζουμε την… κολοκυθιά με το ποσό εγγύησης των καταθέσεων». Η συζήτηση αυτή δεν κατέληξε σε κάποιες αποφάσεις, την επομένη όμως ο κ. Παπανδρέου έλυσε τα εκκρεμή ζητήματα με την ομιλία του στην ΚΟ.

Την επομένη ημέρα, στη συνεδρίαση του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας για θέματα Οικονομίας, η κυρία Κατσέλη μαζί με τους κκ. Μ. Μπόλαρη, Βαγγ. Παπαχρήστο, Στ. Κουτμερίδη, Δημ. Κουσελά κ.ά. υποστήριξε ότι οι βουλευτές του ΠαΣοΚ θα πρέπει να καταψηφίσουν το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης για την προστασία των δανειοληπτών και να επιμείνουν στην υιοθέτηση των δικών τους προτάσεων. Αρκετοί βουλευτές, μεταξύ των οποίων ο κκ. Χρ. Βερελής, Κ. Γείτονας, Ι. Μαγκριώτης, Κ. Σπηλιόπουλος, Ροδούλα Ζήση κ.ά., διαφώνησαν λέγοντας ότι το ΠαΣοΚ θα μπορούσε να ψηφίσει το νομοσχέδιο επί της αρχής, αφού πρόκειται για ένα θέμα που το είχε κάνει «σημαία» του, και να εκφράσει τις διαφωνίες του στη συζήτηση επί των άρθρων. Ο διχασμός των βουλευτών έφτασε τελικά στον γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας κ. Δημ. Ρέππα, ο οποίος αφού συνεννοήθηκε με τη Χαριλάου Τρικούπη ζήτησε από τους βουλευτές να καταψηφίσουν το νομοσχέδιο και επί της αρχής, γεγονός που προκάλεσε ψιθύρους στο καφενείο και στο περιστύλιο. Το ΠαΣοΚ κατέθεσε σειρά τροπολογιών «για την ουσιαστική προστασία των δανειοληπτών» όπως δήλωσε η κυρία Κατσέλη.

* Οι προτάσεις και το κόστος

Οι προτάσεις του ΠαΣοΚ, όπως έχει διευκρινίσει επανειλημμένως ο εκπρόσωπος Τύπου κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, δεν αποτελούν επιδοματική πολιτική αλλά μέτρα άμεσης ανακούφισης και το κόστος τους υπολογίζεται σε 2 δισ. ευρώ.

Σε αυτά περιλαμβάνονται:

Το επίδομα θέρμανσης. Με δικαιούχους όσους λαμβάνουν την εισοδηματική ενίσχυση του άρθρου 14 του Ν. 2837/2000, τους συνταξιούχους του ΟΓΑ και όλους αυτούς στους οποίους καταβάλλεται ΕΚΑΣ, καθώς και τους μακροχρονίως ανέργους. Το ύψος του επιδόματος καθορίζεται από 300 ως 500 ευρώ αναλόγως της περιοχής στην οποία κατοικούν οι δικαιούχοι.

Το έκτακτο επίδομα αλληλεγγύης για όσους έχουν ετήσιο οικογενειακό εισόδημα ως 10.500 ευρώ, το οποίο θα δοθεί με τη μορφή αφορολόγητης οικονομικής ενίσχυσης 500-1.300 ευρώ. Το εισοδηματικό κριτήριο αυξάνεται: κατά 3.000 ευρώ σε περιπτώσεις που ο αρχηγός ή μέλος της οικογένειας είναι άτομο με ειδικές ανάγκες και κατά 1.500 ευρώ για κάθε παιδί ή εξαρτώμενο μέλος. Σε ό,τι αφορά το επίδομα αυτό έχει διατυπωθεί πέραν της επίσημης και η άποψη ότι, δεδομένης της μεγάλης φοροδιαφυγής, δεν έχουν όλοι όσοι δηλώνουν εισόδημα ως 10.500 ευρώ ανάγκη οικονομικής στήριξης και ότι αντί να το λαμβάνουν οι δικαιούχοι μέσω των ΚΕΠΥΟ, θα μπορούσαν να υποβάλλουν τις αιτήσεις τους μέσω των δήμων όπου είναι πιο εύκολος ο έλεγχος.

Αύξηση του κατ’ αποκοπήν συντελεστή ΦΠΑ από 7% σε 11% στη φυτική και ζωική παραγωγή.

Τα χρήματα για την εφαρμογή της πολιτικής αυτής θα εξοικονομηθούν, σύμφωνα με το οικονομικό επιτελείο του ΠαΣοΚ, ως εξής: περίπου 500 εκατ. ευρώ θα είναι τα υπερέσοδα του κράτους από τους φόρους λόγω της υψηλής τιμής του πετρελαίου, 200 εκατ. ευρώ θα προέλθουν από την κατανάλωση καθώς τα έκτακτα επιδόματα θα χρησιμοποιηθούν για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες των πολιτών, ενώ το υπόλοιπο ποσό θα καλυφθεί από την έκτακτη φορολόγηση των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων και τη φορολόγηση των stock options. «Ηταν επιλογή της κυβέρνησης να χαρίσει 1 δισ. ευρώ στα μεγαλοστελέχη των επιχειρήσεων κι εμείς λέμε ότι με διαφορετικές επιλογές μπορείς να ασκήσεις μια άλλη πολιτική» παρατηρεί ο κ. Παπακωνσταντίνου.

Σκεπτικισμός στην αγορά

Παράγοντες της αγοράς όμως αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τις προτάσεις του ΠαΣοΚ, αλλά και την ανάλυση για τις πηγές που θα χρηματοδοτήσουν αυτή τη διαφορετική πολιτική, αν και κατανοούν την πολιτική στόχευση του κ. Παπανδρέου. Θεωρούν αθεμελίωτες τις προβλέψεις π.χ. για τα 500 ή για τα 200 εκατ. ευρώ σε μια στιγμή που η τιμή του πετρελαίου μειώνεται και τα υπερέσοδα εισπράττονται ούτως ή άλλως από το κράτος, η κατανάλωση θα μειωθεί λόγω της κάμψης του ΑΕΠ από 4% σε 2% και η μειωμένη οικονομική δραστηριότητα οδηγεί σε μειωμένα έσοδα για το Δημόσιο. «Το ΠαΣοΚ έχει υποσχεθεί πολλά, ακόμη και αύξηση του ποσοστού για την παιδεία και την έρευνα στο 7%. Από πού θα βρεθούν τα χρήματα αυτά, τη στιγμή που δεν προτείνουν νέες πηγές εσόδων;» ρωτάει παράγοντας με γνώση των δημοσίων οικονομικών.

Το ΒΗΜΑ, 12/10/2008

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εντός των τειχών

Posted on Οκτώβριος 12, 2008. Filed under: ΗΠΑ, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Οικονομία | Ετικέτες: |

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 12 Oκτωβρίου 2008

Η«παράλογη ευφορία», όπως πολύ παραστατικά την περιέγραψε ο μεγάλος Αλαν Γκρίνσπαν, στην περίφημη ομιλία του το Δεκέμβριο του 1996, μελετήθηκε προσεκτικά από τον Robert Schiller. Στο 11ο κεφάλαιο του ομώνυμου βιβλίου του Σίλερ, που εκδόθηκε με μεγάλη επιτυχία το 2000, υπό τον τίτλο «Πρόσκληση σε Δράση», περιγράφονται δώδεκα ενέργειες για την αποφυγή μιας απότομης εκτόνωσης της φούσκας που ήδη την εποχή εκείνη είχε δημιουργηθεί πάνω από τις αγορές μετοχών, χρήματος, γης και μελλοντικών συμβολαίων. Κανείς δεν φαίνεται να σκέφτηκε να κάνει κάτι. Τουλάχιστον όχι κάτι συστηματικό, το οποίο ενδεχομένως θα είχε περιορίσει το μέγεθος, άρα και τις επιπτώσεις της παρούσας κρίσης. Κυρίως αυτοί που δεν το «σκέφτηκαν» ήταν οι πολιτικοί. Γιατί είναι στη φύση των ανθρώπων που ζουν σε περιβάλλον ευφορίας να γίνονται επιθετικοί όταν κάποιος τους επισημάνει την ανάγκη να συγκρατηθούν. Αν μάλιστα αυτός έχει άλλη «άποψη» για την τελεολογία μιας «άριστης αγοράς», είναι σίγουρο πως θα του επιτεθούν στο όνομα της ελευθερίας. Αν και μόνη της παρόμοια «επίθεση» θα είχε μικρή τύχη να φέρει αποτελέσματα, αν δεν συνοδευόταν από χειροπιαστά και, κυρίως, πολύ προσοδοφόρα «επιχειρήματα». Για τους ίδιους τους «παίκτες» αλλά και για τους πολιτικούς.

Εχουμε πολύ συχνά επισημάνει πως μαζί με τη φούσκα των ακινήτων, η αμερικανική οικονομία αντιμετώπιζε δύο σημαντικότατα προβλήματα. Τεράστιο άνοιγμα στο διεθνές της εμπόριο και αντίστοιχο έλλειμμα στον προϋπολογισμό. Επιπλέον, συστήματα εξαιρετικά σημαντικά στην κοινωνία μας, όπως το σύστημα υγείας και οι συντάξεις, απαιτούσαν τεράστιους πόρους για τη χρηματοδότησή τους, ένα βάρος που επιχειρήσεις και εργαζόμενοι σήκωναν ολοένα και δυσκολότερα. Η συντριπτική κρίση αξιών που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη θα επαναπροσδιορίσει όλα αυτά τα σημεία. Για την ώρα, πάντως, η κρίση παραμένει στα χρηματιστηριακά ταμπλό: η Νέα Υόρκη έχει χάσει 31% από τότε που άρχισε η κατρακύλα, 52% το Τόκιο, 42% οι μεγάλες αγορές της Ευρώπης και 47% η Αθήνα.

Αντιθέτως, οι ισοτιμίες των νομισμάτων δεν δείχνουν να συμμετέχουν στην κρίση. Οι τιμές στις τρεις πλευρές του κρίσιμου τριγώνου «δολάριο – ευρώ – γιεν» δεν μεταφράζουν διαταραχές όμοιες με εκείνες που έδωσαν συστημικές διαστάσεις στην κρίση του ’29. Το νομισματικό σύστημα, όπως διαμορφώθηκε μετά τις απανωτές υποτιμήσεις του δολαρίου και την πλήρη απελευθέρωση των ισοτιμιών από τον χρυσό, ήδη μετά το 1973, δουλεύει ακόμη ικανοποιητικά. Το πρόβλημα θα γίνει ανυπέρβλητο αν ο αποπληθωρισμός ενταθεί και σταματήσουν οι πιστώσεις προς την οικονομία. Μπορεί η μείωση των επιτοκίων που ξεκίνησαν οι κεντρικές τράπεζες να είναι η σωστή απάντηση, η κρίση όμως πρέπει να μείνει εντός των τραπεζικών τειχών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...