Καραϊσκακη Τασουλα

Οι πολλές όψεις της σωτηρίας

Posted on Μαΐου 19, 2012. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/5/2012

Ακατόρθωτη θεωρεί η Le Monde τη διάσωση της Ελλάδας, την οποία χαρακτηρίζει άρρωστο μέλος και λαθρεπιβάτη της Ευρωζώνης, δηλητήριο που παραλύει την Ευρώπη, εστία μόλυνσης για όλα τα σοβαρά προβλήματα της Ε. Ε., πρόσκομμα και συμφορά για τον Ολάντ. Περισσότερο… διπλωματική είναι η στάση των εταίρων μας. Απαξάπαντες κόπτονται για τη διάσωση της χώρας μας, άσχετα αν όλοι προεξοφλούν την καταστροφή της. Ενόσω η Ελλάδα εσωτερικά καταρρέει και οι πολίτες της αγωνιούν για το αύριο – το σχέδιο «δεν βγαίνει», οι φόροι, οι περικοπές, η λιτότητα τους βυθίζουν βαθύτερα στην κρίση… (περισσότερα…)

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μια χρονιά καθόλου βολική

Posted on Ιανουαρίου 1, 2011. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

  • Tης Τασουλας Kαραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/12/2010

Το 2011 δεν είναι για μας ένας επίλεκτος χρόνος. Εχει ήδη ξεδιπλωθεί μπροστά μας ως μια οδυνηρή καμπή. Ως η μεγαλύτερη στενωπός σε καιρό ειρήνης από την οποία καλείται να διέλθει η σύγχρονη Ελλάδα. Ενας χρόνος σκοτεινός, ανυπόφορος.

Εχουμε ήδη εμπεδώσει από την επανάληψη όσα φέρνει: Πρόσθετα διαρθρωτικά μέτρα, περικοπές μισθών, επιδομάτων, κοινωνικών παροχών ώστε να καλυφθεί η «επιβράδυνση» λόγω τρεχουσών αστοχιών κι αναθεώρησης των στατιστικών. Νέες αυξήσεις τιμών στα τρόφιμα, τη βενζίνη, το πετρέλαιο, τα τιμολόγια ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ, τα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών. Αλλαγές στο Δημόσιο που έμεναν στα χαρτιά επί δεκαετίες. Μαζική συρρίκνωση των ΔΕΚΟ, συγχωνεύσεις νοσοκομείων, πωλήσεις εταιρειών και ακινήτων του Δημοσίου, υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα, ελαστικοποίηση του ωραρίου, εκμηδένιση των αμοιβών για υπερωρίες. Ανοιγμα κλειστών επαγγελμάτων (δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί, ορκωτοί λογιστές, αρχιτέκτονες, μηχανικοί και 150 ακόμη κλάδοι), απελευθέρωση υπηρεσιών (τουρισμός, εκπαίδευση, κ. ά.). Παρά ταύτα, καθώς «οι δαπάνες συνεχίζονται και οι έλεγχοι είναι περιορισμένοι» (Στρος Καν), η Ελλάδα, η «εμπροσθοφυλακή της κρίσης», το «βδελυρό δείγμα κοινωνικής αποσάθρωσης», ο χρόνιος ασθενής στο χειρουργείο «προστατών» και κερδοσκόπων θα δυσκολευτεί να συγκρατήσει το δημοσιονομικό έλλειμμα στα 17 δισ. ευρώ. Θα κλιμακωθεί το κόστος εξυπηρέτησης των ελληνικών χρεών, θα επιταθεί το αρνητικό κλίμα. Θα μειωθεί η κατανάλωση, θα κλείσουν ή θα μετεγκατασταθούν επιχειρήσεις, θα αποσυρθούν επενδυτές λόγω επιβολής φόρων, γραφειοκρατίας, διαφθοράς, συνεχών αλλαγών στο φορολογικό σύστημα, μικρού μεγέθους της αγοράς, υστέρησης σε υποδομές. Η ανάπτυξη θα υποχωρήσει, θα αυξηθεί η ανεργία. Θα μειωθούν αισθητά οι πιστώσεις και θα πολλαπλασιαστούν τα «κόκκινα» δάνεια (θα φτάσουν τα 31 δισ. ευρώ) και θα θεωρηθεί αναγκαία μια νέα ενίσχυση των τραπεζών (με 20 ή 25 δισ. ευρώ)…

Η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει και θα αποχωρήσει από τη Ζώνη του Ευρώ προβλέπουν οι αλλοεθνείς «γκουρού» της οικονομίας. Ως μάγοι, με τα απανωτά τους τεχνάσματα, εγείρουν μια κατευθυνόμενη περιέργεια που είναι έτοιμη να ικανοποιηθεί με εκείνο που λένε ότι αναμένεται. Δεν σταματούν να προφητεύουν δεινά οι γεννήτορες του πανικού για να μεταρσιώσουν και να αποκρύψουν ταχυδακτυλουργικά τα πραγματικά όρια της κατάστασής μας. Οσοι κερδίζουν από την ελληνική κρίση εξυπηρετούνται να μη γνωρίζουμε τα παραλειπόμενα των κινήσεων στήριξης, τις ακριβείς ατραπούς σωτηρίας μας. Ομως εμείς πρέπει να επιμείνουμε στην αναπνοή, να εγκαταλείψουμε την ψυχολογία του καταδικασμένου, να συσσωρεύσουμε χαρές στην καρδιά μιας πραγματικότητας που δεν ευχηθήκαμε. Ο τρόμος νικάει τις αντιστάσεις, κάνει τα άτομα πειθήνια, ανενεργά, αναμένοντα. Και είναι τεράστια η κοινωνική δύναμη της αναμονής. Ανάλογα με το τι αναμένεται, ανάλογα με τη φορά του βέλους, μπορεί να είναι καταστροφική ή σωτήρια.

Ετσι η καλύτερη ευχή θα ήταν να ζήσουμε πλήρως τα σκαμπανεβάσματα του 2011, μαχόμενοι και διδασκόμενοι από την έλλειψη εθνικής τόλμης, συλλογικού οράματος και επιχειρηματικής στόχευσης. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο οι αντιξοότητες θα μετουσιωθούν σε προϋποθέσεις ανάκαμψης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το χάος εισβάλλει στο «κουκούλι» του Ι.Χ.

Posted on Δεκέμβριος 26, 2010. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

  • Tης Τασουλας Kαραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Αν σκεφτεί κανείς ότι τα 1.620.000 Ι.Χ. της Αθήνας, παρκαρισμένα ακριβώς το ένα πίσω από το άλλο, μετά βίας χωρούν στα 8.600 χιλιόμετρα του οδικού δικτύου της, αντιλαμβάνεται τη φρικιαστική έκταση του κυκλοφοριακού εμφράγματος στην πρωτεύουσα τις ημέρες κυρίως των 24ωρων απεργιών των εργαζομένων στις αστικές συγκοινωνίες. Αίφνης έπρεπε μια πόλη που δεν αντέχει την ταυτόχρονη κυκλοφορία πλέον των 430.000 αυτοκινήτων να «σηκώσει» την κίνηση περίπου ενός εκατ. οχημάτων. Σ’ αυτά πρέπει να προστεθούν τα 14.000 ταξί που «κάνουν» για 160.000 Ι.Χ. (600.000 άνθρωποι μετακινούνται κάθε μέρα με αυτά) και τα 100.000 και πλέον επαγγελματικά ημιφορτηγά. Πνίγηκε η τσιμεντούπολη στην μπόχα του «σταμάτα – ξεκίνα», στέναξαν οι λεβιέδες ταχυτήτων, πήραν φωτιά τα οδοστρώματα, όπου αποτίθεται, στην Ελλάδα της κρίσης, το 10% του ΑΕΠ…

Βαριεστημένα πρόσωπα ταμπουρωμένα πίσω από τζάμια αυτοκινήτων, πάνω από σώματα αδρανή, μέσα σε οχήματα αδρανή, για ώρα (σε 1,5 δισ. ευρώ υπολογίζεται το ετήσιο κόστος από την απώλεια χρόνου λόγω κυκλοφοριακού). Βλέμματα παγωμένα να προσπερνούν γρήγορα σωρούς σκουπιδιών, ρυπαρά πεζοδρόμια, βρώμικες κολόνες, αφισοκολλημένες τζαμαρίες, μελαψά πρόσωπα τζαμοκαθαριστών, διασταυρούμενα αγχωμένα πλήθη στα φανάρια. Σαν να πρόκειται για μια πόλη αδιάφορη, ξένη. Τα 12 τ. χλμ. του κέντρου με τους 250.000 κατοίκους από τους οποίους 50.000 αλλοδαποί (οι νόμιμοι· άγνωστος ο τεράστιος αριθμός των παράνομων – κάθε μέρα καταλήγουν στο αθηναϊκό κέντρο άνω των 200 λαθραίων) εκτείνονται πέρα από το προστατευτικό σασί του αυτοκινήτου. Ακόμη. Οσο το αυτοκίνητο κινείται, έστω αργά, στους κορεσμένους δρόμους, μπορούν να μένουν πίσω οι «καβάτζες» των άστεγων στα σκαλιά των εκκλησιών, οι πάγκοι των προχειροστημένων αγορών με την ετερόκλητη πραμάτεια, οι Ιρακινοί, Αφγανοί, Σομαλοί που αγοράζουν μπουφάν από δεύτερο χέρι, οι Νιγηριανές που πουλούν εσώρουχα Κάλβιν Κλάιν με τον Τουίτι, τα βαποράκια που διαπραγματεύονται στις γωνίες, οι συμμορίες που σπάνε μέρα μεσημέρι παράθυρα αυτοκινήτων, οι ελαφροχέρηδες από τα Βαλκάνια, οι κακοσυντηρημένες πολυκατοικίες, τα κλειστά μαγαζιά, οι τραγικές ιστορίες ανθρώπων πίσω από σφραγισμένες πόρτες.

Εως χθες, εξαιρετέα, απευκταία «αποστήματα» μιας φαινομενικά τακτοποιημένης πραγματικότητας. Οι συνεχείς διακοπές των συγκοινωνιών και της απορριμματοαποκομιδής απομάκρυναν το «λούστρο», η καμουφλαρισμένη καλύβα του Καραγκιόζη σείστηκε και ξεχαρβαλώθηκε και αποκαλύφθηκε μια σκουπιδοσκεπασμένη πολιτεία. Ενα μοντέλο διακυβέρνησης χωρίς σχέδιο και αρχές· μόνο προσωρινά μέτρα για να εξυπηρετηθούν ψηφοθηρικές ή εισπρακτικές σκοπιμότητες.

Το πρόβλημα είναι ότι ο πλουτοφόρος για αρκετούς, χαοτικός τρόπος διοίκησης δίνει τη θέση του σε ένα αγνώστων διαστάσεων πλέγμα από μέτρα ταχύτατης κατεδάφισης του κοινωνικού σκελετού μαζί με τις νοσηρές εκβλαστήσεις του. Η εξυγίανση, μέχρι τώρα πρόσχημα για απομύζηση κρατικού χρήματος, νοείται πλέον ως ακύρωση.

Κι εμείς; Ξεριζωμένοι από τις οικείες συντεταγμένες μας, προχωρούμε απροφύλακτοι μέσα στον χρόνο. Με τον ακατανίκητο φόβο μήπως η ζωή μας «διαλυθεί» κατά την ανιούσα πορεία της μέσα στην ασέληνη, άναστρη νύχτα των νέων δύσκολων ετών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Συρρίκνωση της μνήμης

Posted on Δεκέμβριος 13, 2010. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

Tης Τασουλας Kαραϊσκακη, Η Καθημερινή, 12/12/2010

Με μισές απαντήσεις και πανικόβλητες ασαφείς τοποθετήσεις επιχειρούν οι πολιτικοί να συγκρατήσουν το ηθικό των Ελλήνων στην επιφάνεια της διάπυρης δίνης των καταιγιστικών ανατροπών. Για πόσο; Ωρες, μέρες, μήνες; Μέχρι να φανερωθεί η ανατριχιαστική προοπτική μιας χώρας, της δικής μας, στον δοκιμαστικό σωλήνα ενός πρωτόγνωρου κοινωνικο-οικονομικού πειράματος, από την επιτυχία του οποίου εξαρτώνται πολλά, πλανητικά. Πόση συρρίκνωση ευημερίας μπορεί ο ελληνικός τράχηλος να αντέξει;

Καιρό τώρα προσπαθούν οι ιθύνοντες να σβήσουν τους βίαιους πίδακες της κοινής ανησυχίας με κατά συνθήκην ψεύδη. «Δεν θα, δεν θα…».

Και όμως, πληρώνουμε συνεχείς αυξήσεις στα βασικά αγαθά, στις βενζίνες, στα διόδια (ως αδρή προπληρωμή έργων) και καμία αρχή δεν μπορεί να μας προστατεύσει από την αυθαιρεσία. Ολα όσα αποτελούν σήμερα το δοκιμαζόμενο κράτος, ελεγκτικοί μηχανισμοί, ρυθμίσεις, υπάλληλοι, εγκύκλιοι, διόλου δεν προστατεύουν τα συμφέροντά μας. Σε αντάλλαγμα των κόπων μας, λαμβάνουμε μόνο μια εξοφλητική απόδειξη…

«Θα απορροφηθούν οι αυξήσεις στους φόρους» (Μάρτιος), και διαπιστώνονται ανατιμήσεις (Μάιος) σχεδόν σε όλα τα βασικά είδη, μεγαλύτερες από την αύξηση του ΦΠΑ. «Δεν σκεφτόμαστε να κάνουμε αυξήσεις στα εισιτήρια» (Νοέμβριος) και η αύξηση του εισιτηρίου στο 1,30 ή 1,50 ευρώ είναι σχεδόν γεγονός.

«Ναι μεν οι φόροι θα αυξηθούν ώστε τα κρατικά έσοδα να τονωθούν, αλλά ο πληθωρισμός θα συγκρατηθεί». «Είναι απαραίτητη η λιτότητα, αλλά η ανάπτυξη δεν θα επιβραδυνθεί». «Δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα και δεν θα επηρεαστούν οι οικονομικοί στόχοι της κυβέρνησης, παρά την αναθεώρηση προς τα πάνω του ελλείμματος». «Οχι απολύσεις, όχι επιπλέον επιβάρυνση σε μισθωτούς και συνταξιούχους, καμία αύξηση φορολογικών συντελεστών, πέραν όσων έχουμε δεσμευτεί» (Νοέμβριος 2010). Και ιδού τα νέα σχέδια για το ψαλιδισμένο μέλλον 3,5 εκατομμυρίων μισθωτών.

Είναι αλήθεια ότι ως λαός έχουμε φάει τόνους ελπίδων που διαψεύσθηκαν. Και τρώμε ακόμη. Ορισμένοι τις καταπίνουν με την πίστη του οπαδού, άλλοι με την αδιαφορία της αναισθησίας και οι περισσότεροι διαμαρτυρόμενοι. Οι φωνές τους βέβαια δεν αλλάζουν, παρά απειροελάχιστα, τη ρότα των ηγετών. Πατώντας πάνω στην κοντή μας μνήμη, υπόσχονται σήμερα τα πάντα, χωρίς να δεσμεύονται για αύριο ούτε σε ένα.

Επιπλέον, διγλωσσία και αντιφατικά μηνύματα. Περικοπές για τους πολίτες, χαλαρότητα για τους κρατούντες. Σε τι θυσίες έχουν υποβληθεί οι ιθύνοντες και ποιο το παράδειγμά τους; Λόγου χάρη, έχει μειωθεί το υπέρογκο κόστος των αεροπορικών ταξιδιών των κυβερνητικών στελεχών (6.000 ευρώ την ώρα); Εχει αποσυρθεί ο πολυτελής «στόλος» των δημόσιων λειτουργών; Εχει γίνει αναδιαπραγμάτευση των υψηλότατων ενοικίων κτιρίων για τη στέγαση δημόσιων υπηρεσιών; Εχει αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία;

Εχουμε την υποσυνείδητη ροπή να ξεχνάμε, αναδιπλούμενοι στον κόκκο της ύπαρξής μας. Ομως, τα ερωτήματα οφείλουν να είναι αξεχώριστα από την καθημερινότητά μας. Να πιέζουμε, παρ’ όλα όσα γνωρίζουμε, ενάντια σε όσα γνωρίζουμε. Γιατί πρέπει να μετατρέψουμε την παύση σε δράση, την πτώση σε ανύψωση. Η ανάγκη του δυναμισμού είναι η σωτηρία μας.



Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αφανέρωτος πόλεμος

Posted on Νοέμβριος 22, 2010. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

  • Tης Τασουλας Kαραϊσκακη, Η Καθημερινή, 21/11/2010

Είναι πρωτοφανής η έκρηξη βίας. Ο σιδηρολοστός χρησιμοποιείται με εντυπωσιακή συχνότητα για να τσακίσει κεφάλια ανύποπτων πολιτών, αντίδικων, αλλοδαπών, πανεπιστημιακών καθηγητών. Οποιος ενοχλεί, ξυλοκοπείται. Προ ημερών, άγνωστοι κρανοφόροι χτύπησαν με σιδηρολοστό καθηγητή μέσα στο γραφείο του στο Τμήμα Φυσικής Αγωγής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πιθανότατα επειδή δεν τους προβίβασε. Νεαρή γυναίκα έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από κουκουλοφόρους με σιδερογροθιές για άγνωστη αιτία. Ιδιοκτήτης καταστήματος δέχθηκε επίθεση με σιδηρολοστούς από ανταγωνιστές. Ανήλικος τραυματίστηκε σοβαρά, με σιδηρολοστό, από συμπατριώτη του, με τον οποίο ο κηδεμόνας του είχε διαφορές.

Ζούμε έναν αφανέρωτο πόλεμο. Μεταξύ γηγενών και παρανόμως εισερχομένων αλλοδαπών, οπαδών αντιπάλων ομάδων, αστυνομικών και δυνάμει υπόπτων, μεταξύ πολιτών. Τα αγκάθια αυτών των καθημερινών συγκρούσεων βυθίζονται βαθιά στο σώμα του έθνους. Ελλείψει δομών, λειτουργούντων θεσμών, οργάνωσης, συνοχής, παιδείας, συλλογικής συνείδησης, αξιών, οραμάτων, ο δυσαρεστημένος βιαιοπραγεί. Το μήνυμα όλο και πιο συχνά είναι «αυτοδικία». Ενα ξέσπασμα υποκειμενικής βίας, που εμφανίζεται ως μέρος της νόμιμης άμυνας. Τα περιστατικά πολλαπλασιάζονται, όμως εμείς μένουμε άπραγοι να φρικιούμε, να κινδυνολογούμε ή να «πενθούμε» για την εικόνα διάλυσης της χώρας. Στην πράξη απλά προσπερνάμε όσους υποθάλπουν τη διαρκή άρνηση, τον αποκλεισμό του διαλόγου, τα ουρλιαχτά αντί για τις γόνιμες αντιρρήσεις…

Σ’ ένα σύστημα το οποίο τρέφεται με τις αρνήσεις και τα αδιέξοδα που γεννάει, όπου η απόκλιση ανάμεσα στη ζωή των ανθρώπων και αυτό που πράττουν οι κυβερνήσεις ή αρνούνται να πράξουν διευρύνεται, σε έναν μηχανισμό απαξιωμένο, υπό διαρκή αμφισβήτηση, με μοναδική στόχευση την «επισκευή» των οικονομικών δεικτών, οι παραβιάσεις των κοινωνικών όρων και οι υπερβάσεις των ορίων απ’ όλες τις πλευρές έρχονται ως φυσική συνέπεια. Κοινωνικός έλεγχος, κοινωνική πρόνοια, αλληλοσεβασμός, ίσες ευκαιρίες, καθαρές συναλλαγές αποτελούν ψιλά γράμματα. Μένουν τα προβλήματα, να διογκώνονται ανεξέλεγκτα. Ανεργία, λυσσαλέα μάχη για την προστασία των προνομίων, ορδές λαθραίων στα «υπόγεια» της κοινωνίας να τροποποιούν δραματικά την καθημερινότητα στις γειτονιές, γενικευμένη ανασφάλεια, σύγχυση. Δεν είμαστε σίγουροι γι’ αυτό που έρχεται. Δεν γνωρίζουμε αν ζούμε στο λυκόφως ή την αυγή. Και από παντού φωνές να προαναγγέλλουν καταστροφές, επιτείνοντας το αίσθημα αδιεξόδου, απόγνωσης, οργής.

Ωστόσο, κανένα αίτημα δεν υποβάλλεται με αίμα. Ο όποιος αγώνας είναι για τη ζωή, την ευημερία, όχι για την οδύνη, τον θάνατο. Η κουλτούρα της βίας ωθεί σε πράξεις φλογισμένες και ακραίες, στον τρόμο, το ανάθεμα, την απέχθεια, την απάρνηση, το φανατισμό, την εξαχρείωση των ψυχών. Σε λογικές που δεν έθεσαν ποτέ ένα άμεσο τέλος στην κακή κοινωνική κατάσταση, αλλά γέννησαν φρικαλεότητες. Οι πολλές μικρές συρράξεις στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας είναι εδώ. Ποιος θα τοποθετήσει τι στον αντίποδα της βαρβαρότητας; Ποιος θα «παγώσει» τις θερμές εστίες; Ποιος θα καθαρίσει την κόπρο; Με τι μέτρα και τι κόστος; Η αστυνομία δεν αρκεί. Χρειάζεται κράτος, σχέδιο, στόχευση, συνεργασίες, ανάληψη ευθυνών. Χρειάζονται δάσκαλοι, οραματιστές, ψύχραιμες φωνές, νέοι στόχοι, νέες αξίες, ένα ευρύ κοινωνικό κίνημα, που θα τονώσει ό, τι υπαινίσσεται υγιή ύπαρξη, πνοή ζωής. Που θα στοχεύσει όχι στη ρήξη αλλά στη σύγκλιση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κυριαρχία της «λεπίδας»

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

Δεν θέλουμε να εκδικαστεί η υπόθεσή μας στο δικαστήριο, τηλεφωνούμε ότι υπάρχει βόμβα· βαριόμαστε το μάθημα, κάνουμε κατάληψη· μας κριτικάρουν στον δρόμο, τούς πλακώνουμε στο ξύλο· θέλουμε να διαμαρτυρηθούμε για τα κυβερνητικά σχέδια, σπάμε την πόρτα του υπουργείου· διαφωνούμε με την επιλογή κάποιου να μην απεργήσει, τού κόβουμε τα λάστιχα…

Είναι απλά η «επιδερμίδα» της ορατής βίας, που αυξάνεται ραγδαία, αποκαλύπτοντας την αποχαλίνωση των παθών σε μια κοινωνία χωρίς πλαίσιο, όπου αν κάτι μένει είναι ότι κερδισμένος βγαίνει όποιος βιαιοπραγεί και υπεξαιρεί. Με τη βία, ακόμη και την πιο απλή, την καθημερινή, τις αγκωνιές, τα σπρωξίματα, την παράκαμψη της «ουράς» στέλνουμε ένα μήνυμα. Οτι θα ανατρέψουμε προς όφελός μας την όποια καταστάση, τελικώς θα επιβληθούμε.

Αυτή, η ορατή, μαζί με την άλλη, την αόρατη βία, που κρύβεται στις τηλεοπτικές οθόνες, τη λεκτική επίθεση στον εταίρο με σκοπό την πνευματική ή υλική επικράτηση, είναι συμπεριφορές τόσο διαδεδομένες που έχουν δημιουργήσει ένα είδος μαζικής κουλτούρας η οποία νομιμοποιεί την καθημερινή βαρβαρότητα.

Από τους ιθύνοντες οι πολίτες μαθαίνουν ότι το «ρόπαλο», το «μαστίγιο», ο αθέμιτος ανταγωνισμός αποτελούν μέσα κυριαρχίας και πλουτισμού, συγκέντρωσης επιρροής και γοήτρου, παράγοντες «προόδου». Είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.

Ομως όχι, η βία δεν είναι ούτε χαραγμένη στο DNA ούτε αποτελεί ανθρώπινο πεπρωμένο, αλλά συμπλέκεται με την κυριαρχία, την εξουσία, την αδικία, τον αποκλεισμό, την ανέχεια. Απλά βαφτίζεται, ανάλογα με το πώς μας βολεύει, ανάλογα με την πλευρά από την οποία ασκείται, «πυγμή» ή «αδίκημα».

Και η βία ως έκφραση πάθους για μια καλύτερη ζωή; Ως απελευθερωτική εκτόνωση της αγανάκτησης; Ως παρορμητική απάντηση στην κοινωνική αδικία; Ως κραυγή απελπισίας μπροστά στις ανυπέρβλητες συμφορές, είναι βία;

Ζούμε μια βαθιά πολιτιστική, πέρα από την πολιτική και οικονομική, κρίση, που δημιουργεί εκτεταμένη ιδεολογική σύγχυση. Η βία ποτέ δεν έκανε καλύτερο τον κόσμο. Αντίθετα πάντα συντηρούσε την ανισότητα και την αδικία. Ηταν ένα μέσο επιβολής και διατήρησης των σχέσεων εξουσίας. Η βία γεννάει περισσότερη βία. Δεν σταματά το κακό, δεν αίρει το αίνιγμα της αέναης αναπαραγωγής του. Η βία αναπαράγει το σύστημα που πολεμά.

Η απάντηση δεν περιέχεται ούτε στη βιαιοπραγία ούτε στην αυτοδικία – τεράστια η ευθύνη της πολιτείας που εγκαταλείπει τον έλεγχο της ομαλότητας στους θερμοκέφαλους· είτε πρόκειται για κατοίκους υποβαθμισμένων περιοχών που «καθαρίζουν» τη γειτονιά τους από τους μετανάστες με καδρόνια είτε για τους αντιπάλους προστάτες τους με την κουκούλα.

Περιέχεται στις ειρηνικές μορφές διαμαρτυρίας, στο γύρισμα της πλάτης σε ό, τι μας παραπλανά, μας εξαντλεί, μας υποδουλώνει, μας εξαχρειώνει, στην άρνηση της κατευθυνόμενης αγελαίας συμπεριφοράς, σε κάθε μορφή μποϊκοτάζ.

Μια τέτοια μορφή αντίστασης θα είχε σήμερα μια ηθική διάσταση ανυπολόγιστης αξίας. Ομως, δεν επιλέγεται. Καθώς η κάθε στιγμή καρφώνει τη σάρκα σαν μαχαίρι, ο νους δεν εστιάζει στην ειρήνη, αλλά στον πόλεμο (η καταμέτρηση των θυμάτων στο φρικώδες σκηνικό του ολέθρου είναι υπόθεση της, τόσο μακρινής και τόσο κοντινής, επόμενης μέρας). Ετσι, κυριαρχεί η «λεπίδα», όπως σε όλες τις κοινωνίες εκτός ελέγχου, τις εγκλωβισμένες στο αγωνιώδες αναμάσημα της κατώτατης έκπτωσης…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παραμένουμε αμετανόητοι

Posted on Σεπτεμβρίου 17, 2010. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

  • Tης Tασουλας Kαραϊσκακη, Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Ας μην αυταπατώμεθα. Αν δεν μας άρεσε η κοινωνία μας, θα φροντίζαμε με κάποιο τρόπο, επίπονα, αργά, να την αλλάξουμε. Αλλά δεν θέλουμε κάτι τέτοιο. Εχουμε βολευτεί μέσα στο ελληνικής κοπής κοινωνικό νεφέλωμα όπου επιτρεπτό είναι αυτό που μας εξυπηρετεί. Και ενώ καταδικάζουμε τα κακώς κείμενα (δηλαδή όσα, συνήθως, θίγουν τα προσωπικά μας συμφέροντα) δεν κάνουμε τίποτα για να αναδιοργανώσουμε μια χώρα, τη δική μας, με μηχανισμούς διακυβέρνησης πολλαπλά στρεβλωμένους από τα ιδιωτικά και συντεχνιακά συμφέροντα.

Δεν συμφωνούμε με το πλαφόν στην τιμή της βενζίνης (λίγο πάνω από τη μέση τιμή); Το κλείνουμε το βενζινάδικο. ΄Η, δεν υπακούμε στο μέτρο. ΄Η, άλλη τιμή αναγράφουμε και σε άλλη τιμή πουλάμε. ΄Η πιέζουμε και καταφέρνουμε να αποσυρθεί η «οροφή». Αποφασίζεται απεργία; Ακολουθούμε τη λογική της αρπαχτής. Με τεχνητή έλλειψη των αγαθών, ανεβάζουμε τις τιμές. Ανακοινώνεται αύξηση στον ΦΠΑ; Εκτινάσσονται οι τιμές προκαταβολικά.

Καμία αναστολή. Παρά το πολυσυζητημένο κυνήγι των κερδοσκόπων, των επίορκων, των φοροφυγάδων, πιστεύουμε ότι νόμοι και μηχανισμοί ελέγχου υπάρχουν μόνο για να κάνουν επιλεκτικά αισθητή την παρουσία τους. Οχι λόγω ηθικής ανεπάρκειας συγκεκριμένων ατόμων σε έναν σήμερα συνεπέστερο ελεγκτικό μηχανισμό (κυβερνητική εκδοχή), αλλά γιατί όλο το σύστημα είναι κακοφορμισμένο. Τόσο βαθιά διεφθαρμένο που αποθαρρύνει κάθε αναγεννημένη βούληση για κάθαρση.

Στην Ελλάδα καταφέρνουμε να επιβιώνουμε γιατί ζούμε «ελεύθερα». Με ένα δικό μας στρεβλό τρόπο έχουμε επιτύχει αυτό που έχουν ονειρευτεί πλήθος πολιτικοί επιστήμονες για τις κοινωνίες του μέλλοντος, δηλαδή μια αρραγή αυτοκυβερνώμενη πολιτεία, όπου τα άτομα υφίστανται τη μικρότερη δυνατή παρακώλυση από το κράτος. Ως ελεύθεροι επαγγελματίες, ως μικροί ή μεγάλοι επιχειρηματίες, δεν συνεχίζουμε να πληρώνουμε όσο φόρο θέλουμε; Δεν υφιστάμεθα (ακόμη) όσους και όποιους ελέγχους θέλουμε; Ως ιδιοκτήτες ή εργολάβοι δεν εξακολουθούμε, στις σημερινές βασανιστικές ημέρες της εθνικής κρίσης, να κτίζουμε ή να επεκτείνουμε όπου και όπως θέλουμε; Ως δημόσιοι λειτουργοί δεν καλύπτουμε τον δόλο ή τη βαρεμάρα μας με τις «ελλείψεις σε προσωπικό»; Ως τοπικοί άρχοντες δεν λέμε και ξελέμε χωρίς καμία κύρωση, δεν προωθούμε τα επωφελή από τα κοινωφελή έργα, δεν διαθέτουμε κατά το δοκούν τους δημόσιους πόρους;

Στην Ελλάδα επιβιώνουμε γιατί ζούμε «δημοκρατικά» – κάνουμε συνεχώς διάλογο. Δεν έχει σημασία αν δεν ομονοούμε. Είναι και αυτό έκφραση δημοκρατίας. Ούτε αν παρακάμπτουμε τους έχοντες προτεραιότητα, λαδώνοντας. Είναι γιατί μισούμε τη γραφειοκρατία που είναι εχθρός της δημοκρατίας. Στην Ελλάδα έχουμε επιτύχει την πιο ναρκισσιστική εκδοχή της. Κάθε πολίτης υπακούει στον δικό του ατομικό νόμο – είναι ο μόνος τρόπος για να αποφύγει την υποταγή στη βούληση των άλλων.

Ποιος είπε ότι είμαστε σε βαθιά μεταμέλεια, σε οδυνηρή αναδίπλωση; Παραμένουμε αμετάπειστοι. Ποιος είπε ότι είμαστε σε σύγχυση; Ξέρουμε πολύ καλά τι θέλουμε, πολίτες και κυβερνώντες: το συμφέρον μας. Μέχρι να χάσουμε πλήρως τον έλεγχο – θα μας τον έχουν πάρει.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ανώφελο τέχνασμα

Posted on Σεπτεμβρίου 3, 2010. Filed under: Ανασχηματισμός, Καραϊσκακη Τασουλα |

  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Ο ανασχηματισμός είναι το πιο ισχυρό επικοινωνιακό τέχνασμα στα χέρια του εκάστοτε πρωθυπουργού. Μια σόλο ερμηνεία, χωρίς συμπρωταγωνιστές, σκηνοθέτες, φροντιστές, χωρίς εξάγγελους ή διαλαλητές («οι ανασχηματισμοί δεν προαναγγέλλονται», Κ. Σημίτης), χωρίς κάποια προηγούμενη συμφωνία ανάμεσα στον ίδιο και τα στελέχη του ή τους οπαδούς του. Ποιεί νέα κυβέρνηση, για τη ζωτική ανάσα ζωής, την τονωτική επανεκκίνηση από μηδενική βάση. Ωστόσο, από τους ανασχηματισμούς ποτέ δεν προέκυψε κάτι το ριζοσπαστικό, το μεγάλο. Συνήθως είναι χωρίς περιεχόμενο. Οι ανασχηματισμοί δεν παράγουν πολιτική. Ερχονται με τη φθορά, το αδιέξοδο, τον κορεσμό. Την απαρχή της φθίνουσας πορείας. Μετά τις δύσκολες αποφάσεις, τις ατελέσφορες επιλογές, τις χωρίς ανταπόδοση θυσίες.

Αλλά είναι και το πανηγύρι των ΜΜΕ. Πολύμηνη εικοτολογία (εν προκειμένω, ανασχηματισμός συζητείται από τον Μάρτιο), πιθανολογήματα για το ποιοι θα απομακρυνθούν, ποιοι θα μετακινηθούν, ποιοι θα καλύψουν τα κενά (της απόσυρσης ή της μεταπήδησης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση), ποιοι θα είναι οι υπερυπουργοί για τη διαχείριση των κρίσεων, για τον έλεγχο των υπουργών, ποιος θα είναι ο αντιπρόεδρος για την οικονομία… Υποθέσεις επί υποθέσεων, πάντα περί προσώπων στους κόλπους της πιο προσωποπαγούς, της πιο προσωπολατρικής εκδοχής της εξουσίας. Κι έπειτα, ο αγώνας δρόμου για την αποκλειστικότητα της μεγάλης είδησης – τη νέα κυβερνητική σύνθεση. Η φιέστα κορυφώνεται με χαμόγελα, χειραψίες, τελετές ορκωμοσίας – η πιο λαμπρή στιγμή της πολιτικής, ως άμεσο συναρπαστικό θέαμα. Η πεζή πραγματικότητα για τους νέους Αχιλλείς με τις πολλές πτέρνες και η φθορά τους για τα ΜΜΕ, η αμετάκλητη, η νομοτελειακή, ξεκινά από την επομένη…

Πάνω από 24 ανασχηματισμοί έχουν γίνει κατά τη μεταπολίτευση. Τρεις πραγματοποίησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής – τον Φεβρουάριο του ’75, τον Σεπτέμβριο του ’76 και τον Μάιο του ’78. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε τον πρώτο ανασχηματισμό το ’82. Εκτοτε επαναλάμβανε το εγχείρημα μία, δύο ή τρεις φορές τον χρόνο – το ’84, ξανά το ’85, το ’86, δύο φορές μέσα στο ’87, τρεις φορές μέσα στο ’89. Υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (’90-’93) γίνονται τρεις ανασχηματισμοί. Ξανά ο Ανδρέας και ανασχηματισμοί το ’94 και το ’95 (ανεδείχθη πρωταθλητής των ανασχηματισμών, με 16 συνολικά στο ενεργητικό του). Κώστας Σημίτης και ανασχηματισμός το 1998. Ξανά το 2001 και το 2003. Ο Κώστας Καραμανλής έκανε τον πρώτο ανασχηματισμό το 2006, μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών και τον τελευταίο τον Ιανουάριο του 2009.

Μέσα στη σύγχυση των πεποιθήσεων και των αξιών, στην ασταθή ισορροπία των δύσκολων εποχών οι ανασχηματισμοί μοιάζουν με σανίδα σωτηρίας, αλλά συνήθως εξελίσσονται σε μπούμερανγκ. Μια κυβέρνηση που φθείρεται με ταχείς ρυθμούς φθείρει γρήγορα και τον αρχηγό της.

Κάθε πρωθυπουργός κραδαίνει μια απάντηση στις αγωνίες, τις απορίες της κοινής γνώμης. Αλλά το μυστήριο (εν προκειμένω, το πώς η χώρα θα διαχειριστεί την κρίση υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ) μάλλον θα παραμένει απρόσβλητο… Το αύριο έρχεται πάντα αστραπιαία και καταστρέφει όλες τις υποσχέσεις.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δάσκαλε που δίδασκες…

Posted on Μαΐου 9, 2010. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

  • Tης Τασουλας Kαραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 9 Mαϊου 2010

Ειδικά σήμερα, που τα κοινωνικά συμβάντα εκρήγνυνται σαν αλυσιδωτός πάταγος, στις θυελλώδεις ελληνικές ημέρες των διάπυρων «χαρακωμάτων», των σκοτεινών προοπτικών, των αποκαρδιωτικών καταστάσεων, δεν θα έπρεπε να χάσουμε το «παιχνίδι» με την εκπαίδευση. Ωστόσο, αμφότερες οι πλευρές, υπουργείο Παιδείας και εκπαιδευτική κοινότητα, εγκλωβίζονται στην επιφάνεια της επικαιρότητας, στις ανυποχώρητες θέσεις, αδυνατώντας να κάνουν την υπέρβαση. Δηλαδή, να ενδιαφερθούν περισσότερο για την τύχη του ελληνικού σχολείου και λιγότερο για τη δημόσια εικόνα ή τη βολή τους.

Από φέτος (από Σεπτέμβριο) προαιρετικά η εσωτερική αξιολόγηση στα σχολεία και από του χρόνου υποχρεωτικά, διεμήνυσε δι’ εγκυκλίου η κ. Διαμαντοπούλου. Να μη συμμετάσχουν οι εκπαιδευτικοί στη διαδικασία, προέτρεψε η ΟΛΜΕ.

Σε μια εποχή που οι εξελίξεις της επιστήμης και της τεχνολογίας τροποποιούν κάθε λεπτό τις ανθρώπινες δυνατότητες, στην Ελλάδα δεν έχουμε καθαρή εικόνα αυτού που λαμβάνει χώρα στις σχολικές αίθουσες. Από το 1982 που καταργήθηκε –και ορθώς– ο θεσμός του επιθεωρητή, δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια το πώς παρέχεται η εκπαίδευση και ποιο είναι το αποτέλεσμά της, αφού έκτοτε δεν εφαρμόστηκε κάποιο σύστημα αξιολόγησης. Οι υπουργοί Παιδείας ετοίμαζαν νόμους (πάνω από επτά έχουν προωθηθεί συνολικά), εξέδιδαν Προεδρικά Διατάγματα, η Ομοσπονδία των εκπαιδευτικών εξέφραζε αντιρρήσεις για τα κριτήρια του εκάστοτε συστήματος, τους φόβους της για την αναβίωση του αμαρτωλού καθεστώτος της επιθεώρησης, την άρνησή της για τη σύνδεση μισθού και παραγωγικότητας και οι ψηφισθείσες ρυθμίσεις αποσύρονταν.

Σίγουρα η αξιολόγηση είναι μια πολύπλοκη λεπτή διαδικασία, τρωτή σε ιδεολογίες, κομματικές–συνδικαλιστικές σκοπιμότητες, κοινωνικά πρότυπα, την κυρίαρχη τάση της φρενήρους κούρσας των υψηλών επιδόσεων, που ενισχύει την ανισότητα… Εξαρτάται από τον παράγοντα άνθρωπο, του αξιολογητή, ο οποίος εκφράζει κρίσεις όχι μόνον επί του πλέγματος των σχέσεων, στάσεων, συμπεριφορών που επηρεάζουν τη λειτουργία του σχολείου αλλά και επί των επαγγελματικών ικανοτήτων των εκπαιδευτικών. Ομως δεν θα έπρεπε κάποτε, κάπως, να αρχίσει; Είναι δυνατόν, το αυτονόητο, δηλαδή η σύγκριση του αποτελέσματος με τον στόχο, της αρχικής με την τελική κατάσταση να είναι επί τριάντα χρόνια, τα «χρυσά» μεταπολιτευτικά χρόνια της ευημερίας αλλά και της αποχαλίνωσης, ακόμη ζητούμενο; Πώς μπορεί κανείς να επιχειρήσει βελτιώσεις αν δεν έχει κοιτάξει ποτέ το πρόσωπό του στον καθρέφτη;

Διαρκώς διαφωνούντες επί της διαδικασίας, οι πολυτελώς εγκατεστημένοι στην κατάσταση του «θιγόμενου» καταφέρνουν να μην προχωράει ποτέ τίποτα. Με την αξιολόγηση επιχειρείται, λένε –ίσως δικαίως– η αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων. Αυτός ο διαρκής φόβος μήπως κάτι προσβάλλει τα κεκτημένα, σε συνδυασμό με τις κυβερνητικές παλινωδίες και το «ράβε-ξήλωνε» των ατελών μεταρρυθμίσεων, έχει ως συνέπεια την αποσπασματικότητα, ασυνέχεια και ασυνέπεια στην παροχή γνώσης και τον εξοβελισμό του κοινού νου, που αποτελεί τον πιο σταθερό μοχλό προόδου. Δεν χρειάζεται να αξιολογηθούμε, λένε κάποιοι εκπαιδευτικοί, τα αποτελέσματα φαίνονται στις εξετάσεις. Μα ακριβώς στις προαγωγικές εξετάσεις το 30% των μαθητών γράφει κάτω από τη βάση και στις πανελλαδικές το 33% έως 40%! Αλλά θα υπάρχει και γι’ αυτό κάποιο «πειστικό» επιχείρημα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η εξεταστική, της εξεταστικής…

Posted on Μαΐου 2, 2010. Filed under: Εξεταστική επιτροπή, Καραϊσκακη Τασουλα | Ετικέτες: |

  • Tης Τασουλας Kαραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 02-05-10

Δεν υπήρξε σκάνδαλο στην υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου, δήλωσε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής ο ηγούμενος της μονής αρχιμανδρίτης Εφραίμ. Δεν υπήρξε από μέρους του φιλοχρηματία ούτε διαπλοκή με συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Τα κίνητρά του δεν ήταν επιχειρηματικά, αλλά ανθωπιστικά, φιλανθρωπικά, πνευματικά. Δεν επεδίωξε ο ίδιος τις ανταλλαγές, αλλά σύρθηκε σε αυτές από την πολιτεία. Αφησε σαφείς υπαινιγμούς κατά των κ. Σ. Τσιτουρίδη και Ευ. Μπασιάκου, ως πρωτεργατών των συνεννοήσεων και επιφυλάχθηκε να απαντήσει την ερώτηση εάν σήμερα θα επέστρεφε τα οικόπεδα που παραχωρήθηκαν στη μονή.

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που όλοι μιλούσαν για όργιο λεηλασίας δημόσιας περιουσίας. Με 31 συμβόλαια μεταβιβάστηκαν στη μονή 260 ακίνητα του Δημοσίου, στις περιοχές Ραιδεστού, Πανοράματος, Ωραιοκάστρου, Καλαμαριάς, Μίκρας, Νέων Επιβατών, Τριγλίας, Ουρανούπολης, Σωζόπολης, Ν. Καλλικράτειας (και αλλού στη Χαλκιδική), Βεγορίτιδας, Καβάλας, Ν. Αγχιάλου, Τρικάλων, Λαυρίου, Κάτω Σουλίου Μαραθώνα, Αχαρνών, με αντάλλαγμα τα νερά της λίμνης Βιστωνίδας (τις παραλίμνιες εκτάσεις διατήρησε στην κυριότητά της η μονή).

Κάθε ημέρα και ένα συμβόλαιο ανταλλαγής μέρους της υδάτινης έκτασης με ένα «φιλέτο» του Δημοσίου έβλεπε το φως της δημοσιότητας προκαλώντας το κοινό αίσθημα και αναζωπυρώνοντας τη συζήτηση για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές, για διεφθαρμένους αξιωματούχους που διευκόλυναν την αρπαγή πανάκριβων ακινήτων. Από τις ανταλλαγές το ελληνικό Δημόσιο -υπήρξε τότε η εκτίμηση- ζημιώθηκε 100 εκατ. ευρώ (το 0,5% των συνολικών απωλειών του -20 δισ. ευρώ ή 8% του ΑΕΠ- από «συναλλαγές»).

Εκτοτε η υπόθεση διερευνάται σε εξεταστικές επί εξεταστικών… Αν η περίπτωση της Μονής Βατοπεδίου αποτελεί ένα κραυγαλέο παράδειγμα πολιτικής «αμηχανίας» μπροστά στις πολλές όψεις της «αντικειμενικής» πραγματικότητας, αρκετές ακόμη μικρότερες υποθέσεις επιβεβαιώνουν ότι η απρόθυμη αναζήτηση της αλήθειας αποτελεί κανόνα στην πολιτική ζωή. Τα διαφορετικά πορίσματα από κάθε κομματική παράταξη μετά την ολοκλήρωση της διερεύνησης σκανδάλων από εξεταστικές επιτροπές, αντικατοπτρίζουν την παντελή απουσία βούλησης για συνεπή ανάγνωση των γεγονότων, που αποτελεί από μόνη της μια μορφή δικαιοσύνης.

Σίγουρα ο κόσμος είναι μέγας, πολλαπλός, λαβυρινθώδης. Δεν υπάρχει μία προσέγγιση των πραγμάτων. Ετσι, καταθέσεις εμπλεκομένων ενώπιον των επιτροπών, διαποτισμένες από ιδιοτέλεια, υποκειμενικότητα -ένα διαφανές εγώ πίσω από κάθε λέξη- λυμαίνονται ένα κομματάκι της «μοναδικής», δηλαδή νοθευμένης, αλήθειας. Σκανδαλώδεις προσπάθειες φυγής από τις ευθύνες, από τις κυρώσεις αντιμετωπίζονται ως μια ακόμη εκδοχή. Αδιαμφισβήτητα τεκμήρια ακυρώνονται μέσα στις λεκτικές διακλαδώσεις της αοριστίας. Και εμείς θεατές-θύματα μιας άσχημης ιλαρο-τραγωδίας με προεικάσιμο τέλος, βγαίνουμε από το ανείπωτο με τις έννοιες κουρελιασμένες. Οπως στον εφιάλτη της αγωνιώδους κίνησης στο κενό, νιώθουμε να μην μπορούμε να δράσουμε προσβάλλοντας το παρελθόν, να αποκαταστήσουμε τη βλάβη, να ανακτήσουμε ό, τι απωλέσαμε. Με συνέπεια, να απομακρυνόμαστε από την πολιτική πράξη, να περιχαρακωνόμαστε στη φιλοσοφία του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» αναπτύσσοντας εκείνον τον κυνισμό που οδήγησε τα ελληνικά πράγματα στο ναδίρ, που μετέτρεψε ακόμη και τα διαμάντια σε στάχτη. Είναι η ταπείνωση, στην καμπή της πορείας μιας χώρας, ένα σημείο δίκαιης τιμωρίας;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...