Καρκαγιάννης Aντώνης

Ας βρουν μια κάποια λύση

Posted on Οκτώβριος 28, 2009. Filed under: Καρκαγιάννης Aντώνης, Stage |

Μας λέει τώρα η κυβέρνηση ότι τα stage ήταν ένα είδος ρουσφετολογικής «απατεωνιάς», επί το ευγενικότερον «πελατειακών σχέσεων» του τότε κυβερνώντος κόμματος, δήθεν για την καταπολέμηση της ανεργίας. Πράγματι, σε μεγάλο βαθμό, αυτόν το χαρακτήρα είχαν και κατάφεραν να υπηρετήσουν το τερπνόν μετά του ωφελίμου: και το ποσοστό της επίσημης ανεργίας να το μειώσουν (μεγάλο επικοινωνιακό επίτευγμα), αλλά και ψήφους στον ενδιαφερθέντα «ευεργέτη», υπουργό, βουλευτή, πολιτευτή ή κομματικό παρατρεχάμενο να εξασφαλίσουν.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να τα καταργήσει ή να αποκαταστήσει την αρχική τους μορφή και προορισμό. Τα stage πραγματικά θεσπίστηκαν σαν όργανο για τον περιορισμό της ανεργίας, ακριβέστερα σαν μέσο για την επανασύνδεση του ανέργου με την αγορά εργασίας. Στην ουσία, ήταν προγράμματα μαθητείας και επαγγελματικής πείρας ή έστω απλής επαφής με το χώρο εργασίας, στάδιο πάντοτε σημαντικό και κρίσιμο, ιδιαίτερα για τους νέους. Αν πράγματι αυτός ήταν ο χαρακτήρας και ο προορισμός των stage, τότε απευθύνονταν κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, θέσπιζαν σημαντικά κίνητρα και θα μπορούσαν να θεσπιστούν σημαντικότερα. Ο ιδιωτικός τομέας προσφέρει ποικίλη μαθητεία και πλούτο ευκαιριών, όπου ο άνεργος θα μπορούσε να δοκιμάσει τις ικανότητές του, την ευχέρεια προσαρμογής, αλλά και τις επιλογές του. Διαφορετικά η αναζήτηση εργασίας είναι μια τυφλή και αγωνιώδης περιπέτεια σε εργασιακή έρημο. Και να αποδειχθούν σαν πραγματικό εργαλείο για την αναζωογόνηση της αγοράς εργασίας. Υπάρχουν βέβαια και οι γνωστοί «πάτρωνες (εξ επαγγέλματος) της εργατικής τάξης», που διεκδικούν μόνιμες και σταθερές θέσεις στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι τέτοιες θέσεις δεν υπάρχουν και δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν. Σέβομαι τους λόγους που νομίζουν ότι έχουν να κινούνται και να σκέφτονται ερήμην των πραγματικών προβλημάτων.

Τα stage άλλαξαν χαρακτήρα και, από επαφή του ανέργου με τη δαιδαλώδη αγορά εργασίας, μεταβλήθηκαν σε ρουσφετολογικό παράθυρο για την είσοδο «ημετέρων» στον στενότερο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, ο οποίος παρουσιάζει το αντιφατικό φαινόμενο να έχει πληθώρα υπαλλήλων που περισσεύουν (δηλαδή «πάγιων, μόνιμων και σταθερών θέσεων») και μεγάλες ελλείψεις από υπαλλήλους με επαγγελματικό φιλότιμο, με γνώση και πείρα. Τα stage δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα για τη λύση αυτού του βασικού προβλήματος. Αντιθέτως, το οξύνουν. Καλά κάνει, λοιπόν, η κυβέρνηση που τα καταργεί.

Δεν δικαιούται μόνο να εκπλήσσεται και, προπαντός, να μην έχει έτοιμο σχέδιο λύσης να μας προτείνει. Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ στην προηγούμενη κυβερνητική του θητεία εφάρμοσε σε ευρεία κλίμακα τα ίδια ρουσφετολογικά κόλπα και δεν θα ήταν διόλου κακό για το νέο ήθος που φιλοδοξεί να κατακτήσει αν το ομολογούσε.

Και το πιο σημαντικό. Δεν μπορεί να αγνοήσει τις δεκάδες χιλιάδες ανέργων που είχαν πιστέψει ότι επιτέλους, με τη μεσολάβηση του υπουργού, του βουλευτή ή του πολιτευτή, βρήκαν το μονοπάτι που οδηγεί σε κάποιον χώρο εργασίας, πραγματικής ή συχνά πλασματικής, και με αυτό ως δεδομένο άρχισαν να οργανώνουν τη ζωή τους ή να κάνουν και όνειρα. Σε τίποτα δεν έφταιξαν και σε τίποτα δεν φέρουν την ευθύνη, για την άθλια πρακτική του ρουσφετιού που επί δεκαετίες είναι η κυρίαρχη πρακτική λειτουργία του δημόσιου βίου και των σχέσεων κράτους, πολιτικής και κοινωνίας.

Ανακύπτουν σοβαρά πρακτικά προβλήματα και προβλήματα ισονομίας. Παντοδύναμη κυβέρνηση είναι, ας βρουν μια λύση, συγκεκριμένα δίκαιη και κυρίως αποδεκτή από την κοινωνία. Η οποία δεν φαίνεται να είναι τόσο αδιάφορη όσο νομίζουμε. Εχει ενστικτώδες αίσθημα δικαίου και το απέδειξε στις τελευταίες εκλογές…

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 27/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η μόδα των καταλήψεων

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Ασυλο, Καρκαγιάννης Aντώνης, Καταλήψεις | Ετικέτες: |

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Γράφαμε προχθές για το «πανεπιστημιακό άσυλο» και για την ανάγκη της άμεσης και αποτελεσματικής κατάργησής του. Είναι το υπέρτατο «φετίχ» που όπως όλα τα «φετίχ» έχει μετουσιωθεί στο αντίθετο από αυτό που λέει η ονομασία του και εναντίον του σκοπού για τον οποίο θεσπίσθηκε. Δεν είναι πλέον θεσμός ελευθερίας, αλλά θεσμός τραμπουκισμού, βίας και καταπίεσης. Δεν εννοούμε μόνο τη νομική και διοικητική κατάργησή του. Θα ήταν ανώφελες χωρίς την παράλληλη αποβολή του θεσμού από την ιδεολογία της Μεταπολίτευσης σαν του πιο κραυγαλέα σάπιου μέρους της. ΄Η θέλουμε την αποκατασταθείσα τότε Δημοκρατία ενιαία και ισχυρή ή τη θέλουμε κατακερματισμένη και ανίσχυρη.

Ενα άλλο «φετίχ» είναι οι λεγόμενες «καταλήψεις». Ξεκίνησαν από μορφή διαμαρτυρίας για να εξελιχθούν σε μέσο κατίσχυσης και επιβολής ασήμαντων μειοψηφιών σε βάρος της πλειοψηφίας και των συμφερόντων των πολλών. Εχουμε «καταλήψεις» εργοστασίων, γραφείων και χώρων εργασίας, κυρίως του δημόσιου τομέα, όπου ισχύουν άλλα «άσυλα» ασφαλείας. Αναφερόμαστε προπαντός στις καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων και σχολείων και τη βίαια διακοπή της λειτουργίας τους, αλλά και στις εκτεταμένες καταστροφές και στις λεηλασίες που συχνά συνοδεύουν τις καταλήψεις. Αναφερόμαστε προπαντός σ’ αυτές τις καταλήψεις, επειδή τις θεωρούμε βασική μορφή φετιχισμού της διαμαρτυρίας και της νεολαίας, φαινόμενα που στην ακραία μορφή τους ζούμε αυτές τις μέρες.

Συχνά οι καταλήψεις προωθούνται ή σιωπηρά γίνονται ευνοϊκά δεκτές και από το εκπαιδευτικό προσωπικό για τους δικούς τους λόγους και επιδιώξεις, όπως συμβαίνει αυτές τις μέρες, όπου οι επαγγελματίες κομματικοί συνδικαλιστές των πανεπιστημιακών δασκάλων και της ΟΛΜΕ αισθάνονται ασυγκράτητα ευτυχείς από τις καταλήψεις πανεπιστημίων και σχολείων. Και φυσικά, αρκούντως «επαναστατημένοι», όσο τουλάχιστον ακινδύνως το επιτρέπουν τα συμφέροντά τους και η ζωή τους. Πολύ πιο συχνά οι καταλήψεις και η διακοπή των μαθημάτων αποτελούν απλώς ευκαιρίες γενικής «κοπάνας».

Σαν μορφή διαμαρτυρίας οι καταλήψεις και οι καταστροφές από τις οποίες συνοδεύονται, μοιάζουν αρκετά με τις μορφές διαμαρτυρίας των εργατών στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Νόμιζαν και πίστευαν ότι αιτία της δυστυχίας τους ήταν οι νεωτερικές μηχανές που μείωναν το κόστος εργασίας και προκαλούσαν ανεργία. Αυθόρμητη και πρωτόγονη μορφή διαμαρτυρίας ήταν να καταστρέφουν τις μηχανές. Πέρασαν αρκετές δεκαετίες για να καταλάβουν ότι το πρόβλημα δεν ήταν οι μηχανές και ο νεωτερισμός.

Είναι έσχατος παραλογισμός να πιστεύουμε ότι οι καταλήψεις, η βίαια διακοπή του έργου των πανεπιστημίων και των σχολείων, οι καταστροφές και οι λεηλασίες αποτελούν μορφή διαμαρτυρίας και διατύπωσης αιτημάτων. Το θέμα όμως δεν είναι τι πιστεύουμε και τι δεν πιστεύουμε. Το ιστορικά βεβαιωμένο είναι ότι το γενικό «μπάχαλο» της δημόσιας εκπαίδευσης οδηγεί αναπότρεπτα στην απαξίωσή της και στον ταξικό διαχωρισμό της.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...