Κασιμάτης Στέφανος

Περισσότερο κράτος με σκοπό τη μείωση του κράτους

Posted on Δεκέμβριος 26, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Kασιματη, Η Καθημερινή, 26/12/2010

Την Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου συνεδρίασε η Διυπουργική Επιτροπή Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων και μάλιστα σε διευρυμένη σύνθεση, καθώς συμμετείχαν στη συνεδρίαση εννέα υπουργοί της κυβέρνησης: Γ. Παπακωνσταντίνου, Μ. Χρυσοχοΐδης, Λούκα Κατσέλη, Ευ. Βενιζέλος, Τ. Μπιρμπίλη, Δ. Ρέππας, Χ. Παμπούκης, Γ. Διαμαντίδης και Τ. Χυτήρης. Αν το γεγονός διέλαθε της προσοχής σας, αυτό είναι πολύ δυσάρεστο, διότι η επιτροπή κατέληξε σε σημαντικές αποφάσεις. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, η επιτροπή «εξέτασε και εισηγείται τη συγκρότηση Γενικής Γραμματείας Αξιοποίησης Δημόσιας Ακίνητης Περιουσίας στο υπουργείο Οικονομικών, η οποία θα εποπτεύει τις κτηματικές υπηρεσίες, τα εθνικά κληροδοτήματα και την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των ΝΠΔΔ» και επίσης «προωθεί τη δημιουργία ενός φορέα χρηματοοικονομικής διαχείρισης των ώριμων προς αξιοποίηση ακινήτων του Δημοσίου με τη μορφή Α.Ε., στον οποίο θα περιέρχονται ακίνητα από υφιστάμενους φορείς του Δημοσίου και σε επομένη φάση θα διαθέσει μειοψηφικό πακέτο μετοχών στο Χρηματιστήριο Αθηνών».

Συνοψίζοντας την απόφαση με απλά λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κράτος δημιουργεί περισσότερο κράτος με τον σκοπό να μειώσει το κράτος. Κάτι τέτοιο είναι προφανώς παράλογο, αλλά όχι όσο νομίζει κανείς εκ πρώτης όψεως: Στην πραγματικότητα, είναι ακόμη περισσότερο παράλογο από όσο φαντάζεται κανείς στην αρχή. Και ο λόγος είναι ότι οι κρατικοί μηχανισμοί, που αποφασίστηκε να δημιουργηθούν για τους συγκεκριμένους σκοπούς, ήδη υφίστανται. Η εποπτεία, λ.χ., των εθνικών κληροδοτημάτων και της περιουσίας των ΝΠΔΔ, που πρόκειται να ανατεθεί στην υπό ίδρυση γενική γραμματεία, ανήκει σήμερα σε ειδική γενική διεύθυνση του υπουργείου Οικονομικών. Επομένως, προς τι η ίδρυση πρόσθετου κρατικού μηχανισμού για τον ίδιο σκοπό; Υποκύπτει κανείς στον πειρασμό να υποθέσει ότι η μεν υπάρχουσα γενική διεύθυνση δεν είναι σε θέση να εκτελέσει ικανοποιητικά τα καθήκοντά της, η δε πολιτική ηγεσία κρίνει άσκοπη την προσπάθεια να την ενεργοποιήσει. Γι’ αυτό επιλέγει τη λύση μιας νέας γενικής γραμματείας.

Αλλά και η σύσταση μιας ανώνυμης εταιρείας για τη χρηματοοικονομική διαχείριση των ακινήτων του Δημοσίου είναι –τυπικά, τουλάχιστον– περιττή. Ως γνωστόν, υπάρχει η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου (ΚΕΔ). Είναι ανώνυμη εταιρεία, ιδρύθηκε το 1979 ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, εποπτεύεται από το υπουργείο Οικονομικών, λειτουργεί σύμφωνα με τα ισχύοντα για τις ΔΕΚΟ και στόχος της είναι «η προγραμματισμένη διοίκηση και διαχείριση των ακινήτων του Δημοσίου με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια». Και πάλι το πιθανότερο είναι ότι η απόφαση να υποκατασταθεί η υπάρχουσα Α.Ε. από μια νέα υπαγορεύεται από τους ίδιους λόγους που ισχύουν και στην προηγούμενη περίπτωση.

Οσοι γνωρίζουν τη μοναδική προσπάθεια να εξυγιανθεί η λειτουργία της ΚΕΔ και την κατάληξή της δεν εκπλήσσονται. Συνέβη το 2004, όταν ανέλαβε η κυβέρνηση της Ν.Δ. Τότε, ο Γιώργος Αλογοσκούφης διάλεξε από την αγορά ένα σοβαρό και επιτυχημένο τεχνοκράτη και τον διόρισε στη θέση του επικεφαλής της εταιρείας. Αυτός, αφού κατάλαβε την επικρατούσα κατάσταση και προτού συμπληρωθεί ένας χρόνος από την ανάληψη των καθηκόντων του, εκπόνησε ένα σχέδιο για την επίτευξη των στόχων της εταιρείας, το οποίο προσέκρουσε στις επιδιώξεις των συνδικαλιστών. Αυτοί κατέφυγαν στον Γ. Αλογοσκούφη, ο οποίος με τη σειρά του κάλεσε τον επικεφαλής της εταιρείας και του ζήτησε να μην προχωρήσει στην πραγματοποίηση των σχεδίων του. Ο άνθρωπος παραιτήθηκε και επέστρεψε στον ιδιωτικό τομέα.

Εκτοτε, η κατάσταση παρέμεινε ως είχε, ώσπου έρχεται η σημερινή κυβέρνηση να παρακάμψει την υπάρχουσα, άχρηστη ΚΕΔ, στήνοντας από την αρχή μια καινούργια, με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα κάνει τη δουλειά της σωστά. Φοβάμαι ότι το μόνο που θα πετύχει αυτή η απόπειρα είναι να αποδείξει τη μάταια εμμονή της Αριστεράς σε μια πεποίθηση η οποία έχει επανειλημμένως διαψευσθεί από την πραγματικότητα: Οτι δήθεν υπάρχει ένας τρόπος ώστε το κράτος να είναι αποτελεσματικό σε εμπορικής φύσεως δραστηριότητες και δεν έχει παρά να προσπαθεί ξανά και ξανά ώσπου να τον ανακαλύψει. Ομως, ο μόνος πρόσφορος και ρεαλιστικός τρόπος για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου είναι αυτός που εφαρμόζεται σε χώρες όπου η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας δεν υπόκειται στα ιδεολογικά ταμπού του κρατισμού: Ανατίθεται, ύστερα από διεθνή διαγωνισμό, σε μια ειδικευμένη εταιρεία η καταγραφή των ακινήτων του Δημοσίου και των τίτλων του· εν συνεχεία, επιλέγεται, πάλι κατόπιν διεθνούς διαγωνισμού, μια εταιρεία που ειδικεύεται στην εκμετάλλευση ακινήτων και αναλαμβάνει την αξιοποίησή τους επί τη βάσει τριετούς σύμβασης. Τέτοιες εταιρείες υπάρχουν· με τις διεθνείς προσβάσεις τους και το εύρος των δραστηριοτήτων τους μπορούν να πετυχαίνουν πολύ καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που θα μπορούσαν, λ.χ., να φέρουν ερασιτέχνες πολιτικοί, οι οποίοι βασίζονται στην καπατσοσύνη τους για να κλείσουν συμφωνίες με εμίρηδες. Ατυχώς όμως, η χώρα κυβερνάται από μία εκδοχή της Αριστεράς (έστω και αν είναι λάιτ), την περίοδο ακριβώς που θα χρειαζόταν μια σοβαρή δεξιά διακυβέρνηση.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο πόλεμος της Αλέκας και η λαϊκή οικονομία

Posted on Δεκέμβριος 15, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

«Ο πραγματικός πόλεμος μόλις τώρα αρχίζει», ήταν η απάντηση της κ. Παπαρήγα σε ερώτηση που της υποβλήθηκε σχετικώς με το γνωστό πολυνομοσχέδιο, καθώς αποχωρούσε από τη χθεσινή συνάντησή της με τον πρωθυπουργό. Προϋπόθεση, ωστόσο, για την κήρυξη του πολέμου από πλευράς του ΚΚΕ ήταν η αποκάλυψη του υπερόπλου του, που έγινε την περασμένη Πέμπτη και, περιέργως, πέρασε όλως απαρατήρητη από τον αστικό Τύπο. Επρόκειτο για την παρουσίαση της «λαϊκής οικονομίας», δηλαδή της απάντησης του ΚΚΕ στον καπιταλισμό.

Παραθέτω τα σχετικά αποσπάσματα από τη συνέντευξη της γραμματέως του κόμματος: «Η επιλογή είναι μία: Η αλλαγή των ξεπερασμένων ιστορικά κοινωνικών σχέσεων ιδιοκτησίας, που καθορίζουν και το πολιτικό σύστημα. Αφορούν τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής στους παρακάτω τομείς: Ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ορυκτός πλούτος, βιομηχανίες, ύδρευση, μεταφορές. Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, του συστήματος συγκέντρωσης, διοχέτευσης και διαχείρισης υλικών πόρων. Του εξωτερικού εμπορίου, του συγκεντρωμένου δικτύου του εσωτερικού εμπορίου. Του τομέα της λαϊκής στέγης. Της έρευνας και της δημοκρατικής ενημέρωσης του λαού. Απαιτείται αποκλειστικά δημόσιο, ενιαίο και δωρεάν σύστημα Εκπαίδευσης, Υγείας, Πρόνοιας, Ασφάλισης».

Εντούτοις, το ΚΚΕ εκτιμά ότι ορισμένοι τομείς, όπως «της μικρομεσαίας αγροτιάς και των μικρών επιχειρηματιών σε κλάδους όπου η συγκέντρωση είναι μικρή», δεν είναι απαραίτητο να κρατικοποιηθούν, αλλά να συγκροτηθούν σε συνεταιρισμούς. Πώς όμως θα πεισθούν αυτοί οι επιχειρηματίες να μετάσχουν στους συνεταιρισμούς; Η διατύπωση της κ. Παπαρήγα δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών ως προς την ελευθερία της επιλογής: «Η ένταξη στους συνεταιρισμούς θα κατανοείται ως συμφέρουσα επιλογή, με βάση την εμπειρία που υπάρχει από τον κλοιό των μονοπωλίων». Και, βέβαια, η λαϊκή οικονομία θα υπόκειται στον κεντρικό σχεδιασμό, που «χρειάζεται για να διαμορφώνει στρατηγικούς στόχους και επιλογές, να ιεραρχεί κλάδους και τομείς, να καθορίζει πού θα συγκεντρώσει περισσότερες δυνάμεις και μέσα». Εις δε την απίθανη περίπτωση όπου θα υπάρχουν αντιρρήσεις, «η κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, θα είναι υποχρεωμένη να εξασφαλίζει τη συμμετοχή του λαού στο νέο και πρωτόγνωρο έργο».

Διερωτάται κανείς, ωστόσο, πού βρίσκεται η έκπληξη σε όλα τα παραπάνω, τα οποία απλώς περιγράφουν το σύστημα του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού που κατέρρευσε παταγωδώς το 1989 στην Ανατολική Ευρώπη. Εγείρεται επίσης το συναφές ερώτημα πώς είναι δυνατόν να προσδοκά το ΚΚΕ ότι η μιζέρια του κομμουνισμού μπορεί να καταστεί ελκυστική στον σημερινό κόσμο! Είναι τόσο αφελείς στον Περισσό ώστε να πιστεύουν ότι οι Ελληνες θα επιλέξουν ελεύθερα τον μετασχηματισμό της χώρας σε Αλβανία του Χότζα; Εδώ είναι το λεπτό σημείο. Εχω την υποψία ότι, μέσω της περιγραφής της «λαϊκής οικονομίας», το ΚΚΕ επιδιώκει μάλλον να αποτρέψει τους πολίτες να ενταχθούν στις τάξεις του παρά να τους προσελκύσει. Και τούτο διότι παραμένει αταλάντευτα πιστό στις επιταγές του Στάλιν. Για τον λόγο αυτόν, δημοσιοποιεί τώρα το τρομακτικό σχέδιό του για τη «λαϊκή οικονομία», ώστε να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο να δει στις δημοσκοπήσεις το ποσοστό του να υπερβαίνει το συμφωνηθέν στη Γιάλτα μεταξύ Στάλιν και Τσώρτσιλ ποσοστό επιρροής του 10%…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο Στρος – Καν και η ελληνική ιδιαιτερότητα

Posted on Δεκέμβριος 13, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Kασιματη, Η Καθημερινή, 12/12/2010

Την επομένη της επίσκεψης του Ντομινίκ Στρος – Καν στην Αθήνα, οι επιρρεπείς στη συνωμοσιολογία πάσχιζαν να απαντήσουν σε ένα πολύ «πονηρό» ερώτημα: Τι είχε έλθει να κάνει ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ στην Αθήνα; Ισως τους ξένισε ότι στρίμωξε όλες τις συναντήσεις του στο διάστημα μιας ημέρας και ότι, ενδεχομένως, προσέβαλε τα κρατούντα ήθη στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, αρνούμενος να συνδυάσει την εργασία με την καλοπέραση, αλλά αναχώρησε το ίδιο βράδυ. Υπό το πρίσμα, πάντως, εκείνων που μπερδεύουν το σύμπλεγμα εθνικής ανωτερότητας με την εθνική υπερηφάνεια, το ερώτημα ήταν δικαιολογημένο: Πράγματι, τι είχε έλθει να κάνει εδώ; Από τη στιγμή που έδωσε το δάνειο, δεν έχει καμιά δουλειά εδώ. Εμείς τα λεφτά του Ταμείου θέλουμε, όχι τον ίδιον προσωπικώς! (Αφήστε δε κάποιους γραφικούς, που ανακάλυψαν ότι το πραγματικό του όνομα είναι Κοέν και όχι Καν! Λες και το έκρυψε ποτέ ο ίδιος ότι είναι Εβραίος…)

Ατυχώς, για όσους πρεσβεύουν αυτές τις απόψεις και, εκτός από τις θεωρίες συνωμοσίας, ρέπουν και στον παραδοσιακού τύπου εφησυχασμό («Ελα, μωρέ! Εμάς δεν μας αφήνουν να χαθούμε» κ.λπ.), η επίσκεψη του Στρος – Καν την Τρίτη –όπως άλλωστε και του Ολι Ρεν δύο μέρες αργότερα– ήταν επίδειξη της αποφασιστικότητας του ΔΝΤ να πετύχει το πρόγραμμα που εφαρμόζεται στη χώρα μας. Το στοίχημα για τη σωτηρία της Ελλάδας από τη χρεοκοπία, δεν αφορά μόνον εμάς. Από την επιτυχία του εξαρτάται η φήμη του ΔΝΤ, που εισέφερε ασυνήθιστα μεγάλο ποσό στη δανειακή σύμβαση με την τρόικα και το οποίο, προσφάτως, άφησε να εννοηθεί ότι, εφόσον κριθεί απαραίτητο, ενδέχεται να διαθέσει ακόμη περισσότερα χρήματα. Ηλθε, λοιπόν, ο Στρος – Καν προκειμένου να σχηματίσει εικόνα, χωρίς τη διαμεσολάβηση τρίτων, για την ελληνική πραγματικότητα και, κυρίως, για τον πολιτικό κόσμο της χώρας.

Οπωσδήποτε, το επίπεδο των ερωτήσεων – εισηγήσεων που άκουσε στη Βουλή, τον βοήθησαν να φύγει σοφότερος. Ενας εκ των συνομιλητών του στην Αθήνα, πιστεύει ότι ο επικεφαλής του ΔΝΤ «έφυγε έχοντας αποκτήσει πλήρη εικόνα για την ιδιαιτερότητα της περίπτωσής μας» και πρόσθεσε, με αυτοσαρκαστική διάθεση, ότι «μπορεί να μην μας κολακεύει αυτή η εικόνα, είναι όμως ακριβής». Επομένως, το ερώτημα που προκύπτει είναι αν η γνώση που απέκτησε ο Στρος – Καν στην Αθήνα θα αποβεί προς όφελος του τελικού σκοπού. Η εντύπωση που άφησε, κάνει ορισμένους Αθηναίους συνομιλητές του να απαντούν θετικά. Βασιζόμενοι κυρίως στην πολιτική ικανότητα του Στρος – Καν, οι τελευταίοι εκτιμούν ότι, τώρα, ο επικεφαλής του ΔΝΤ, γνωρίζοντας την ιδιαιτερότητα του προβλήματος, γνωρίζει ότι χρειάζονται και ιδιαίτερες πιέσεις – και μάλιστα στην παρούσα φάση του προγράμματος, τη δυσκολότερη ώς τώρα. Αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι το ενδεχόμενο να μην καταβληθεί η δόση του προσεχούς Μαρτίου θα οδηγούσε, πολύ απλά, σε παύση πληρωμών μισθών και συντάξεων του Δημοσίου και, επίσης, ότι η εκταμίευσή της προϋποθέτει χειρουργικές επεμβάσεις στον πυρήνα του κομματικού κράτους, το νόημα της επίσκεψης του Στρος – Καν στην Αθήνα ήταν ότι βρισκόμαστε μόλις στην αρχή…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το Μαξίμου δυσφορεί! Σας θυμίζει κάτι;

Posted on Νοέμβριος 24, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η Καθημερινή, 23-11-10

Η Δευτέρα ξημέρωσε με ένα μέγα θέμα να διαταράσσει την κυβερνητική ενότητα! Η υπουργός Εργασίας κ. Λούκα Κατσέλη, με άρθρο της σε κυριακάτικο φύλλο, είχε εκφράσει τη διαφωνία της με την πολιτική του Μνημονίου ως προς το ζήτημα της απελευθέρωσης των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών. Οι δε δημοσιογράφοι, βασιζόμενοι στις κρίσεις των συνομιλητών τους από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, μετέδιδαν από το πρωί ότι στο Μαξίμου προκαλούσε «δυσφορία» η διαφοροποίηση της κ. Κατσέλη.

Ας ξεκινήσουμε με μια σύντομη επισκόπηση του θέματος, ώστε να έχουμε το υπόβαθρο της διαφωνίας. Βάσει του Μνημονίου, προϋπόθεση για να εισπράξει η Ελλάδα σταδιακά το δάνειο των 110 δισ. ευρώ -ποσό χάρη στο οποίο μπορεί να ελπίζει ότι θα εξέλθει από την επικίνδυνη ζώνη της χρεοκοπίας- είναι η εφαρμογή συγκεκριμένων πολιτικών για την αναδιάρθρωση της οικονομίας. Αυτές περιγράφονται, με αδρές γραμμές, στο Μνημόνιο και συνιστούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχει δεσμευθεί να κινηθεί η κυβέρνηση. Από τον περασμένο Μάιο, αυτές οι δεσμεύσεις έχουν γίνει νόμος του κράτους (3845/2010) και επαφίεται πλέον στην κυβέρνηση να τις εξειδικεύσει με τη μορφή συγκεκριμένων ρυθμίσεων. Οσον αφορά την τόνωση της ελαστικότητας στην αγορά εργασίας του ιδιωτικού τομέα, μία από τις δεσμευτικές κατευθύνσεις του Μνημονίου είναι η δυνατότητα αποσύνδεσης των κατά περίπτωση επιχειρησιακών συμβάσεων από τις γενικότερες κλαδικές συμβάσεις.

Στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, οι εκπρόσωποι της τρόικας υποστηρίζουν τη θεσμοθέτηση της γενικευμένης δυνατότητας των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα να συμφωνούν με τους εργαζομένους για το ύψος των αμοιβών, ανεξαρτήτως των οριζομένων στις κλαδικές συμβάσεις. Ομως η κ. Κατσέλη διαφωνεί, διότι πιστεύει ότι, αν ισχύσει η πλήρης απελευθέρωση, αυτό θα προκαλέσει συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων, θα επιφέρει πτώση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, θα οδηγήσει στο τέλος των συλλογικών διαπραγματεύσεων και, εν τέλει, θα απειλήσει την εργασιακή ειρήνη. Ουσιαστικά, δηλαδή, επιθυμεί να διατηρήσει το κράτος τον ρυθμιστικό ρόλο του και συζητεί μόνο τη μορφή που θα μπορούσε να πάρει μια χαλαρότερη εκδοχή αυτού του ρόλου.

Ωστόσο, δυσκολεύεται να δει κανείς σε τι η θέση της κ. Κατσέλη συνιστά διαφοροποίηση από τη θέση της κυβέρνησης, όπως την περιέγραψε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: «Οι συλλογικές συμβάσεις είναι αυτές που μας εκφράζουν. Οι επιχειρησιακές γίνονται για να σωθούν όσες επιχειρήσεις έχουν πρόβλημα και θα ισχύουν για περιορισμένο χρόνο και με περιορισμένο τρόπο», είπε ο Γ. Πεταλωτής. Συνεπώς, προς τι η περιλάλητη «δυσφορία του Μαξίμου»; Για να περισωθούν τα προσχήματα. Επειδή με την παρέμβασή της η κ. Κατσέλη έθεσε την κυβέρνηση προ του διλήμματος ή να καλύψει πλήρως την υπουργό ή να την απαλλάξει από τα καθήκοντά της και να την αντικαταστήσει. Η κυβέρνηση προτίμησε τελικώς να υιοθετήσει τις θέσεις της κ. Κατσέλη, εντούτοις δεν κατάφερε να καλύψει το πολύ σημαντικότερο ζήτημα της απουσίας στιβαρού κυβερνητικού συντονισμού, που ανέδειξε το συμβάν. Οταν στα σοβαρά θέματα των μεταρρυθμίσεων, από τα οποία εξαρτάται η βιωσιμότητα της οικονομίας, επιβάλλεται ο λόγος εκείνου που εμμέσως και τεχνηέντως απειλεί με ενδοκυβερνητική κρίση, τότε είναι φανερό ότι μπορεί κάποιος να προεδρεύει στην κυβέρνηση, αλλά τη χώρα μάλλον δεν την κυβερνά κανείς…

Παιδιά που δεν μεγάλωσαν

Από την Κυριακή, που παρουσιάσθηκε πανηγυρικά στο πανελλήνιον η «Δημοκρατική Συμμαχία», στη Ν.Δ. παίζεται ένα παιχνιδάκι άχαρο και ολότελα ανάξιο για ανθρώπους υποτίθεται σοβαρούς και υπεύθυνους. Μία μικρή ομάδα βουλευτών, που θεωρούνται ύποπτοι να αυτομολήσουν στην Ντόρα Μπακογιάννη, προκαλούν συστηματικά με δήθεν αθώες, υπαινικτικές δηλώσεις συμπαθείας προς το εγχείρημα της Ντόρας, αποφεύγοντας όμως να εκδηλώσουν ευθέως τη θέση τους. Κινούνται σκοπίμως στα όρια της γραμμής και το κάνουν επειδή επιδιώκουν να προκαλέσουν τη διαγραφή τους.

Η στάση τους -όπως εν τέλει όλα τα ανθρώπινα- είναι κατανοητή. Ενώπιον μιας κρίσιμης απόφασης για τη σταδιοδρομία τους, προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν το ρίσκο που συνεπάγεται η μεταπήδηση. Αν η απόφασή τους αποβεί ολέθρια για τους ίδιους, να μπορούν τουλάχιστον να επικαλεσθούν ότι υποχρεώθηκαν από τις συνθήκες: «Δεν έφταιγα εγώ, οι άλλοι, οι κακοί με διέγραψαν». Με μια τέτοια παιδαριώδη δικαιολογία κάτω από τα σκέλια, ίσως κάποτε να μπορούν να επιστρέψουν στο κόμμα και τους ψηφοφόρους που άφησαν.

Είναι κρίμα ότι αυτοί οι βουλευτές δεν αντιλαμβάνονται ότι με τη δειλή στάση τους υπονομεύουν, κατ’ αρχάς, την υπευθυνότητά τους. Γιατί να εμπιστευθείς την πολιτική εκπροσώπησή σου σε κάποιον ο οποίος διστάζει να εκφράσει εντίμως το φρόνημά του; Σε τελευταία ανάλυση, όμως, υπονομεύουν και το ηθικό περιεχόμενο του εγχειρήματος στο οποίο σκέπτονται να μετάσχουν. Αν πρόκειται το νέο ξεκίνημα που επαγγέλλονται να έχει νόημα, αυτοί που είναι έτοιμοι να το επιχειρήσουν ας το αποδείξουν πρώτα με τη στάση τους. Ας πουν ευθέως σε τι διαφωνούν με τη Ν.Δ. του Α. Σαμαρά, σε τι συμφωνούν με την Ντόρα και ας πάνε «πέρα στην τιμή και την πεποίθησή τους». Αλλά από υποψήφιους σωτήρες που κοιτάζουν πρώτα να σωθούν, οι ίδιοι έχουμε μπουχτίσει!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το υγιεινό λάιφσταϊλ του πρωθυπουργού μας

Posted on Νοέμβριος 3, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η Καθημερινή, 02-11-10

Πριν από όχι και πάρα πολλά χρόνια -την εποχή της αμεριμνησίας, τότε που ο συντομότερος δρόμος για την ευτυχία ήταν οι αλόγιστες δαπάνες για κατανάλωση- είχαν γίνει πολύ της μόδας, ιδίως μεταξύ των νεαζόντων μεσηλίκων, κάτι τερατώδεις αμερικάνικες μοτοσικλέτες. Μολονότι ξεπερασμένης τεχνολογίας, ήσαν πανάκριβες· αλλά αυτό δεν ενδιέφερε τόσο τους υπερήφανους κατόχους τους όσο τους ενδιέφερε ο συμβολισμός της συγκεκριμένης μοτοσικλέτας. Το να οδηγείς ένα τέτοιο ανοικονόμητο θηρίο υποδήλωνε, κατ’ αρχάς, ότι είσαι ευκατάστατος, αλλά και αντισυμβατικός συγχρόνως – ας πούμε, κάτι σαν ροκ σταρ. Συναντούσες, λοιπόν, συχνά το εξής καταγέλαστο φαινόμενο: Σοβαρούς και πετυχημένους επαγγελματίες, που συνήθως διένυαν την έκτη δεκαετία της ζωής τους, να μεταμφιέζονται σαββατιάτικα σαν καράβλαχοι γελαδάρηδες από το Γουαϊόμινγκ (με εφαρμοστά δερμάτινα παντελόνια, με μπότες, πλατύγυρα καπέλα, σακάκια με κρόσσια στα μανίκια κ. λπ.) και να παίρνουν τη θορυβώδη, δύσχρηστη μηχανάρα τους ίσα ίσα για να πεταχτούν ώς το Κολωνάκι και να πιουν ένα ποτό κάνοντας τη φιγούρα τους.

Καταλαβαίνω ότι ο παραλληλισμός δεν ισχύει απολύτως, αλλά αυτούς τους γραφικούς τύπους μού θύμισε το αλλόκοτο θέαμα του πρωθυπουργού στον Μαραθώνιο της Κυριακής. Ηταν ο ίδιος ναρκισσισμός του λάιφσταϊλ, έστω και αν το λάιφσταϊλ του πρωθυπουργού μας είναι υγιεινό. Με το κολάν του, τα γκατζετάκια του, τον προσεκτικό συνδυασμό των χρωμάτων (προσέξατε, λ. χ., ότι τα παπούτσια ήταν ασσορτί με το καλώδιο του MP3;), σου έδινε την εντύπωση ότι προετοιμαζόταν για την εμφάνιση αυτή εδώ και τουλάχιστον ένα μήνα. Ισως -φαντάζομαι εγώ- κάθε νύχτα, προτού αποκοιμηθεί, όπως πολλοί άνθρωποι γλυκαίνονται, αφήνοντας τις σκέψεις τους να ταξιδέψουν στις πιο μακρινές προσδοκίες τους, εκείνος να σκεφτόταν το σύνολο με το οποίο θα εμφανιζόταν στον ιστορικό Μαραθώνιο της επετείου των 2.500 χρόνων. Να βάλει κάτι σε πράσινο φλούο; Να συνδυάσει το λιλά με το λευκό; Τελικά προτίμησε κάτι μαύρο, πιο σοβαρό και επίσημο, με μόνο λίγες πινελιές χρώματος, ώστε να ταιριάζει και με την βαρύτητα του αξιώματος που φέρει -ενδεχομένως και για να ταιριάζει με τις ζοφερές συνθήκες για την ελληνική οικονομία και το μέλλον της…

Και ήταν αρίστη η επιλογή του. Οχι μόνο ξεχώριζε από όλους τους άλλους δρομείς τριγύρω του, αλλά η εφαρμοστή μαύρη στολή του επέτρεπε σε όλους μας να διαπιστώσουμε ότι, ένα χρόνο τώρα, οι κόποι του δεν έχουν πάει χαμένοι. Κολύμπι, κωπηλασία, ποδήλατο, τζόκινγκ, έπιασαν τόπο. Ηταν εμφανώς αδυνατισμένος, χωρίς δράμι περιττού λίπους επάνω του, ο δε τόνος του μυϊκού συστήματός του αξιοθαύμαστος ακόμη και για εικοσάρη, πόσω μάλλον για έναν άνδρα που πλησιάζει τα εξήντα.

Διερωτώμαι, ωστόσο, μήπως θα ήταν προτιμότερο να είχε διαθέσει την ίδια φροντίδα, την ίδια επιμέλεια και για τη δουλειά του. Ας πούμε, για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου και τη στιβαρή επίβλεψη της απόδοσης των υπουργών του. Για τον εντοπισμό των άχρηστων δαπανών στον δημόσιο τομέα και την περιστολή τους. Για την απελευθέρωση των δημιουργικών δυνάμεων στην οικονομία, που σήμερα ασφυκτιά από τον εναγκαλισμό μιας γραφειοκρατίας που επεκτείνεται σαν καρκίνος. Για τον έλεγχο της μαύρης τρύπας των νοσοκομείων, όπου επί εννέα μήνες ανεχόταν να συνεχίζεται το καθεστώς της πιο ξεδιάντροπης κλεπτοκρατίας. Για να εμπεδωθεί στην κοινή γνώμη η αντίληψη της σκληρής πραγματικότητας και του δύσκολου δρόμου που μας περιμένει, εφόσον δεν προτιμήσουμε να αφεθούμε στην ευκολία της κατρακύλας και του γκρεμού. Για να προβάλει, με το παράδειγμά του, την ανάγκη της εθνικής ομοψυχίας και της συναίνεσης. Για να πείσει ότι μπροστά στο μέλλον της χώρας δεν υπολογίζει το μέλλον της οικογενειακής επιχείρησης που λέγεται ΠΑΣΟΚ. Μήπως θα ήταν καλύτερα για όλους μας;

Τρέχα γύρευε…

Μετά τον τερματισμό του στην κούρσα των δέκα χιλιομέτρων, ο Γιώργος έκανε μια ελαφρώς ασυνάρτητη δήλωση, που ξεκίνησε από την «αναμέτρηση Δύσης και Ανατολής πριν από 2.500 χρόνια» για να καταλήξει στο… πνεύμα της Ολυμπιακής Εκεχειρίας. Τώρα πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο, τρέχα γύρευε. Εγώ απλώς το θέτω υπ’ όψιν όσων υποστηρίζουν την κατάργηση της Ιστορίας ως υποχρεωτικού μαθήματος, αλλά και των άλλων οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν την ανάγκη της εκ βάθρων αναθεώρησης του τρόπου διδασκαλίας του μαθήματος. Αν τα πράγματα είναι τόσο μπερδεμένα στο κεφάλι του πρωθυπουργού, φαντασθείτε τι συμβαίνει στα κεφάλια των καημένων των παιδιών!..

Από μακριά κι αγαπημένοι…

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, ανακοινώθηκε με τυμπανοκρουσίες ότι ο τέως αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και πρώην διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, Λουκάς Παπαδήμος αναλαμβάνει οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού. Πράγματι, ο Λ. Παπαδήμος, όπως είχε συμφωνηθεί, εγκαταστάθηκε στο γραφείο που διατηρεί στην Τράπεζα της Ελλάδος και περίμενε να τον καλέσουν. Εκτοτε, πέρασαν σχεδόν δύο μήνες κι ούτε ένα γράμμα ούτε ένα τηλεφώνημα από το Μαξίμου – τίποτε! Οπότε δέχθηκε την πρόταση που του έγινε, να αναλάβει για ένα εξάμηνο διδακτικά καθήκοντα στο Harvard και οσονούπω αναχωρεί. Τι θα γίνει αν τον χρειασθεί ο Γιώργος; Ε, δεν χάθηκε κι ο κόσμος! Υπάρχει τηλέφωνο, Ιντερνετ, ταχυδρομικά περιστέρια…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οταν η βλακεία μεταμφιέζεται σε ιδεολογία

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η Καθημερινή, Tρίτη, 26 Oκτωβρίου 2010

Μιλώντας από το βήμα της Βουλής, την περασμένη Πέμπτη, ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος, αναφέρθηκε στο ζήτημα του πρόσθετου κόστους λειτουργίας του ΕΣΥ, λόγω της παρεχόμενης περίθαλψης σε παράνομους μετανάστες. Είπε ότι από τις δαπάνες των νοσοκομείων για το 2010, συνολικού ύψους 2,6 δισ. ευρώ, τα 400 εκατομμύρια «είναι αγνώστου προελεύσεως. Δεν μπορεί το σύστημα να πει από πού ακριβώς προέρχεται αυτό το έλλειμμα». Εξήγησε όμως ότι αυτοί για τους οποίους το Δημόσιο διαθέτει ετησίως τουλάχιστον 150 εκατομμύρια από αυτά τα 400 «είναι οι αλλοδαποί. Οχι αυτοί που βρίσκονται νομίμως στη χώρα, γιατί αυτοί είναι ασφαλισμένοι και οι υπέρ αυτών δαπάνες είναι στα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά αυτοί που δεν βρίσκονται νόμιμα στη χώρα και καταφεύγουν στο σύστημα υγείας διά των εφημεριών και νοσηλεύονται επί πολλές ημέρες. Τους δίδεται φαρμακευτική περίθαλψη χωρίς να πληρώνουν ευρώ».

Ο υπουργός δεν είπε το παραμικρό όσον αφορά τις προθέσεις του για τη δαπάνη των 150 εκατομμυρίων υπέρ των παρανόμων μεταναστών. Παρ’ όλα αυτά, την επομένη, οι συνήθεις κεκράκτες της Αριστεράς επιτέθηκαν στον ανάλγητο, νεοφιλελεύθερο Λοβέρδο, καταγγέλλοντας ότι και μόνον το γεγονός της επισήμανσης του συγκεκριμένου στοιχείου συνιστά ομολογία των κρυφών προθέσεών του να απαγορεύσει τη δωρεάν πρόσβαση των παρανόμων μεταναστών στο ΕΣΥ. (Στάση απολύτως συνεπής με την πάγια στρατηγική της Αριστεράς για την οικονομική κατάρρευση της χώρας, μέσω της οποίας θα ανοίξει ο δρόμος για τον σοσιαλισμό…)

Προσωπικώς, δεν είμαι σε θέση να διαβάζω τις μύχιες σκέψεις του Λοβέρδου, εντούτοις είμαι βέβαιος ότι, πρώτον, είναι απαραίτητο η δαπάνη αυτή να κοπεί και, δεύτερον, ότι συγχρόνως τίθεται ένα πολύ δύσκολο ανθρωπιστικό πρόβλημα. Μπροστά σε αυτό το δίλημμα, η επιλογή μου μένει μετέωρη. Από μακριά, εύκολα υποστηρίζω τον μηδενισμό της δαπάνης. Αν όμως βρεθώ στη θέση εκείνου που βλέπει το πρόσωπο του αρρώστου στον οποίο πρέπει να αρνηθεί τις ιατρικές υπηρεσίες, ξέρω ότι εγώ δεν μπορώ να το κάνω…

Προσέξτε όμως ένα ζήτημα, το οποίο εκ πρώτης όψεως δείχνει τελείως διάφορο του προηγουμένου, ενώ δεν είναι καθόλου. Μεταξύ 16 Σεπτεμβρίου και 6 Οκτωβρίου, οι ειδικευόμενοι γιατροί στο 1ο Νοσοκομείο ΙΚΑ Πεντέλης έκαναν «επίσχεση εργασίας». Αρνήθηκαν, δηλαδή, να προσφέρουν τις ιατρικές υπηρεσίες τους, επειδή ένα γραφειοκρατικό πρόβλημα εμπόδιζε τη διοίκηση του νοσοκομείου να τους καταβάλει τις εφημερίες του Ιανουαρίου. Εντυσαν τα αιτήματά τους με την εύηχη αριστερή επιχειρηματολογία και έμειναν επί τρεις εβδομάδες σπίτι τους, αρνούμενοι να παράσχουν τις υπηρεσίες τους στους ασθενείς. Οταν μάλιστα επέστρεψαν, αφού είχε διευθετηθεί το θέμα τους, ζήτησαν να τους καταβληθούν και οι εφημερίες του διαστήματος κατά το οποίο απουσίαζαν! (Ωραίοι τύποι;)

Ας μην παρεξηγηθώ: Δεν λέω ότι οι άνθρωποι που έκαναν την επίσχεση εργασίας είναι οι ίδιοι με εκείνους οι οποίοι εξεγείρονται με την ιδέα (έστω και αν υπάρχει μόνο στο κεφάλι τους…) ότι το κράτος θα στερήσει την στοιχειώδη περίθαλψη από τους παράνομους μετανάστες. Ομως, η ιδεολογία που υιοθετεί και την μία και την άλλη στάση είναι η ίδια. Και αναρωτιέμαι πόσο είναι συμβατές –λογικά αλλά και ηθικά– οι δύο αυτές στάσεις. (Φοβάμαι όμως ότι, εν τέλει, το ζήτημα υπερβαίνει τις πολιτικές ιδεολογίες. Είναι καθαρά ζήτημα ανθρώπινης βλακείας και τίποτε περισσότερο…)

  • Ο Σούμπερτ και ο Χάρης

Εξ αφορμής του σημειώματος της περασμένης Παρασκευής και του συσχετισμού μεταξύ του Σούμπερτ και του Χάρη Παμπούκη, ο αναγνώστης της στήλης Ο. Μ. μας γράφει: «Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Σούμπερτ ήταν άγνωστο στους φίλους του, πόσω μάλλον στους συγχρόνους του. Δεν είχαν ιδέα ούτε για την έκταση του έργου του ούτε για την αξία του, εν μέρει επειδή ο συνθέτης πέθανε τόσο νέος, κυρίως όμως επειδή ήταν η υπερβολική σεμνότητά του αυτή που κράτησε τα επιτεύγματά του για τις μελλοντικές γενεές. Οσον αφορά όμως τον παραλληλισμό που επιχειρείτε, δεν είναι μόνο ότι ενδεχομένως παρεξηγούμε την κρυμμένη μεγαλοφυΐα του κ. Παμπούκη και των υπολοίπων, αλλά και ότι δεν υποψιαζόμαστε το μέγεθος του έργου που έχει παραχθεί και θα συνεχίζει να παράγεται, λόγω της σεμνότητάς τους. Εμείς μπορεί να εγείρουμε ταπεινά ζητήματα, όπως το χρέος, τα ελλείμματα κ.ά., αλλά το βλέμμα μας δεν μπορεί να φθάσει στα δυσθεώρητα ύψη, όπου βρίσκονται για τις επόμενες γενεές η Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση, η Διαφάνεια ως Τρόπος Ζωής και, φυσικά, η Οικολογική Προσταγή, δηλαδή η βελτίωση που επέφερε η κυρία Μπιρμπίλη στην ηθική θεωρία του Καντ».

  • Κάτι μεγάλο

Αντιθέτως προς τη διαδεδομένη εντύπωση ότι η υποψηφιότητα του Βασίλη Κικίλια ήταν μια ξαφνική έμπνευση του Αντώνη Σαμαρά, η πραγματικότητα είναι ότι ο φιλόδοξος νέος προετοίμαζε την «έκπληξη» επιμελώς, αξιοποιώντας –ούτως ειπείν– την πρόσβαση την οποία είχε στον ίδιο τον πρόεδρο της Ν.Δ. Συμφώνως μάλιστα με τον θρύλο που κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα μεταξύ των θαυμαστών του ευσταλούς Βασίλη (το εκμυστηρεύθηκε ο ίδιος στον στενότερο φίλο του, εκείνος στον δικό του στενότερο φίλο και ούτω καθ’ εξής ad infinitum…), όταν ο νεαρός πολιτευόμενος πήρε την ειδικότητά του, τηλεφώνησε στον πρόεδρο, τον κατέστησε κοινωνό της χαρμόσυνης είδησης και στο τέλος τον ρώτησε: «Και τώρα, πρόεδρε, να αφοσιωθώ στην επιστήμη μου ή μου ετοιμάζεις κάτι μεγάλο;». Η συνέχεια είναι, βεβαίως, γνωστή σε όλους. Ο πρόεδρος του ετοίμασε «κάτι μεγάλο». Ατυχώς, όχι αυτό που θα ανταποκρινόταν στις επιθυμίες αμφοτέρων, αλλά πάντως μεγάλο…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ιλαρό μέλλον της πολιτικής

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος, Πολιτική |

  • Tου Στεφανου Kασιματη, Η Καθημερινή, 24 Oκτωβρίου 2010

Κοιτάζοντας τις τελευταίες δημοσκοπήσεις για την περιφέρεια Αττικής είχα μία έκλαμψη: αυτήν τη σπάνια κατάσταση του πνεύματος, όπου η νόηση εκτινάσσεται απότομα στο μέλλον και, σε μια τρομερή στιγμή, συλλαμβάνει με απίστευτη καθαρότητα τη μορφή των μελλουμένων! Επιτρέψτε μου να σας αφηγηθώ παρακάτω την εμπειρία μου.

Διάβαζα λοιπόν ότι ο εκπρόσωπος του κλαψιάρικου ΠΑΣΟΚ Γιάννης Δημαράς προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις έναντι του Δημ. Σγουρού, που εκπροσωπεί το βαρετό mainstream ΠΑΣΟΚ. Επομένως, αν πράγματι ο κλαψιάρης τα καταφέρει να είναι πρώτος στις 7 Νοεμβρίου, δεδομένου ότι η Ν.Δ. θα δώσει γραμμή στους οπαδούς της να τον ψηφίσουν δαγκωτό στον δεύτερο γύρο (όπως με αφήνουν να καταλάβω οι φίλοι μου από τη Ρηγίλλης…), είναι πολύ πιθανό ότι ο Γιάννης Δημαράς θα είναι ο πρώτος αιρετός περιφερειάρχης Αττικής.

Κατόπιν σκέφθηκα ότι, πριν από λίγο καιρό, ο επικολυρικός Γιώργος Λιάνης, έπειτα από είκοσι ένα χρόνια ως βουλευτής Φλώρινας, ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί όταν λήξει η θητεία της παρούσης Βουλής. Ο Γ. Λιάνης ήταν ο πρώτος από την παρέα της τηλεοπτικής εκπομπής «Ρεπόρτερ», της δεκαετίας 1980, που έκανε καριέρα στην πολιτική. Τότε, η έκλαμψη με χτύπησε σαν αστροπελέκι: αν ο Γ. Λιάνης είναι το παρελθόν και ο Γ. Δημαράς το παρόν, καθώς η πολιτική κατρακυλάει σταθερά από το κακό στο χειρότερο, δεν χωρεί αμφιβολία ότι το μέλλον είναι ο τρίτος της παρέας, δηλαδή ο Κ. Χαρδαβέλλας! Με άλλα λόγια, από το επικολυρικό στην κλάψα και από εκεί στην ουφολογία. Και θυμήθηκα ένα από τα ερωτήματα που θέτει ο Κώστας Αξελός στο δοκίμιό του «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας», που κυκλοφόρησε προσφάτως στα ελληνικά από τη «Νεφέλη», αν και έχει γραφεί το 1957. Ενα ερώτημα σχετικά με την ποιότητα του δημοσίου βίου: «Μήπως το κατεξοχήν νεοελληνικό θέαμα συγγενεύει με το μελόδραμα και το ιλαρόδραμα;».

  • Πράσινα σκουλήκια και άλλες ιστορίες

«Είμαστε εδώ, στην Ενωση της Λάρισας, μια έπαλξη αγώνων και στηρίγματος του κτηνοτρόφου και του γεωργού, σε μια μέρα, δυστυχώς, με βροχή. Και λέω “δυστυχώς”, γιατί η βροχή και το πράσινο σκουλήκι απειλούν, πραγματικά, με πολύ μεγάλη καταστροφή τον θεσσαλικό κάμπο». Με αυτούς τους εμψυχωτικούς λόγους ξεκίνησε ο Αντώνης Σαμαράς τη σύντομη ομιλία του την Παρασκευή στην Ενωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Λάρισας.

Εν συνεχεία, βοήθησε το κοινό του να συλλάβει την έννοια «πράσινο σκουλήκι» και στη μεταφορική διάστασή της: Ζήτησε «δίκαιες αποζημιώσεις» για τους αγρότες, ειδάλλως προέβλεψε ότι θα ζήσουν «μια βαθιά τραγωδία». Επανέλαβε τη στήριξη του κόμματός του στο έργο της εκτροπής του Αχελώου, ενώ κατήγγειλε την κυβέρνηση για τις σχετικές επιφυλάξεις της. Της καταλόγισε, επίσης, ότι «δεν υπερασπίζεται με θάρρος στην Ευρώπη το εισόδημα του Ελληνα γεωργού και κτηνοτρόφου», αλλά «επενδύει στον φόβο εις βάρος του αγρότη», διαπιστώνοντας μάλιστα ότι στο πλαίσιο της τρομοκράτησης των αγροτών εντάσσονται και «τα πρόστιμα για τις αποζημιώσεις των 500 εκατομμυρίων ευρώ, που δίκαια είχε δώσει η Ν.Δ. στο παρελθόν». Α ναι! Μην ξεχάσω ότι ο πρόεδρος, αφού εξάντλησε την ατζέντα του λαϊκισμού, στο τέλος υποσχέθηκε… «καινούργια, σύγχρονη ευρωπαϊκή προοπτική, για την οποία εργάζεται στον αγροτικό τομέα η Ν.Δ.»!

Κι έπειτα απορούν ορισμένοι, πώς είναι δυνατόν ο ΓΑΠ, με όλες τις καταφανείς αδυναμίες του, πολιτικές και προσωπικές, να βρίσκει τόσο ισχυρή υποστήριξη στο εξωτερικό. Μα λογικό δεν είναι με τέτοια εναλλακτική;

  • Οταν ο ήλιος παίζει κρυφτούλι με τα σύννεφα

«Αγαπητοί πρωθυπουργοί, αγαπητέ Ταγίπ, αγαπητοί υπουργοί, πρέσβεις, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, θα ήθελα κατ’ αρχήν να σας καλωσορίσω όλους στην Αθήνα. Χαίρομαι που, αν και παίζει κρυφτό ο ήλιος πίσω από τα σύννεφα, το μεσογειακό κλίμα στέκεται και σήμερα στο πλευρό μας. Γιατί αιώνες τώρα οι άνθρωποι ταξιδεύουν στη Μεσόγειο από τόπους μακρινούς, για να απολαύσουν το ηλιόλουστο, εύκρατο κλίμα μας, τα νόστιμα τοπικά προϊόντα μας, τις καθαρές θάλασσές μας και, βεβαίως, τον πολιτισμό μας, που συνδέεται με αυτό το περιβάλλον. Αυτές οι ευλογίες όμως που τόσο απλόχερα μας προσφέρει η φύση, απειλούνται. Απειλούνται, γιατί η κλιματική αλλαγή είναι γεγονός που βρίσκεται μαζί μας και μπροστά μας».

Ηταν μια πρώτης τάξεως έκθεση ιδεών της Γ΄ Γυμνασίου η ομιλία του Γιώργου της Διάσκεψης για την Κλιματική Αλλαγή στη Μεσόγειο! Αλλά, αντί να κουράσει το κοινό του με λόγια, θα μπορούσε απλώς να είχε φέρει μαζί την κιθάρα του και, αφού είχε βάλει την μπαντάνα του, να τους τραγουδήσει: «When the moon is in the Seventh House / And Jupiter aligns with Mars / Then peace will guide the planets / And love will steer the stars / This is the dawning of the age of Acquarius» κ.λπ. Το ίδιο ακριβώς θα ήταν, ως προς το πνεύμα. Αφήστε δε ότι όλοι τους -με πρώτο τον Γιώργο- θα το είχαν διασκεδάσει περισσότερο.

Κατά τα λοιπά, οι πρωθυπουργοί τους οποίους προσεφώνησε ο Γιώργος ήταν οι εξής τρεις: της Μάλτας, της Λιβύης και ο αγαπητός Ταγίπ. Ολοι οι άλλοι είχαν σοβαρότερες δουλειές να κάνουν. Υπήρχε, βέβαια, πλήθος πρέσβεων, κυρίως των αραβικών χωρών όμως, εξ ου και η επικρατούσα στον χώρο της διάσκεψης οσμή σκόρδου. Οι Τούρκοι δεν έδειχναν να ενδιαφέρονται ιδιαιτέρως για τη μοίρα της Μεσογείου γενικώς (προς το παρόν, άλλωστε, το ενδιαφέρον τους είναι στραμμένο σε μια συγκεκριμένη γωνίτσα της). Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Νταβούτογλου επανειλημμένως συνελήφθη χασμώμενος, ώσπου στο τέλος χαλάρωσε και αφέθηκε να τον πάρει ο Μορφέας στην αγκάλη του. Από ξένες διασημότητες, η μόνη αξιόλογη παρουσία ήταν της Βασιλομήτορος Μαργαρίτας…

  • Προεδρικός υποψήφιος

Ολο το προϊστορικό ΠΑΣΟΚ ήταν εκεί. Αντώνης Λιβάνης, το ζεύγος Τζέρυ και Λούκας Αρσένη, ως και ο Κώστας Λαλιώτης. Ολοι τους στην κατάμεστη αίθουσα χορού της «Μεγάλης Βρεταννίας», την περασμένη Τρίτη, για να ακούσουν την ομιλία του Βασιλείου Μαρκεζίνη. Και σίγουρα δεν το μετάνιωσαν, αφού ο ομιλητής έπλεξε το εγκώμιο του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο παρουσίασε ισάξιο του Κωνσταντίνου Καραμανλή (του κανονικού, βεβαίως…), σε μια ομιλία της οποίας όλα τα στοιχεία έδειχναν ότι ο σκοπός της ήταν να γίνει ο Β. Μαρκεζίνης αρεστός στο βαθύ ΠΑΣΟΚ. Για ποιο λόγο; Δοθέντος ότι είναι μόλις 66 ετών, είναι πολύ πιθανόν να προετοιμάζεται για προεδρικός υποψήφιος, οψέποτε έλθει εκείνη η ώρα. Με την ευκαιρία, πάντως, να θυμίσω μία σχετικώς άγνωστη ιστορία, με πρωταγωνιστή τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, που ενδεχομένως να φωτίζει εν μέρει την τακτική που ακολουθεί σήμερα ο υιός του. Τον Μάρτιο του 1967, ο Σπυρίδων εμφανίσθηκε ενώπιον του βασιλέως και ζήτησε να του ανατεθεί ο σχηματισμός κυβερνήσεως. «Πώς θα το δεχθεί ο λαός», ρώτησε ο Κωνσταντίνος, «όταν στις τελευταίες εκλογές πήρατε το 1,2% των ψήφων;» Ο Σπυρίδων ύψωσε το ανάστημά του και κατακεραύνωσε τον αναιδή άνακτα: «Ο λαός θα με στηρίξει, διότι γνωρίζει ότι εγώ είμαι ο άριστος των αρίστων!» Κρίνοντας από τη λαμπρή σταδιοδρομία του στο εξωτερικό, ο Βασίλειος Μαρκεζίνης είναι, πράγματι, ο άριστος των αρίστων και θα ήταν ιδεώδης ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Επιπλέον, δε, έχει διδαχθεί από τα λάθη του πατρός του: το πηγαίνει λάου-λάου…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ενας πρωθυπουργός για τη λάντζα

Posted on Σεπτεμβρίου 17, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Το μόνο ασυγχώρητο λάθος στην πολιτική είναι η επιτυχία. Ηταν επόμενο, λοιπόν, αρκετοί στο ΠΑΣΟΚ να προσδοκούν χαιρέκακα ότι η ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Γιάννη Ραγκούση θα προκαλούσε κάποια αντίδραση από πλευράς του Θόδωρου Πάγκαλου. Τους απογοήτευσε όμως. Δεν έδειξε να ενοχλείται από την ανάδειξη του υπουργού Εσωτερικών σε οιονεί πρωθυπουργό. Και τούτο ήταν πολύ σοφό εκ μέρους του Θ. Πάγκαλου, αφού επί της ουσίας η θέση του ως αντιπροέδρου της κυβέρνησης ουδόλως εθίγη από την προαγωγή του Γ. Ραγκούση. Ο υπουργός Εσωτερικών προήχθη σε πρωθυπουργό Εσωτερικών, με τον Γιώργο Παπανδρέου να κρατάει για τον εαυτό του τη θέση του πρωθυπουργού Εξωτερικών. Γιατί λοιπόν να ενοχληθεί ο Θ. Πάγκαλος; Αν κάποιος θα έπρεπε να έχει θιγεί είναι ο Γιώργος. (Αλλά το παράδοξο της περίπτωσής του είναι ότι αυτό ακριβώς επεδίωκε από την αρχή: Να καλύψει το κενό που δημιουργεί η παρουσία του στην κυβέρνηση, ώστε ανενόχλητος να ασχολείται με το χόμπι του, τα ταξίδια…)

Εν πάση περιπτώσει, το «βαρετό» μέρος της πρωθυπουργίας είναι αυτό που σήμερα λείπει περισσότερο από τη διακυβέρνηση. Από προχθές το βράδυ γνωρίζουμε πλέον ότι οι αρμοδιότητες που συνιστούν τη λάντζα της πρωθυπουργίας -δηλαδή, ο συνολικός έλεγχος του κυβερνητικού έργου, ο συντονισμός των υπουργών, η εποπτεία του νομοθετικού έργου, ο πολιτικός σχεδιασμός και η επικοινωνιακή πολιτική- έχουν ανατεθεί στον Γ. Ραγκούση· και το ζητούμενο εφεξής είναι αν ο πρωθυπουργός Εσωτερικών μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Ως υπουργός Εσωτερικών, ο Γ. Ραγκούσης έδειξε ότι καταφέρνει να πραγματοποιεί τους στόχους του, χωρίς τις συνήθεις εκπτώσεις και τους συμβιβασμούς που γίνονται στην πορεία και, το κυριότερο, χωρίς περιττό θόρυβο. Παραδείγματος χάριν, στην περίπτωση του «Καλλικράτη» παρουσίασε προς διαβούλευση ένα αρχικό σχέδιο με 333 ως 343 δήμους. Ενώ, βάσει της ελληνικής πραγματικότητας, θα περίμενε κανείς ότι η διαβούλευση θα έληγε με τους δήμους να έχουν αυξηθεί κατά καμιά πενηνταριά τουλάχιστον, ο τελικός αριθμός ήταν 325, ακόμη μικρότερος από το ελάχιστο του αρχικού σχεδίου.

Ο Γιώργος διάλεξε λοιπόν τον Γ. Ραγκούση για τον ρόλο του οιονεί πρωθυπουργού, αντιλαμβανόμενος προφανώς αυτό που δεν μπόρεσε να καταλάβει ο πρόεδρος Καρατζαφέρης με την περίπτωση της υποψηφιότητας του Μάκη Βορίδη στην Περιφέρεια Αττικής, δηλαδή ότι εφόσον υπάρξει επιτυχία θα την πιστωθεί ο Γιώργος. Εδώ όμως είναι συγχρόνως και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την εξέλιξη του πειράματος, διότι τυχόν επιτυχία του Γ. Ραγκούση μπορεί να εξυπηρετεί τον Γιώργο, αλλά δεν ευνοεί τις προσωπικές φιλοδοξίες των άλλων υπουργών. Εν τέλει, ο χρόνος θα δείξει και, κυρίως, η ικανότητα του Γ. Ραγκούση να επιζήσει από τον φθόνο των -κατ’ ευφημισμόν- συναδέλφων του….

Τ’ αηδόνια κελαηδούν

θλιμμένα…

Αν κάποια ήσυχη, τρυφερή νύχτα σάς φέρουν τα βήματά σας στην Ηρώδου Αττικού και ξάφνου ακούσετε μέσα από τον Εθνικό Κήπο να έρχεται ένα γλυκό, θλιμμένο κελάηδισμα, σαν το ερωτικό κάλεσμα του μοναχικού αηδονιού που αναζητεί το ταίρι του, μην τρομάξετε αν, αντί για τον μικροσκοπικό τραγουδιστή της νύχτας, διακρίνετε κουρνιασμένο κάπου ψηλά στα κλαδιά των πεύκων έναν ευτραφή κύριο να κελαηδά για το όνειρο που έχασε. Σας προειδοποιώ να μην τον τρομάξετε με απότομες κινήσεις και επιφωνήματα θαυμασμού! Γιατί μπορεί να γκρεμιστεί απ’ τα κλαδιά και να πάθει τίποτε ο άνθρωπος. Μόνο σταθείτε ήρεμα να ακούσετε το θλιμμένο τραγούδι του κι έπειτα συνεχίστε τον δρόμο σας. Εγώ παρακάτω θα σας πω την πονεμένη ιστορία του…

Τον λένε Χρήστο Αηδόνη και είναι ο νέος υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Επειδή στο υπουργείο αυτό, για κάποιον λόγο που αμφιβάλλω αν τον κατανοεί κανείς, προστέθηκαν και οι τομείς Αθλησης και Διατροφής, ο Χρήστος (που τυγχάνει και απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας) πέρασε μερικές ημέρες, ώσπου να καθορισθούν οι αρμοδιότητες, πιστεύοντας ότι τον είχε αγγίξει η νεράιδα με το μαγικό ραβδάκι της και ότι από απλός βουλευτής επαρχίας μεταμορφώθηκε σε ισχυρό υφυπουργό, ότι ο τομέας ευθύνης του θα είναι ο Αθλητισμός, με όλα τα κομφόρ και τα συμπαρομαρτούντα, δηλαδή τον ΟΠΑΠ.

Επεσε λοιπόν αμέσως με τα μούτρα στη δουλειά! Κανόνισε συνάντηση με τον Σοφοκλή Πιλάβιο της ΕΠΟ και εξασφάλισε photo opportunity με τον Μισέλ Πλατινί, επισκέφθηκε το ΟΑΚΑ για να ελέγξει αυτοπροσώπως την κατάσταση του χλοοτάπητα, ως και με τον παλιό του φίλο Χρήστο Παπουτσή, τον καινούργιο υπουργό Προστασίας του Πολίτη, συναντήθηκε για να του εκθέσει τις σκέψεις του σχετικώς με το ζήτημα της βίας στα γήπεδα. Πλην, φευ, όταν ξημέρωσε η χθεσινή ημέρα το όνειρό του είχε χαθεί! Η μόνη αρμοδιότητα που είχε αποκτήσει, όπως πληροφορηθήκαμε από τη συνέντευξη του Ανδρέα Λοβέρδου, ήταν «ο αθλητισμός, υπό την έννοια του αθλητισμού για όλους, της προαγωγής του αθλητισμού, του ειδικού αθλητισμού». Για να το πω απλά, ο αθλητισμός για γέροντες και ΑΜΕΑ – ίσως, θέλω να ελπίζω, και ο γύρος της Αθήνας. Αυτή ήταν η θλιβερή ιστορία του Χρήστου του Αηδόνη από τη Δράμα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τρόποι του Νεοελληνικού Πολιτισμού

Posted on Σεπτεμβρίου 16, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Ηφιλομαθής κυρία ξεκίνησε τις σπουδές της στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Κύπρου το 2007, σε ώριμη ηλικία – γεγονός το οποίο είναι, ασφαλώς, προς τιμήν της. Oμως, μέχρι σήμερα έχει κατορθώσει να ολοκληρώσει επιτυχώς μόνον δύο μαθήματα και το χειρότερο είναι ότι, στην τελευταία εξεταστική περίοδο, απέτυχε για δεύτερη φορά στο μάθημα της Αρχαίας Ιστορίας. Επειδή τα πανεπιστήμια στην Κύπρο είναι οργανωμένα και λειτουργούν με σοβαρότητα, κατά τα πρότυπα των βρετανικών, η αποτυχία της για δεύτερη φορά σήμαινε απλώς τη διακοπή των σπουδών της στο πρόγραμμα όπου είχε εγγραφεί, τις Σπουδές στον Νεοελληνικό Πολιτισμό.

Ωστόσο, η κυρία τυγχάνει και μέλος της Βουλής των Ελλήνων και, συνεπώς, γνωρίζει από πρώτο χέρι τους τρόπους του Νεοελληνικού Πολιτισμού. Για να αποφύγει, λοιπόν, την οριστική διαγραφή, εξαιτίας των χαμηλών επιδόσεών της, κατέφυγε στην «ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών». Αφού δικαιολόγησε τη μη συμμετοχή της στην πρώτη εξεταστική, επικαλούμενη «εθνική αποστολή για τις ανάγκες του παροικιακού Ελληνισμού» στη Ν. Αφρική, ως «εκπρόσωπος του πρωθυπουργού και της ελληνικής κυβέρνησης» (στο Μουντιάλ), υποστήριξε ότι η αποτυχία της στη δεύτερη εξεταστική ωφείλετο στην μεροληψία των Ελλαδιτών βαθμολογητών, λόγω της πολιτικής ιδιότητός της. Με τούτα και με ’κείνα πέτυχε την κατ’ εξαίρεσιν αναβαθμολόγηση του γραπτού της από ανεξάρτητους διορθωτές, αλλά ούτε αυτοί της έδωσαν προβιβάσιμη βαθμολογία.

Δεν γνωρίζω πώς (αλλά δεν δυσκολεύομαι να το φαντασθώ) η φιλομαθής βουλευτίνα πέτυχε, πάλι κατ’ εξαίρεσιν, να εξετασθεί και τρίτη φορά, σε ειδική εξεταστική για το χατίρι της! Της εύχομαι ειλικρινώς τούτη τη φορά να τα καταφέρει, αφού το θέλει τόσο. Αλλά τι να το κάνει το ρημάδι το πτυχίο, αν είναι το αποκτήσει χάρη στην ευνοϊκή μεταχείριση που της εξασφαλίζει η πολιτική ιδιότητά της στην Ελλάδα; Αφού, έτσι κι αλλιώς, έχει ήδη πετύχει αρκετά στη ζωή ώστε οι συντοπίτες της να την τιμούν με την ψήφο τους. Eνα πτυχίο αποκομμένο από την γνωστική διαδικασία που επιβραβεύει δεν διαφέρει από ένα ενδυματολογικό αξεσουάρ – όπως οι τσάντες των πέντε και έξι χιλιάδων ευρώ στις οποίες πετούν τα λεφτά τους οι γυναίκες. (Οι γυναίκες που δεν τους κόβει, σημειωτέον· γιατί εκείνες που τους κόβει πετούν τα λεφτά των άλλων και όχι τα δικά τους…)

Αναγνωρίζω, βεβαίως, ότι η αντίληψη του πτυχίου-αξεσουάρ, που αποκτάται χωρίς προσπάθεια, δηλαδή χωρίς μόρφωση, είναι βασικό στοιχείο του σημερινού ελλαδικού πολιτισμού μας. Είναι παραλλαγή της αντίληψης του πτυχίου που εξαργυρώνεται σε εργασιακά δικαιώματα – πάντα στο Δημόσιο, φυσικά. Της αντίληψης που καλλιέργησε η εισαγωγή του κομματισμού στα πανεπιστήμιά μας από το 1981 και έπειτα. Της αντίληψης που τα οδήγησε στη σημερινή εξαχρείωση και παρήγαγε στρατιές τενεκέδων από τις κομματικές νεολαίες, που παριστάνουν σήμερα τους επιστήμονες. Είναι, όμως, ανάγκη να κάνουμε και εξαγωγή του φαινομένου στην Κύπρο; Oταν ο Τσαρούχης πληροφορήθηκε τον απελευθερωτικό αγώνα των Κυπρίων, λέγεται ότι, με το γνωστό χιούμορ του, αναφώνησε δήθεν κατάπληκτος: «Μία αγγλική αποικία έχει η Ελλάς και πάμε να την χάσουμε;» Κατ’ αναλογίαν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα αγγλικό πανεπιστήμιο έχει σήμερα η Ελλάδα (στην Κύπρο) και πάμε να το χαλάσουμε;

  • Ο φίλος του Αυτιά

«Εδώ το ανθρώπινο κύτταρο, απαλλαγμένο από τα καταιγιστικά φυσικά φαινόμενα άλλων χωρών, συναρμοσμένο με τις πνοές των θαλασσίων ανέμων, τη διαφάνεια του ορίζοντα, την πρόσφορη ξηρότητα της ατμόσφαιρας και τη ζωογόνα κυριαρχία του μεσογειακού ήλιου, “άνθισε” και μετέτρεψε το ζωτικό του μένος σε πολιτικούς, πνευματικούς, καλλιτεχνικούς και πολιτειακούς θεσμούς και έργα αξεπέραστης ευφυΐας και ομορφιάς. Η αποκατάσταση της αρτιότητας και της ομαλής –κατά το δυνατόν– λειτουργίας του είναι μείζον πολιτικό καθήκον. Δεν είναι μόνον αναγκαία συνθήκη της καθημερινής κοινωνικής και ατομικής μας ευτυχίας, αλλά ανυπέρβλητο ανθρωπολογικό πρόταγμα, συνυφασμένο με την ύπαρξη της φυλής μας».

Το παραπάνω είναι μικρό δείγμα του λυρικού πολιτικού λόγου, για τον οποίον φημίζεται ο καλλιεπής δικηγόρος Αλέξης Μητρόπουλος, προερχόμενο από πρόσφατο άρθρο του, σχετικώς με το «νόημα των εκλογών του Νοεμβρίου». Iσως, μάλιστα, να εξηγεί γιατί έβγαλε το λάδι του Αλέξη και των φίλων του, ώσπου να δεχθεί να είναι υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα προτιμούσε μάλλον το αξίωμα του φυλάρχου ή, έστω, τη συμμετοχή του στο συμβούλιο των γερόντων της φυλής…

  • Τα νέα του Πάκη

Μα πού χάθηκε ο Πάκης; Αυτό ρωτούν όλοι οι φίλοι του γαλλοτραφούς καθηγητού Προκόπη Παυλόπουλου. Μεταξύ ορισμένων βουλευτών της Ν.Δ., οι οποίοι δεν λησμονούν τον ρόλο του πρώην υπερυπουργού στα Νέα Δεκεμβριανά του 2008, κυκλοφορεί το πικρό αστείο ότι ο Πάκης έχει πάει στη Γαλλία, όπου συμβουλεύει τον Νικολά Σαρκοζί στη μεταχείριση των Ρομά, εξ ου και η σκληρή πολιτική που ακολουθεί ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας στο συγκεκριμένο ζήτημα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ιστορία ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Posted on Μαΐου 9, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Kασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 9 Mαϊου 2010

Πείτε το ηττοπάθεια ή όπως αλλιώς προτιμάτε, αλλά «η βάσιμη ελπίδα να γλιτώσουμε την πτώχευση», την οποία διαπιστώνει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στην υπερψήφιση της συμφωνίας με τον μηχανισμό στήριξης, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. (Ο επίτιμος μάλλον το ισχυρίζεται από οικογενειακή υποχρέωση – για να ενισχύσει εμμέσως την απόφαση της Ντόρας…) Ελπίδα να ξεφύγουμε από τη μοίρα της υπερχρεωμένης οικονομίας μας δεν υπάρχει, γιατί η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης δεν έχει τη διάθεση να ακούσει. Επιμένει να ζει τον ηδονιστικό μύθο της, βέβαιη ότι πάντα θα υπάρχει ένας μαγικός τρόπος (η μαγκιά του Ελληνα, βλέπετε…) ώστε να δουλεύεις λιγότερο και να ζεις πλουσιότερα.

Το πρόβλημα ήταν γνωστό και είχε περιγραφεί λεπτομερώς από τον Απόστολο Λάζαρη τον Μάιο του 1988, στην έκθεση που είχε συντάξει για την κατάσταση της οικονομίας, με αποδέκτη τον Ανδρέα Παπανδρέου: «Σ’ αυτή τη δύσκολη κατάσταση φτάσαμε λόγω των ανεξέλεγκτων αυξήσεων των δημοσίων δαπανών κατά τα προηγούμενα χρόνια. Και το πρόβλημα τώρα είναι ότι δεν μπορούμε πια εύκολα να ελέγξουμε την κατάσταση, γιατί μπήκε ήδη σε λειτουργία ο αυτόματος πιλότος του δημοσίου χρέους και άλλων ανελαστικών κονδυλίων, που επηρεάζουν αυτόνομα τη διαμόρφωση του προϋπολογισμού, ανεξάρτητα, δηλαδή, από την κυβερνητική βούληση».

Μέσω του δανεισμού, οι κυβερνήσεις του Παπανδρέου δεκαπλασίασαν τις δημόσιες δαπάνες μέσα στα πρώτα επτά χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, χτίζοντας έτσι το κομματικό κράτος. Οκτώ χρόνια μετά την προειδοποίηση του Απ. Λάζαρη, το κράτος είχε πλέον αυτονομηθεί και καθοδηγούσε τις κυβερνήσεις. Τότε, το 1996, με συνέντευξή του σε τούτη την εφημερίδα, ο Στέφανος Μάνος προειδοποιούσε: «Το κράτος ξοδεύει χωρίς κανέναν έλεγχο. Δεν διορθώνεται αυτή η κατάσταση με μικρά βήματα. Την κατάσταση έχει αποδώσει πλήρως ο κ. Σημίτης, με αυτά που λέει για “το κλίμα του ωχαδελφισμού, την κοινωνία της αρπαχτής και των κολλητών”, αλλά δεν είναι σε θέση να προσφέρει τη λύση. Ο χαρακτήρας και το μέγεθος του κράτους είναι αυτά που μας έκαναν να γίνουμε έτσι. Βολεμένοι, συμβιβασμένοι, φοβούμενοι κάθε αλλαγή. Κανείς δεν θέλει να τα βάλει μαζί του γιατί όλοι έχουν δημιουργήσει σχέσεις εξάρτησης. Το κράτος είναι βαθύτατα διεφθαρμένο σε όλες του τις βαθμίδες, εκτός ελέγχου. Επηρέασε ακόμη και τον επιχειρηματικό κόσμο, που είναι από τη φύση του καινοτόμος».

Το 2008, είκοσι χρόνια μετά τον Απ. Λάζαρη, στην ομιλία του για τον προϋπολογισμό του 2009, ο Αλέκος Παπαδόπουλος φώναζε σε ώτα μη ακουόντων: «Πρέπει να ομολογήσουμε ενώπιον του ελληνικού λαού ότι ένας ιδιότυπος παραπλανητικός λαϊκισμός διατρέχει το σύνολο της πολιτικής ζωής της χώρας μας. Είναι εκείνος ο οποίος δημιούργησε την πεποίθηση ότι η άσκηση πολιτικής δεν είναι η παραγωγή πλούτου, αλλά η άσκηση πολιτικής γίνεται με δανεικά […] Η σημερινή κρίση συναντά μια χώρα χωρίς παραγωγική βάση, με αποξηραμένες παραγωγικές δυνατότητες, αφού στο ΑΕΠ μας το 70% είναι κατανάλωση, με μια εκτεταμένη μαύρη οικονομία πάνω από 45%. Αυτό συνδυάζεται με τη θεσμική καταρράκωση της χώρας. Συνδυάζεται, επίσης, με το υψηλότερο στον κόσμο –και πρέπει να το πούμε στον ελληνικό λαό– έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, αλλά και με το δημόσιο χρέος. Αυτό το δημοσιονομικό κατάντημα, που είναι το χειρότερο στην Ευρώπη, δείχνει πολύ χαρακτηριστικά ότι το επόμενο διάστημα, στην κρίση που έρχεται τους επόμενους μήνες, το οικονομικό κραχ θα συναντηθεί με το κοινωνικό κραχ». Επομένως, το πρόβλημα ήταν εξαρχής γνωστό σε όσους είχαν το θάρρος να το κοιτάξουν, αλλά ήσαν λίγοι και οι πολλοί τους θεωρούσαν γραφικούς, νεοφιλελεύθερους ή, απλώς, ενοχλητικούς…

Θα υπήρχε ελπίδα αν ο πολιτικός κόσμος αποφάσιζε να κάνει τη δουλειά του, δηλαδή να οδηγήσει την κοινωνία, αντί να σύρεται πίσω από τους ψηφοφόρους και να τους τροφοδοτεί με φρούδες ελπίδες. Αν οι πολιτικοί –όσοι τουλάχιστον έχουν αίσθηση της ευθύνης τους– εξηγούσαν ευθέως την κατάσταση και δεν την παρουσίαζαν συγκεκαλυμμένη με στομφώδεις κορώνες και λυρικές αρλούμπες. Πώς να το τολμήσουν, όμως, όταν αυτό θα τους υποχρέωνε αυτομάτως να δώσουν και εξηγήσεις για την πορεία ώς εδώ και τη στάση τους στο παρελθόν; Ετσι, σήμερα, της προσπάθειας για την εφαρμογή του προγράμματος διάσωσης ηγείται ένας πολιτικός, ο οποίος μόλις πριν από επτά μήνες επανελάμβανε ενσυνειδήτως το ψέμα ότι «λεφτά υπάρχουν», προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές. Είναι επόμενο, λοιπόν, ο Γιώργος Παπανδρέου να καταβάλλει την προσπάθεια και, συγχρόνως, να την υπονομεύει, αφού με κάθε τρόπο φροντίζει να μεταδίδει πόσο αβάστακτη του είναι η αντιμετώπιση της δυσάρεστης πραγματικότητας. Κρύβεται πίσω από την παραδοσιακή πασοκική ρητορική του ηρωικού αγώνα των Ελλήνων εναντίον της ξένης κηδεμονίας, αντί να εξηγήσει απερίφραστα πόσο τυχεροί είμαστε επειδή –λόγω του κινδύνου για το ευρώ και μόνον– προστρέχουν οι ξένοι στη σωτηρία μας.

Ως εναλλακτική επιλογή προβάλλει ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος καταψήφισε τη συμφωνία χρηματοδότησης από τον μηχανισμό στήριξης, «όχι γιατί αρνούμαστε τη χρηματοδοτική στήριξη, που το ΠΑΣΟΚ κατέστησε απαραίτητη πλέον, αλλά διότι διαφωνούμε με την πολιτική που μας οδήγησε ώς εδώ»! Με απλά λόγια, μας λέει ότι δεν αρνείται την πραγματικότητα, αλλά την πορεία που μας οδήγησε στην πραγματικότητα. Και λοιπόν; Είτε διαφωνεί κανείς με την πορεία είτε όχι, η πραγματικότητα παραμένει η ίδια. Δυσκολεύομαι να καταλάβω –μολονότι πολύ θα το ήθελα– σε τι διαφέρει αυτή η ενσυνείδητη άρνηση της πραγματικότητας από την ανάλογη στάση της Αριστεράς, η οποία, ούτως ή άλλως, κινείται μονίμως στη σφαίρα του φανταστικού.

Ολα αυτά, όμως, εκπέμπουν προς τα έξω την εικόνα ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος είναι συνυφασμένο και αξεδιάλυτο από το πολιτικό και το πολιτισμικό. Δεν πρόκειται, λοιπόν, να χάσουν ούτε τον χρόνο ούτε τα κεφάλαιά τους προκειμένου να διασώσουν μια χώρα που δεν θέλει η ίδια να σωθεί. Η πρωτοφανής επιχείρηση για τη διάσωσή μας είναι ό,τι για τον εθισμένο στην ηρωίνη η εισαγωγή του στην κλινική αποτοξίνωσης. Αν όμως ο ίδιος δεν έχει τη δύναμη να ακολουθήσει τη θεραπεία, είναι βέβαιο ότι θα ξανακυλήσει στα ίδια. Αν ο πολιτικός κόσμος ανεδείκνυε την αποφασιστικότητά του να εφαρμόσει το σχέδιο διάσωσης, αδιαφορώντας για τις απώλειες στις τάξεις του, είναι βέβαιο ότι οι ελεγκτές θα αντιμετώπιζαν με επιείκεια τις επιδόσεις μας. Θα κάνουν, όμως, το ίδιο όταν βλέπουν την πολιτική τάξη απρόθυμη να αποκαλύψει στους Ελληνες ότι το «Greek dream» τελείωσε για όλους μας; Η πολιτική ηγεσία του τόπου, ανησυχώντας κυρίως για το δικό της αύριο, επιχειρεί να πείσει τον ασθενή να ακολουθήσει μια οδυνηρή θεραπεία, ενώ την ίδια στιγμή κάνει ό,τι μπορεί ώστε ο ασθενής να μην καταλάβει τη φύση της ασθένειάς του. Τέτοιους πολιτικούς είχε και η Αργεντινή και είδατε πού κατάντησε μια χώρα η οποία, πριν από περίπου έναν αιώνα, ήταν η τρίτη πλουσιότερη στον κόσμο…

  • Ποιον κοροϊδεύουν;

Ως υστερόγραφο στα παραπάνω, μία είδηση από το μέτωπο της περιστολής του δημόσιου τομέα. Ως γνωστόν, ανακοινώθηκε, με τις δέουσες τυμπανοκρουσίες, ότι ο «Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού Α.Ε.» πρόκειται να κλείσει. Ωστόσο, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (αριθμός φύλλου 152, 30 Απριλίου 2010) δημοσιεύεται απόφαση, υπογεγραμμένη από τον υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο, με την οποία οι θέσεις των δεκαπέντε παραιτηθέντων στελεχών της προηγούμενης διοίκησης του υπό κατάργηση οργανισμού καλύπτονται με τον διορισμό άλλων δεκαπέντε ατόμων, για τον υπόλοιπο χρόνο της θητείας των παραιτηθέντων, ο οποίος λήγει στις 18 Ιουνίου 2014! Κατόπιν τούτου, πιστεύετε σοβαρά ότι υπάρχει ελπίδα διάσωσης;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...