Καταλήψεις

Τα πικρά φρούτα του Δεκέμβρη

Posted on Ιουνίου 28, 2009. Filed under: Κόμματα, Καταλήψεις, Κινήματα, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Πολιτική, Σέχτα Επαναστατών |

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/6/2009

Σκληραίνει η ελληνική κοινωνία. Η κυβέρνηση και η δικαστική εξουσία ανακοινώνουν σκληρά μέτρα για την επιβολή της δημόσιας ασφάλειας και για τον έλεγχο της μετανάστευσης. Η πολιτική αντιπαράθεση -πάντα ζωηρή- έχει γίνει ακόμη πιο σκληρή: σε μια εποχή που είναι φανερό ότι μόνο η συναίνεση και οι ριζοσπαστικές λύσεις μπορούν να άρουν τα αδιέξοδα της χώρας στην οικονομία και τη δημόσια διοίκηση, τα κόμματα εμμένουν σε αποτυχημένες πολιτικές και στείρες αντιπαραθέσεις. Και σαν να μην έφθαναν αυτά, μια νέα χούφτα «ανταρτών πόλεως» αποθρασύνθηκε και απειλεί ολόκληρη την κοινωνία με αιματοκύλισμα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί το παραλήρημα μεγαλείου τους, αλλά και αυτοί συμβάλλουν στη σκλήρυνση των αντιπαραθέσεων και στην αίσθηση ανασφάλειας.

Τώρα γευόμαστε τα πικρά φρούτα του Δεκέμβρη. Η χρόνια αδράνεια των κυβερνητικών και κρατικών αρχών σε πολλά σημαντικά ζητήματα προκάλεσε μια αντίδραση που θα απειλήσει πολύτιμα κεκτημένα και θα υπονομεύσει την ποιότητα της κοινωνίας μας. Η μακρόχρονη εθελοτυφλία στο θέμα των «κουκουλοφόρων», η έλλειψη ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής και η αποδιοργάνωση της αστυνομίας, δημιούργησαν μια ανώμαλη κατάσταση και οδήγησαν στην απαίτηση για την επιβολή «μέτρων». Από την υπερβολική χαλάρωση οδηγούμαστε σε μια σκλήρυνση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Οι συνθήκες είναι ιδανικές για τέτοια στροφή. Η κυβέρνηση είναι αποδυναμωμένη, με ισχνή πλειοψηφία μίας μόνο έδρας στη Βουλή και με οπαδούς που έδειξαν εντόνως τη δυσθυμία τους στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Εχασε ψήφους στο ακροδεξιό ΛΑΟΣ το οποίο ήταν το μόνο κόμμα που έθιγε -με τις αναμενόμενες και λαϊκίστικες απλουστεύσεις- το θέμα της δημόσιας ασφάλειας και της μετανάστευσης. Επειδή δεν μπορεί να κάνει πολλά να βελτιώσει τις οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, η κυβέρνηση έσπευσε να υιοθετήσει τα πιο ακραία μέτρα στο θέμα της μετανάστευσης (ή να δηλώσει ότι τα υιοθετεί). Ανάμεσα σε αυτά: όποιος μετανάστης (νόμιμος ή μη) διωχθεί ποινικά θα απελαύνεται, πριν η υπόθεση τελεσιδικήσει. Παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες δικηγορικών συλλόγων και άλλων οργανώσεων, το μέτρο ψηφίστηκε. Επειδή είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει τι κάνει, μπορούμε μόνο να υποθέσουμε ότι επιλέγει να αδικήσει ανθρώπους με μοναδικό στόχο να φανεί ισχυρή, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Οποτε και αν καταργηθεί αυτή η διάταξη (και δεν θα είναι σύντομα, αν κρίνουμε από το παρελθόν), θα έχει ήδη καταστρέψει πολλές ζωές. Αυτή τη μεταναστευτική πολιτική θέλουμε; Θα κοιμόμαστε καλύτερα όταν κρατικοί λειτουργοί θα εφαρμόζουν άδικους νόμους εναντίον ανυπεράσπιστων ανθρώπων;

Στην προσπάθεια αντιμετώπισης της βίας των αντιεξουσιαστών, η κυβέρνηση αποφάσισε να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικά μέσα παρακολούθησης, να δημιουργήσει τράπεζα DΝΑ, και να σκληρύνει την τιμωρία για όσους διαπράττουν έγκλημα, φορώντας κουκούλα. Την ίδια ώρα, κατόπιν ερωτήσεως της Αστυνομίας, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γιώργος Σανιδάς, γνωμοδότησε ότι δεν υπάρχει κανένας φραγμός στη χρήση όπλων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης από αστυνομικούς και ειδικούς φρουρούς όταν αντιμετωπίζουν ένοπλη επίθεση. Αν απαγορευόταν η χρήση μέτρων αποτροπής, «ποιος ο λόγος ύπαρξης και λειτουργίας της Αστυνομίας» ρώτησε ο κ. Σανιδάς. Ηταν μια ευθεία αναφορά στα γεγονότα του Δεκέμβρη, όταν η Αστυνομία αναγκάστηκε να κάνει στην άκρη και να παρακολουθήσει την πυρπόληση του κέντρου της Αθήνας. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση, οι τράπεζες DΝΑ, η χρήση επικίνδυνων όπλων από τις Αρχές ήταν πάντα θέματα ζωηρής συζήτησης. Η δικαιολογημένη ευαισθησία για τις προσωπικές ελευθερίες προστάτευε κοινωνικά κεκτημένα. Αλλά οι υπερβολικές ευαισθησίες, μαζί με την κρατική αδράνεια σε πολλούς τομείς, δημιούργησαν την επικίνδυνη «αγανάκτηση» που οδηγεί στην απαίτηση «σκληρών» μέτρων. Τώρα ποιος μπορεί να μας προστατέψει από την εκδικητική υπερβολή των αρχών;

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να περιφρουρηθεί η δημόσια τάξη. Αλλά η ανάγκη αυτή δεν πρέπει να είναι προϊόν πανικού, οργής ή πολιτικού κυνισμού. Οταν το κράτος αδικεί, ευτελίζεται η έννοια της δίκαιης κοινωνίας και ενθαρρύνεται η αυτοδικία. Οταν αδικείται ένας, όλοι γινόμαστε άδικοι. Και, τότε, όλοι κινδυνεύουμε.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το «μικρό κακό» του Σαββάτου

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Αθήνα, Ανομία, Βαρβαρότητα, Δημόσια Tάξη, Διαδηλώσεις, Ελληνες, Καταλήψεις, Κοινωνία |

Σάββατο απόγευμα και το κέντρο της Αθήνας ήταν πολύβουο από τα κορναρίσματα των ακινητοποιημένων αυτοκινήτων. Η Σταδίου και η Πανεπιστημίου ήταν μποτιλιαρισμένες. Τα τρόλεϊ ακινητοποιημένα και λεωφορεία μπλόκαραν τις κάθετες οδούς. Στο ερώτημα «τι συμβαίνει;» κάποιοι σήκωσαν τους ώμους παραιτημένοι, άλλοι έβρισαν τη χώρα κι ένας αποκάλυψε ότι «κάποιοι παίζουν ποδόσφαιρο στην Ακαδημίας».

Πραγματικά! Κάποιοι είχαν στήσει τους κάδους απορριμμάτων ως τέρματα στην Ακαδημίας. Οι αυτοαποκαλούμενοι «απελευθερωτές της Λυρικής» είχαν αποφασίσει να κάνουν «ανοιχτές πολυμορφικές δράσεις στον δρόμο», μέρος των οποίων ήταν η μπάλα. Κάποιοι άλλοι έβαφαν το οδόστρωμα, άλλοι έπαιζαν μουσική και άλλοι έκαναν παντομίμα. Η αστυνομία, πάλι, συνεπικουρούσε με υπερβάλλοντα ζήλο στο «θέατρο μας ο δρόμος, τέχνη μας η εξέγερση» (όπως καταλήγουν οι προκηρύξεις των «Ελεύθερων Λυρικών») και με ερυθρόλευκες κορδέλες έκλεισε τους δρόμους.

Ετσι, λοιπόν, ένα χάπενινγκ κατάφερε να στομώσει το κέντρο. «Μικρό το κακό», θα πουν κάποιοι. Αν και δεν ξέρουμε μήπως στο μποτιλιάρισμα των δρόμων υπήρχε ασθενοφόρο (με κάποιο επείγον περιστατικό), θα συμφωνήσουμε ότι «το κακό ήταν μικρό». Και σε έκταση και σε χρόνο: Εκλεισαν για δύο ώρες τρεις-τέσσερις δρόμοι, μποτιλιαρίστηκαν άλλοι πέντε-έξι, ταλαιπωρήθηκαν 1.000-2.000 οδηγοί και επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς. Αυτό, για την Αθήνα, είναι «μικρό κακό».

Το πρόβλημα, όμως, της πρωτεύουσας δεν είναι ότι της έτυχε κανένα «μεγάλο κακό». Εγινε αβίωτη πόλη από ένα άθροισμα «μικρών κακών». Πότε κάποιος ταξιτζής σταματά στη μέση του δρόμου για να πάρει «κούρσα»· πότε κάποιος «ασυνείδητος» (όπως συνηθίσαμε να λέμε) παρκάρει στη γωνία και δεν χωρά το λεωφορείο· άλλοτε έτερος «ασυνείδητος» έχει διπλοπαρκάρει. Μερικές φορές, επειδή οι «ασυνείδητοι» φορτηγατζήδες κάνουν την τροφοδοσία των καταστημάτων όποτε τους βολεύει· άλλες φορές καμιά πενηνταριά «συνειδητοποιημένοι» κλείνουν τη Σταδίου για να διαλαλήσουν ότι «Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι το δίκιο του εργάτη». Κατά καιρούς εμφανίζονται και κάποιοι άλλοι που παίρνουν τον δρόμο στα χέρια τους: τοποθετούν μόνοι τους σε σταυροδρόμια ερυθρόλευκους κώνους, ώστε να ξεφορτώσουν την πραμάτεια τους ή να κάνουν τροφοδοσία μαζούτ.

Ολοι οι παραπάνω προτάσσουν τις ανάγκες τους επί του συνόλου. Ο ταξιτζής γιατί «πώς θα βγει το μεροκάματο;», όποιος διπλοπαρκάρει «πού να το αφήσω;», ο φορτηγατζής διότι «θα ανέβει το κόστος διανομής», και οι «συνειδητοποιημένοι» γιατί «πώς θα γίνουν γνωστά τα δίκαια αιτήματά μας;».

Τώρα, όμως, δεν οι πραγματικές ή επίπλαστες ανάγκες κάποιων για να δημιουργηθεί το έμφραγμα. «Ελάτε να διακόψουμε τη ροή της κυκλοφορίας προτάσσοντας τις επιθυμίες μας», αναφέρεται στην ανακοίνωση των «Ελεύθερων Λυρικών». Και οι απλούστερες επιθυμίες των υπολοίπων, όπως π.χ. να φτάσουν σπίτι τους χωρίς ταλαιπωρίες και καθυστέρηση; Για τους εξεγερμένους με τα νταούλια προφανώς δεν έχουν σημασία. Ετσι κι αλλιώς, όπως γράφουν στον απολογισμό της δράσης τους, «Απελευθερώσαμε την ΕΛΣ ως απάντηση στο πνίξιμο κάθε ελεύθερης έκφρασης, την επιβολή πλαστών επιθυμιών».

Προφανώς, μία από τις «πλαστές επιθυμίες» των Αθηναίων είναι να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς ταλαιπωρία.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κλειστοί ορίζοντες

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Διάλογος, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Oι φράσεις που κράτησα από τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου του Θόδωρου Αγγελόπουλου αφορούν τη σύγκριση του χθες με το σήμερα: «Η δεκαετία του ’50 και του ’60 ήταν μια εποχή απόλυτης αθωότητας. Βγαίναμε από έναν πόλεμο και από έναν Εμφύλιο. Ομως, υπήρχε μια δίψα ζωής και μια οραματική σχέση με το μέλλον, που δεν υπάρχει πια. Σήμερα, ζούμε σε περίοδο κλειστού ορίζοντα. Είναι ένα τοπίο στην ομίχλη 100%. Ζούμε σ’ έναν κόσμο που δεν ξέρει πού πάει. Τι μέλλεται; Πού πάμε; Ποια σχέση με το παρόν έχει το μέλλον;».

Διεισδυτικός και ευαίσθητος, πολιτικοποιημένος και με τη ματιά του πάντα στην ανάγνωση της ιστορίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δεν θα μπορούσε να μην αφουγκραστεί τις αβέβαιες αναζητήσεις του σήμερα, τις ανερμάτιστες -πολύ συχνά- εκφράσεις των αιτημάτων, την επιθετική διεκδίκηση της παρουσίας. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έκανε τέχνη δύσκολες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας, προσπαθώντας να κατανοήσει (αυτό δεν κάνει η τέχνη;) τα ακατανόητα της ζωής, της πολιτικής, της ιστορίας. Στις ταινίες του παίρνει θέση, όχι με τη ματιά του δικαστή, αλλά με τη διάθεση να ψηλαφήσει τις πληγές, τα τραύματα, τα αδιέξοδα. Κι όλα αυτά με τη γλώσσα της δημιουργίας και της τέχνης.

Πού εντοπίζονται γύρω μας αυτοί οι κλειστοί ορίζοντες; Πού βρίσκεται το τοπίο στην ομίχλη; Πού διακρίνουμε έλλειψη οράματος και φαντασίας; Παντού. Στην πολιτική και τους πολιτικούς, στις περιχαρακωμένες ανθρώπινες σχέσεις, σε θεσμούς που υπάρχουν μόνο κατ’ όνομα, αλλά και σε νέες μορφές αντίδρασης και αμφισβήτησης.

Αναζήτησα τους ορίζοντες των νέων παιδιών που επί εννέα μέρες κατέλαβαν τη Λυρική Σκηνή. Φοβάμαι ότι μόνο ανοιχτούς δεν θα μπορούσα να τους πω. Στα κείμενά τους αναπαρήγαγαν με τον πιο προβλέψιμο τρόπο την ξύλινη γλώσσα των παραδοσιακών πολιτικών, τους οποίους λοιδωρούν. Κι όλα αυτά εν ονόματι της Τέχνης: «Για άλλη μια φορά ξεκουκουλώνεται και πάλι η αυταρχική πολιτική της εξουσίας, η οποία συντάσσεται με τη μαφία του μεγάλου και του μικρού κεφαλαίου, πότε εκχωρώντας τον πολιτισμό στην αστική τάξη κι άλλοτε ρίχνοντας βιτριόλι σε όποιον σηκώνει το ανάστημά του και σε όποιον αντιστέκεται…».

Αναζήτησα, έστω και κάτω απ’ αυτή τη γλώσσα, ένα όραμα, μια προοπτική, μια διάθεση. Διάβασα μόνο (στη χθεσινή ανακοίνωση με αφορμή τη λήξη της κατάληψης) επιθετικότητα, ειρωνεία, απειλή: «Οποιος νομίζει ότι η λήξη της κατάληψης σημαίνει το τέλος της ανυπακοής, τσάμπα χαίρεται… Για μας η τέχνη είναι ένα πεδίο σύγκρουσης. Προσεχώς η 4η πράξη». Μόνο που αυτή μου φαίνεται μια διατύπωση πολύ κλειστών οριζόντων, που δεν εμπνέεται από τη ζωή και δεν μετατρέπει σε τέχνη τα ερεθίσματα. Δεν κατανοεί, δεν αφουγκράζεται, δεν μεταπλάθει. Μόνο επιτίθεται και απειλεί. Και τελικά κυριαρχεί το τοπίο στην ομίχλη και οι «θολές γραμμές των (κλειστών) οριζόντων»…

  • Tης Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φέρτε έναν υπουργό…

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Αγροτικές κινητοποιήσεις, Δεξιά, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνική Αστυνομία, Κρήτη, Καταλήψεις, Μπλόκα, ΜΑΤ, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Oταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει… το βουνό στον Μωάμεθ! Με αυτό το αξίωμα στο μυαλό ξεκίνησε μια αντιπροσωπεία αγροτών από τη λεβεντογέννα Κρήτη, να ’ρθει στην Αθήνα να δει και να διαπραγματευθεί με τον αρμόδιο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, τον κ. Χατζηγάκη. Και… καλού κακού, φόρτωσαν στα φέρι μποτ και 70 τρακτέρ και 150 αγροτικά «να βρίσκονται», για ώρα ανάγκης και πίεσης βρε αδερφέ. Τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης γύρευαν, μόνο που αυτός είχε κινήσει κατά Βρυξέλλες μεριά, να συναντηθεί με την αρμόδια κοινοτική υπουργό, προκειμένου να την πείσει πως η «εισοδηματική ενίσχυση» των 500 εκατομμυρίων που αποφάσισε η κυβέρνηση (για κάποιους από τους… «αγρότες») από λάθος διαφημίσθηκε ως «ενίσχυση» και στην πραγματικότητα επρόκειτο περί «αποζημιώσεων», όταν αντιλήφθηκε πως μόνο ως τέτοιες θα περνούσαν από τους δύσκολους και απαιτητικούς της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Τέλος πάντων…

Τώρα η συνάντηση του Ελληνα υπουργού με την κοινοτική επίτροπο είναι κανονισμένη για αύριο Τετάρτη. Γιατί έπρεπε να αναχωρήσει από την Αθήνα Δευτέρα από τα… αχάραγα κι ενώ ήταν γνωστό πως έρχονταν με τα τρακτέρ τους οι Κρήτες αγρότες να τον δουν και να κουβεντιάσουν, δεν το γνωρίζουμε. Το αρχικό πρόγραμμα, όπως είχε γίνει γνωστό, προέβλεπε αναχώρηση από Αθήνα σήμερα (Τρίτη) μεσημέρι, αλλά κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να μεσολάβησε, κάποια ανησυχία για επιδείνωση του ήδη άσχημου καιρού στην Κεντρική Ευρώπη που ίσως ματαίωνε τα αεροπορικά δρομολόγια, ίσως… Το σίγουρο είναι πως έφυγε κι έμεινε η κρητική αγροτική αντιπροσωπεία χωρίς Altera Pars να διαπραγματευθεί…

Πιθανότατα έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται οι Κρητικοί. Στις συνεννοήσεις που έγιναν με τους άλλους (και πάλι όχι όλους…) αγρότες του κάμπου, τους άφησαν απ’ έξω, δίχως να προβλέπεται και κάποια δική τους «ενίσχυση» – συγγνώμη, «αποζημίωση». Παραγωγοί κι αυτοί, αισθάνθηκαν πως έμειναν εκτός, σε μια «ρύθμιση» που μπορεί μεν με ορθολογικούς λόγους να μην πείθει (και κυρίως: να μην επιλύει σε σωστή βάση χρόνια αγροτικά προβλήματα…), αλλά στην αναβροχιά, καλό και το χαλάζι. Και ήρθαν, λοιπόν, στην πρωτεύουσα να μιλήσουν κι αυτοί με τον αρμόδιο υπουργό, που έτσι κι αλλιώς είχε συναντηθεί με τους άλλους στα μπλόκα. Μαζί με τα τρακτέρ τους…

Τώρα, για να λέμε του στραβού το δίκιο, μπλόκα με… τρακτέρ στην πλατεία Συντάγματος, θα ’ταν αστεία πράγματα – αν και ραδιοφωνικός παραγωγός αναρωτιόταν χθες πολύ σοβαρά γιατί αφού η κυβέρνηση «επέτρεψε» τα μπλόκα στις εθνικές οδούς, αρνήθηκε το ίδιο δικαίωμα και για τους Κρήτες στην Αθήνα… Το αποτέλεσμα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο – ίσως όχι στην έκταση της μεθόδευσης που επιχειρήθηκε και εφαρμόστηκε από τα ΜΑΤ, αλλά πάντως αναμενόμενο, δεν επετράπη η πορεία διαμαρτυρίας των τρακτέρ και των αγροτικών προς το κέντρο της Αθήνας. Και από εκεί άρχισαν (μετά τα επεισόδια, που ίσως να έπρεπε να αποφευχθούν) τα κλασικά νεοελληνικά παράδοξα. Για γέλια και για κλάματα…

Από πλευράς υπουργείου Δημόσιας Τάξης προτάθηκε ως «εναλλακτική» στους Κρήτες διαμαρτυρόμενους αγρότες, αντί να… πάνε με τα τρακτέρ τους να συναντήσουν τους αρμόδιους στο υπουργείο (τους… υπόλοιπους, αφού ο κ. υπουργός είχε αναχωρήσει ήδη) να τους μεταφέρει η αστυνομία με «κλούβες»(!) ή έστω αστυνομικά λεωφορεία. Εκείνοι αρνήθηκαν και επέμειναν ότι δεν φεύγουν αν δεν συναντηθούν με τον υπουργό – και επιτέλους, με κάποιο υπουργό! Κάποια προοπτική συμβιβασμού φάνηκε στον ορίζοντα όταν δύο υφυπουργοί της Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, προσφέρθηκαν να κατέβουν στον Πειραιά και να συνομιλήσουν με τους αγρότες – μόνο που οι τελευταίοι, ανένδοτοι, πίεζαν «να δουν υπουργό!» ή έστω τον… προϊστάμενό του (υπονοώντας τον ίδιο τον πρωθυπουργό!) εν ανάγκη και τον… αντικαταστάτη του, εννοώντας τον Γιώργο Σουφλιά! Από μια άποψη δίκιο είχαν – αγρότες εξεγερμένοι αυτοί, ήθελαν να συνομιλήσουν με… «ομόλογό» τους, όχι με δευτεράντζα υφυπουργική!

Με τούτα και με τ’ άλλα, και ενώ η κατάσταση έμοιαζε αδιέξοδη, βρέθηκε η… «λύση» (λένε πως ήταν ιδέα του κ. Πάνου Καμμένου) στις συνομιλίες των αγροτών την κυβέρνηση να… εκπροσωπήσουν οι δύο υφυπουργοί καθ’ ύλην αρμόδιοι, δηλαδή Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, αλλά «ομπρέλα» σε αυτούς να μπει (κάτι σαν «Σουφλιάς», δηλαδή…) ο… υπουργός Ναυτιλίας κ. Αναστάσης Παπαληγούρας! Ωστε και «με υπουργό» να γίνουν οι κουβέντες! Οπερ και εγένετο…

Τώρα, γιατί ο Παπαληγούρας και όχι ο… Σπηλιωτόπουλος ή ο Αβραμόπουλος, δεν γνωρίζουμε. Ισως επειδή γενικά με τους αγρότες η κυβέρνηση… τα ’χει κάνει θάλασσα, ίσως πάλι επειδή οι αγρότες (και τα τρακτέρ τους) ταξίδεψαν από την Κρήτη στην Αθήνα με καράβι. Το θέμα είναι πως με την (υπουργική!) λύση Παπαληγούρα συμφώνησαν και οι διαμαρτυρόμενοι και έτσι κάπως εκτονώθηκε η κατάσταση. Για πόσο, άγνωστο, αφού ταραχές, συγκεντρώσεις και καταλήψεις καταγράφηκαν και στην Κρήτη, όταν έμαθαν εκεί το είδος της «υποδοχής» που επιφυλάχθηκε στον Πειραιά και στην Αθήνα στους… σύντεκνους!

Ελλάς, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η θλίψη να είσαι καθηγητής του Πανεπιστημίου

Posted on Φεβρουαρίου 2, 2009. Filed under: Καταλήψεις, Καθηγητές, Παιδεία, Πανεπιστήμιο, Υποβάθμιση σπουδών, Φοιτητές | Ετικέτες: |

Χαράλαμπος Μουτσόπουλος | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009

ΕΔΩ ΚΑΙ μερικές εβδομάδες έχω μια ιδιαίτερα μελαγχολική διάθεση. Ναι, ξέρω ότι υπάρχουν πολύ σοβαρότερα πράγματα στον κόσμο από τη δική μου συναισθηματική κατάσταση, και αντιλαμβάνομαι ότι οι αναγνώστες του «Βήματος» δεν έχουν κανέναν ιδιαίτερο λόγο να τους ενδιαφέρει η διάθεσή μου. Δεν θα έμπαινα καν στον κόπο να κοινοποιήσω το πώς αισθάνομαι, αν η πηγή της μελαγχολίας μου δεν ήταν η ιδιότητα του καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Για δεύτερη συνεχή εβδομάδα, δεν μπορώ, εξαιτίας της κατάληψης της Ιατρικής Σχολής από φοιτητές, να πάω στο γραφείο μου, δεν μπορώ να κάνω την έρευνά μου στο εργαστήριό μου, δεν μπορώ να διδάξω σε όσους θέλουν να ωφεληθούν από τη διδασκαλία μου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό συμβαίνει. Το ίδιο σενάριο παίχτηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αν το δω ελαφρά τη καρδία, δεν θα έπρεπε να με ενοχλεί. Συνεχίζω να πηγαίνω στο ιδιωτικό ιατρείο μου, να διαβάζω, να πηγαίνω στα συνέδριά μου, και να διάγω μια ήρεμη προσωπική ζωή. Η επαγγελματική μου όμως συνείδηση δεν με αφήνει ήσυχο.

Οι καταλήψεις είναι τόσο συνηθισμένες πρακτικές στα ελληνικά πανεπιστήμια που σχεδόν κανένας δεν τους δίνει πλέον σημασία. Οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι διοικούντες τα πανεπιστήμια, η πολιτική ηγεσία, όλοι παρακολουθούν αυτή την ακραία πρακτική των φοιτητών ως «αθώοι παρατηρητές».

Οπως συμβαίνει συνήθως στην πατρίδα μας, κανένας δεν είναι υπεύθυνος για τίποτα. Κανένας δεν λογοδοτεί. Κανένας δεν τιμωρείται!

Γιατί τότε να λογοδοτήσουν ή και να τιμωρηθούν οι βλαστοί μας; Μήπως τιμωρήθηκε ποτέ o καθηγητής που δεν γνωρίζει το αντικείμενό του, δεν διδάσκει, έχει το πανεπιστήμιο σαν πάρεργο ή για χώρο εξυπηρέτησης της οικογένειάς του και των φίλων του; Μήπως τιμωρήθηκε ποτέ ο πολιτικός που ασύστολα οικειοποιείται δημόσια περιουσία και χρήμα; Μήπως τιμωρήθηκαν οι πρυτανικές αρχές που δεν προστάτευσαν την πανεπιστημιακή περιουσία; Γιατί λοιπόν να τιμωρήσουμε τους «ταραξίες»-παιδιά μας;

Ας αναλογιστούμε τι διδάσκει τους νέους μας αυτή η κατά συρροή παρεκτροπή των καταλήψεων. Απερίφραστα τους εμπεδώνει ότι το Πανεπιστήμιο είναι ουσιαστικά άχρηστο για την παιδεία τους. Δεν πειράζει να χάνουν ατελείωτες ώρες διδασκαλίας. Το πτυχίο μπορούν να το πάρουν παίζοντας τους θυρωρούς-χωροφύλακες των κατειλημμένων κτιρίων. Το δεύτερο που η πρακτική αυτή διδάσκει είναι ότι οι «δυνατοί» μπορούν να παρακωλύουν με το «έτσι θέλω» το έργο των «αδυνάτων». Από πού το έμαθαν αυτό όμως; Προφανώς από εμάς τους μεγάλους που τους νόμους τούς έχουμε μόνο για να γεμίζουν χαρτιά. Μήπως εμείς δεν διορίζουμε στα πανεπιστήμια λίγο-πολύ όποιον θέλουμε ή δεν εκλέγουμε τα «παιδιά μας» σε θέσεις που δεν τους ανήκουν; Μήπως η ψοφοδεής πολιτεία δεν αρνείται να εφαρμόσει τον νόμο που ορίζει ότι το εξάμηνο χάνεται αν χαθούν πάνω από δύο εβδομάδες διδασκαλίας; Στην ανομία, οι νέοι απαντούν με τη δική τους ανομία. Ιδού ο φαύλος κύκλος.

Ειδικότερα για τους φοιτητές της Ιατρικής, για αυτούς που θα έπρεπε να διδαχθούν την υπευθυνότητα, την αφοσίωση στον πάσχοντα και την άοκνη προσφορά στον άνθρωπο, τι τους επιτρέπει η Σχολή να εμπεδώσουν; Ανευθυνότητα, ωχαδελφισμό και οκνηρία. Τους στρέφει προς τον δρόμο του εύκολου πτυχίου, του πτυχίου του συνδικαλισμού και της συναλλαγής. Τους διδάσκει ότι δεν είναι σημαντικό να υπηρετούμε άμεσα και αποτελεσματικά τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Με τις καταλήψεις, οι φοιτητές αποκόπτονται από τους ασθενείς, κοντά στους οποίους μαθαίνουν να ασκούν το λειτούργημά τους. Οχι μόνον αυτό. Στην Ιατρική Σχολή Αθηνών οι θυρωροί-φοιτητές αποφασίζουν ποια εξειδικευμένη διαγνωστική εξέταση θα γίνει στα υπό κατάληψη εργαστήρια και ποια όχι! Ναι, σωστά διάβασες, φορολογούμενε αναγνώστη και αυριανέ ασθενή… Αυτή είναι η πραγματικότητα!

Με ποια γνώση οι φοιτητές-συνδικαλιστές (οι οποίοι, σας βεβαιώνω, δεν είναι και οι καλύτεροι στις σπουδές!) αποφασίζουν το επείγον της εξέτασης; Κανένας δεν τους εμποδίζει να δρουν ανήθικα και έκνομα. Πώς οι φοιτητές της Ιατρικής Σχολής, ύστερα από απώλεια τόσων διδακτικών ωρών και εργαστηριακών ασκήσεων, θα δώσουν εξετάσεις; Οι επικεφαλής της Σχολής και του Πανεπιστημίου δεν ενοχλούνται να υπογράφουν πτυχία χωρίς αντίκρισμα; Πτυχία αγραμματοσύνης που αυξάνουν το ιατρικό προλεταριάτο; Εσύ, απλέ φορολογούμενε, γιατί δεν διαμαρτύρεσαι; Τι ποιότητας γιατρός θα σε προσέξει αύριο, όταν οι ιατρικές σπουδές διακόπτονται κάθε λίγο, όταν οι σημερινοί φοιτητές δεν αφοσιώνονται ολοκληρωτικά στις σπουδές τους αλλά, εξαιτίας φασιστικών μειοψηφιών, υποχρεώνονται να μένουν μακριά από τα έδρανά τους, τα εργαστήριά τους, τους ασθενείς τους;

Ελπίζω τώρα να καταλάβατε γιατί νιώθω μελαγχολικά. Οποιος έχει αίσθηση επαγγελματισμού και αντίληψη αποστολής δεν μπορεί παρά να θλίβεται για την κατάντια των πανεπιστημίων μας. Δεν μπορεί παρά να διεκτραγωδεί την αθλιότητα των συνθηκών υπό τις οποίες εκπαιδεύονται οι νέοι μας. Το πιο θλιβερό όμως είναι ότι οι ίδιοι οι νέοι, η σιωπηρή πλειονότητά τους, δεν εξεγείρεται. Υφίσταται μοιρολατρικά την υποβάθμιση των σπουδών της, με την ίδια παθητικότητα που η χώρα υφίσταται τη θεαματική κατρακύλα της. Σκέτη θλίψη, τίποτα άλλο…

  • Ο κ. Χαράλαμπος Μουτσόπουλος είναι καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ζητείται σενάριο

Posted on Ιανουαρίου 29, 2009. Filed under: Απεργίες, Αριστερά, Αγροτιά, Αθήνα, Βία, Δεξιά, Δημοσιογράφοι, Διαδηλώσεις, Ελληνες, Κόμματα, Καταλήψεις, Κοινωνία, Λαϊκισμός, Μπλόκα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Mε πέντε σενάρια, ξεθυμασμένα από την κατάχρηση, υποδέχεται ο δημόσιος λόγος (πολιτικός και δημοσιογραφικός), οποιαδήποτε κινητοποίηση, εργατική, φοιτητική, μαθητική. Ας τα βαφτίσουμε, ελπίζοντας ότι το όνομά τους αποδίδει με κάποια πιστότητα το περιεχόμενό τους: Το σενάριο της υποκίνησης. Το σενάριο της μειοψηφίας. Το σενάριο των ασαφών αιτημάτων. Το σενάριο της αντιδημοκρατικότητας. Το σενάριο της αντικοινωνικότητας. Με τις κινητοποιήσεις των αγροτών, μόνο το σενάριο της αντικοινωνικότητας παίχτηκε (ότι δηλαδή τα μπλόκα ζημιώνουν άλλες κοινωνικές ομάδες), κι αυτό όμως χωρίς ιδιαίτερη ζέση και όχι από την πρώτη μέρα.

Τόσο τα κυβερνητικά στελέχη όσο κι εκείνοι οι διάσημοι τηλεδημοσιογράφοι που παθαίνουν αναφυλαξία όταν ακούνε για οποιαδήποτε απεργία ή διαδήλωση (και οι οποίοι, όταν εξαντλούν τα παραδοσιακά σενάρια, καταφεύγουν σε ένα τελευταίας εσοδείας, σύμφωνα με το οποίο «για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι παραφυάδες αυτού») απέφυγαν να καταγγείλουν τους αγρότες σαν υποκινούμενους. Απέφυγαν επίσης να μιλήσουν για μειοψηφίες που δρουν αυθαιρέτως, δίχως συνελεύσεις και ψηφοφορίες ή να μυκτηρίσουν την απουσία «σαφών αιτημάτων». Σαφή ήταν τα αιτήματα (με τα θεσμικά, που αφορούν το μέλλον, πολύ σαφέστερα από τα οικονομικά, που αφορούν το παρόν) και σαφές επίσης ότι αν υπήρξε «υποκίνηση», ανάμεσα στους υποκινητές θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε περισσότερους συνδικαλιστές προσκείμενους στο κυβερνητικό κόμμα παρά στο ΠΑΣΟΚ (το οποίο και στο «αγροτικό» έχει τρεις θέσεις, τις εξής δύο, καμία) ή την Αριστερά.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που τα τρακτέρ βγαίνουν στους δρόμους και το γυαλί πλημμυρίζει από πρόσωπα που απέχουν από το μοντέλο της καθωσπρέπει εμφάνισης, της καλοξυρισμένης και γραβατωμένης, καθώς και από φωνές «βλάχικες» που δεν υπακούουν στον αθηναιοκεντρικό γλωσσικό κανόνα, οι τηλεοπτικοί ρυθμιστές της κοινής γνώμης σαν να τα χάνουν. Ιδίως εκείνοι που η εμπειρία τους από την αγροτική Ελλάδα εξαντλείται μεταξύ Μυκόνου και Αράχοβας, υψώνουν το φρύδι με κάτι ανάμεσα σε αποστροφή και επιτίμηση, όπως κάνουν κι όταν σχολιάζουν διαδηλώσεις, ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι ουδέποτε έτυχε να πορευτούν μαζί με άλλους για να διεκδικήσουν οτιδήποτε που να μην αφορά μόνο την αφεντιά τους και κάποια στιγμή να «απωθηθούν» και να ψεκαστούν από αστυνομικούς.

Οι αποσπασματικές εικόνες από τα Τέμπη ή τον Προμαχώνα (που για λόγους εντυπωσιασμού εμφανίζουν μια Ελλάδα μοιρασμένη σε μπλόκα-κράτη, όπως κάποτε μοιραζόταν σε πόλεις-κράτη) και οι λιγοστές κουβέντες «καταληψιών», που καταφέρνουν να ακουστούν, δεν αρκούν για να κατανοήσουμε όσα προβλήματα αντιμετωπίζουν αγρότες και κτηνοτρόφοι. Μπορούμε ωστόσο να τα νιώσουμε αν σκεφτούμε τι μεσολαβεί κι εμείς εδώ στην Ελλάδα αγοράζουμε το ελληνικό γάλα ή λάδι πολύ ακριβότερα απ’ ό,τι αγοράζει το ελληνικό γάλα ή λάδι ο Γερμανός στη Γερμανία. Αυτό ποιο σενάριο το προβλέπει;

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 29/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η παράνοια φίμωσε τη Γιορτή

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, Δημοκρατία, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Διανοούμενοι, Καταλήψεις, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Xρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε» πνίγηκε φέτος στον απόηχο της λυσσαλέας κραυγής «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Και η «επί γης ειρήνη», η άλλη εκείνη ειρήνη που δεν παραπέμπει στο αμεριμνομέριμνον της καταναλωτικής αποχαύνωσης, αλλά σε ελπίδα νίκης καταπάνω στον θάνατο, απόμεινε λόγος περιθωριακός, διακοσμητικός αισθημάτων. Σαν κάποιες φιοριτούρες της εμπορικής καπηλείας των Χριστουγέννων που απόμειναν στις θρυμματισμένες και καμένες βιτρίνες θυμητάρια βανδαλισμού, καθόλου ίχνη Γιορτής.

Ολοφάνερα πια, άξονας συνοχής της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι η κοινωνούμενη εμπειρική αναζήτηση αλήθειας, δηλαδή «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν είναι η ποιότητα ζωής, δηλαδή η χαρά των σχέσεων κοινωνίας, ούτε ο πολιτισμός που τον χτίζει πάντοτε η ανιδιοτέλεια της αναζήτησης και της σχέσης. Μια αντικοινωνική, απάνθρωπη βία ντύνεται τη λεοντή της δήθεν εξέγερσης για περισσότερη δημοκρατία και μαζί με την παθητικότητα των πολλών μπροστά στην απάτη, στην ανομία, στο έγκλημα, με τραγική την ιδιοτέλεια των μπροστάριδων, δεν αφήνει περιθώρια να ξεμυτίσει έστω υπόμνηση Γιορτής.

Ο λόγος για τα Χριστούγεννα απόμεινε ψίθυρος εντελώς ανίκανος να αναμετρηθεί με τη βροντώδη και ανεξέλεγκτη παράνοια. Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε για τα χειροπιαστά της καθημερινότητας, να ξεχωρίσουμε τη δημοκρατία από την οχλοκρατία και ανομία, πώς λοιπόν να μιλήσουμε για κοινωνούμενη ψηλάφηση ελπίδας που γεννάει πανηγύρι Γιορτής; Πραγματικά, ο πανικός δεν είναι τόσο από την τυφλή βία, είναι από τον κυρίαρχο στον δημόσιο λόγο (τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες) παραλογισμό, την απροσμέτρητη σύγχυση.

Εξωραΐζουν και ηρωοποιούν σαν «εξέγερση» της νεολαίας τις πολιορκίες αστυνομικών τμημάτων από δεκάχρονα και δεκαπεντάχρονα παιδιά, που μόνο συναισθηματικά (ή με το αφιόνι έντεχνης προπαγάνδας) μπορούν να συνεπαρθούν για κάτι διαφορετικό από τον χαβαλέ. Και με τον ξεσηκωμό των παιδιών θέλουν να καμουφλάρουν τις συντονισμένες (εκ προμελέτης και κατά συρροήν) απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών υπαλλήλων από ενήλικες κουκουλοφόρους με λοστούς, τσεκούρια και βόμβες μολότωφ. Ούτε καν απόφαση της θεσμικής δικαιοσύνης δεν ξεμύτισε ποτέ να οριοθετήσει το έγκλημα: οι εξόφθαλμες απόπειρες δολοφονίας εκ προθέσεως προσάγονται στον εισαγγελέα και απαλλάσσονται – οι θεσμοί υποτάσσονται στην απειλή της βίας.

Να δεχθούμε ότι η αφορμή οργής είναι δικαιολογημένη. Οτι υπάρχουν αστυνομικοί που αυθαιρετούν, φτάνουν σε αδικοπραγίες, κάποιοι και σε φόνο. Οτι οι προφανώς ένοχοι δικάζονται μεροληπτικά, τους επιβάλλονται μικρές ή καθόλου ποινές. Ομως γιατρεύεται το κακό με το να προπηλακίζουμε χυδαία όλους ανεξαίρετα όσους βγάζουν το ψωμί τους σαν αστυνομικοί υπάλληλοι; Να προσπαθούμε να τους κάψουμε ζωντανούς, να τους λυώσουμε με λοστούς και τσεκούρια μόνο επειδή φοράνε στολή; Οταν βγαίνει αρχηγός κόμματος ή περιώνυμος σατυρικός σχολιαστής και δικαιώνουν εξυμνητικά τις ωμές απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών, ποιος θεσμός μπορεί να συμμαζέψει την παράνοια;

Να δεχθούμε δικαιολογημένη την έκρηξη της συλλογικής οργής. Αλλά, αν αφορμή της οργής είναι συμπεριφορές αστυνομικών που οφείλονται στην κακή τους εκπαίδευση, στην απουσία πειθαρχικού τους ελέγχου, στην κραυγαλέα ανικανότητα της πολιτικής τους ηγεσίας, γιατί να ζητάμε το αποδιοπομπαίο σφάγιο σε μια επαγγελματική τάξη βιοπαλαιστών υπαλλήλων και όχι στους κυρίως υπεύθυνους; Γιατί να εξωραΐζεται ο πρωτογονισμός που καίει καταστήματα, αυτοκίνητα, τράπεζες προκειμένου να εκδικηθεί εγκλήματα αστυνομικών, ναι, απαραδέκτως πολλά, αλλά οπωσδήποτε μεμονωμένα; Για όσους ιατρογενείς θανάτους συμβαίνουν στα νοσοκομεία, είναι λογικό να βγούμε στους δρόμους ουρλιάζοντας «Γιατροί, γουρούνια, δολοφόνοι» και να καίμε την πόλη; Το διανοείται κανείς; Υπάρχει εγκληματικότερος (χιτλερικότερος) ρατσισμός από το μεθοδευμένο συλλογικό μίσος για συγκεκριμένη επαγγελματική τάξη;

Αν φταίει η κυβέρνηση για την εγκληματική συμπεριφορά αστυνομικών και για τις μεθόδους καταστολής της ανομίας, γιατί η οργή των δημοκρατικά ευαίσθητων δεν ξεσπάει σε καταστροφή και πυρπόληση κομματικών γραφείων και κυβερνητικών κτηρίων; Εκφραση ωμής κτηνωδίας θα ήταν και ένα τέτοιο ξέσπασμα, θα είχε όμως κάπως εμφανέστερο λογικό έρεισμα από τη συντριβή, στα τυφλά, του κοινωνικού ιστού της χώρας, το βύθισμά της σε χάος οικονομικό που το πληρώνει πρώτη η φτωχολογιά.

Το σίγουρο είναι ένα: Η κυβέρνηση αποδείχθηκε δραματικά ανίκανη να αναμετρηθεί με το πραξικόπημα της παρανοϊκής βίας. Και η αντιπολίτευση αηδιαστικά ιδιοτελής, με μοναδική έγνοια να ψηφοθηρήσει. Ο πολίτης βρίσκεται παγιδευμένος στο αδιέξοδο ανάμεσα στη φαυλεπίφαυλη ανικανότητα και στον αδίστακτο καιροσκοπικό αμοραλισμό.

Για την ανικανότητα της κυβέρνησης και τη φαυλότητα του δημόσιου βίου την ευθύνη έχει ο πρωθυπουργός. Ομως, το κόμμα του αντιπροσωπεύει τη θεσμική δυνατότητα (δυστυχώς όχι και την πολιτική πραγματικότητα) μοναδικής εναλλακτικής στην άσκηση της εξουσίας αντιπρότασης έναντι του σοσιαλεπώνυμου αμοραλισμού και του συρριζωμένου στη βία μηδενισμού. Αν η ανικανότητα του πρωθυπουργού συμπαρασύρει και το κόμμα του στον πολιτικό καταποντισμό, η ελληνική κοινωνία θα μείνει για άλλα είκοσι χρόνια έρμαιο στον μονόδρομο της αναξιοκρατίας, του συνδικαλιστικού γκανγκστερισμού, της ιδεολογικής τρομοκρατίας, του κράτους, του υποταγμένου στις «κλαδικές».

Δεν μπορεί να μην υπάρχει μέσα στο κυβερνών κόμμα ένας πυρήνας ανθρώπων με συνείδηση της ευθύνης τους για την πατρίδα και επαρκή ανιδιοτέλεια. Ενας τέτοιος πυρήνας οφείλει να θέσει θέμα ηγεσίας και να προκαλέσει την απόσυρση του πρωθυπουργού. Οχι για να ανοίξει ο δρόμος στις φτηνές ορέξεις σπιθαμιαίων έως και κωμικών δελφίνων, άρρενες και θηλυκού γένους. Αλλά για να υποχρεωθεί αυτό το κόμμα, ύστερα από εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια, να αναζητήσει κριτήρια διάκρισης ποιοτήτων, κριτήρια εντοπισμού ηγετικών χαρισμάτων.

Πέντε ολόκληρα χρόνια, το κυβερνών κόμμα απέδειξε ότι δεν διαφέρει σε μεθόδους και σε στόχους από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ιδια αναξιοκρατία, ίδια παθητικότητα απέναντι στον γκανγκστερικό συνδικαλισμό, ίδια αθλιότητα κομματικού κράτους, ίδια ντροπή συνδρόμου κατωτερότητας στην εξωτερική πολιτική. Μοναδική διαφορά το γεγονός ότι ο αμοραλισμός και ο μηδενισμός του κυβερνώντος κόμματος είναι δεύτερο χέρι, απομίμηση συνταγής για δήθεν σίγουρη επανεκλογή, παρακολούθημα φτηνιάρικης εξουσιολαγνείας. Δεν προβλήθηκε σαν ιδεολογική πρωτοπορία και κοινωνική αυταξία. Αν τώρα η αναζήτηση καινούργιου αρχηγού πιθηκίσει και την καταφυγή σε ολίγιστη και κωμική ηγετική επάρκεια για να συνεχίζεται η οικογενειοκρατία στο τεταρτοκοσμικό Ελλαδιστάν, τότε και η προσέλευση του πολίτη στην κάλπη θα είναι πια περιττή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρώτα τα παιδιά!

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Ανεργία, Δημοκρατία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Επικοινωνία, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Δεν καταλαβαίνετε γιατί βγαίνουμε
στους δρόμους. Διαδηλώνουμε για να
λησμονούμε τον φόβο μας».

(Λόγια ενός νέου διαδηλωτή)

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διαισθάνονται πως τους ετοιμάζουμε ένα άνυδρο αύριο, με λιγότερες ευκαιρίες. Το προμηνύει η σημερινή δηλητηριώδης αξιακή ατμόσφαιρα. Σκεφτείτε πόσους ρύπους έχει αναπνεύσει ένας σημερινός 17χρονος: Από τις συζητήσεις που έγιναν σε όλα τα σπίτια, στα 14 έμαθε ότι κάποιοι μπορούν να υποκλέπτουν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις – ακόμα και του πρωθυπουργού! Στα 15, έμαθε ότι παράγοντες με εξουσία δοκίμασαν να κλέψουν τις συντάξεις των γονιών του. Στα 16, έμαθε ότι ο παπάς ίσως δεν είναι «ο δικός του», αλλά ένας κλέφτης δημόσιας περιουσίας με συνεργούς κάποιους υπουργούς. Στα 17, συγκλονισμένος έμαθε ότι πρέπει να φυλάγεται από τους φύλακες – μπορεί να τον σκοτώσουν. Η κατάρρευση των αξιών στον δημόσιο χώρο, οι απειλές των ναρκωτικών και του AIDS, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με τα υποδείγματα των δικών μας ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών.

Εκπληκτα μάς ακούν να εκτοξεύουμε χυδαιότητες από τις εξέδρες των γηπέδων ή μάς βλέπουν να πιάνουμε το τιμόνι και να ορμάμε στον ατυχή προπορευόμενο αναβοσβήνοντας τα φώτα, «ξεκουμπίσου, ρε, να προσπεράσω!». Τραυματίζονται βαριά όταν, με τη στάση ζωής, τα «διδάσκουμε» ότι η επιτυχία ταυτίζεται με τα «φράγκα», ο αμοραλισμός είναι προϋπόθεση για να «φτιαχτείς» ή, πάλι (η άλλη όψη του νομίσματος…) όταν μάς βλέπουν να παραλύουμε στην οσμή της οικονομικής δυσπραγίας και να ψευδίζουμε ασυναρτησίες για τον «κωλότοπο». Και ασφαλώς μάς υποψιάζονται όταν επιδιώκουμε να εξαγοράσουμε τις έναντί τους οφειλές μας, με ακριβά μοντελάκια παιγνιδιών ή ρούχων (αξίας ίσης με δίδακτρα αρκετών μηνών σε ένα ωδείο-που-δεν-τα-πηγαίνουμε).

Για να είμαστε ειλικρινείς, ως κοινωνία χρωστάμε στα παιδιά.

Χωνέψαμε τέσσερα κοινοτικά πακέτα, χωρίς να φτιάξουμε δομές που θα βελτιώνουν το δικό τους αύριο, αποφεύγοντας τα κοπιαστικά (αύξηση παραγωγικότητας, βελτίωση ανταγωνιστικότητας κ.ά.) Ως κράτος, καταναλώνουμε με δανεικά και εν ψυχρώ παραπέμπουμε τους ξένους τραπεζίτες στις δικές τους γενιές. Αρνούμαστε να κοστολογήσουμε το φυσικό περιβάλλον, αυταπατώμενοι ότι είναι «φτηνή» η ενέργεια και «φτηνά» τα νερά, ταχυδρομώντας στην ωριμότητα των παιδιών μας το κόστος της δικής μας εγκληματικής σπατάλης και αμέλειας.

Θέμα χρόνου είναι, τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν τα ζούσαμε εμείς – όπως νόμιζαν. Μάλλον εμείς ζούσαμε σε βάρος τους.

Λοιπόν, μακάρι τα παιδιά μας να εξεγερθούν, βρίσκοντας τον δικό τους δρόμο μακριά από τις συμπληγάδες του «βολέματος» και των «κουκουλοφόρων». Ισως έτσι μας υποχρεώσουν να αλλάξουμε, να αλλάξουμε και ως κοινωνία, ώστε να ανατρέψουμε τις κυρίαρχες προτεραιότητες και να θέσουμε σε πρώτη γραμμή τη μείωση της ανείπωτης ανισότητας σε βάρος τους. Να συμφωνήσουμε σε μία νέα προτεραιότητα, την κατάργηση της άδικης διανομής σε βάρος τους, και να υιοθετήσουμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο μια αρχή από την οποία θα απορρέουν όλες οι επιμέρους συμπεριφορές και πολιτικές μας: Την αρχή «πρώτα τα παιδιά».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται»

Posted on Δεκέμβριος 27, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Ευρώπη, Καταλήψεις, Κινήματα, Νεολαία, Πολιτική, Ταραχές |

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

Αρχής γενομένης από την Αθήνα, το «σύνδρομο της Ελλάδας», όπως το είδαν οι ξένοι δημοσιογράφοι, εξαπλώνεται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποδεικνύοντας κατά πώς φαίνεται ότι «η Ευρώπη υπάρχει», σύμφωνα με τα σχόλια αναλυτών, αλλά και ότι οι φωτιές που ανάβουν οι νέοι από την Αθήνα μέχρι το Παρίσι, τη Μαδρίτη ή το Μάλμο της Σουηδίας δίνουν το στίγμα ενός αναβρασμού που έχει τη δική του δυναμική.

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται», ήταν το σλόγκαν που έγραψαν με σπρέι διαδηλωτές στο Γαλλικό Ινστιτούτο, όπως και «Γαλλία, Ελλάδα, εξέγερση παντού».
Αναλυτές εκτιμούν ότι πρόκειται για μια συντονισμένη, βίαιη προσπάθεια σύνδεσης των κινημάτων διαμαρτυρίας απελπισμένων νέων σε ολόκληρη την Ευρώπη και ιδιαιτέρως σε χώρες όπου δεν υπάρχει εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και ούτε βάσιμες ελπίδες για την εξυγίανση της οικονομίας. Με το ακρωνύμιο PIIGS, που σχηματίζεται από τα αρχικά των χωρών Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία, στα λατινικά, γίνεται ένα παιγνίδι από τη μια για μια αυθόρμητη και παράλληλα δομούμενη σωστά στην πορεία της αντίδραση, και από την άλλη με παραπομπή στη λέξη pigs που φυσικά σημαίνει γουρούνια.

Δραματοποίηση

Όπως έγραψε η βρετανική εφημερίδα «Independent», μπορεί τελικά η προσπάθεια να πολιτικοποιήσουμε και να συνδέσουμε τις διάφορες συγκρούσεις μέσα στα σύνορα της Ευρώπης να αποδειχθεί μια πράξη δραματοποίησης κάποιων μεμονωμένων γεγονότων από μια απομονωμένη ομάδα της ελληνικής ακρο-Αριστεράς. Ομως εκ των πραγμάτων έχει τραβήξει το ενδιαφέρον εστιάζοντας την προσοχή όλων στις ομοιότητες -αναπόφευκτα και στις διαφορές- των ταυτόχρονων ξεσπασμάτων σε κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

«Χιλιάδες Ελληνες νέοι διαδηλώνουν επί τουλάχιστον δύο εβδομάδες διαμαρτυρόμενοι ενάντια στο χαοτικό και μάλιστα διεφθαρμένο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα», σύμφωνα με τον βρετανικό Τύπο, «μιας χώρας που παραμένει διχασμένη ανάμεσα στον ευρωπαϊκό «εκμοντερνισμό» της και σε ένα μπερδεμένο βαλκανικό παρελθόν». Υπ’ αυτή την έννοια «μπορεί να πει κανείς ότι πράγματι επαναστατούν», σχολιάζουν ξένοι δημοσιογράφοι.

Η πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, γράφει η ιταλική «Repubblica», είναι ότι μετέχουμε σε ένα ευρωπαϊκό σύνολο που αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες στο να προσφέρει μια εναλλακτική προοπτική στο χάος που ανοίγεται στις παρυφές της μεγάλης ανασφάλειας και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων για τη δημιουργία ενός κύκλου που κανονικά έπρεπε συνεχώς να διευρύνεται και να κλείνει μέσα του όλο και περισσότερες ευκαιρίες για απασχόληση.

Ο κόσμος στρεφόταν επί μακρόν στη Δεξιά ή στην Αριστερά αλλά δεν βρήκε λύσεις. Τώρα, εξηγεί η ιταλική εφημερίδα, «μόνο με την έλλειψη μιας πειστικής πολιτικής πρότασης μπορεί να ερμηνευτεί ο χαρακτήρας των φοιτητικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν στην Ευρώπη αλλά δεν ξεπήδησαν από το χώρο των πανεπιστημίων ούτε γνωρίζουν εθνικά σύνορα και για την ώρα προσδιορίζονται ως «επεισόδια»». Ομως, όπως υπογραμμίζεται στο σχετικό δημοσίευμα, ποιος μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει «αν η παγκόσμια κρίση δεν ξεπεραστεί μέσα σε λίγους μήνες»; Τι θα κάνει άραγε αυτή η νεολαία που αισθάνεται προδομένη από τα κόμματα και από την πολιτική στο σύνολό της; (Πηγές: Repubblica, Independent), ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δένδρο που καίγεται…

Posted on Δεκέμβριος 23, 2008. Filed under: Αθήνα, Διαδηλώσεις, Καταλήψεις, Κακλαμάνης Νικήτας, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η καθημερινή, 23/12/2008

Tο χριστουγεννιάτικο δένδρο είναι ένα ξενόφερτο έθιμο και κατά κάποιους μικροαστική συνήθεια. Ο δημόσιος εμπρησμός του, λοιπόν, αποτελεί για τους τελευταίους επανάσταση. Η ρίψη σκουπιδιών θεωρείται διαμαρτυρία για την εγκατάλειψη της πόλης και τα χάπενινγκ βιτρίνας που κάνουν οι δήμαρχοι τα τελευταία χρόνια. Λες και οι πολίτες δεν βλέπουν την εγκατάλειψη, δεν φεύγουν από τις υποβαθμισμένες γειτονιές τους και δεν περπατούν στους βρώμικους δρόμους για να φτάσουν στην όαση των λίγων τετραγωνικών που έφτιαξε ο δήμαρχος Αθηναίων λόγω των εορτών.

Είναι σίγουρο ότι το πανηγύρι που στήνεται κάθε Χριστούγεννα στην πλατεία Συντάγματος δημιουργεί «ψευδή συνείδηση». Είναι ευρωπαϊκό μέικ-απ σε μια εγκαταλελειμμένη πόλη. Θα ήταν προτιμότερο να φρόντιζε ο κ. Κακλαμάνης την Κυψέλη όσο φροντίζει το καρουζέλ στο κέντρο της Αθήνας, να τακτοποιούσε τον φωτισμό στους δρόμους όσο τακτοποιημένα είναι τα φωτάκια του πελώριου δένδρου, να μάζευε τα σκουπίδια από τις γειτονιές με την ίδια επιμέλεια που οι υπηρεσίες του τα μαζεύουν εκεί όπου γίνεται η γιορτή. Μόνο που το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το γεγονός ότι η Σπετσών είναι σε μαύρο χάλι δεν σημαίνει ότι έτσι πρέπει να είναι και η Πλατεία Συντάγματος και το γεγονός ότι η Λιοσίων πλημμυρίζει από σκουπίδια δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι σκουπίδια πρέπει να έχει και το χριστουγεννιάτικο δένδρο.

Από την άλλη, η «ψευδής συνείδηση» μπορεί να μην είναι χρήσιμη, αλλά είναι λυτρωτική για τα παιδιά. Ειδικά των χαμηλότερων εισοδημάτων. Αν επισκεφθεί κανείς το Σύνταγμα αυτές τις μέρες, θα ακούσει όλες τις γλώσσες της οικουμένης. Τα φτιασιδώματα της πλατείας είναι χρήσιμα σε χιλιάδες γονείς και παιδιά, που βρίσκουν εκεί χωρίς μεγάλο κόστος λίγες στιγμές χαράς. Η συμβολική καταστροφή του δένδρου έχει πραγματικές επιπτώσεις σε εκείνα τα παιδιά που δεν έχουν πολλές ευκαιρίες γιορτής. Σύμφωνοι! Αλλιώς έπρεπε να είναι τα πράγματα και κάθε παιδί να έχει άπειρες στιγμές χαράς. Αλλά επειδή δεν είναι έτσι, πρέπει να του στερήσουμε και τις λίγες;

Υπάρχει μια σχιζοφρενική στάση της διαμαρτυρίας σε σχέση με τις δημόσιες υποδομές. Από τη μια διαμαρτυρόμαστε (και ορθώς) ότι δεν είναι αρκετές και από την άλλη, καταστρέφουμε εκείνες τις λίγες που υπάρχουν. Αυτό το διαπιστώνουν οι πανεπιστημιακοί κάθε φορά που γίνεται κατάληψη των ΑΕΙ για «καλύτερη παιδεία», το ζούμε στις πόλεις με αφίσες και γκράφιτι που διαλαλούν τη διαμαρτυρία για τη βρώμικη πόλη.

Γι’ αυτό οι οργισμένοι ας αφήσουν το δένδρο να ζήσει. Είναι μεν ψευδαίσθηση, αλλά πολύ χρήσιμη για εκείνα τα παιδιά που δεν έχουν καν την πολυτέλεια των ψευδαισθήσεων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...