Καψής Παντελής

Οι βολικοί μύθοι και το πραγματικό πρόβλημα

Posted on Μαΐου 19, 2012. Filed under: Καψής Παντελής |

Toυ Παντελή Καψή, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/5/2012

Η σύγχυση της επιθυμίας με την πραγματικότητα αποτελεί πάντοτε ανησυχητικό σύμπτωμα. Στους ανθρώπους βέβαια μπορεί να δώσει αφορμή για όνειρο και στοχασμό. Οταν όμως παρατηρείται στον δημόσιο διάλογο τότε ο κίνδυνος καταστροφικών χειρισμών είναι υπαρκτός. Και αυτόν τον κίνδυνο αντιμετωπίζουμε σήμερα. Μετά τις εκλογές έχει επικρατήσει ένα απατηλό κλίμα εφησυχασμού. Τόσες και τόσες ανατροπές έβγαλε η κάλπη και δεν είδαμε καμιά αλλαγή στην καθημερινότητά μας. Τα ίδια τα «κόμματα του Μνημονίου» άλλωστε εμφανίστηκαν διατεθειμένα να στηρίξουν αριστερό πρωθυπουργό, για να το επαναδιαπραγματευθεί. Τι μας έλεγαν για καταστροφές; Στο κλίμα του εφησυχασμού συμβάλλουν και ορισμένοι βολικοί μύθοι, που τείνουν να υποκαταστήσουν την πραγματικότητα. (περισσότερα…)

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Να νικήσουμε τον φόβο

Posted on Ιανουαρίου 3, 2011. Filed under: Καψής Παντελής |

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο Ρούζβελτ είπε στους Αμερικανούς πως δεν έχουν τίποτε να φοβούνται εκτός από τον ίδιο τον φόβο. Η φράση του ωστόσο μοιάζει απόλυτα επίκαιρη για την Ελλάδα τού σήμερα. Γιατί είναι φανερό πως πάνω απ΄ όλα είμαστε πια μια φοβισμένη κοινωνία. Φοβόμαστε για τη δουλειά μας, φοβόμαστε για τις οικονομίες μας, φοβόμαστε για τον κίνδυνο κοινωνικών εκρήξεων, φοβόμαστε κυρίως για τη δυνατότητά μας να προσφέρουμε στα παιδιά μας πολλά από αυτά που η δική μας γενιά θεωρούσε δεδομένα.

Παραδόξως είναι αυτός ακριβώς ο φόβος που ως σήμερα μας κρατάει όρθιους. Μπορεί να είμαστε οργισμένοι- με τους πολιτικούς, τους συνδικαλιστές, τον ίδιο μας τον εαυτό, αδιάφορο-, κατανοούμε όμως ότι οι εναλλακτικές λύσεις, το πέρασμα στο άγνωστο, είναι πολύ χειρότερες. Και όταν παρακολουθούσαμε- κρυφοχαμογελώντας κάποιοι ανόητοι- τα ρεσάλτα στο Κοινοβούλιο ήρθαν τα αδικοχαμένα θύματα της Μarfin να μας θυμίσουν πόσο εύκολο είναι να ανοίξει κανείς την πόρτα του τρελοκομείου, πόσο επικίνδυνες γίνονται οι φραστικές κορόνες που ορισμένοι παίρνουν τοις μετρητοίς.

Μα είμαστε ακόμη μόνο στη μέση. Και ο χρόνος που πέρασε, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ήταν ένας χρόνος φθοράς όπου οι δυνάμεις της λογικής και της μετριοπάθειας βρέθηκαν σε άμυνα και υποχώρηση.

Γιατί βέβαια- άλλο παράδοξο κι αυτό-, ενώ σε περιόδους κρίσης θα περίμενε κανείς συσπείρωση και αλληλεγγύη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αντί να πολεμάμε για την οικονομική μας επιβίωση, πολεμάμε μεταξύ μας. Συχνά μάλιστα πρωτοστατούν αυτοί που έχουν να χάσουν τα περισσότερα. Είναι φανερό ότι έχει χαθεί τελείως η εμπιστοσύνη. Η λογική της αρπαχτής που κυριάρχησε παντού υπονομεύει τους θεσμούς και δηλητηριάζει τη Δημοκρατία. Ο Γιώργος, όπως δείχνει το γκάλοπ του «Βήματος», μοιάζει να αποτελεί το τελευταίο ανάχωμα του πολιτικού μας συστήματος. Η πολιτική και η επιχειρηματική μας ελίτ όμως βρίσκεται στα Τάρταρα. Ειδικά η τελευταία το μόνο για το οποίο φρόντισε ήταν να στείλει έξω κάποια δεκάδες δισ. αποταμιεύσεων προφυλάσσοντας εαυτήν από απρόοπτα.

Και όμως θα αρκούσε μια επενδυτική ένεση από το εξωτερικό πολύ λιγότερων δισεκατομμυρίων- μετρημένων στα δάχτυλα του ενός χεριού- για να μπορέσει να αντιστραφεί το κλίμα και να βγούμε από την ύφεση!

Επισήμανση χρήσιμη ασφαλώς και για τους συνδικαλιστές του ΟΤΕ που δίκην κακομαθημένων παιδιών διαμηνύουν στους Γερμανούς αν δεν τους αρέσει να… φύγουν! Αλλά αυτά, μας αρέσουν ή όχι, είναι η σημερινή πραγματικότητα. Ευθύνη της κυβέρνησης είναι να τα αλλάξει, να αντικαταστήσει τον φόβο και την απαισιοδοξία με την ελπίδα. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί με έναν μόνο τρόπο: να ενισχύσει με όποιον τρόπο μπορεί την ανάπτυξη, να σταματήσει τον κατήφορο της ύφεσης. Να βάλει αυτόν τον στόχο ως πρώτη προτεραιότητα με λύσεις έξω από την πεπατημένη.

Οχι για να μην εφαρμόσει το μνημόνιο αλλά γιατί σύντομα μπορεί να αποδειχθεί ότι μόνο έτσι μπορεί να το εφαρμόσει. Καλή μας χρονιά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κουλτούρα διαλόγου

Posted on Δεκέμβριος 10, 2010. Filed under: Καψής Παντελής |

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΨΗΣ | Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010

Κανείς δεν θέλει να του μειώνεται ο μισθός και μάλιστα στις δύσκολες ημέρες που περνάμε. Κι είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν εργοδότες που θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν τις επιχειρησιακές συμβάσεις για να κάνουν άλλη μια αρπαχτή. Από εκεί και πέρα όμως μόνο όσοι εθελοτυφλούν μπορούν να αγνοήσουν την πραγματικότητα στην αγορά εργασίας. Οι επιχειρήσεις -πάνω από τις μισές έχουν γίνει ζημιογόνες σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία- απολύουν εργαζόμενους οι οποίοι πολύ δύσκολα θα ξαναβρούν δουλειά. Με τις επιχειρησιακές συμβάσεις δίνεται η δυνατότητα να σωθούν θέσεις εργασίας θυσιάζοντας ένα μέρος του μισθού. Αν αυτό δεν γίνει καταχρηστικά -κι αυτό θα εξαρτηθεί και από τα ίδια τα συνδικάτα- τότε ασφαλώς πρόκειται για την καλύτερη λύση ή τέλος πάντων το μικρότερο κακό.

Θα πρέπει φυσικά και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να εμπλακούν στο ζήτημα της βιωσιμότητας της επιχείρησης στην οποία εργάζονται. Γιατί όμως αυτό είναι κακό; Γιατί είναι κακό να μπορούν να δεσμεύουν τον εργοδότη στην διατήρηση ενός συγκεκριμένου αριθμού θέσεων εργασίας; Ειπώθηκε ότι οι εργοδότες θα διώχνουν τους παλιούς για να προσλαμβάνουν φτηνότερους νέους. Μα τι τους εμποδίζει να το κάνουν αυτό και σήμερα; Ειπώθηκε ακόμα ότι θα εκβιάζουν απειλώντας με απολύσεις. Κάποιοι μπορεί. Μια σοβαρή επιχείρηση που κερδίζει όμως από τον εργαζόμενο δεν απολύει.

Στην πραγματικότητα ο νόμος για τις επιχειρησιακές συμβάσεις μας καλεί να υιοθετήσουμε μια διαφορετική κουλτούρα διαλόγου μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Μια κουλτούρα που δυστυχώς δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι το ζήτημα της μείωσης των μισθών με αντάλλαγμα να μη γίνουν απολύσεις γίνεται συνήθως αποδεκτό από τους ίδιους τους εργαζόμενους αποτελεί όμως ανάθεμα για τα συνδικαλιστικά στελέχη. Είναι καιρός να πάψουμε να λειτουργούμε σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=372513&dt=10/12/2010#ixzz17hfLE6zR

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αρρώστια του ΠαΣοΚ

Posted on Νοέμβριος 22, 2010. Filed under: Καψής Παντελής |

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΨΗΣ | Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Το δεκαπενθήμερο που μας πέρασε η ελληνική οικονομία φλέρταρε για ακόμα μια φορά με την καταστροφή. Το έναυσμα έδωσε ο πρώτος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Τα αποτελέσματα για την κυβέρνηση ήταν καλά. Αυτό ωστόσο δεν εμπόδισε μια σειρά στελεχών της- από τον Λοβέρδο, τον Μπεγλίτη και τον Καστανίδη ως τη Λούκα και τον κατά τα λοιπά άγνωστο Οθωνα- να βγουν με δηλώσεις τους και να δημιουργήσουν κλίμα ήττας, σύγχυσης και εσωτερικού σπαραγμού.

Για καλή μας τύχη αυτό κράτησε μόνο μία εβδομάδα. Οι ανατροπές της δεύτερης Κυριακής ήταν τέτοιες που υποχρέωσαν ακόμα και τους τηλεσχολιαστές μας να αναγνωρίσουν ότι το ΠαΣοΚ προηγείται με διαφορά της τάξεως του 5% από τη ΝΔ. Πάει η ολική επαναφορά, πάει και η ανεκδιήγητη διαφορά του 2% που κάποιοι προσπάθησαν να μας επιβάλουν.

Αυτό όμως είναι το ζητούμενο:Ποιος προηγείται; Οχι βέβαια. Στις εκλογές το διακύβευμα ήταν η πολιτική σταθερότητα, η καθαρή τριετία στην οποία αναφέρθηκε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, που αποτελεί προϋπόθεση για να μπορέσει να πετύχει το οικονομικό πρόγραμμα. Κι αυτό μοιάζει να διασφαλίστηκε. Ή μήπως όχι;

Οταν με τόση ευκολία τα κορυφαία στελέχη του ΠαΣοΚ είναι έτοιμα να αλληλοσπαραχτούν, όταν επιδεικνύουν τόσο μεγάλη έλλειψη εσωτερικής συνοχής και αλληλεγγύης, όταν περιμένουν να περάσουν οι εκλογές για να στηρίξουν το κυβερνητικό έργο, τότε ασφαλώς δικαιούμεθα να ρωτήσουμε αν θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις μεγάλες δυσκολίες που έχουμε μπροστά μας. Κι αν στην επόμενη κρίση θα δώσουν τη μάχη ή θα αρχίσουν να πηδάνε από το καράβι.

Γιατί γι΄ αυτό τουλάχιστον ας μην έχουμε καμία αμφιβολία: το 2011 και το 2012 θα βρεθούμε αντιμέτωποι με υπαρξιακά διλήμματα σε ό,τι αφορά το είδος της οικονομίας και της κοινωνίας που θέλουμε. Ολα όσα θεωρούμε ως δεδομένα θα τεθούν υπό αμφισβήτηση- από το ΕΣΥ που στην πράξη είναι φακελάκια, ως τη δωρεάν παιδεία για όλους που στην πράξη είναι φροντιστήρια. Αλλά αυτά είναι ακόμα μπροστά μας.

Για την ώρα αυτό που ήδη ήρθε και παραλίγο να μας οδηγήσει επίσης στην καταστροφή είναι η νέα κρίση στην ευρωζώνη. Σε πρώτο πλάνο είναι η Ιρλανδία και οι δικοί μας νότιοι γείτονες. Η πραγματική διαφωνία ωστόσο αφορά την κυρία Μέρκελ και την εμμονή της σε μια πολιτική αυστηρής λιτότητας την ώρα που οι οικονομίες της περιφέρειας εξαντλούν τα όρια αντοχής τους.

Ποιες θα είναι οι τελικές ρυθμίσεις δεν το γνωρίζουμε. Είναι, ωστόσο, σαφές ότι αν δεν μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας, αν δεν γίνουμε ανταγωνιστικοί, το μέλλον μας είναι προδιαγεγραμμένο. Και δεν θα είναι καθόλου ευχάριστο!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=368726&dt=21/11/2010#ixzz15z3ym4mn

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αλέκο, το χάσαμε!

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, Καψής Παντελής, Μνημόνιο |

Χρωστάμε χάρη στον κ. Αλέκο Αλαβάνο. Γιατί αυτός τουλάχιστον προχώρησε την αντιμνημονιακή του έξαρση στη λογική της ολοκλήρωση. Να αρνηθούμε να πληρώσουμε και να κηρύξουμε χρεοκοπία, υποστήριξε σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή.

Το είπε με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου και σχεδόν έψεξε τους συνομιλητές του που δεν γνωρίζουν ότι είναι μια απόλυτα επωφελής και συνηθισμένη διαδικασία. Για του λόγου το αληθές έφερε ως παράδειγμα άλλες χώρες που το έπραξαν – ανάμεσά τους συγκράτησα την Ακτή του Ελεφαντοστού, το Εκουαδόρ και τη Ρωσία-, οι οποίες έκαναν αναδιάρθρωση του χρέους και πλήρωσαν λιγότερα από όσα χρωστούσαν. Τι το ήθελε;

Γιατί βέβαια για μεν την Ακτή του Ελεφαντοστού μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. Πρόκειται για μια χώρα στα έσχατα όρια της φτώχειας που βγήκε από εμφύλιο και μόνο από διεθνείς οργανισμούς μπορεί να δανειστεί. Το Εκουαδόρ είναι πιο σύνθετο. Πράγματι αρνήθηκε να πληρώσει μέρος των χρεών του, στη συνέχεια όμως εξαγόρασε τα ομόλογα από τους δανειστές του. Το ποσό ήταν μικρό, λίγο πάνω από 3 δισεκατομμύρια, αρκετό ωστόσο για να αποκλειστεί έκτοτε από τις διεθνείς αγορές και σήμερα να συζητεί και πάλι για δάνειο από το ΔΝΤ.

Οσο για τη Ρωσία και αυτή κήρυξε χρεοκοπία πριν από περίπου μια δεκαετία και δήλωσε αδυναμία να πληρώσει τα χρέη της. Εχει εξαιρετικό ενδιαφέρον όμως να μάθουμε τι ακολούθησε. Μέσα σε μια νύχτα λοιπόν το ρούβλι έχασε τα δύο τρίτα της αξίας του, ο πληθωρισμός ξεπέρασε το 80%, χρεοκόπησαν τράπεζες ενώ παρατηρήθηκαν ελλείψεις ακόμη και σε βασικά αγαθά. Το ΔΝΤ φυσικά έδωσε βοήθεια, και πάλι όμως μιλάμε για δάνειο 20 και όχι 110 δισεκατομμυρίων.

Η ρωσική οικονομία, είναι αλήθεια, ανέκαμψε σχετικά γρήγορα. Σε αυτό όμως βοήθησε πολύ η αύξηση των τιμών του πετρελαίου και η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, λόγω της υποτίμησης που μείωσε δραματικά τους πραγματικούς μισθούς. Γεγονός που μας οδηγεί σε ένα δεύτερο συμπέρασμα: η άρνηση να πληρώσουμε τα χρέη μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αποχώρηση από το ευρώ. Διαφορετικά, ούτε νόημα έχει ούτε είναι εφικτή. Και ας μη το παραδέχονται κάποιοι.

Θα είμαστε χειρότερα; Για μεγάλο διάστημα, σίγουρα. Μόνο οι αποταμιεύσεις που θα εξανεμιστούν αλλά και οι μισθοί που σε πραγματικούς όρους θα μειωθούν τουλάχιστον κατά 30% από τα σημερινά τους επίπεδα αρκεί για να πεισθούμε. Οσοι ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται στο όνομα των εργαζομένων, σε αυτό τουλάχιστον οφείλουν να απαντήσουν.

Μακροπρόθεσμα βέβαια θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι αν είχαμε το όπλο της δραχμής θα μπορούσαμε να πετύχουμε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης. Ναι, αλλά πώς; Ξαναχτίζοντας το χρέος που μας έφερε ως εδώ; Οχι, βέβαια. Μια μικρή οικονομία η οποία μάλιστα δεν θα έχει τη σιγουριά του ευρώ θα πρέπει για να επιβιώσει να είναι κατ΄ αρχήν ανταγωνιστική.

Με ή χωρίς μνημόνιο, ο δρόμος είναι ο ίδιος, αν δεν θέλουμε να γυρίσουμε ολοταχώς στο παρελθόν!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=362838&dt=24/10/2010#ixzz13KsUPZ2f

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ωρα να τους διαψεύσουμε

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Καψής Παντελής |

ΞΕΡΟΥΜΕ πια τον δρόμο για την Ιθάκη, υπογράμμισε ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου στο διάγγελμα με το οποίο ανακοίνωσε την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ.

ΔΕΝ διέφυγε ασφαλώς της προσοχής ότι στο ομώνυμο ποίημα του αλεξανδρινού ποιητή δεν φτάνουμε ποτέ στην Ιθάκη- όλο το νόημα κρύβεται στο ταξίδι.

ΚΑΙ είναι πράγματι το ταξίδι που θα πρέπει να μας προβληματίσει. Η αλληλουχία των γεγονότων ως την ημέρα της αίτησης μαρτυρεί ότι σε όλη τη διαδρομή πάντα κάτι μας διέφευγε.

ΚΑΘΕ 15 ημέρες ανακοινωνόταν και μια νέα πρωτοβουλία για να ηρεμήσουν οι αγορές- το περίφημο περίστροφο στο τραπέζι- και κάθε φορά έπειτα από μια σύντομη χαλάρωση τα spreads έφταναν σε νέα ύψη ρεκόρ.

ΣΑΝ τους εθισμένους στα ναρκωτικά, οι αγορές επιζητούσαν όλο και μεγαλύτερη δόση. Θα συμβεί άραγε το ίδιο και τώρα; Θα πέσουν τα επιτόκια ή μήπως θα ανακαλύψουμε σε λίγες ημέρες ότι το θρίλερσυνεχίζεται, ότι οι αγορές δεν μας εμπιστεύονται, ότι και πάλι οι τράπεζές μας δυσκολεύονται να δανειστούν; Να ένα εφιαλτικό σενάριο. Το οποίο δυστυχώς δεν μπορεί να αποκλειστεί.

ΔΙΟΤΙ η δυσπιστία των αγορών δεν αφορά κατ΄ ανάγκην μόνο την Ελλάδα, αλλά το σύνολο της ευρωζώνης. Και δεν αφορά τόσο τα ελλείμματα όσο το χρέος και την ικανότητα όλων των μικρών χωρών να συμβαδίσουν με τις αναπτυγμένες οικονομίες του Βορρά χωρίς την προστασία που μπορεί να τους προσφέρει η υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος.

ΤΑ πράγματα για τους αγγλοσάξονες κυρίως οικονομολόγους είναι κάπως έτσι: Η Ελλάδα θα πάρει πράγματι τα μέτρα που χρειάζονται για να μειώσει τα ελλείμματά της. Θα μπει όμως σε τόσο μεγάλη ύφεση που τελικώς θα βρεθεί σε φαύλο κύκλο και δεν θα μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της.

ΟΙ επιλογές τότε δεν θα είναι πολλές. Είτε, λένε, θα βγείτε από την ευρωζώνη και πιθανώς θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες που σήμερα πιέζονται- όπως η Ισπανία που έχει ανεργία κοντά στο 20%. Είτε θα υπάρξει ενιαία ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση και οι πλούσιες χώρες θα αναλάβουν ουσιαστικά την ευθύνη και για τα δικά σας χρέη.

ΚΑΤΩ από άλλες συνθήκες αυτό το δεύτερο, το καλό ενδεχόμενο για την Ελλάδα θα ήταν πολύ πιθανό. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να είναι βέβαιος. Διότι η Γερμανία της κυρίας Μέρκελ αρνείται να παίξει τον ηγετικό ρόλο που δικαιωματικά της ανήκει.

ΕΙΝΑΙ βέβαια και στο δικό μας χέρι να τους διαψεύσουμε. Αν για παράδειγμα κατανοήσουμε ότι αυτό που διακυβεύεται σήμερα δεν είναι η λιτότητα και τα κεκτημένα, αλλά συνολικά η ευρωπαϊκήστρατηγική της χώρας.

ΚΑΙ αν δεν συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε και να λέμε- όπως κάποιοι πολιτικοί μας- ότι πρέπει να «διεκδικήσουμε» λεφτά από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα με 1% επιτόκιο! Αλήθεια; Και πώς άραγε; Μήπως να στείλουμε ένα σώμα ευζώνων στη Φρανγκφούρτη;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...