Κεντροδεξιά

Τάματα και θαύματα

Posted on Ιουνίου 21, 2009. Filed under: Κεντροδεξιά |

Διαβλέπω μια αίσθηση απογοήτευσης σε πολλούς ψηφοφόρους της κεντροδεξιάς παράταξης, οι οποίοι έπειτα από κάθε κομβικό γεγονός μοιάζουν με τον επισκέπτη που έχει πάει στην Τήνο να κάνει το τάμα του, αλλά περιμένει μάταια το θαύμα. Είναι οι άνθρωποι που μετά τον Δεκέμβρη μου έλεγαν «θα δεις ο Καραμανλής θα πάρει αποφάσεις, θα τα αλλάξει όλα στα θέματα της δημόσιας ασφάλειας» και κατόπιν διαπίστωναν πως ο μόνος που την «πλήρωσε» -αδίκως- ήταν ο κ. Χηνοφώτης. Είναι οι άνθρωποι που ήλπιζαν το βράδυ της Κυριακής των εκλογών πως ο πρωθυπουργός θα έδινε συνέχεια στη συμβολική του πράξη να μην έχει, για πρώτη φορά, κανέναν δίπλα του στο τραπέζι στο Ζάππειο όταν έκανε δηλώσεις. Περίμεναν και πάλι κάποιες κινήσεις από την πλευρά του αλλά μέρα με τη μέρα απογοητεύονται γιατί βλέπουν πως επικρατεί η άποψη ότι «δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα, δεν πάμε και τόσο άσχημα».

Είναι άνθρωποι που πίστεψαν προσωπικά στον Κώστα Καραμανλή και οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν γιατί συμπεριφέρεται τελευταία σαν να προετοιμάζεται για «παράδοση – παραλαβή». Πρόκειται προφανώς για ψηφοφόρους που δεν έχουν καμία απολύτως καθαρή εναλλακτική επιλογή για τη διαδοχή στη Ν.Δ., δεν θα ψήφιζαν εύκολα Παπανδρέου και ονειρεύονται μια μέρα έναν κεντροδεξιό Σημίτη…

Δυστυχώς, τελευταία σε κάθε κρίσιμο σημείο ο κ. Καραμανλής είτε τους απογοητεύει πολιτικά είτε αντιδρά με τόση καθυστέρηση που η αντίδρασή του δεν μετράει στο τέλος. Και δεν μιλάμε μόνο για μεγάλες επικοινωνιακές κινήσεις ανατροπής των δεδομένων, οι οποίες είναι απαραίτητες αλλά δεν λύνουν καίρια προβλήματα. Μιλάμε για αποφάσεις διαχείρισης σε κρίσιμους τομείς, όπως είναι η οικονομία ή η δημόσια ασφάλεια.

Τον περασμένο Δεκέμβρη, ο κ. Καραμανλής είχε δύο δρόμους μπροστά του: να αλλάξει ριζικά την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ., να φέρει πραγματικά τους Βρετανούς μέσα στο παιχνίδι και να αναθέσει σε έναν -αλλά έναν- άνθρωπο την ευθύνη για τη δημόσια ασφάλεια. Τι συνέβη; Η βασική ηγετική ομάδα της ΕΛ.ΑΣ. -με δύο εξαιρέσεις- έμεινε αναλλοίωτη, οι Βρετανοί κρατήθηκαν στην άκρη και το υπουργείο συνδιοικείται εν μέσω κρίσης και σε ένα σκηνικό ίντριγκας και μικροπολιτικών ισορροπιών. Θα μου πείτε, μπορεί αυτές οι κινήσεις να είχαν αποτρέψει τα τρομοκρατικά χτυπήματα που ακολούθησαν; Δεν είναι καθόλου βέβαιο γιατί η διάλυση πετυχαίνεται γρήγορα, η επανασυγκρότηση χρειάζεται χρόνο. Τα ημίμετρα και η ρουτίνα όμως είναι μια σίγουρη εγγύηση για μια ακόμη χειρότερη εξέλιξη των πραγμάτων.

Το πρόβλημα είναι πως στο σύστημα του πρωθυπουργού δεν υπάρχουν οι επιτελείς που καταλαβαίνουν και μπορούν να χειριστούν τέτοια θέματα. Αυτό φάνηκε σαφώς σε έναν άλλο τομέα, με το πόσος χρόνος χρειάσθηκε για να αντιληφθεί το Μαξίμου το δημοσιονομικό αδιέξοδο αλλά και σε άλλες περιπτώσεις.

Τώρα όμως έχουμε φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο. Μόνο ο ίδιος ο κ. Καραμανλής ξέρει κατά πόσον έχει πολιτικές αντοχές για να αλλάξει κάποια πράγματα, και μόνο οι ψηφοφόροι ξέρουν μέσα τους πόσο ακόμη υπομονή μπορεί να έχουν μαζί του. Κάποιοι πιστοί αντέχουν ακόμη και περιμένουν «θαύματα», κάποιοι άλλοι ρωτούν και τον γράφοντα «μα δεν κουράσθηκες να ελπίζεις;». Ομολογώ πως όχι. Και αυτό γιατί θεωρώ πως οι περιστάσεις στη χώρα είναι αρκετά κρίσιμες για να «παραιτούμεθα», είτε εμείς που σχολιάζουμε εκ του ασφαλούς έξω από το καμίνι είτε εκείνοι που τους έτυχε ο κλήρος της διακυβέρνησης της χώρας.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...