Κηδείες

«Ιt’s only business»

Posted on Ιουλίου 9, 2009. Filed under: Κηδείες, Τζάκσον Μάικλ |

Σεναριακές ανατροπές είχε η κηδεία του Τζάκσον, αφού κανείς δεν περίμενε ότι η σορός, μετά την επιμνημόσυνη δέηση, θα μεταφερόταν στο γήπεδο του μπάσκετ για τη συναυλία. Ετσι, ο Τζάκσον βρέθηκε για τελευταία φορά στη σκηνή, αλλά αυτή τη φορά μέσα σε ένα χρυσό φέρετρο. Αντί για δροσερό χορτάρι, αντί για τόπο χλοερό, η σορός βρέθηκε ανάμεσα σε γιγαντοοθόνες, κάμερες, ηχεία και χιλιάδες θαυμαστές.

Την ίδια ώρα, στο Διαδίκτυο οργίαζαν οι φήμες και τα κανάλια τις μετέφεραν αμάσητες. Π. χ., κάποιοι αναρωτήθηκαν αν η σορός βρισκόταν πραγματικά μέσα στο φέρετρο, ενώ κάποιος έκανε υποθέσεις για το αν θα σηκώσουν ή όχι το καπάκι της κάσας στη διάρκεια της συναυλίας. Και να αναλογιστεί κανείς ότι ο Τζάκσον ήταν δέκα ημέρες άταφος…

Πολλά λουλούδια, πολλά τραγούδια, πολλή συγκίνηση. Το να πούμε ότι η θλίψη αυτή ήταν κίβδηλη ή ότι ο νεκρός δεν αξίζει τα δάκρυα γνωστών και αγνώστων θα ήταν ύβρις, όμως δύσκολα βγαίνει από το μυαλό μας η σκέψη ότι ο μεγάλος ενορχηστρωτής της παγκόσμιας συγκίνησης ήταν η βιομηχανία του τηλεοπτικού και μουσικού θεάματος. Οπως έλεγαν οι μαφιόζοι στον κινηματογραφικό «Νονό», «it’s only business».

Αρκετοί ομιλητές στο Στέιπλς Σέντερ παρουσίασαν τον Τζάκσον σαν Μεσσία, σαν προφήτη σταλμένο από τον Θεό στη Γη. Μα και μόνο το γεγονός ότι ήταν μεγάλος καλλιτέχνης αρκεί για να τον σεβόμαστε, είτε μας άρεσαν τα τραγούδια του είτε όχι, ενώ κάποιες τραγικές πτυχές της ζωής του προκαλούν τη συμπόνια και των πιο κυνικών. Η μεταθανάτια αγιοποίηση μπορεί να είναι χρήσιμη για τη δισκογραφική αγορά και για τον τουρισμό στο Λος Αντζελες, όχι όμως για την ίδια τη μουσική. Σε λίγο καιρό δεν θα ακούμε να μιλούν για την «καριέρα» του Τζάκσον, αλλά για τη «διδασκαλία» του.

«Μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια, κατσαρά μαύρα μαλλιά…» Τους στίχους αυτούς του Βαμβακάρη θυμήθηκα προχθές, βλέποντας τρεις μαυροντυμένες κυρίες που μιλούσαν για τον Τζάκσον στο αφιέρωμα του Alpha. Mαύρα μίνι, μαύρα στρας, μαύρο τοπάκι, μαύρο έξωμο φουστάνι, με μαύρα φτερά και πούπουλα τον ουρανό θα ντύσω και το όνομά σου αθάνατο με γκλίτερ θα γυαλίσω.

Η κηδεία αυτή δεν ήταν απλώς ένα φαραωνικό τηλεοπτικό «ιβέντ», αλλά πιθανόν να αποτελέσει μέτρο σύγκρισης της δημοφιλίας και της λάμψης κάθε επωνύμου. Πόσα ελικόπτερα τηλεοπτικών σταθμών πετούσαν πάνω από το νεκροταφείο; (Στην περίπτωση του Τζάκσον, 20). Πόσα sites κόλλησαν από τα πολλά μηνύματα; Πόσες «σελέμπριτις» έδωσαν το «παρών»; Πόσοι τηλεθεατές παρακολούθησαν την τελετή «λάιβ»; Με πόσα κιλά χρυσάφι ήταν ντυμένο το φέρετρο;

Το 1972 ήταν δίσεκτη χρονιά για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι, αφού τότε πέθαναν η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, ο Στράτος, ο Γιάννης Παπαϊωάννου και ο Μάρκος Βαμβακάρης. Κανέναν από αυτούς δεν τον θυμόμαστε για τη λαμπερή κηδεία του, όμως κάποιοι στίχοι, κάποιες ερμηνείες, κάποια τραγούδια τους για πάντα θα λάμπουν σαν «τα λούλουδα του κάμπου».

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, Πέμπτη 9 Ιουλίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο θάνατος λάιβ…

Posted on Ιουλίου 9, 2009. Filed under: Κηδείες, Τζάκσον Μάικλ |

Eχουμε δει και άλλες κηδείες, και στα μέρη μας, να ξεφεύγουν από τους τρόπους που επιβάλλει το σέβας, το δέος και η σιωπή και να γλιστρούν στον βατό δρόμο που ορίζεται από τον θόρυβο, τη φλυαρία, την καπηλεία κι από μια θλίψη που ναρκισσεύεται και επιδεικνύεται διογκωμένη στους άλλους, είτε φυσικά παρόντες είναι είτε καταναλώνουν το θέαμα από τους δέκτες τους. Θέαμα ήταν η κηδεία του Μάικλ Τζάκσον. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ενας βασιλιάς του σόου (μανία και αυτή των δημοκρατιών να αναζητούν ή να κατασκευάζουν βασιλιάδες και βασίλισσες, σαν να θέλουν να ξαναβρεθούν στην ήπειρο του παραμυθιού ή να παρατείνουν τη βρεφονηπιακή τους ηλικία), δεν θα μπορούσε να ταφεί παρά υπό τη δεσποτεία των κανόνων του σόου. Τόσο που να μη μοιάζει μακάβριος, ούτε καν παράξενος, ο τίτλος στην οθόνη κάποιου από τα ελληνικά κανάλια που κάλυψαν το γεγονός επί ώρες: «Η κηδεία του Μάικλ Τζάκσον σε ΖΩΝΤΑΝΗ σύνδεση». Ο θάνατος λάιβ…

Αποδεδειγμένα, οι Αμερικανοί ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον να μετατρέπουν και την κηδεία (ή την προσομοίωση της κηδείας, γιατί τώρα λέγεται ότι η σορός του θανόντος δεν ήταν στο χρυσό φέρετρο, και θα ακούσουμε πολλά τέτοια ακόμη) σε πρόσχημα και ευκαιρία γιορτής, αν πρόκειται για γιορτή και όχι, και πάλι, για προσομοίωση. Δεν λέω για τις μουσικές και τα όργανα· και εδώ γίνονται κηδείες με κλαρίνα, ζουρνάδες ή κιθάρες να αποχαιρετούν τον αγαπημένο νεκρό, την ώρα που κατεβαίνει εκεί όπου, όπως από την αρχαιότητα ιστορήθηκε, δεν ηχεί καμιά μελωδία. Λέω για τον ενθουσιασμό που εκδήλωσαν μπροστά στις πανταχού παρούσες κάμερες όσοι κληρώθηκαν να παραστούν στην προτάφια τελετή. Οι τσιρίδες τους, τσιρίδες τινέιτζερ που παίρνουν επιτέλους αυτόγραφο του ειδώλου τους, είχαν κάτι άγριο, εξωανθρώπινο, ίσως επειδή εξωανθρώπινη είναι και η πίστη ότι περνάμε στην αθανασία αν είμαστε μάρτυρες κάποιου σπουδαίου συμβάντος, ενός event όπως η τελετή στην Αμερική.

Ούτε η μεταθανάτια αγιογράφηση είναι αμερικανική ευρεσιτεχνία, για να εκκρεμεί έτσι το σαρκαστικό επιτύμβιο του Μανόλη Αναγνωστάκη για τον διαβόητο Λαυρέντη, κάθε Λαυρέντη που άλλα άκουγε για το άτομό του όσο ζούσε και άλλα (δεν) ακούει όταν πεθαίνει. Τι ήταν ο Μάικλ Τζάκσον πέρα από θρύλος, μύθος, είδωλο, βασιλιάς της ποπ και σίγουρα ένας απαράμιλλος διεγέρτης του κοινού του, με τον χορό του προπάντων (εκείνο το moonwalk ας πούμε), τι ήταν σαν άνθρωπος, είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί ότι ξέρει· οι φήμες, φαρμακερές ή ηρωοποιητικές, είναι περισσότερες από τις ειδήσεις και η εικόνα του (όπως άλλαζε από χρόνο σε χρόνο) επιβλητικότερη από τον λόγο του. Ο αιδεσιμότατος που τον προέπεμψε είπε πως δεν ήταν παράξενος. Ισως ήταν. Σαν ήρωας του Ρεμπώ, ήταν «ένας άλλος», που δεν χωρούσε στη φυλή και στο φύλο του και δοκίμασε να αποδράσει διαρρηγνύοντας το σώμα του. Ο θάνατός του, όπως συνέβη, εξάλειψε και την τελευταία πιθανότητα να μάθουμε κάτι για την αλήθεια του.

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 9 Iουλίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...