Κινήματα

Τα πικρά φρούτα του Δεκέμβρη

Posted on Ιουνίου 28, 2009. Filed under: Κόμματα, Καταλήψεις, Κινήματα, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Πολιτική, Σέχτα Επαναστατών |

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/6/2009

Σκληραίνει η ελληνική κοινωνία. Η κυβέρνηση και η δικαστική εξουσία ανακοινώνουν σκληρά μέτρα για την επιβολή της δημόσιας ασφάλειας και για τον έλεγχο της μετανάστευσης. Η πολιτική αντιπαράθεση -πάντα ζωηρή- έχει γίνει ακόμη πιο σκληρή: σε μια εποχή που είναι φανερό ότι μόνο η συναίνεση και οι ριζοσπαστικές λύσεις μπορούν να άρουν τα αδιέξοδα της χώρας στην οικονομία και τη δημόσια διοίκηση, τα κόμματα εμμένουν σε αποτυχημένες πολιτικές και στείρες αντιπαραθέσεις. Και σαν να μην έφθαναν αυτά, μια νέα χούφτα «ανταρτών πόλεως» αποθρασύνθηκε και απειλεί ολόκληρη την κοινωνία με αιματοκύλισμα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί το παραλήρημα μεγαλείου τους, αλλά και αυτοί συμβάλλουν στη σκλήρυνση των αντιπαραθέσεων και στην αίσθηση ανασφάλειας.

Τώρα γευόμαστε τα πικρά φρούτα του Δεκέμβρη. Η χρόνια αδράνεια των κυβερνητικών και κρατικών αρχών σε πολλά σημαντικά ζητήματα προκάλεσε μια αντίδραση που θα απειλήσει πολύτιμα κεκτημένα και θα υπονομεύσει την ποιότητα της κοινωνίας μας. Η μακρόχρονη εθελοτυφλία στο θέμα των «κουκουλοφόρων», η έλλειψη ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής και η αποδιοργάνωση της αστυνομίας, δημιούργησαν μια ανώμαλη κατάσταση και οδήγησαν στην απαίτηση για την επιβολή «μέτρων». Από την υπερβολική χαλάρωση οδηγούμαστε σε μια σκλήρυνση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Οι συνθήκες είναι ιδανικές για τέτοια στροφή. Η κυβέρνηση είναι αποδυναμωμένη, με ισχνή πλειοψηφία μίας μόνο έδρας στη Βουλή και με οπαδούς που έδειξαν εντόνως τη δυσθυμία τους στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Εχασε ψήφους στο ακροδεξιό ΛΑΟΣ το οποίο ήταν το μόνο κόμμα που έθιγε -με τις αναμενόμενες και λαϊκίστικες απλουστεύσεις- το θέμα της δημόσιας ασφάλειας και της μετανάστευσης. Επειδή δεν μπορεί να κάνει πολλά να βελτιώσει τις οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, η κυβέρνηση έσπευσε να υιοθετήσει τα πιο ακραία μέτρα στο θέμα της μετανάστευσης (ή να δηλώσει ότι τα υιοθετεί). Ανάμεσα σε αυτά: όποιος μετανάστης (νόμιμος ή μη) διωχθεί ποινικά θα απελαύνεται, πριν η υπόθεση τελεσιδικήσει. Παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες δικηγορικών συλλόγων και άλλων οργανώσεων, το μέτρο ψηφίστηκε. Επειδή είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει τι κάνει, μπορούμε μόνο να υποθέσουμε ότι επιλέγει να αδικήσει ανθρώπους με μοναδικό στόχο να φανεί ισχυρή, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Οποτε και αν καταργηθεί αυτή η διάταξη (και δεν θα είναι σύντομα, αν κρίνουμε από το παρελθόν), θα έχει ήδη καταστρέψει πολλές ζωές. Αυτή τη μεταναστευτική πολιτική θέλουμε; Θα κοιμόμαστε καλύτερα όταν κρατικοί λειτουργοί θα εφαρμόζουν άδικους νόμους εναντίον ανυπεράσπιστων ανθρώπων;

Στην προσπάθεια αντιμετώπισης της βίας των αντιεξουσιαστών, η κυβέρνηση αποφάσισε να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικά μέσα παρακολούθησης, να δημιουργήσει τράπεζα DΝΑ, και να σκληρύνει την τιμωρία για όσους διαπράττουν έγκλημα, φορώντας κουκούλα. Την ίδια ώρα, κατόπιν ερωτήσεως της Αστυνομίας, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γιώργος Σανιδάς, γνωμοδότησε ότι δεν υπάρχει κανένας φραγμός στη χρήση όπλων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης από αστυνομικούς και ειδικούς φρουρούς όταν αντιμετωπίζουν ένοπλη επίθεση. Αν απαγορευόταν η χρήση μέτρων αποτροπής, «ποιος ο λόγος ύπαρξης και λειτουργίας της Αστυνομίας» ρώτησε ο κ. Σανιδάς. Ηταν μια ευθεία αναφορά στα γεγονότα του Δεκέμβρη, όταν η Αστυνομία αναγκάστηκε να κάνει στην άκρη και να παρακολουθήσει την πυρπόληση του κέντρου της Αθήνας. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση, οι τράπεζες DΝΑ, η χρήση επικίνδυνων όπλων από τις Αρχές ήταν πάντα θέματα ζωηρής συζήτησης. Η δικαιολογημένη ευαισθησία για τις προσωπικές ελευθερίες προστάτευε κοινωνικά κεκτημένα. Αλλά οι υπερβολικές ευαισθησίες, μαζί με την κρατική αδράνεια σε πολλούς τομείς, δημιούργησαν την επικίνδυνη «αγανάκτηση» που οδηγεί στην απαίτηση «σκληρών» μέτρων. Τώρα ποιος μπορεί να μας προστατέψει από την εκδικητική υπερβολή των αρχών;

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να περιφρουρηθεί η δημόσια τάξη. Αλλά η ανάγκη αυτή δεν πρέπει να είναι προϊόν πανικού, οργής ή πολιτικού κυνισμού. Οταν το κράτος αδικεί, ευτελίζεται η έννοια της δίκαιης κοινωνίας και ενθαρρύνεται η αυτοδικία. Οταν αδικείται ένας, όλοι γινόμαστε άδικοι. Και, τότε, όλοι κινδυνεύουμε.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρώματα και εικόνες από μια διαδήλωση

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Ελλάδα, Κόμματα, Κινήματα, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Πολιτική | Ετικέτες: |

H απεργία και η διαδήλωσή της την περασμένη Πέμπτη θα είχε μείνει στη μνήμη μας σαν λαϊκό πανηγύρι σε ηλιόλουστη μέρα. Δεν σημειώθηκε κανένα επεισόδιο και η αστυνομία παρακολουθούσε από απόσταση, ήρεμη και διακριτική. Δυστυχώς, η μέρα τελείωσε εκεί γύρω στα μεσάνυχτα της Πέμπτης προς την Παρασκευή με την επίθεση και τον σοβαρό τραυματισμό των δύο αστυνομικών στα σύνορα μεταξύ Κυψέλης και Γαλατσίου. Ας ελπίσουμε ότι το επεισόδιο δεν έχει σχέση με την απεργία, τη διαδήλωση και γενικά με την πολιτική. Δεν είναι όμως, λιγότερο σοβαρό.

Σε μια «γενική απεργία», όπως της περασμένης Πέμπτης το ερώτημα είναι πόσο είναι γενική. Το γράφω γιατί πιστεύω ότι, όταν οι πάσης αποχρώσεως συνδικαλιστές και οι αντίστοιχοι κομματικοί ρήτορες μιλούν για «εργαζόμενους» στον νου τους έχουν τους μισθωτούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, εκτός εξαιρέσεων (π.χ. οι δημοσιογράφοι) συνήθως δεν έχουν την ευχέρεια να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους συμμετέχοντας σε μια γενική απεργία.

Αυτό είναι διπλά άδικο. Πρώτον, γιατί η δουλειά στον ιδιωτικό τομέα είναι πιο σκληρή και ελεγχόμενη και συνοδεύεται πάντοτε από τον τρόμο της ανεργίας, είτε λόγω απόλυσης ή κατάρρευσης της επιχείρησης. Και δεύτερον, γιατί η δουλειά εκεί είναι η κυρίως δουλειά, αυτή που παράγει πλούτο με ικανοποιητική αποδοτικότητα. Ο μέσος όρος αποδοτικότητας στη χώρα μας πέφτει απελπιστικά όταν συνυπολογίζουμε την αποδοτικότητα της δουλειάς στον δημόσιο τομέα.

Με αυτή τη μάλλον κακεντρεχή για τους συνδικαλιστές και τους κομματικούς ρήτορες παρατήρηση θα προσπαθήσω να σας περιγράψω τη διαδήλωση της Πέμπτης. Ακριβέστερα, να σας μεταφέρω τις δικές μου εντυπώσεις, για την «αντικειμενικότητα» των οποίων δεν εγγυώμαι.

Πριν από τη διαδήλωση – πορεία έκανα μια βόλτα στην περιοχή του Συντάγματος (στρατηγικός προορισμός κάθε διαδήλωσης και πορείας) που είναι και η γειτονιά μου. Σας βεβαιώ ότι όλα τα καταστήματα προς την Πλάκα και προς τις οδούς Μητροπόλεως και Ερμού ήταν ανοιχτά και δούλευαν. Τα φαρμακεία, τα μανάβικα, τα σούπερ και μίνι μάρκετ, τα κρεοπωλεία, τα κουρεία, τα ημιπολυτελή της οδού Ερμού (τα πολυτελή βρίσκονται στο Κολωνάκι) ήταν όλα ανοιχτά και δούλευαν. Δούλευαν είναι τρόπος του λέγειν. Οι δρόμοι έρημοι από νωρίς. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το κέντρο της πόλης και το παρέδωσαν εξ ολοκλήρου στους διαδηλωτές. Εχουν πλέον πείρα της ταλαιπωρίας και σε ημέρα διαδήλωσης αποφεύγουν να περάσουν από το κέντρο της πόλης.

Πιστεύω ότι έτσι θα αλλάξει κάποτε και η στρατηγική των διαδηλώσεων. Σήμερα γίνονται αισθητές όχι από το μέγεθός τους, αλλά από το μέγεθος της ενόχλησης, που προκαλούν στους άλλους πολίτες. Η ενόχληση ποικίλλει: από την απλή ταλαιπωρία λόγω αποκλεισμού των δρόμων και διακοπής της κυκλοφορίας ώς τις καταστροφές καταστημάτων (πλουτοκρατών και μη αδιακρίτως), που τελευταία θεωρείται εξελιγμένη μορφή αγωνιστικότητας, διαμαρτυρίας και «εξέγερσης».

Ερημοι οι δρόμοι και οι καταστηματάρχες στην πόρτα. Ακόμα και οι δυο τρεις δεκάδες των εργαζομένων στη βιομηχανία Λαναρά που τις προηγούμενες μέρες είχαν στήσει τα αντίσκηνα στο κατάστρωμα του δρόμου και απέκλεισαν τη διέλευση οχημάτων από το κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος. Καθώς τους έβλεπα να ταλαιπωρούνται και να ταλαιπωρούν, άνθρωποι του μεροκάματου που ήρθαν από τη Βόρειο Ελλάδα, έλεγα μέσα μου γιατί κάποιος υπεύθυνος, κυβέρνηση ή τράπεζα, δεν συμπεριφέρεται με ειλικρίνεια. Αν η βιομηχανία τους είναι βιώσιμη, λογικό είναι να της δώσουν τα χρήματα που χρειάζεται. Θα είναι μια σοβαρή επένδυση με ευεργετικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους και τη χώρα. Φοβάμαι ότι δεν τη θεωρούν βιώσιμη και μάλλον έχουν δίκαιο. Αλλά φοβούνται, για πολλούς και ποικίλους λόγους, να το πουν ξεκάθαρα και να λάβουν όλα τα μέτρα, πρόνοιας πλέον και όχι οικονομικά, που επιβάλλονται σε αυτές τις περιπτώσεις. Και να εξηγήσουν και σε μας τους υπόλοιπους γιατί αυτή η βιομηχανία έφτασε σε αυτό το χάλι.

Με αυτές και άλλες σκέψεις στήθηκα στο πεζοδρόμιο, γωνία Σταδίου και Καραγεώργη Σερβίας, αποφασισμένος να παρακολουθήσω από κει την πομπή των διαδηλωτών, που μόλις είχε αρχίσει.

Η πρώτη εντύπωση ήταν λες και παρακολουθώ πανηγύρι. Πρόσωπα γελαστά, φώναζαν, με τη καθοδήγηση και το ρυθμό της «ντουντούκας», τα αγανακτισμένα συνθήματά τους αλλά όχι με πρόσωπα αγανακτισμένα. Οι διαδηλωτές γελούσαν, αστειεύονταν μεταξύ τους και άλλοι εμφανώς έπλητταν όπως πλήττουν όλοι οι άνθρωποι που απλώς κάνουν το καθήκον τους. Η δεύτερη εντύπωση έχει να κάνει με τα χρώματα. Η πομπή των διαδηλωτών ήταν ευχάριστα πολύχρωμη, ένα ποτάμι από χρώματα όταν την έβλεπες από μακριά. Θυμάμαι παλαιότερες διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’50 που ήταν γκρίζες. Δεν ήταν μόνο που για τους γνωστούς λόγους έλειπε παντελώς το κόκκινο, αυτό που ζωηρεύει κάθε χρωματική σύνθεση. Γκρίζα ήταν και τα ρούχα των διαδηλωτών. Και πιο γκρίζα και αγωνιώδη τα πρόσωπά τους. Προχθές το κόκκινο κυριαρχούσε σε διαφορετικές χρωματικές συνθέσεις, ανάλογα με την κομματική ένταξη των διαδηλωτών.

Η τρίτη εντύπωση αφορά το πλήθος και την οργάνωση. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν μεγάλη και δυναμική. Ηταν πολυπληθής και ήρεμη. Οργανωμένη σε τρεις κύριες φάλαγγες: της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, στην οποία υποθέτω ότι συμμετείχαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και οι λίγοι της Ν.Δ., του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ), όπου κυριαρχούσε το κόκκινο χρώμα και του ΣΥΡΙΖΑ, όπου δεν μπορώ να πω ότι το κόκκινο είχε ξεθωριάσει σε ροζ, αλλά συνοδευόταν και από άλλες χρωματικές πινελιές. Ελειπε εντελώς το μαύρο που συνήθως κλείνει την πομπή των διαδηλώσεων. Περισσότερο νεανική ήταν η πομπή του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή είναι η εντύπωσή μου, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Στην ίδια πομπή διέκρινα και μερικούς αλλοδαπούς μετανάστες και ένα – δυο πανό με τη φωτογραφία της τραγικής κ. Κούνεβα. Περισσότερο ογκώδης και πιο καλά οργανωμένη ήταν η φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ). Χωρισμένη σε ομάδες με την ντουντούκα επικεφαλής να δίνει τα συνθήματα και τον ρυθμό τους.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ήταν τα συνθήματα. Είχαν κοινό σημείο, αν και με διαφορετική συχνότητα και ένταση την καταδίκη του καπιταλισμού, των τραπεζών και της πλουτοκρατίας, που ως μοναδικοί υπεύθυνοι της οικονομικής κρίσης αυτοί πρέπει να πληρώσουν. Αυτού του είδους η καταδίκη ήταν σχεδόν απόλυτη στις φάλαγγες του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί θα συμφωνούσαν να πληρώσουν αυτοί που είναι υπεύθυνοι, ο καπιταλισμός, οι τράπεζες, οι πλουτοκράτες κ.λπ., αλλά πώς θα ζήσουμε χωρίς αυτούς; Τι θα μας απομείνει μετά;

Το σκεφτόμουν καθώς παρακολουθούσα την πομπή και άκουγα τα συνθήματα. Να ανατρέψουμε τα πράγματα και να τα καταστρέψουμε, σύμφωνοι. Με τι, όμως, θα τα αντικαταστήσουμε; Οι διαδηλωτές με τα συνθήματά τους δειλά και παρεμπιπτόντως ανέφεραν τη λέξη σοσιαλισμός σαν εναλλακτική λύση. Περισσότερο στη φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και λιγότερο στου ΣΥΡΙΖΑ.

Και εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος. Αν περνάμε μια βαθιά κρίση του συστήματος, του καπιταλισμού, πρόκειται για σύστημα παραγωγής, εμπορίας και πολιτισμού. Από την αρχή είχε τα στραβά του, τις αδικίες, τις ανισότητες, τη σκληρότητα, την καταπίεση, τους πολέμους. Είχε, όμως, και τα καλά του. Τον πλούτο, την ευμάρεια, την επιστήμη, τον πολιτισμό του, τη δημοκρατία του. Για να το καταστρέψουμε πρέπει να το αντικαταστήσουμε με άλλο σύστημα, ανώτερο. Μέχρι σήμερα τίποτα τέτοιο δεν φάνηκε στον ορίζοντα. Οι απόπειρες να κατασκευασθεί κατέληξαν στην καταστροφή. Η μόνη θετική εμπειρία που έχουμε, στην Ευρώπη τουλάχιστον, είναι η λογικότερη και κοινωνικότερη διαχείριση του καπιταλισμού και όχι η καταστροφή του. Ελπίζω ότι αυτό ισχύει και τώρα. Διαφορετικά θα επαληθευθεί… ο Νοστράδαμος που προέβλεψε ότι το 2013 θα είναι το έτος της μεγάλης καταστροφής του σύμπαντος κόσμου!

  • Tου Aντωνη Καρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κλειστοί ορίζοντες

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Διάλογος, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Oι φράσεις που κράτησα από τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου του Θόδωρου Αγγελόπουλου αφορούν τη σύγκριση του χθες με το σήμερα: «Η δεκαετία του ’50 και του ’60 ήταν μια εποχή απόλυτης αθωότητας. Βγαίναμε από έναν πόλεμο και από έναν Εμφύλιο. Ομως, υπήρχε μια δίψα ζωής και μια οραματική σχέση με το μέλλον, που δεν υπάρχει πια. Σήμερα, ζούμε σε περίοδο κλειστού ορίζοντα. Είναι ένα τοπίο στην ομίχλη 100%. Ζούμε σ’ έναν κόσμο που δεν ξέρει πού πάει. Τι μέλλεται; Πού πάμε; Ποια σχέση με το παρόν έχει το μέλλον;».

Διεισδυτικός και ευαίσθητος, πολιτικοποιημένος και με τη ματιά του πάντα στην ανάγνωση της ιστορίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δεν θα μπορούσε να μην αφουγκραστεί τις αβέβαιες αναζητήσεις του σήμερα, τις ανερμάτιστες -πολύ συχνά- εκφράσεις των αιτημάτων, την επιθετική διεκδίκηση της παρουσίας. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έκανε τέχνη δύσκολες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας, προσπαθώντας να κατανοήσει (αυτό δεν κάνει η τέχνη;) τα ακατανόητα της ζωής, της πολιτικής, της ιστορίας. Στις ταινίες του παίρνει θέση, όχι με τη ματιά του δικαστή, αλλά με τη διάθεση να ψηλαφήσει τις πληγές, τα τραύματα, τα αδιέξοδα. Κι όλα αυτά με τη γλώσσα της δημιουργίας και της τέχνης.

Πού εντοπίζονται γύρω μας αυτοί οι κλειστοί ορίζοντες; Πού βρίσκεται το τοπίο στην ομίχλη; Πού διακρίνουμε έλλειψη οράματος και φαντασίας; Παντού. Στην πολιτική και τους πολιτικούς, στις περιχαρακωμένες ανθρώπινες σχέσεις, σε θεσμούς που υπάρχουν μόνο κατ’ όνομα, αλλά και σε νέες μορφές αντίδρασης και αμφισβήτησης.

Αναζήτησα τους ορίζοντες των νέων παιδιών που επί εννέα μέρες κατέλαβαν τη Λυρική Σκηνή. Φοβάμαι ότι μόνο ανοιχτούς δεν θα μπορούσα να τους πω. Στα κείμενά τους αναπαρήγαγαν με τον πιο προβλέψιμο τρόπο την ξύλινη γλώσσα των παραδοσιακών πολιτικών, τους οποίους λοιδωρούν. Κι όλα αυτά εν ονόματι της Τέχνης: «Για άλλη μια φορά ξεκουκουλώνεται και πάλι η αυταρχική πολιτική της εξουσίας, η οποία συντάσσεται με τη μαφία του μεγάλου και του μικρού κεφαλαίου, πότε εκχωρώντας τον πολιτισμό στην αστική τάξη κι άλλοτε ρίχνοντας βιτριόλι σε όποιον σηκώνει το ανάστημά του και σε όποιον αντιστέκεται…».

Αναζήτησα, έστω και κάτω απ’ αυτή τη γλώσσα, ένα όραμα, μια προοπτική, μια διάθεση. Διάβασα μόνο (στη χθεσινή ανακοίνωση με αφορμή τη λήξη της κατάληψης) επιθετικότητα, ειρωνεία, απειλή: «Οποιος νομίζει ότι η λήξη της κατάληψης σημαίνει το τέλος της ανυπακοής, τσάμπα χαίρεται… Για μας η τέχνη είναι ένα πεδίο σύγκρουσης. Προσεχώς η 4η πράξη». Μόνο που αυτή μου φαίνεται μια διατύπωση πολύ κλειστών οριζόντων, που δεν εμπνέεται από τη ζωή και δεν μετατρέπει σε τέχνη τα ερεθίσματα. Δεν κατανοεί, δεν αφουγκράζεται, δεν μεταπλάθει. Μόνο επιτίθεται και απειλεί. Και τελικά κυριαρχεί το τοπίο στην ομίχλη και οι «θολές γραμμές των (κλειστών) οριζόντων»…

  • Tης Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Κι απρόσωποι…»!

Posted on Ιανουαρίου 28, 2009. Filed under: Αγροτιά, Διαδηλώσεις, Εκλογές, Ελλάδα, Θεσμοί, Κόμματα, Κινήματα, Κοινωνία, Μπλόκα, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Oταν τους βλέπεις και τους ακούς από τα διάφορα παράθυρα της TV, σε «αδιάφορες» πολιτικά περιόδους (μη ιδιαίτερα φορτισμένες, έστω) σου δίνουν την εντύπωση πως «πιάνουν τα μηνύματα»  της κοινωνίας. Παραδέχονται τα λάθη τους, ομολογούν πως «η πολιτική τάξη οφείλει να πλησιάσει τον κόσμο και τα προβλήματά του…», διακηρύσσουν πως «μόνο αν μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας» θ’ αποκτήσουν τη χαμένη τους αξιοπιστία, θα βρουν την απαραίτητη αύρα που θα τους μετατρέψει από πολιτικάντηδες σε πραγματικούς, υπεύθυνους πολιτικούς. Δείχνουν προβληματισμένοι από τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, διαβεβαιώνουν ότι τα μελετούν και τα χρησιμοποιούν ως «εργαλεία δουλειάς» και διαψεύδουν μετά… βδελυγμίας ότι οι σχεδιασμοί και οι κινήσεις τους γίνονται επί τη βάσει των μετρήσεων της κοινής γνώμης κι αποβλέπουν αποκλειστικά και μόνο στη δημοσκοπική «ανάκαμψη» κι επικράτησή τους…

Στη θεωρία, φυσικά, όλα τούτα. Γιατί, στην πρώτη ουσιαστική πολιτική κρίση, με το που θα πάρουν χαμπάρι πως η διαμορφούμενη πραγματικότητα και το επικείμενο μικροπολιτικό, κομματικό όφελος επιβάλλουν… επιστροφή στις «δοκιμασμένες» συνταγές, ξεχνούν τις «θεωρίες» και ξαναρίχνονται στις ανούσιες μικροκομματικής σκοπιμότητας κόντρες και «καταγγελίες». Κι όλα τα περί «πιάνουμε τα μηνύματα», πάνε περίπατο. Μαζί με την «υπευθυνότητα», την απόρριψη της πολιτικής με μέτρο το… μικρότερο δυνατόν πολιτικό κόστος, την ειλικρίνεια και την ευθύτητα στον διάλογό τους με την κοινωνία. Καλά είναι όλα τούτα, αλλά… «γι’ αργότερα». Που πάει να πει: «αφού εξασφαλίσουμε την εξουσία»!

Ο κόσμος, όμως, έχει αλλαξει. Αργόσυρτα, με υστέρηση χρονική έστω, αλλά έχει αλλάξει. Το καταλαβαίνεις στην καθημερινή κουβέντα στις φιλικές συντροφιές και στα καφενεία, το καταγράφουν πιο επιστημονικά οι δημοσκοπήσεις, όπου οι αναποφάσιστοι συνιστούν πλέον «δυναμική σταθερά», το φωνάζουν αυτό το «κανένα από τα δύο» και «κανείς από τους δύο» (αναφορικά στα κόμματα εξουσίας και τους ηγέτες τους) που δηλώνει ο κόσμος στο ερώτημα «ποιον εμπιστεύεσθε;» Ο κόσμος αλλάζει – αυτοί, όχι!

Υπό… φυσιολογικές συνθήκες, το ΠΑΣΟΚ είναι εκείνο που πρώτο και καλύτερο όφειλε να δει και ν’ αξιολογήσει αυτή την αλλαγή. Ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ως υπεύθυνος διαχειριστής της εξουσίας επί σειρά ετών, το λογικό θα ήταν όχι μόνο να πασχίζει με όλους τους τρόπους να καρπωθεί τη φθορά της κυβερνητικής Ν. Δ., αλλά να προβληματίζεται ενεργά ως προς το πώς θ’ αναδειχθεί υπεύθυνη και αξιόπιστη «εναλλακτική πρόταση». Τη στιγμή, μάλιστα, που όλοι οι δημοσκόποι και οι πολιτικοί ερευνητές, διαπιστώνουν ότι τα κέρδη που καταγράφει στις δημοσκοπήσεις, δεν είναι «θετικά», αλλά «εξ αντιδράσεως», λόγω της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής, των λαθών και της αναποτελεσματικότητας του κυβερνώντος κόμματος. Με άλλα λόγια δεν πείθει ως ουσιαστική και αξιόπιστη «εναλλακτική λύση» στο πρόβλημα διακυβέρνησης του τόπου, αλλά «μαζεύει» δυσαρεστημένους από την κυβερνητική απόδοση… «με το ζόρι», επειδή δεν έχουν τι άλλο να επιλέξουν. Γι’ αυτό και με την πρώτη «κίνηση» (επικοινωνιακή ή, έστω…) που θα κάνει η κυβερνώσα Ν. Δ. συσπειρώνει την απογοητευμένη βάση της, προσελκύει ένα τμήμα του ρεύματος των αναποφάσιστων…

Οι ειδικοί επιμένουν, πως με τις κυβερνητικές επιδόσεις, αν η Ν. Δ. είχε απέναντί της ένα «άλλο ΠΑΣΟΚ» (ή ένα άλλο αξιόπιστο κόμμα εξουσίας…) η «ψαλίδα» στις δημοσκοπήσεις θα ήταν απείρως πιο μεγάλη, και η «συσπείρωση» των απογοητευμένων ψηφοφόρων και των αναποφάσιστων πολύ πιο δύσκολη. Το λέει και το ίδιο το εκλογικό σώμα. Μόνο… στο ΠΑΣΟΚ δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν τίποτε… Αρκούνται στην (αμφίβολης διαχρονικότητας…) λογική του «ώριμου φρούτου», και περιμένουν τη… σειρά τους να κυβερνήσουν. Με πολύ πιθανό ενδεχόμενο να.. περιμένουν και να περιμένουν αναιτίως – βοηθούντος και του εκλογικού νόμου που καθιστά την αυτοδυναμία πολύ δύσκολο στόχο, και τα «δυνάμει» ενδεχόμενα, όλα ανοικτά.

Διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους πως «θέλουν εκλογές!» και «είναι» έτοιμοι να βγάλουν τη χώρα από τα αδιέξοδα της Ν. Δ. – μόνο που αν τους ρωτήσεις «με ποιο κυβερνητικό πρόγραμμα, με ποιες συγκεκριμένες προτάσεις» (και από κοντά: με ποιους στις υπεύθυνες υπουργικές θέσεις…), εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Της «δημοσιονομικής αυστηρότητας» και του «σταθεροποιητικού προγράμματος» οι μεν, της «φιλολαϊκής πολιτικής των παροχών» οι δε. Στο σχέδιο για την παιδεία και την αναμόρφωση του συστήματος και εκεί διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Οι μισοί πιέζουν για «εκλογικό παιχνίδι» με την υποψηφιότητα Προέδρου Δημοκρατίας το 2010, οι άλλοι μισοί επιμένουν πως «το θέμα άνοιξε άτσαλα και πρόωρα».

Ρωτάς τον εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ (του ΠΑΣΟΚ της μη επίλυσης του χρόνιου αγροτικού προβλήματος και του… ξεφουσκώματος των ελαστικών των τρακτέρ!) ποια είναι η θέση του κόμματος για τα μπλόκα, και αυτός με… σοβαρότητα σου «απαντά» πως «δεν είναι ο ρόλος μας αυτή τη στιγμή να βγούμε και να ζητήσουμε να σταματήσουν ή να συνεχίσουν τα μπλόκα…»! Πότε θα μας «πουν» το σχέδιό τους; Μετά… τις εκλογές; Τι να πουν και οι εκπρόσωποι, «έρημοι και απρόσωποι…»!

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 28/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σε καθεστώς ομηρίας η χώρα

Posted on Ιανουαρίου 27, 2009. Filed under: Αγροτιά, Εργασία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κινήματα, Μπλόκα, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Παπαρήγα Αλέκα, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σκάνδαλα, Τσίπρας Αλέξης |

Ανυποχώρητοι οι αγρότες παρά τα μέτρα
Προτροπή του πρωθυπουργού να ανοίξουν οι δρόμοι

Στα άκρα εμφανίζονται αποφασισμένοι να εξωθήσουν τη σύγκρουση με την κυβέρνηση οι αγρότες, διατηρώντας τη χώρα «κομμένη στα δύο», παρά την εξειδίκευση του πακέτου ενισχύσεων ύψους 500 εκατ. ευρώ από την κυβέρνηση.

Η συνεχιζόμενη αναταραχή προκάλεσε την παρέμβαση του κ. Κώστα Καραμανλή. Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω ενίσχυσης των αγροτών και τους κάλεσε να αποσύρουν τα μπλόκα, ώστε «να μην είναι αιχμάλωτη ολόκληρη η κοινωνία».

Νωρίτερα, χθες, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Σωτήρης Χατζηγάκης είχε συνάντηση με τη συντονιστική επιτροπή 18 μπλόκων, η οποία όμως απέβη άκαρπη, καθώς οι αγροτοσυνδικαλιστές διεμήνυσαν πως συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις. Μάλιστα, καθώς με βάση το κυβερνητικό σχέδιο τα περισσότερα κονδύλια κατευθύνονται σε προϊόντα της Θεσσαλίας, όπως το βαμβάκι, το σιτάρι και το καλαμπόκι, δημιουργείται κίνδυνος ακόμη μεγαλύτερης έντασης στην Πελοπόννησο, όπου παράγεται κυρίως ελαιόλαδο.

Παρά την αδιάλλακτη στάση των αγροτοσυνδικαλιστών, κυβερνητικά στελέχη εκφράζουν την ελπίδα ότι τα αμέσως επόμενα εικοσιτετράωρα οι αγρότες θα αντιληφθούν πως η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια παροχών και θα αποχωρήσουν. Κατά τις ίδιες πηγές, η κυβέρνηση δεν εξετάζει, επί του παρόντος τουλάχιστον, εναλλακτικό σενάριο δυναμικής παρέμβασης προς άρση του αποκλεισμού στους βασικούς οδικούς άξονες της χώρας.

ΣXETIKA ΘEMATA


Τα 500 εκατ. ευρώ δεν άνοιξαν τα μπλόκα
Οι επιπτώσεις ολοένα και πιο αισθητές…
Χάσαμε τεράστια ποσά από ποινές
Εχθρες με ρίζες παλαιές, μεταξύ των αγροτών και των συνδικαλιστών εκπροσώπων τους
Καραμανλής: «Οροφή» τα 500 εκατ.
Στα μπλόκα Παπαρήγα, Τσίπρας
«Ηξεις αφήξεις» από ΠΑΣΟΚ απέναντι στο κλείσιμο δρόμων
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Aλλο μπλόγκερ και άλλο μπλόκερ

Posted on Ιανουαρίου 27, 2009. Filed under: Αγροτιά, Δημοσιογράφοι, Διαμαρτυρία, Εργασία, Ελλάδα, Κινήματα, Κοινωνία, Μπλόκα | Ετικέτες: |

Το ρήμα «παραμένω» κυριαρχεί στα τηλεοπτικά. Τα τρακτέρ παραμένουν στους δρόμους, οι αγρότες παραμένουν στα μπλόκα, η Ελλάδα παραμένει κομμένη στα δύο. Ομως και τα προβλήματα φαίνεται ότι παραμένουν παρά τα 500 εκατ. ευρώ που δίνει το υπουργείο, όπως παραμένει και η αβεβαιότητα για το μέλλον των αγροτών.

Αλλο οι μπλόγκερ του Διαδικτύου και άλλο οι μπλόκερ του εθνικού οδικού δικτύου. Αρκετοί παραθυράτοι πολιτικοί και σχολιαστές νουθετούν αφ’ υψηλού τους εξεγερμένους αγρότες, με τους οποίους μοναδικό κοινό σημείο έχουν τα τρακτερωτά λάστιχα στα σπορ μποτάκια τους.

Παρά τη φλυαρία και τη θεατρικότητά τους, τα ρεπορτάζ αυτά παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Επιτέλους, μας υπενθυμίζουν ότι δεν μιλούν όλοι οι Ελληνες όπως στο «Κους Κους» ή στον «Καφέ με την Ελένη»! («Δεν πάει άλλο μπλιο», λέει ένας Κρητικός αγρότης.) Ενας ηλικιωμένος  «μπλόκερ» μιλάει στο Mega Σαββατοκύριακο: «Σήμερα πήρα ένα μασουράκι που μου ζήτησε η γυναίκα μου και το πλήρωσα 80 λεπτά. Να και η απόδειξη, κοιτάξτε». Στο χέρι του κρατά ένα χαρτάκι από ταμειακή μηχανή. Δηλαδή, λίγα μέτρα κλωστή αξίζουν όσο 3–4 κιλά σιτάρι! Ομως εκείνη τη στιγμή φτάνει στο στούντιο της εκπομπής ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κι έτσι, αφήνουμε το μασουράκι για να συζητήσουμε με τον κ. Χατζηγάκη…

Ακινητοποιημένα τρακτέρ στις δύο άκρες του δρόμου έως εκεί που φτάνει το μάτι της κάμερας. Μαύρες σημαίες, άσπρες πλαστικές καρέκλες για ξεκούραση. Οταν τους ρωτούν αν το τσούζουν με τσίπουρο, οι Θεσσαλοί απαντούν αρνητικά: «Χρειαζόμαστε καθαρό μυαλό».

Μερικές φορές η «κραυγή της απόγνωσης» είναι πολύ ηχηρή. «Χρωστάω 50.000 ευρώ, πρέπει να δανειστώ άλλες 50.000. Ο Αξιός εδώ κοντά είναι, θα φουντάρω», δηλώνει ένας αγρότης από το μπλόκο των Μαλγάρων. Ενας αγροτοσυνδικαλιστής από τη Φθιώτιδα δηλώνει: «Εμείς θα πεθάνουμε εδώ, στην Αλαμάνα!» Ευτυχώς, οι Ελληνες αγρότες δεν έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Πιο δραματικό από αυτές τις κορόνες είναι το γεγονός ότι χιλιάδες τόνοι σιτάρι και καλαμπόκι μένουν αδιάθετοι και αργοσαπίζουν στις αποθήκες.

Εποχικό φαινόμενο; Οχι ακριβώς. Και άλλες χρονιές τα τρακτέρ είχαν κλείσει τους δρόμους, όμως ποτέ άλλοτε δεν νιώθαμε ότι ζούμε τον αργό θάνατο του αγροτικού κόσμου, χωρίς την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής στις πόλεις ή, έστω, στην ξενιτιά. Τον τόνο φέτος δεν τον δίνει το παζάρι των διαπραγματεύσεων, αλλά το γεγονός ότι σήμερα τα παραγόμενα τρόφιμα αρκούν για να γίνει η πείνα παρελθόν σε όλο τον πλανήτη.

Προφητικό, αν και δεν μιλούσε για την Ελλάδα, ήταν το «Πεθαίνοντας στην αφθονία» που προβλήθηκε τον Δεκέμβριο. Το ντοκιμαντέρ αυτό του «Εξάντα» μάς θύμισε ότι όταν τα βασικά είδη διατροφής γίνονται αντικείμενο άγριας κερδοσκοπίας και χρηματιστηριακού τζόγου, η απελπισία θα εναλλάσσεται με το (συνήθως προσωρινό) βόλεμα, η απληστία με τον κυνισμό, η οργή με την απογοήτευση. Kαι αν η μάνα ρέιβερ ήταν μια τηλεοπτική καρικατούρα, ο αγρότης μπλόκερ είναι μια πραγματικότητα.

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, Tρίτη, 27 Iανoυαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προβληματική και αντιφατική η σχέση μας με τη νομιμότητα

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Αθήνα, Ανάπτυξη, Ανομία, Βοτανικός, Ελλάδα, Ελληνες, Θεσμοί, Κινήματα, Κοινωνία, Περιβάλλον, Πολεοδομία, Πολιτική, Ρουσφέτι |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από μερικές δεκαετίες για το Συμβούλιο της Επικρατείας μιλούσαν μερικοί μεγαλοδικηγόροι, άλλοι τόσοι υψηλόβαθμοι δικαστές και οι καθηγητές Διοικητικού Δικαίου των πανεπιστημίων. Ο υπόλοιπος λαός καλά-καλά δεν ξέραμε τι είναι αυτό το Συμβούλιο και τι δουλειά κάνει. Εκείνο που μας το έκανε γνωστό είναι η σύνδεσή του με την προστασία του περιβάλλοντος, φυσικού και ιστορικού, και η ευρύτερη γνώση του δικαιώματος που έχει ο πολίτης να προσφύγει στο ΣτΕ όταν νομίζει ότι μια πράξη της Διοίκησης προσβάλλει τα συμφέροντά του. Για τη σύνδεση με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον χρειάσθηκε πρώτα να αποκτήσουμε κάποια περιβαλλοντική νομοθεσία, να ψηφισθούν νόμοι που κατά τεκμήριο προστατεύουν το περιβάλλον. Κουτσά – στραβά ψηφίσθηκαν κάποιοι νόμοι που όρισαν κανόνες για τις «συναλλαγές» μας με το περιβάλλον: Τι είναι δάσος και τι αιγιαλός, πού και με ποιους όρους μπορούμε να κτίσουμε μια κατοικία ή ένα εργοστάσιο κ.λπ. Στις «συναλλαγές» αυτές υπάρχει το νόμιμο και το παράνομο και το ΣτΕ ορίσθηκε για να κρίνει τι είναι νόμιμο και τι παράνομο και φυσικά για να περιφρουρεί τη νομιμότητα.

Επειδή, όπως πολλά δείχνουν, ως λαός έχουμε προβληματική σχέση με τη νομιμότητα, κάθε όργανο της Πολιτείας που τάχθηκε να περιφρουρεί τη νομιμότητα μας εμπνέει εναλλασσόμενα και άκρως αντιφατικά συναισθήματα. Για παράδειγμα θέλουμε την αστυνομία και τον χωροφύλακα να περιπολεί νυχθημερόν στη γειτονιά μας και αν είναι δυνατόν κάτω από το σπίτι μας για να περιφρουρεί τον ύπνο μας και την περιουσία μας, αλλά τον αντιπαθούμε σφόδρα όταν μας σταματά στον δρόμο επειδή διαπίστωσε κάποια παράβαση των κανόνων της κυκλοφορίας που διαπράξαμε με το αυτοκίνητό μας. Τον αντιπαθούμε, τον περιφρονούμε, του βγάζουμε γλώσσα και τον αποκαλούμε «μπάτσο». Οι εφορίες και οι πολεοδομίες μάς είναι επίσης αντιπαθείς και άκρως ενοχλητικές και γι’ αυτό όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ξοδεύουμε κάτι παραπάνω για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας και να ζήσουμε μαζί κατά το δυνατόν αρμονικότερα.

Το ίδιο και με το ΣτΕ. Αλλοτε το συμπαθούμε επειδή προστατεύοντας τη νομιμότητα προστατεύει και τα δικαιώματά μας και άλλοτε το αντιπαθούμε επειδή μας επιβάλλει την υποχρέωση να σεβόμαστε τους νόμους, ιδιαίτερα στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό περιβάλλον. Ποιοι είναι αυτοί οι δικαστές και από πού κρατάει η σκούφια τους (ακούσθηκε και αυτό από βουλευτή στη Βουλή των Ελλήνων), που θα μου απαγορεύσουν να κτίσω το σπίτι μου στο «δικό μου» δάσος ή να ανοίξω γεώτρηση στο «δικό μου» χωράφι και να αντλήσω όσο νερό θέλω.

Πρόκειται για μια γενικότερη στάση στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον. Κάποτε παρατήρησα και κατέγραψα ότι οι πιο δραστήριες και πιο φανατικές περιβαλλοντικές οργανώσεις φυτρώνουν στις περιοχές όπου καίγονται τα πεύκα (μόνα τους από… απελπισία ή από εμπρησμό) και καταπατούνται οι καμένες εκτάσεις. Οσοι είχαν την τύχη ή την πρόνοια να κάψουν και να καταπατήσουν πρώτοι είναι πολύ φυσικό να μη θέλουν δίπλα τους άλλους εμπρηστές, καταπατητές και αυθαιρεσιούχους. Μεταμορφώνονται (με ειλικρίνεια ομολογώ) σε φανατικούς και δραστήριους υπερασπιστές του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν παραγνωρίζω την πρόοδο και το τελικό αποτέλεσμα, ότι κάπως έτσι, από αντιφατικά συναισθήματα και συμφέροντα διαμορφώνεται η περιβαλλοντική συνείδηση στη χώρα μας, ίσως και παντού.

Ενα από τα γνωστότερα «κόλπα» καταπάτησης του φυσικού περιβάλλοντος είναι να συνδέσει την παρανομία με κάποιον «ευγενή και ανιδιοτελή» σκοπό. Σας υπενθυμίζω τα έργα και τις ημέρες της ευλαβούς ναοδομίας (δεν πιστεύω να υπάρχει ανάλογος θεσμός σε οποιαδήποτε χώρα). Αν θέλεις να καταπατήσεις κάποια ωραία τοποθεσία, ιδιαίτερα σε νησί του Αιγαίου, μεταμορφώνεσαι αμέσως σε ευσεβή χριστιανό που από ευσέβεια και μόνο θέλει να κτίσει ένα εκκλησάκι και να το αφιερώσει σε κάποιον άγιο. Από ευσέβεια και μόνο. Αυτή τη «συναλλαγή» δεν τη ρυθμίζει η πολεοδομία, που είναι όργανο του κράτους, αλλά η ευσεβής ναοδομία, που είναι όργανο της Εκκλησίας και, φυσικά, του Υψίστου. Πραγματικά δεν μπορώ να κρύψω τον θαυμασμό μου για τη φαντασία και την εφευρετικότητα της φυλής μας! Κάτι παρόμοιο νομίζω ότι συνέβη στον πάλαι ποτέ Ελαιώνα, εκεί όπου θα ανεγερθεί το στάδιο του Παναθηναϊκού. Για το στάδιο δεν εγέρθηκε καμιά αντίρρηση από κανένα. Ούτε και για τη λεγόμενη «διπλή ανάπλαση», υποθέτω ότι την ονόμασαν έτσι για να μας εντυπωσιάσουν και να μας παραμυθιάσουν διπλά. Κάποιοι όμως είχαν την έμπνευση να συνδυάσουν την ανέγερση του σταδίου με κάποιο ιδιωτικό συμφέρον, το οποίο ναι μεν έκανε στον Παναθηναϊκό γενναία, φίλαθλο και ευγενή προσφορά… υπό τον όρο όμως ότι θα αποζημιωθεί πολλαπλασίως με τον διπλασιασμό του συντελεστή δόμησης. Το κράτος ενέκρινε τη «συναλλαγή» (εμφορούμενο και αυτό από ευγενείς διαθέσεις) και το «ιδιωτικό συμφέρον» άρχισε πυρετωδώς να οικοδομεί τα δικά του.

Εκεί είναι που παρενέβη το ΣτΕ, όχι για να κρίνει την ουσία της υπόθεσης (αν η συναλλαγή είναι νόμιμη και συνταγματική, αυτό θα κριθεί τον Μάρτιο κατά απόλυτη προτεραιότητα), αλλά για να αναστείλει προσωρινά τις οικοδομικές εργασίες του «ιδιωτικού συμφέροντος» ώστε να μην παραχθούν μη αναστρέψιμες πραγματικές καταστάσεις, οπότε η κρίση του Μαρτίου δεν θα είχε αντικείμενο. Δουλειά εύλογης ρουτίνας δηλαδή, αλλά ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε… τον δήμαρχο της Αθήνας.

Το κακό όμως δεν ξεκίνησε από τον δήμαρχο και από τον «πράσινο λαό» του Παναθηναϊκού. Ο «πράσινος λαός» γήπεδο θέλει και το δικαιούται. Και ο δήμαρχος ψήφους και ας είναι και «πράσινες» ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος. Το κακό ξεκίνησε από τις χαριστικές παραχωρήσεις στον Ολυμπιακό και στον «κόκκινο λαό», στο γήπεδο Καραϊσκάκη, απ’ όπου βιαίως και βαναύσως απεβλήθη ο ταπεινός και ευγενής «Εθνικός Πειραιώς».

Αλλά το μεγάλο κακό είναι η αντιπάθεια και η αντιπαλότητα των κυβερνήσεων, ιδιαίτερα των ΥΠΕΧΩΔΕ, προς το ΣτΕ. Οχι μόνο της σημερινής κυβέρνησης αλλά και των προηγουμένων. Εκεί, κυρίως, στα ΥΠΕΧΩΔΕ διαμορφώθηκε η αντίληψη «Ανάπτυξη ή ΣτΕ» που διαχέεται και στον λαό. Μέχρι που σκαρφίζονται διάφορα τερτίπια για να παρακάμψουν το ΣτΕ. Να βαφτίζουν «το κρέας ψάρι», να μεταμορφώνουν τα διατάγματα σε νόμους και να προβάλλουν την εκτροπή του Αχελώου ως… περιβαλλοντικό έργο.

Δεν είναι διόλου βέβαιο αν πρόκειται για αντιπάθεια και αντιπαλότητα με το ΣτΕ ή με τη νομιμότητα γενικά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρώτα τα παιδιά!

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Ανεργία, Δημοκρατία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Επικοινωνία, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Δεν καταλαβαίνετε γιατί βγαίνουμε
στους δρόμους. Διαδηλώνουμε για να
λησμονούμε τον φόβο μας».

(Λόγια ενός νέου διαδηλωτή)

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διαισθάνονται πως τους ετοιμάζουμε ένα άνυδρο αύριο, με λιγότερες ευκαιρίες. Το προμηνύει η σημερινή δηλητηριώδης αξιακή ατμόσφαιρα. Σκεφτείτε πόσους ρύπους έχει αναπνεύσει ένας σημερινός 17χρονος: Από τις συζητήσεις που έγιναν σε όλα τα σπίτια, στα 14 έμαθε ότι κάποιοι μπορούν να υποκλέπτουν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις – ακόμα και του πρωθυπουργού! Στα 15, έμαθε ότι παράγοντες με εξουσία δοκίμασαν να κλέψουν τις συντάξεις των γονιών του. Στα 16, έμαθε ότι ο παπάς ίσως δεν είναι «ο δικός του», αλλά ένας κλέφτης δημόσιας περιουσίας με συνεργούς κάποιους υπουργούς. Στα 17, συγκλονισμένος έμαθε ότι πρέπει να φυλάγεται από τους φύλακες – μπορεί να τον σκοτώσουν. Η κατάρρευση των αξιών στον δημόσιο χώρο, οι απειλές των ναρκωτικών και του AIDS, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με τα υποδείγματα των δικών μας ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών.

Εκπληκτα μάς ακούν να εκτοξεύουμε χυδαιότητες από τις εξέδρες των γηπέδων ή μάς βλέπουν να πιάνουμε το τιμόνι και να ορμάμε στον ατυχή προπορευόμενο αναβοσβήνοντας τα φώτα, «ξεκουμπίσου, ρε, να προσπεράσω!». Τραυματίζονται βαριά όταν, με τη στάση ζωής, τα «διδάσκουμε» ότι η επιτυχία ταυτίζεται με τα «φράγκα», ο αμοραλισμός είναι προϋπόθεση για να «φτιαχτείς» ή, πάλι (η άλλη όψη του νομίσματος…) όταν μάς βλέπουν να παραλύουμε στην οσμή της οικονομικής δυσπραγίας και να ψευδίζουμε ασυναρτησίες για τον «κωλότοπο». Και ασφαλώς μάς υποψιάζονται όταν επιδιώκουμε να εξαγοράσουμε τις έναντί τους οφειλές μας, με ακριβά μοντελάκια παιγνιδιών ή ρούχων (αξίας ίσης με δίδακτρα αρκετών μηνών σε ένα ωδείο-που-δεν-τα-πηγαίνουμε).

Για να είμαστε ειλικρινείς, ως κοινωνία χρωστάμε στα παιδιά.

Χωνέψαμε τέσσερα κοινοτικά πακέτα, χωρίς να φτιάξουμε δομές που θα βελτιώνουν το δικό τους αύριο, αποφεύγοντας τα κοπιαστικά (αύξηση παραγωγικότητας, βελτίωση ανταγωνιστικότητας κ.ά.) Ως κράτος, καταναλώνουμε με δανεικά και εν ψυχρώ παραπέμπουμε τους ξένους τραπεζίτες στις δικές τους γενιές. Αρνούμαστε να κοστολογήσουμε το φυσικό περιβάλλον, αυταπατώμενοι ότι είναι «φτηνή» η ενέργεια και «φτηνά» τα νερά, ταχυδρομώντας στην ωριμότητα των παιδιών μας το κόστος της δικής μας εγκληματικής σπατάλης και αμέλειας.

Θέμα χρόνου είναι, τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν τα ζούσαμε εμείς – όπως νόμιζαν. Μάλλον εμείς ζούσαμε σε βάρος τους.

Λοιπόν, μακάρι τα παιδιά μας να εξεγερθούν, βρίσκοντας τον δικό τους δρόμο μακριά από τις συμπληγάδες του «βολέματος» και των «κουκουλοφόρων». Ισως έτσι μας υποχρεώσουν να αλλάξουμε, να αλλάξουμε και ως κοινωνία, ώστε να ανατρέψουμε τις κυρίαρχες προτεραιότητες και να θέσουμε σε πρώτη γραμμή τη μείωση της ανείπωτης ανισότητας σε βάρος τους. Να συμφωνήσουμε σε μία νέα προτεραιότητα, την κατάργηση της άδικης διανομής σε βάρος τους, και να υιοθετήσουμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο μια αρχή από την οποία θα απορρέουν όλες οι επιμέρους συμπεριφορές και πολιτικές μας: Την αρχή «πρώτα τα παιδιά».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται»

Posted on Δεκέμβριος 27, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Ευρώπη, Καταλήψεις, Κινήματα, Νεολαία, Πολιτική, Ταραχές |

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

Αρχής γενομένης από την Αθήνα, το «σύνδρομο της Ελλάδας», όπως το είδαν οι ξένοι δημοσιογράφοι, εξαπλώνεται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποδεικνύοντας κατά πώς φαίνεται ότι «η Ευρώπη υπάρχει», σύμφωνα με τα σχόλια αναλυτών, αλλά και ότι οι φωτιές που ανάβουν οι νέοι από την Αθήνα μέχρι το Παρίσι, τη Μαδρίτη ή το Μάλμο της Σουηδίας δίνουν το στίγμα ενός αναβρασμού που έχει τη δική του δυναμική.

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται», ήταν το σλόγκαν που έγραψαν με σπρέι διαδηλωτές στο Γαλλικό Ινστιτούτο, όπως και «Γαλλία, Ελλάδα, εξέγερση παντού».
Αναλυτές εκτιμούν ότι πρόκειται για μια συντονισμένη, βίαιη προσπάθεια σύνδεσης των κινημάτων διαμαρτυρίας απελπισμένων νέων σε ολόκληρη την Ευρώπη και ιδιαιτέρως σε χώρες όπου δεν υπάρχει εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και ούτε βάσιμες ελπίδες για την εξυγίανση της οικονομίας. Με το ακρωνύμιο PIIGS, που σχηματίζεται από τα αρχικά των χωρών Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία, στα λατινικά, γίνεται ένα παιγνίδι από τη μια για μια αυθόρμητη και παράλληλα δομούμενη σωστά στην πορεία της αντίδραση, και από την άλλη με παραπομπή στη λέξη pigs που φυσικά σημαίνει γουρούνια.

Δραματοποίηση

Όπως έγραψε η βρετανική εφημερίδα «Independent», μπορεί τελικά η προσπάθεια να πολιτικοποιήσουμε και να συνδέσουμε τις διάφορες συγκρούσεις μέσα στα σύνορα της Ευρώπης να αποδειχθεί μια πράξη δραματοποίησης κάποιων μεμονωμένων γεγονότων από μια απομονωμένη ομάδα της ελληνικής ακρο-Αριστεράς. Ομως εκ των πραγμάτων έχει τραβήξει το ενδιαφέρον εστιάζοντας την προσοχή όλων στις ομοιότητες -αναπόφευκτα και στις διαφορές- των ταυτόχρονων ξεσπασμάτων σε κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

«Χιλιάδες Ελληνες νέοι διαδηλώνουν επί τουλάχιστον δύο εβδομάδες διαμαρτυρόμενοι ενάντια στο χαοτικό και μάλιστα διεφθαρμένο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα», σύμφωνα με τον βρετανικό Τύπο, «μιας χώρας που παραμένει διχασμένη ανάμεσα στον ευρωπαϊκό «εκμοντερνισμό» της και σε ένα μπερδεμένο βαλκανικό παρελθόν». Υπ’ αυτή την έννοια «μπορεί να πει κανείς ότι πράγματι επαναστατούν», σχολιάζουν ξένοι δημοσιογράφοι.

Η πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, γράφει η ιταλική «Repubblica», είναι ότι μετέχουμε σε ένα ευρωπαϊκό σύνολο που αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες στο να προσφέρει μια εναλλακτική προοπτική στο χάος που ανοίγεται στις παρυφές της μεγάλης ανασφάλειας και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων για τη δημιουργία ενός κύκλου που κανονικά έπρεπε συνεχώς να διευρύνεται και να κλείνει μέσα του όλο και περισσότερες ευκαιρίες για απασχόληση.

Ο κόσμος στρεφόταν επί μακρόν στη Δεξιά ή στην Αριστερά αλλά δεν βρήκε λύσεις. Τώρα, εξηγεί η ιταλική εφημερίδα, «μόνο με την έλλειψη μιας πειστικής πολιτικής πρότασης μπορεί να ερμηνευτεί ο χαρακτήρας των φοιτητικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν στην Ευρώπη αλλά δεν ξεπήδησαν από το χώρο των πανεπιστημίων ούτε γνωρίζουν εθνικά σύνορα και για την ώρα προσδιορίζονται ως «επεισόδια»». Ομως, όπως υπογραμμίζεται στο σχετικό δημοσίευμα, ποιος μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει «αν η παγκόσμια κρίση δεν ξεπεραστεί μέσα σε λίγους μήνες»; Τι θα κάνει άραγε αυτή η νεολαία που αισθάνεται προδομένη από τα κόμματα και από την πολιτική στο σύνολό της; (Πηγές: Repubblica, Independent), ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Για όλα φταίνε οι «μπάτσοι»;

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, Εξάρχεια, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία | Ετικέτες: |

Tου Σωκρατη Τσιχλια, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Iσως είναι το πλέον λαοφιλές και το μακροβιότερο σύνθημα της μεταπολίτευσης. Θα το τοποθετούσα δίπλα σε μια ακόμη ακραία γενίκευση των μαζικών διαδηλώσεων, το περίφημο «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι». Το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» λοιπόν που για χρόνια τώρα εκφράζει κάθε αγανακτισμένο διαδηλωτή, αλλά απηχεί τα αισθήματα πολύ περισσότερων Ελλήνων, είναι ακαριαίο, εκφέρεται εύκολα και ρυθμικά και έχει συνήθως αφορμή πράξεις επίορκων αστυνομικών, οι οποίοι κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας τους, βασάνισαν ή αφαίρεσαν ζωές άοπλων και συχνά εντελώς αθώων συμπολιτών μας.

Είναι όμως άραγε αυτό το σύνθημα, γέννημα προφανώς της συναισθηματικής φόρτισης κάποιας στιγμής, ένα πολιτικό σύνθημα; Και το κυριότερο, είναι ένα σύνθημα «σημαία» που μπορεί σήμερα να εκφράζει τη βασική αντίθεση κοινωνίας και εξουσίας; Η αστυνομία είναι το κεντρικό πρόβλημα των εξεγερμένων νέων και των γονιών τους; Κι αν είναι η αστυνομία, είναι όλη η αστυνομία, γενικώς; Μήπως η γενίκευση είναι μήτρα κάθε ολοκληρωτικής λογικής; Αλλά ακόμη κι αν δεν είναι, τι σόι πολιτικός στόχος για ένα κίνημα μαθητών, φοιτητών ή μεγάλων είναι η αστυνομία; Και μάλιστα στόχος που απλώς καθυβρίζεται και λιθοβολείται αναπαράγοντας μια ιδιότυπη βεντέτα: βρίσιμο, πρόκληση, βία, δακρυγόνα, χημικά, ξύλο, συλλήψεις και πάει λέγοντας στο διηνεκές.

Το μόνο που κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια όσοι συμμετέχουν σε αυτό το ιδιότυπο θέατρο καλών-κακών, με τις μάχες για τους «καλούς» εκ προοιμίου χαμένες, είναι να κλείσουν στο σπίτι τους εκείνους που διαφωνούν με τη βία, τυφλή ή ανοιχτομάτα ή απλώς τη φοβούνται.

Για τον χαμό του δύστυχου Αλέξη, φταίει η «βολίδα» του ειδικού φρουρού. Η κάθαρση είναι επιτακτική ανάγκη επιτέλους να υπάρξει. Ωστόσο, τόσο για το καθεστώς των Εξαρχείων και για τον τριακονταετή πόλεμο αντιεξουσιαστών και αστυνομίας, όσο και για τα τριάντα τόσα χρόνια κραυγαλέας ατιμωρησίας κάθε αστυνομικής αυθαιρεσίας, αποκλειστικά υπεύθυνες είναι οι πολιτικές οικογένειες που μας κυβέρνησαν. Μήπως είναι καιρός να αντικατασταθούν;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...