Κοινή Γνώμη

Η πιο συναρπαστική μαζική πλάνη

Posted on Μαΐου 3, 2009. Filed under: Κοινωνία, Κοινή Γνώμη |

H μέχρι στιγμής αδυναμία των γιατρών να πιάσουν την άκρη του νήματος στη μετάδοση της γρίπης των χοίρων (στην περιοχή όπου νόσησε ο πρώτος, ένας 5χρονος Μεξικανός, δεν βρέθηκε άρρωστος χοίρος, ενώ ο πρώτος θάνατος καταγράφηκε σε περιφέρεια χωρίς άλλο κρούσμα ή χοιροτροφεία) προκάλεσε αναζωπύρωση των θεωριών συνωμοσίας. Σύμφωνα με την πιο δημοφιλή, αιτία των περίεργων επιδημιών γρίπης είναι τα λεγόμενα «χημικά ίχνη» (οι λευκές γραμμές που βλέπουμε να χαράσσουν συχνά τον ουρανό και άλλα ατμοσφαιρικά φαινόμενα, όπως σύννεφα με τη μορφή σχάρας ή τεράστιων κυμάτων, λαμπερά φωτοστέφανα κ. ά.). Που κατά τους συνωμοσιολόγους είναι αποτέλεσμα ψεκασμών της υφηλίου με επικίνδυνα χημικά (διβρωμιούχο αιθυλένιο, χλωριούχο νάτριο, σκόνη αλουμινίου ή βαρίου) με στόχο την αλλοίωση των ατμοσφαιρικών συνθηκών και τον διανοητικό έλεγχο των μαζών.

Σε ό, τι αφορά τους αεροψεκασμούς, δεν είναι αναγκαία κάποια θεωρία συνωμοσίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, ακουσίως, μας «ψεκάζουν». Αεροπλάνα «βομβαρδίζουν» νέφη για την πρόκληση βροχής ή την αποτροπή χαλαζόπτωσης, στρατιωτικά αεροπλάνα πειραματίζονται με εκχύσεις ουσιών, κυρίως όμως περίπου 30.000 αεροπλάνα της γραμμής απελευθερώνουν τεράστιες ποσότητες ρύπων και αερίων του θερμοκηπίου, που συμβάλλουν στην επίσπευση των κλιματικών αλλαγών.

Οσο για το μυστήριο της μετάδοσης του ιού της γρίπης, η επιστήμη δεν το έχει ακόμη ξεδιαλύνει. Μια τέτοια ανακάλυψη θα της έδινε τα όπλα να τον πολεμήσει, αλλά δεν θα ανέτρεπε την κοινή παραδοχή ότι μεταδίδεται με τον συγχρωτισμό και όχι με αεροψεκασμό.

Είναι αλήθεια ότι σε περιόδους αβεβαιότητας, απαισιοδοξίας γινόμαστε επιρρεπείς στις θεωρίες συνωμοσίας. Κατατείνουμε εύκολα στη δοξασία ότι η δυσμενής ή παράδοξη έκβαση των ανθρώπινων πραγμάτων δεν μπορεί παρά να αποτελεί μέρος των μυστικών σχεδίων μιας αφανούς παγκόσμιας δύναμης για τον έλεγχο του κόσμου. Γοητευόμαστε από τις κρυμμένες αλήθειες, από τις γκρίζες ζώνες πίσω από συνταρακτικά γεγονότα. Το θολό, το παράδοξο, το ερεβώδες διεγείρει το αστυνομικό μας δαιμόνιο.

Ποιος ξέρει, ψάχνοντας διαρκώς μια πίσω όψη, μια σκιώδη διάσταση, ένα κρυφό νόημα, μια παγκόσμια πλεκτάνη, ίσως επιχειρούμε να πάρουμε ακόμη και τελεολογικού τύπου απαντήσεις, να καλύψουμε το δυσβάσταχτο κενό γνώσης για την αιτία και τον σκοπό της ύπαρξης, να εξατομικεύσουμε έναν ειρμό στα συμβαίνοντα του κόσμου. Ωστόσο ορισμένες φορές, μπροστά σε «αδιάσειστα» ευλογοφανή επιχειρήματα, φτάνουμε να μπερδέψουμε την αλήθεια με το ψέμα (πολλοί συνωμοτούν, αλλά δεν είναι κυρίαρχοι του κόσμου) και να εμπλακούμε σε ένα παραπλανητικό παιχνίδι σκιών, να πιστέψουμε στην ύπαρξη αόρατων παντοδύναμων «εχθρών». Θύματα της πιο συναρπαστικής νοητικής χειραγώγησης, πέφτουμε στην παγίδα ενός ψεύτικου απόλυτου, ενός πολύ επικίνδυνου παραλογισμού.

Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι τα πιο σαγηνευτικά, τα πιο διασκεδαστικά, τα πιο δημοφιλή αφηγήματα για τα άδυτα του πολύπλοκου κόσμου μας. Αλλά δεν είναι ανώδυνες. Κάτω από την κρούστα της ψυχαγωγίας, εδραιώνεται η εικόνα ενός πολύ ζοφερού σύμπαντος και απλώνει τις ρίζες της μια νέα «πίστη» που οδηγεί ή στην παραίτηση ή στην ιδεοληψία. Μακριά από τον ορθολογισμό. Στον συντομότερο δρόμο προς τη δαιμονοποίηση της κοινωνικής ζωής και τον σκοταδισμό.

  • Tης Τασουλας Kαραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 3 Mαϊου 2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρώματα και εικόνες από μια διαδήλωση

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Ελλάδα, Κόμματα, Κινήματα, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Πολιτική | Ετικέτες: |

H απεργία και η διαδήλωσή της την περασμένη Πέμπτη θα είχε μείνει στη μνήμη μας σαν λαϊκό πανηγύρι σε ηλιόλουστη μέρα. Δεν σημειώθηκε κανένα επεισόδιο και η αστυνομία παρακολουθούσε από απόσταση, ήρεμη και διακριτική. Δυστυχώς, η μέρα τελείωσε εκεί γύρω στα μεσάνυχτα της Πέμπτης προς την Παρασκευή με την επίθεση και τον σοβαρό τραυματισμό των δύο αστυνομικών στα σύνορα μεταξύ Κυψέλης και Γαλατσίου. Ας ελπίσουμε ότι το επεισόδιο δεν έχει σχέση με την απεργία, τη διαδήλωση και γενικά με την πολιτική. Δεν είναι όμως, λιγότερο σοβαρό.

Σε μια «γενική απεργία», όπως της περασμένης Πέμπτης το ερώτημα είναι πόσο είναι γενική. Το γράφω γιατί πιστεύω ότι, όταν οι πάσης αποχρώσεως συνδικαλιστές και οι αντίστοιχοι κομματικοί ρήτορες μιλούν για «εργαζόμενους» στον νου τους έχουν τους μισθωτούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, εκτός εξαιρέσεων (π.χ. οι δημοσιογράφοι) συνήθως δεν έχουν την ευχέρεια να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους συμμετέχοντας σε μια γενική απεργία.

Αυτό είναι διπλά άδικο. Πρώτον, γιατί η δουλειά στον ιδιωτικό τομέα είναι πιο σκληρή και ελεγχόμενη και συνοδεύεται πάντοτε από τον τρόμο της ανεργίας, είτε λόγω απόλυσης ή κατάρρευσης της επιχείρησης. Και δεύτερον, γιατί η δουλειά εκεί είναι η κυρίως δουλειά, αυτή που παράγει πλούτο με ικανοποιητική αποδοτικότητα. Ο μέσος όρος αποδοτικότητας στη χώρα μας πέφτει απελπιστικά όταν συνυπολογίζουμε την αποδοτικότητα της δουλειάς στον δημόσιο τομέα.

Με αυτή τη μάλλον κακεντρεχή για τους συνδικαλιστές και τους κομματικούς ρήτορες παρατήρηση θα προσπαθήσω να σας περιγράψω τη διαδήλωση της Πέμπτης. Ακριβέστερα, να σας μεταφέρω τις δικές μου εντυπώσεις, για την «αντικειμενικότητα» των οποίων δεν εγγυώμαι.

Πριν από τη διαδήλωση – πορεία έκανα μια βόλτα στην περιοχή του Συντάγματος (στρατηγικός προορισμός κάθε διαδήλωσης και πορείας) που είναι και η γειτονιά μου. Σας βεβαιώ ότι όλα τα καταστήματα προς την Πλάκα και προς τις οδούς Μητροπόλεως και Ερμού ήταν ανοιχτά και δούλευαν. Τα φαρμακεία, τα μανάβικα, τα σούπερ και μίνι μάρκετ, τα κρεοπωλεία, τα κουρεία, τα ημιπολυτελή της οδού Ερμού (τα πολυτελή βρίσκονται στο Κολωνάκι) ήταν όλα ανοιχτά και δούλευαν. Δούλευαν είναι τρόπος του λέγειν. Οι δρόμοι έρημοι από νωρίς. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το κέντρο της πόλης και το παρέδωσαν εξ ολοκλήρου στους διαδηλωτές. Εχουν πλέον πείρα της ταλαιπωρίας και σε ημέρα διαδήλωσης αποφεύγουν να περάσουν από το κέντρο της πόλης.

Πιστεύω ότι έτσι θα αλλάξει κάποτε και η στρατηγική των διαδηλώσεων. Σήμερα γίνονται αισθητές όχι από το μέγεθός τους, αλλά από το μέγεθος της ενόχλησης, που προκαλούν στους άλλους πολίτες. Η ενόχληση ποικίλλει: από την απλή ταλαιπωρία λόγω αποκλεισμού των δρόμων και διακοπής της κυκλοφορίας ώς τις καταστροφές καταστημάτων (πλουτοκρατών και μη αδιακρίτως), που τελευταία θεωρείται εξελιγμένη μορφή αγωνιστικότητας, διαμαρτυρίας και «εξέγερσης».

Ερημοι οι δρόμοι και οι καταστηματάρχες στην πόρτα. Ακόμα και οι δυο τρεις δεκάδες των εργαζομένων στη βιομηχανία Λαναρά που τις προηγούμενες μέρες είχαν στήσει τα αντίσκηνα στο κατάστρωμα του δρόμου και απέκλεισαν τη διέλευση οχημάτων από το κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος. Καθώς τους έβλεπα να ταλαιπωρούνται και να ταλαιπωρούν, άνθρωποι του μεροκάματου που ήρθαν από τη Βόρειο Ελλάδα, έλεγα μέσα μου γιατί κάποιος υπεύθυνος, κυβέρνηση ή τράπεζα, δεν συμπεριφέρεται με ειλικρίνεια. Αν η βιομηχανία τους είναι βιώσιμη, λογικό είναι να της δώσουν τα χρήματα που χρειάζεται. Θα είναι μια σοβαρή επένδυση με ευεργετικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους και τη χώρα. Φοβάμαι ότι δεν τη θεωρούν βιώσιμη και μάλλον έχουν δίκαιο. Αλλά φοβούνται, για πολλούς και ποικίλους λόγους, να το πουν ξεκάθαρα και να λάβουν όλα τα μέτρα, πρόνοιας πλέον και όχι οικονομικά, που επιβάλλονται σε αυτές τις περιπτώσεις. Και να εξηγήσουν και σε μας τους υπόλοιπους γιατί αυτή η βιομηχανία έφτασε σε αυτό το χάλι.

Με αυτές και άλλες σκέψεις στήθηκα στο πεζοδρόμιο, γωνία Σταδίου και Καραγεώργη Σερβίας, αποφασισμένος να παρακολουθήσω από κει την πομπή των διαδηλωτών, που μόλις είχε αρχίσει.

Η πρώτη εντύπωση ήταν λες και παρακολουθώ πανηγύρι. Πρόσωπα γελαστά, φώναζαν, με τη καθοδήγηση και το ρυθμό της «ντουντούκας», τα αγανακτισμένα συνθήματά τους αλλά όχι με πρόσωπα αγανακτισμένα. Οι διαδηλωτές γελούσαν, αστειεύονταν μεταξύ τους και άλλοι εμφανώς έπλητταν όπως πλήττουν όλοι οι άνθρωποι που απλώς κάνουν το καθήκον τους. Η δεύτερη εντύπωση έχει να κάνει με τα χρώματα. Η πομπή των διαδηλωτών ήταν ευχάριστα πολύχρωμη, ένα ποτάμι από χρώματα όταν την έβλεπες από μακριά. Θυμάμαι παλαιότερες διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’50 που ήταν γκρίζες. Δεν ήταν μόνο που για τους γνωστούς λόγους έλειπε παντελώς το κόκκινο, αυτό που ζωηρεύει κάθε χρωματική σύνθεση. Γκρίζα ήταν και τα ρούχα των διαδηλωτών. Και πιο γκρίζα και αγωνιώδη τα πρόσωπά τους. Προχθές το κόκκινο κυριαρχούσε σε διαφορετικές χρωματικές συνθέσεις, ανάλογα με την κομματική ένταξη των διαδηλωτών.

Η τρίτη εντύπωση αφορά το πλήθος και την οργάνωση. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν μεγάλη και δυναμική. Ηταν πολυπληθής και ήρεμη. Οργανωμένη σε τρεις κύριες φάλαγγες: της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, στην οποία υποθέτω ότι συμμετείχαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και οι λίγοι της Ν.Δ., του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ), όπου κυριαρχούσε το κόκκινο χρώμα και του ΣΥΡΙΖΑ, όπου δεν μπορώ να πω ότι το κόκκινο είχε ξεθωριάσει σε ροζ, αλλά συνοδευόταν και από άλλες χρωματικές πινελιές. Ελειπε εντελώς το μαύρο που συνήθως κλείνει την πομπή των διαδηλώσεων. Περισσότερο νεανική ήταν η πομπή του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή είναι η εντύπωσή μου, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Στην ίδια πομπή διέκρινα και μερικούς αλλοδαπούς μετανάστες και ένα – δυο πανό με τη φωτογραφία της τραγικής κ. Κούνεβα. Περισσότερο ογκώδης και πιο καλά οργανωμένη ήταν η φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ). Χωρισμένη σε ομάδες με την ντουντούκα επικεφαλής να δίνει τα συνθήματα και τον ρυθμό τους.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ήταν τα συνθήματα. Είχαν κοινό σημείο, αν και με διαφορετική συχνότητα και ένταση την καταδίκη του καπιταλισμού, των τραπεζών και της πλουτοκρατίας, που ως μοναδικοί υπεύθυνοι της οικονομικής κρίσης αυτοί πρέπει να πληρώσουν. Αυτού του είδους η καταδίκη ήταν σχεδόν απόλυτη στις φάλαγγες του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί θα συμφωνούσαν να πληρώσουν αυτοί που είναι υπεύθυνοι, ο καπιταλισμός, οι τράπεζες, οι πλουτοκράτες κ.λπ., αλλά πώς θα ζήσουμε χωρίς αυτούς; Τι θα μας απομείνει μετά;

Το σκεφτόμουν καθώς παρακολουθούσα την πομπή και άκουγα τα συνθήματα. Να ανατρέψουμε τα πράγματα και να τα καταστρέψουμε, σύμφωνοι. Με τι, όμως, θα τα αντικαταστήσουμε; Οι διαδηλωτές με τα συνθήματά τους δειλά και παρεμπιπτόντως ανέφεραν τη λέξη σοσιαλισμός σαν εναλλακτική λύση. Περισσότερο στη φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και λιγότερο στου ΣΥΡΙΖΑ.

Και εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος. Αν περνάμε μια βαθιά κρίση του συστήματος, του καπιταλισμού, πρόκειται για σύστημα παραγωγής, εμπορίας και πολιτισμού. Από την αρχή είχε τα στραβά του, τις αδικίες, τις ανισότητες, τη σκληρότητα, την καταπίεση, τους πολέμους. Είχε, όμως, και τα καλά του. Τον πλούτο, την ευμάρεια, την επιστήμη, τον πολιτισμό του, τη δημοκρατία του. Για να το καταστρέψουμε πρέπει να το αντικαταστήσουμε με άλλο σύστημα, ανώτερο. Μέχρι σήμερα τίποτα τέτοιο δεν φάνηκε στον ορίζοντα. Οι απόπειρες να κατασκευασθεί κατέληξαν στην καταστροφή. Η μόνη θετική εμπειρία που έχουμε, στην Ευρώπη τουλάχιστον, είναι η λογικότερη και κοινωνικότερη διαχείριση του καπιταλισμού και όχι η καταστροφή του. Ελπίζω ότι αυτό ισχύει και τώρα. Διαφορετικά θα επαληθευθεί… ο Νοστράδαμος που προέβλεψε ότι το 2013 θα είναι το έτος της μεγάλης καταστροφής του σύμπαντος κόσμου!

  • Tου Aντωνη Καρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Περί «κοινής λογικής»

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Δράση, Κοινή Γνώμη |

Για τους κοινωνιολόγους και τους μελετητές των Μέσων, η περιβόητη «κοινή γνώμη» απλώς δεν υπάρχει. Δεν είναι δηλαδή αυθόρμητη, αυτοφυής και αυτοπροσδιοριζόμενη, αλλά κατασκευάζεται από τους υψηλούς διαμορφωτές της (πολιτικούς, δημοσιογράφους, «ταγούς» πάσης φύσεως), γι’ αυτό και είναι τόσο ασταθής, τόσο αντιφατική: φυσάει ο άνεμος (στα κανάλια, ας πούμε, που είναι ο Αίολος της εποχής) και η «κοινή γνώμη» τον ακολουθεί όπου κι αν πηγαίνει. Το ίδιο ασταθές και αντιφατικό είναι το λεγόμενο κοινό περί δικαίου αίσθημα, ένα φάντασμα κι αυτό, που αποκτά το αίμα και το νόημα που του δίνει ο εκάστοτε «χειριστής» του. Το δίκαιο δεν είναι μέγεθος υπερβατικό, μεταφυσικό, αλλά υπόκειται στην ιστορία. Ακόμα και οι ελάχιστες αρχές που θεωρείται πως έχουν απόλυτη ισχύ, οικουμενική και διαχρονική, δεν γίνονται πάντοτε και απ’ όλους σεβαστές.

Αν η «κοινή γνώμη» και το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» είναι μάλλον «πουκάμισα αδειανά», τι μας επιτρέπει να πιστέψουμε ότι η «κοινή λογική» όχι μόνο υπάρχει αλλά είναι και σοφή και σωτήρια; Την κοινή λογική, ακριβώς, επικαλείται και παρουσιάζει σαν στρατηγική του, «σαν «φιλοσοφία» του όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, το κόμμα Δράση, η ίδρυση του οποίου ανακοινώθηκε τούτη την εβδομάδα. Σίγουρα ο εισηγητής της θεωρίας του κοινού νου, ο Σκωτσέζος φιλόσοφος του 18ου αιώνα Τόμας Ριντ, θα χαιρόταν αν μάθαινε πως η σύλληψή του γέννησε, έστω κατά τύχη, τη στρατηγική ενός κόμματος. Οι μη φιλοσοφούντες ωστόσο αναρωτιούνται αν υπάρχει όντως ένας κοινώς αποδεκτός τρόπος σκέψης, μια κοινή λογική δηλαδή, ίδια για πλούσιους και φτωχούς, αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους, ανατολικούς και δυτικούς, θρήσκους και μη, ή μήπως έχουμε να κάνουμε και πάλι με ένα βολικό κατασκεύασμα ή με φάντασμα.

Ανάμεσα στα στελέχη του νέου κόμματος διακρίνονται και πολιτικοί, οι οποίοι και άλλα κόμματα έχουν ιδρύσει (ποιος θυμάται τους «Φιλελεύθερους» με έμβλημα τον ταύρο) και δεν είχαν πρόβλημα να μετακινηθούν σε κομματικούς χώρους οι οποίοι, θεωρητικά, δεν είχαν καμία σχέση με τις δικές τους ιδέες, τέτοιου είδους μετακινήσεις πάντως, η «κοινή λογική», αν δεχτούμε πως υπάρχει, τις χαρακτηρίζει με απαξιωτικά επίθετα. Θεωρητικά και πάλι, τα κόμματα σχηματίζονται με βάση κάποιες ιδέες για τα ανθρώπινα και την οργάνωσή τους. Η βασική ιδέα της Δράσης (ή των «Δραστικών»), εκτός από την «κοινή λογική», είναι η δηλωμένη προθυμία τους να συνεργαστούν με οποιοδήποτε κόμμα πρωτεύσει στις εκλογές, υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι οι ίδιοι θα έχουν κάποια εκλογική επιτυχία, έστω του ενός βουλευτή. Για την «κοινή λογική», αν και πάλι δεχτούμε πως υπάρχει, μια τέτοια άνευ πολιτικών κριτηρίων στάση δεν είναι οπωσδήποτε «εθνικά ορθή», αφού μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί καιροσκοπική ή εξουσιόφιλη.

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γκρίνια και δυστυχία

Posted on Νοέμβριος 15, 2008. Filed under: Ελληνες, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 15 Nοεμβρίου 2008

Αν ανοίξετε τις εφημερίδες, οποιαδήποτε μέρα της εβδομάδας και πολύ περισσότερο αν παρακολουθήσετε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς σχηματίζετε και κυριολεκτικά σας «πλακώνει» μια ζοφερή και καταθλιπτική εικόνα. Τώρα προστίθενται και επαυξάνουν οι συζητήσεις στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, όπου, επιπλέον, κυριαρχεί η αίσθηση ότι οι άνθρωποι «δουλεύουν» εαυτούς και αλλήλους και κυρίως «μας δουλεύουν». Όπως ακριβώς πάλαι ποτέ είχε επισημάνει ο πρωθυπουργός μας.

Χρόνια τώρα μας καταδυναστεύουν τα σκάνδαλα και η διαφθορά. Πολύ πριν από την ανάδειξη στην εξουσία του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Κάθε μέρα μας απασχολεί και ένα σκάνδαλο, μικρό ή μεγάλο, το οποίο αυτοφυώς ξεπηδάει σχεδόν σε κάθε σημείο διαχείρισης του δημοσίου χρήματος. Άλλα είναι εμφανή και θρασύτατα, όπως οι «ιερές ανταλλαγές» της Μονής Βατοπεδίου και άλλα αφανή και «μουλωχτά». Δεν αποκαλύπτονται σχεδόν ποτέ, ενώ όλοι είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν σε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Όλοι γυρίζουμε και το συζητάμε ανοιχτά ότι οι εφοριακοί υπάλληλοι χρηματίζονται σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, αλλά το σκάνδαλο σπάνια αποκαλύπτεται.

Τυπικό δείγμα σκανδάλου είναι εκείνο, όπου κάποιος δημόσιος παράγων, πολιτικός ή υπηρεσιακός, στον οποίο η πολιτεία εμπιστεύτηκε την ευθύνη να αποφασίζει, με την υπογραφή του ή χωρίς, συμμετέχει ή συμπράττει αφανώς στη λεηλασία του δημοσίου πλούτου και προς ίδιο συμφέρον.

Δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι. Θα έλεγα ότι είναι οι πολύ λιγότεροι. Αρκετοί όμως για να «βρωμίσουν» το σύνολο του δημοσίου βίου, όπως μια σταγόνα πετρελαίου μπορεί να αχρηστεύσει μια καρδάρα με γάλα. Κλονίσθηκε ανεπανόρθωτα η εμπιστοσύνη μας στον δημόσιο βίο και σε κάθε κρατική υπηρεσία, είμαστε ακλόνητα πεπεισμένοι ότι η κλοπή αποτελεί κυρίαρχο τρόπο διαχείρισης που ξεκινάει από ψηλά και με χίλια πλοκάμια διακλαδώνεται βαθιά στο κοινωνικό σώμα. Θεωρείται πλέον ανικανότητα και ανοησία να μη συμμετέχεις, κατά ελάχιστο ποσοστό έστω, σε αυτή τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου. «Όλοι κλέβουν» είναι πλέον η ακλόνητη πεποίθησή μας.

Η δεύτερη μόνιμη αιτία καθημερινής γκρίνιας και δυστυχίας είναι ότι «δεν μας φτάνουν τα χρήματα». Το ακούς από τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους και λες έχουν δίκαιο οι άνθρωποι, με αυτούς τους μισθούς και με αυτές τις συντάξεις δεν μπορείς να ζήσεις. Το ακούς όμως και εκεί, όπου ο τρόπος της ζωής τους το διαψεύδει και όπου συνεχώς ανανεώνονται και πολλαπλασιάζονται οι ανέσεις και οι απολαύσεις. Το διαψεύδουν και ορισμένοι αριθμοί και άλλα χαρακτηριστικά του κοινωνικού μας βίου, όπως είναι ο αριθμός και η ποιότητα των αυτοκινήτων, ο βαθμός και η ποιότητα των ιδιόκτητων κατοικιών, νομίμων και αυθαιρέτων.

Μένω με την εντύπωση ότι η ζωή μας έχει ξεχειώσει προς όλες τις κατευθύνσεις και όταν συμβαίνει αυτό «τα χρήματα ποτέ δεν φτάνουν». Και πότε με το ένα πότε με το άλλο περνάει η ζωή μας μέσα στην γκρίνια και τη δυστυχία…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χαμογελάνε… Είναι μεταδοτικό

Posted on Οκτώβριος 16, 2008. Filed under: Επικοινωνία, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Του Κωνσταντινου Ζουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Oκτωβρίου 2008

«Μα γιατί χαμογελάει συνέχεια; Ειπώθηκε κάτι αστείο; Δεν καταλαβαίνει ότι έτσι γίνεται ακόμη πιο εκνευριστικός;». Την αυθόρμητη απορία, που αφορούσε τις γκριμάτσες του κ. Πάνου Παναγιωτόπουλου, «πέταξε» ένας φίλος στην παρέα, ενώ παρακολουθούσαμε τον πρώην υπουργό σε ένα πάνελ. Καθώς η αντιπαράθεση είχε μετεξελιχθεί στο γνωστό καβγά, όπου όλοι μιλούν ταυτοχρόνως και κανένας δεν καταλαβαίνει τίποτα, ο οικοδεσπότης χαμήλωσε τον ήχο και η κουβέντα συνεχίστηκε μεταξύ των τηλεθεατών, δηλαδή… ημών. Από τη συζήτηση που ακολούθησε, συνειδητοποίησα κάτι μάλλον πιο ενδιαφέρον από την «αντίστοιχη» της οθόνης. Οτι πέραν των επιλογών ή των παραλείψεων των κυβερνώντων, αυτό που έχει αρχίσει να εκνευρίζει περισσότερο ακόμη και ανθρώπους που ψήφισαν τη Ν.Δ. στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις, είναι το ύφος της σημερινής εξουσίας. Ή, για να είμαι ακριβέστερος, το ύφος κάποιων στελεχών -πρώην και νυν- της σημερινής κυβέρνησης.

Η κουβέντα που έγινε εξ αφορμής του μόνιμου χαμόγελου, το οποίο αναιτίως συνοδεύει τις εμφανίσεις του κ. Παναγιωτόπουλου, «πέρασε» γρήγορα στο στυλ που έχει καθιερώσει τον τελευταίο καιρό ο κ. Θ. Ρουσόπουλος. «Αυτάρεσκο, σχεδόν ναρκισσιστικό», το χαρακτήρισε κάποιος από την ομήγυρη και όταν μία φίλη παρατήρησε ότι «πιθανότατα οφείλεται στην αμηχανία του», η απάντησή του ήταν άμεση: «Δεν μπορεί να χαμογελά ειρωνικά ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος, όταν το 65% των πολιτών τον θεωρεί πολιτικά ύποπτο για μια υπόθεση που όλοι έχουμε καταλάβει ότι είναι καραμπινάτο σκάνδαλο». «Ούτε να αντιμετωπίζει υπεροπτικά τους δημοσιογράφους, όταν δεν του αρέσουν οι ερωτήσεις τους», προσέθεσε ένας άλλος, ενώ η σύζυγός του θυμήθηκε το «αλαζονικό ύφος του κ. Βουλγαράκη, όταν όλοι είχαν αντιληφθεί τους λόγους που έπρεπε να έχει παραιτηθεί, πλην εκείνου».

Η κουβέντα πήγε επίσης στο «ειρωνικό μειδίαμα με το οποίο συχνά απαντά ο κ. Γ. Αλογοσκούφης, ακόμη και όταν καλείται να εξηγήσει την αποτυχία του να αυξήσει τα κρατικά έσοδα», στην «αιφνίδια έπαρση που χαρακτηρίζει εσχάτως τον άλλοτε προσεκτικότερο κ. Αρη Σπηλιωτόπουλο», ενώ ένας φίλος απέδωσε ακόμη και την αλλαγή του πολιτικού κλίματος όχι τόσο σε όσα είπε -ή δεν είπε- ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, αλλά «στο απόλυτο και σχεδόν αυταρχικό του ύφος», όπως το χαρακτήρισε.

Ικανοποιώντας τη δημοσιογραφική μου περιέργεια, παρέμεινα εσκεμμένα αμέτοχος στη συζήτηση. Γεγονός που εντόπισε ο γιατρός της παρέας, ο οποίος λίγο πριν το διαλύσουμε μού είπε: «Ο μόνος τρόπος να καταλάβουν μερικοί μερικοί πόσο ενοχλητικό είναι το ύφος τους, ακόμη και σε μας που τους εμπιστευτήκαμε, είναι κάποιος να τους θυμίσει πόσο εκνευριστικό ήταν και για τους ίδιους πριν από λίγα χρόνια το χαμόγελο του κ. Γιάννου Παπαντωνίου ή η αλαζονεία του κ. Κ. Λαλιώτη».

  • Y.Γ. H συντροφιά βρέθηκε τη Δευτέρα εξου και δεν εθίγη η έκτακτη -από κάθε άποψη- εμφάνιση του κ. Π.Tατούλη στο Λάκη Λαζόπουλο…
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΠΑΣΟΚ: Η κρίση έχει ονοματεπώνυμο

Posted on Οκτώβριος 7, 2008. Filed under: Απεργίες, Βουλή, Δεξιά, Διαφθορά, Εκλογές, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Του Κωνσταντινου Ζουλα, Η Καθημερινή, Tρίτη, 7 Oκτωβρίου 2008

Συγκεκριμένες ενέργειες και δεσμεύσεις από την κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της διεθνούς οικονομικής κρίσης αναμένεται να αξιώσει σήμερα ο κ. Γ. Παπανδρέου μιλώντας στη συνεδρίαση της Kοινοβουλευτικής Oμάδας του ΠΑΣΟΚ. Στην κατεύθυνση αυτή, η αξιωματική αντιπολίτευση κατέθεσε χθες και πρόταση νόμου, η οποία μεταξύ άλλων προβλέπει την καταβολή έκτακτου επιδόματος αλληλεγγύης στις οικονομικά ασθενέστερες οικογένειες, την άμεση χορήγηση επιδόματος θέρμανσης και την αύξηση του συντελεστή επιστροφής του ΦΠΑ στους αγρότες.

Ο στόχος της σημερινής παρέμβασης του κ. Παπανδρέου είναι, σύμφωνα με πληροφορίες, διττός. Αφ’ ενός θα επιχειρήσει να αποδομήσει το κυβερνητικό επιχείρημα περί εισαγόμενης οικονομικής κρίσης αναδεικνύοντας ως «ταξικές και καταστροφικές» τις επιλογές της Ν. Δ. Και αφ’ ετέρου, θα αποπειραθεί να παρουσιάσει ένα συγκροτημένο εναλλακτικό σχέδιο για το πώς ο ίδιος θα αντιμετώπιζε τη διεθνή κρίση, προκαλώντας ευθέως τον κ. Καραμανλή να λάβει θέση επί των προτάσεών του. Κάτι αντίστοιχο, άλλωστε, επεχείρησε προκαταβολικά χθες και ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ. «Η υπέρβαση του ελλείμματος στην οικονομία οφείλεται αποκλειστικά στις επιλογές της Ν. Δ. και όχι στη διεθνή κρίση», είπε ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου και κάλεσε την κυβέρνηση να αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, υποστηρίζοντας ότι «δεν είναι δυνατό να μην πληρώνουν οι έχοντες και οι κατέχοντες και ο κ. Αλογοσκούφης να μην μπορεί να κλείσει προϋπολογισμό».

«Είμαστε εδώ για να αποδείξουμε για μία ακόμα φορά, τη συνέπειά μας στις δεσμεύσεις που έχουμε πάρει απέναντι στον ελληνικό λαό για την υποστήριξη των οικογενειακών εισοδημάτων ιδιαίτερα των μεσαίων και χαμηλότερων τάξεων», είπε χθες και ο ίδιος ο κ. Γ. Παπανδρέου αμέσως μετά την κατάθεση της πρότασης του ΠΑΣΟΚ, προαναγγέλλοντας «και νέες αντίστοιχες πρωτοβουλίες από εδώ και πέρα». Σημειώνεται ότι η πρόταση του ΠΑΣΟΚ προβλέπει μεταξύ άλλων την καταβολή έκτακτου επιδόματος ύψους 500 – 1.300 ευρώ στις οικογένειες με ετήσιο εισόδημα κάτω των 10.500 ευρώ (αναλόγως με τον αριθμό των παιδιών), τη χορήγηση επιδόματος θέρμανσης 300 – 500 ευρώ (αναλόγως της περιοχής όπου διαμένουν οι οικονομικά ασθενέστερες οικογένειες) και την αύξηση σε 11% των κατ’ αποκοπήν συντελεστών επιστροφής του ΦΠΑ στους αγρότες.

Βέβαιον είναι, τέλος, ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα καλέσει όλα τα στελέχη του κόμματός του να μην επαναπαυθούν στις θετικές δημοσκοπήσεις, ενώ θα αναφερθεί και στο ενδεχόμενο της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, επαναλαμβάνοντας ότι είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες του, αλλά και προκαλώντας τον κ. Καραμανλή να μην αποτολμήσει εκλογές χωρίς προηγούμενη διαλεύκανση των σκανδάλων. Και με το δεδομένο αυτό δεν είναι απίθανο, είτε σήμερα είτε τις προσεχείς ημέρες, η Χαρ. Τρικούπη να ζητήσει εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή και για την υπόθεση του Βατοπεδίου.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Περιμένοντας τον Μπερνάνκι και τον Δαϊλάκη

Posted on Οκτώβριος 1, 2008. Filed under: Αντάρτες, Εκλογές, Κοινή Γνώμη, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Είναι εντυπωσιακό, αλλά αληθές. Το αν θα ξαναέχουμε εκλογές μόλις 13 μήνες μετά τις προηγηθείσες και το αν η χώρα θα περάσει από μία περίοδο ακυβερνησίας μπορεί να εξαρτηθεί από το αν ο βουλευτής κ. Χ έδωσε συνέντευξη στην τοπική εφημερίδα της «Κάτω Αχλαδιάς» πριν από το μεσημέρι της 26ης Σεπτεμβρίου ή μετά. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση έχει μεταφερθεί σε κλειδωμένα γραφεία όπου συζητείται μόνο το «πού πάμε;», η αγορά έχει παγώσει και ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ιλιγγιώδη αλλά και επικίνδυνο ρυθμό. Πολλοί και σοβαροί άνθρωποι αδιαφορούν για το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία, αλλά ταυτόχρονα ανησυχούν σφόδρα για το σενάριο της ακυβερνησίας. Θεωρούν δηλαδή ότι αν πάμε σε εκλογές ή αν όλοι τις περιμένουν θα είναι αδύνατος ο χειρισμός μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης που μοιάζει σχεδόν βέβαιο ότι θα φτάσει και στην Ελλάδα.

Η συγκυρία είναι όμως εξαιρετικά δύσκολη λόγω και του εκλογικού νόμου, ο οποίος κακώς δεν άλλαξε εγκαίρως. Αν η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές χωρίς να μεσολαβήσει κάτι θεαματικό, είναι μαθηματικώς βέβαιο πως, όποιο κόμμα και να έλθει πρώτο, δεν θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Συνεπώς θα οδηγηθούμε σε επαναληπτικές εκλογές και μια μακρά περίοδο αστάθειας. Σε κάποια κεντροευρωπαϊκή χώρα θα συνεζητείτο το ενδεχόμενο ενός μεγάλου συνασπισμού, αλλά στην Ελλάδα η συναίνεση στο αναγκαίο και το αυτονόητο είναι ανάθεμα. Οπότε; Οπότε ξαναγυρνάμε στο σημείο όπου βρισκόμαστε σήμερα. Κανάλια και εφημερίδες θα κυνηγούν «οριακούς» βουλευτές για τη «χρυσή» δήλωση που θα τους δώσει το δικαίωμα να πουν ότι έριξαν την κυβέρνηση.

Ας ελπίσουμε ότι οι 151 βουλευτες της Ν.Δ. θα καταλάβουν το βάρος κάθε φράσης τους. Ο πρωθυπουργός πάλι δύσκολα θα έχει ευκαιρία και χρόνο για αλλαγές προσώπων ή πολιτικής. Θα πρέπει δηλαδή να ξεκινάει τη μέρα του με την αγωνία κάποιου ξεχασμένου βουλευτή ο οποίος θα θελήσει να εκφράσει την πικρία του, γενικώς. Οπότε θα συμβεί το αναπόφευκτο. Στη Νέα Υόρκη, στο Νέο Δελχί, στη Φρανκφούρτη θα είναι όλοι καθηλωμένοι στις οθόνες τους για να ακούσουν το τι θα πει ο Μπερνάνκι ή ο Τρισέ και στην Ελλάδα για το τι θα πει ο επόμενος… Δαϊλάκης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μας βομβαρδίζουν σαν εμπορική διαφήμιση

Posted on Σεπτεμβρίου 28, 2008. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Ελληνες, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η Καθημερινή, Kυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

Είναι αμφίβολο αν υπάρχει έστω και ένας Ελληνας που να μην πιστεύει ότι οι δημοσκοπήσεις είναι ένα «πιάτο» α λα καρτ. Που να μη διορεί ότι οι αφανείς ιερείς στον ναό της δημοκρατίας είναι οι εμπειρογνώμονες της πολιτικής επικοινωνίας, της πολιτικής ψυχολογίας, της κοινωνικής ψυχολογίας, της πολιτικής κοινωνιολογίας, οι ειδήμονες των δημοσκοπήσεων, που φιλοτεχνούν την εικόνα των πολιτικών και το εκλογικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να ασκούν τον ρυθμιστικό τους ρόλο. Οι πολιτικοί συνεχίζουν να τροποποιούν αποφάσεις που πηγαίνουν κόντρα στο πλειοψηφικό ρεύμα, αποφεύγοντας να εφαρμόσουν ιδέες, σχέδια, λύσεις που λόγω θέσης είναι υποχρεωμένοι να γεννούν.

Στις μέρες μας το πολιτικό παιχνίδι συρρικνώνεται όλο και περισσότερο σε μια μάχη για την κατάκτηση της κοινής γνώμης. Ολο και περισσότερο σε μια υπόθεση ειδικών, που διατείνονται ότι φέρνουν στη δημοσιότητα τις κουβέντες των πολιτών. Στο όνομα της διαφάνειας, της αλήθειας, της δημοσιότητας (οι «ανθρωπομετρήσεις» παρέχουν αυτήν την ψευδαίσθηση της προσέγγισης της αλήθειας), της διερεύνησης των κοινωνικών προβλημάτων, οι πολιτικοί επιδίδονται σε μια συνεχή συμβολική αναμέτρηση, ακυρώνοντας έτσι την ίδια την πολιτική πράξη: τη διαμόρφωση προτάσεων μέσα από την ενδελεχή προετοιμασία, την ανάλυση, τη συζήτηση. Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι μια ουδέτερη τεχνική διαδικασία. Οσο και αν λέμε ότι δεν τις παίρνουμε υπόψη μας γιατί είναι αναξιόπιστες (διαφορετικές δημοσκοπήσεις που διεξάγονται την ίδια χρονική περίοδο, στο ίδιο πολιτικό κλίμα συχνά εμφανίζουν μεταξύ τους σημαντικές αποκλίσεις), όσο και αν γνωρίζουμε ότι δεν περιορίζονται στο να μετρούν θέσεις, τάσεις, στάσεις, διαθέσεις, αλλά και ότι ενίοτε χαλκεύουν, χειραγωγούν τη λαϊκή βούληση, αναμιγνύοντας την «αλήθεια» και την πληροφορία με την προπαγάνδα, εντούτοις τροποποιούν σοβαρά τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού, διαμορφώνοντας την πολιτική ατζέντα. Μετράει η επίφαση της εγγύησης της επιστήμης, το (όποιο) «φορτίο» πολιτικής πληροφορίας, το «ένδυμα» του μικρού δημοψηφίσματος, η «αλίευση» απευθείας μέσα από το σώμα των πολιτών, ο ευφημισμός «σύγχρονη έκφραση της άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας».

Οσο για τον πολίτη, μολονότι υφίσταται πλύση εγκεφάλου (οι πεποιθήσεις του δεν προλαβαίνουν να ωριμάσουν ελεύθερα μέσα από ένα δημόσιο διάλογο, από την αντιπαράθεση ιδεών και προγραμμάτων), κολακεύεται. Οι δημοσκοπήσεις διαβεβαιώνουν για την ύπαρξη των πολιτών εν γρηγόρσει, την ύπαρξη της κοινής γνώμης. Ακόμη, η δημοσκόπηση, πειστική ή όχι, λειτουργεί λίγο σαν την εμπορική διαφήμιση. Ο πολίτης – καταναλωτής δεν πληροφορείται, δεν υποκινείται να ενδιαφερθεί, βομβαρδίζεται. Υπό τη συνεχή πίεση των επαναλαμβανόμενων προβλέψεων, νιώθει περιττή κάθε προσωπική του ανάμιξη. Ετσι, όχι μόνο δεν συμμετέχει, αλλά και αδιαφορεί…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...