Κράτος

Το πέρας του κράτους

Posted on Οκτώβριος 2, 2010. Filed under: Κράτος, Ξυδάκης Νίκος |

Η περαίωση των φορολογικών εκκρεμοτήτων, έτσι όπως επιχειρείται, βιαστική και αγχωμένη, δέχεται σκληρή κριτική και δικαίως. Επιχειρείται η είσπραξη γρήγορου ρευστού, με ορισμό ποσών κατ’ αποκοπήν· εις αντάλλαγμα, ο φορολογούμενος κερδίζει το ανέλεγκτο και το ακαταλόγιστο: δίκαιοι και άδικοι, έντιμοι και κλέφτες θα πληρώσουν τα ίδια και θα αποδοθούν λευκοί, ίδιοι. Ακόμη και εκδότες πλαστών και εικονικών τιμολογίων θα ωφεληθούν: η απάτη αποτιμάται σε μερικές χιλιάδες ευρώ και διαγράφεται ως μη γενομένη.

Αυτή είναι η ουσία της περαίωσης: η ισοπέδωση δικαίων και αδίκων· το δημοκρατικό κράτος αντί να διαφυλάττει την ευνομία, επιβραβεύει την ανομία. Αυτή η αντιστροφή συνιστά ήδη σφοδρό πλήγμα στην υπόσταση του κράτους ως εγγυητή της νομιμότητας και της ισοπολιτείας. Το μήνυμα είναι τρομακτικό: ο κλέφτης δικαιώνεται.

Κι ακόμη βαθύτερα: το σημερινό κράτος, ευρισκόμενο υπό την απειλή κατάρρευσης, δεν τολμά να μεταρρυθμίσει και να εξυγιάνει, αλλά ομολογεί την πλήρη αδυναμία του να ελέγξει τους ελεγκτές, ομολογεί ότι αδυνατεί να υποχρεώσει τους υπαλλήλους του να εντοπίσουν τους φοροφυγάδες, ομολογεί ότι δεν μπορεί να πατάξει τη διαφθορά των κρατικών λειτουργών. Δηλαδή, η νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση ομολογεί ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει. Κι όμως, ανέλαβε να εφαρμόσει ένα δρακόντειο πακέτο μέτρων λιτότητας και αναδιαρθρώσεων, που όμοιό του δεν έχει γνωρίσει η χώρα μετά τον πόλεμο. Τα μέτρα λιτότητας εφαρμόζονται, πράγματι, βυθίζοντας τη χώρα σε ύφεση δυσβάστακτη. Πού είναι όμως οι αναδιαρθρώσεις; Πού είναι το δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα; Πού είναι η επανίδρυση του κράτους, του περιγραφόμενου ως φαύλου και διεφθαρμένου; Πώς πλήττεται η παραοικονομία και το μαύρο χρήμα; Με την ηθική αθλιότητα της περαίωσης; Με την ατιμωρησία των επίορκων λειτουργών και την επιβράβευση των κλεπτοκρατών; Η απογοήτευση των έντιμων είναι μεγάλη· σύντομα θα φανερωθεί και τρομερή.

  • Του Nικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, Σάββατο, 2 Oκτωβρίου 2010
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Νέο» ή απλώς κράτος;

Posted on Νοέμβριος 9, 2009. Filed under: Κράτος, Μπακουνάκης Νίκος |

Επανίδρυση του κράτους, πριν- και μάλιστα επισήμως. Νέο κράτος τώρα, έστω και ως δημοσιογραφικές πληροφορίες. Τελικά τι συμβαίνει με αυτό το κράτος; Το ελληνικό προφανώς. Μήπως η ελαστικότητα είναι η ιδιότητα που το χαρακτηρίζει;

Η επανίδρυση ήταν ένα είδος προγραμματικής διακήρυξης της Νέας Δημοκρατίας και του κ. Κώστα Καραμανλή, που σιγά σιγά εξατμίστηκε και εξαφανίστηκε μέσα στη σκόνη της νεοδημοκρατικής κυβερνητικής εξουσίας. Ηταν μια προγραμματική διακήρυξη που, μαζί με τη σεμνότητα και την ταπεινότητα, σαγήνευσε ένα μέρος του εκλογικού σώματος, αυτό που έδωσε, τότε, την πλειοψηφία στον κ. Καραμανλή. Αλλά αυτή η επανίδρυση δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια απάτη. Ηταν καλύτερα η ευφημιστική ονομασία μιας άλλης διαδικασίας που θα την ονομάζαμε επαναστελέχωση. Να φύγουν οι πασόκοι, να έρθουν στις θέσεις τους οι νεοδημοκράτες. Δηλαδή η επανίδρυση δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την κομματικοποίηση του κρατικού μηχανισμού, της εν στενή και εν ευρεία εννοία δημόσιας διοίκησης.

Το ΠαΣοΚ, στην κυβέρνηση πλέον, έφερε στον δημόσιο λόγο τον όρο «νέο κράτος». Μετά την επανίδρυση και τις περιπέτειές της, το νέο κράτος μάς κάνει να είμαστε απέναντί του επιφυλακτικοί. Αλήθεια τι σημαίνει νέο κράτος; Μήπως σημαίνει απλά κράτος που πρέπει να λειτουργεί με διαφάνεια, με ισονομία, με ανοιχτές διαδικασίες κτλ. κτλ., δηλαδή με όλα τα αυτονόητα πράγματα.

Στην πολιτική ιστορία το επίθετο «νέο» έχει εμφανιστεί σε πολύ συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους. Στον 19ο αιώνα προσδιόριζε το αίτημα για εθνικά κράτη, μετά τη διάλυση των πολυεθνικών αυτοκρατοριών. Η νέα Ιταλία, η νέα Ουγγαρία, η νέα Ελλάδα. Η Νέα Ευρώπη των μεγάλων ευρωπαίων ρομαντικών του 19ου αιώνα, του Ματσίνι, του Ουγκό και άλλων, ήταν ακριβώς η ήπειρος των νέων εθνικών κρατών.

Το «νέο» το διεκδίκησαν αργότερα τα φασιστικά καθεστώτα. Ο Μεταξάς πρόβαλε το δικό του «νέο κράτος», στο πρότυπο του μουσολινικού νέου κράτους. Ηταν προφανώς η ευφημιστική ονομασία μιας δικτατορίας, που χρησιμοποίησε όλους τους διαθέσιμους μηχανισμούς προπαγάνδας και πειθαναγκασμού, έστω και αν καθιέρωσε την Κυριακή αργία και την κοινωνική ασφάλιση. Στο άκουσμα λοιπόν του «νέου κράτους» κουμπωνόμαστε γιατί έχουμε τουλάχιστον μια χειροπιαστή εφαρμογή.

Ούτε επανίδρυση λοιπόν ούτε νέο κράτος. Κράτος, σκέτο. Το κράτος έχει συνέχεια, θεσμούς, μερικοί από τους οποίους ταυτίζονται με την ηλικία του ελληνικού κράτους, υπάρχει πέρα από τα κόμματα και τους πολιτικούς. Εχουμε ανάγκη από ένα σύγχρονο κράτος. Και θα λέγαμε από ένα εκσυγχρονισμένο κράτος αν ο όρος «εκσυγχρονισμός» δεν είχε τόσο παρεξηγηθεί και γελοιογραφηθεί στο πρόσφατο παρελθόν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κυβέρνηση και κόμματα

Posted on Νοέμβριος 9, 2009. Filed under: Κράτος, Κυβέρνηση, Κόμματα, Ρωμαίος Γιώργος |

  • Γιώργος Ρωμαίος | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Τα δύο κόμματα εξουσίας βρίσκονται στην πλέον, ίσως, κρίσιμη φάση της ιστορίας τους. Στο ΠαΣοΚ η απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να επιβάλει την αποσύνδεση του κόμματος από την κυβερνητική εξουσία και τη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων και του δημοσίου χρήματος δεν «αρέσει» στους καρεκλοκένταυρους του κόμματος. Η αντίδρασή τους εκδηλώθηκε στο Εθνικό Συμβούλιο με την καταψήφιση από 290 μέλη του νέου γραμματέα, που είχε προταθεί από τον πρόεδρο του Κινήματος.

Στη Νέα Δημοκρατία αναζητείται «παρηγοριά» για τη βαριά εκλογική ήττα με την εκλογή νέου αρχηγού. Ενας μήνας έχει αναλωθεί με τα διαδικαστικά. Ουδεμία συζήτηση για τα αίτια της ήττας. Ούτε βέβαια συζήτηση για «αλλαγή πορείας». Το μόνο θετικό η υιοθέτηση της διαδικασίας Παπανδρέου για την εκλογή του αρχηγού από την κομματική βάση. Ισως είναι χρήσιμο και διδακτικό για τα δύο κόμματα εξουσίας να υπενθυμίσουμε τις απόψεις-υποθήκες του Ελευθερίου Βενιζέλου: «Οταν δεν έχωμεν καλώς οργανωμένα πολιτικά κόμματα, η πολιτική ζωή της χώρας δεν δύναται παρά να ωθηθή εις αποτυχίαν, εις όλεθρον».

«Εχει ανάγκην ο λαός να παρακολουθή τους αιρετούς αυτού άρχοντας κατά την δράσιν αυτών και κατά πάσαν στιγμήν. Εάν δεν τους παρακολουθή, δεν ημπορεί να είναι βέβαιος ότι εκείνοι, ους εκάστοτε εξέλεξεν, ασκούσιν την εντολήν πάντοτε σύμφωνα με τας ευχάς του, τας επιθυμίας του και το πραγματικόν συμφέρον.

»Κάθε αρχή ανεξέλεγκτος είναι φυσικόν να εκτρέπεται. Και οι αντιπρόσωποι επομένως του λαού και ο βουλευτής, ακόμη και ο Κυβερνήτης, εάν διαρκώς δεν αισθάνονται το όμμα του ελέγχοντος, είναι φυσικόν και είναι ανθρώπινον να παραστρατήσουν ενίοτε. Ο μόνος επομένως τρόπος όπως οι εκάστοτε εκλεγόμενοι υπό του λαού διά την άσκησιν της αρχής παρακολουθούνται και ελέγχονται είναι όπως ο λαός, ου την εντολήν εκτελούν, παρακολουθεί αυτούς διά να στηρίζη εις τας στιγμάς τας δυσμενείς, αλλά και να συνέχη αυτούς προς το κοινόν συμφέρον. Διά να επιτευχθούν όλα αυτά είναι ανάγκη να οργανωθή το Κόμμα των Φιλελευθέρων εις οργάνωσιν πραγματικώς ζωντανήν».

Σαφής ο ρόλος των κομμάτων. Σαφής, κατά τον Βενιζέλο, και ο ρόλος του αρχηγού:

«Ας μην ομιλώμεν κατά των πολιτικών κομμάτων. Να ευχόμεθα όπως τα πολιτικά κόμματα να ευτυχήσουν να ανεύρουν ηγέτας, οι οποίοι να γνωρίζουν ότι έρχονται εις την εξουσίαν διά του κόμματός των, αλλ΄ ότι έρχονται εις την εξουσίαν αποφασισμένοι να μη γίνουν όργανα του κόμματος αυτών, θυσιάζοντες το γενικόν συμφέρον διά το συμφέρον του κόμματός των. Να αποβλέπουν μόνο προς εξυπηρέτησιν του γενικού συμφέροντος, ιστάμενοι όσον το δυνατόν υψηλότερον, διά να κατορθώσωσι να εναρμονίζωσι τα αντίθετα συμφέροντα, τα οποία είναι οξύτατα εις τον κόσμον.

»Αν δεν έχετε τοιούτους άνδρας, αποφασισμένους να μη γίνονται όργανα των κομμάτων, αλλά φροντίζοντας να εναρμονίσουν κατά τον καλύτερον τρόπον τα αντίθετα συμφέροντα προς εξυπηρέτησιν του γενικού καλού, τίποτε καλόν να μην περιμένετε».

Αυτά τα έλεγε ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον Δεκέμβριο του 1928 στη Βουλή, κατά τη συζήτηση του νόμου για την εκλογή Γερουσίας. Πέρασαν από τότε 61 χρόνια. Ως και τη Μεταπολίτευση ο κοινοβουλευτικός βίος της χώρας πέρασε βαθιά κρίση με επιστέγασμα την επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών. Αλλά και στα τριάντα πέντε χρόνια της Μεταπολίτευσης, χρόνια πολιτικής ομαλότητας και κοινοβουλευτικής σταθερότητας, κυβερνούσαν τα κόμματα.

Τον δρόμο που είχε χαράξει ο Ελευθέριος Βενιζέλος ακολουθεί σήμερα ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Είναι μονόδρομος. Είναι η μεγάλη πρόκληση της Ιστορίας. Για το μέλλον των κομμάτων. Για το μέλλον της χώρας. Για την οικοδόμηση δίκαιου κράτους και δίκαιης κοινωνίας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΡΕΧΕΙ…

Posted on Νοέμβριος 9, 2009. Filed under: Κράτος, Ψυχάρης Σταύρος |

  • Του ΣΤΑΥΡΟΥ Π. ΨΥΧΑΡΗ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Η εξαγγελία του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου για ριζική αλλαγή στο κράτος και απαλλαγή της διοικήσεως από τη μάστιγα των κομματικών εναγκαλισμών (που γεννούν και συντηρούν τη φαυλότητα) είναι η τέταρτη κατά χρονολογικήν σειράν. Εχουν προηγηθεί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, το 1964, μετά τη μεγάλη εκλογική νίκη της υπό τον Γεώργιον Παπανδρέου Ενώσεως Κέντρου, ο Μένιος Κουτσόγιωργας, το φθινόπωρο του 1981, μετά τον ιστορικό θρίαμβο του ΠαΣοΚ υπό τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, και ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος προτού γίνει πρωθυπουργός μίλησε για επανίδρυση του κράτους.

Τι μας διδάσκουν οι τέσσερις αυτές περιπτώσεις; Ας δούμε την ιστορία από την αρχή…

Οι εκλογές του 1964 με τον θρίαμβο της Ενώσεως Κέντρου σήμαναν την αρχή της μεγάλης αλλαγής, με τον τερματισμό μιας πολυετούς περιόδου κυριαρχίας της Δεξιάς. Η κυβέρνηση της ΕΚ βρέθηκε μπροστά σε ένα μεγάλο πρόβλημα- η δημόσια διοίκηση ήταν στα χέρια της Δεξιάς και η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων δεν επέτρεπε ουσιώδεις αλλαγές. Τότε ο κ. Κ. Μητσοτάκης ως υπουργός Οικονομικών βρήκε τον τρόπο ριζικής αλλαγής στα πρόσωπα. Εφερε στη Βουλή τον νόμο περί 35ετίας των δημοσίων υπαλλήλων, με την ψήφιση του οποίου απεμακρύνθησαν σχεδόν όλοι οι επικεφαλής των δημοσίων υπηρεσιών.

Βεβαίως η κίνηση αυτή δεν είχε συνέχεια και συνέπειες, αφού η πτώση της κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου με την αποστασία του 1965 άφησε στα χαρτιά την αποκομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης.

Ανάλογα μέτρα έλαβε (επιτυχώς αυτός) ο Μένιος Κουτσόγιωργας, το 1981, με την κατάργηση των γενικών διευθυντών όλων των υπουργείων κλπ., εν μια Κυριακή (όπως θα μπορούσε να αφηγηθεί και ο κ. Χρ. Παπουτσής, σύμβουλος τότε του υπουργού Προεδρίας). Η περίπτωση του κ. Κώστα Καραμανλή (η περιβόητη επανίδρυση του κράτους) έμεινε προεκλογικό σύνθημα και μετεκλογική φενάκη.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός μοιάζει αποφασισμένος να κάνει τη μεγάλη αλλαγή στη δημόσια διοίκηση. Θέλει να διαχωρίσει τη διοίκηση από το κόμμα, θέλει υπερκομματικές επιλογές. Εξ ου και οι μεγάλες καθυστερήσεις στις επιλογές των προσώπων που θα αναλάβουν Γενικές Γραμματείες κλπ. Ολοι οι πολίτες, ή, τουλάχιστον, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, επικροτούν την απόφαση του Πρωθυπουργού. Και ορθώς, αφού οι πρώτες τοποθετήσεις δείχνουν όντως αξιοκρατικές. Εκείνο που ασφαλώς δεν μπορεί να επικροτηθεί είναι το ότι η διοίκηση μοιάζει να υφίσταται αγκύλωση επειδή δεν έχουν ακόμη διορισθεί οι οιονεί στενοί συνεργάτες των υπουργών.

Θα ήταν ατυχής δικαιολογία η επίκληση αυτής της εκκρεμότητας για τυχούσα καθυστέρηση του προσδοκωμένου κυβερνητικού έργου, καθώς ο χρόνος τρέχει…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ζητείται κράτος

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Κράτος, Παπαχελάς Αλέξης |

Κάποτε, πολύ παλιά, υπήρχε κράτος που λειτουργούσε στην Ελλάδα. Γενικοί διευθυντές που ήξεραν τα θέματά τους και είχαν άποψη και τσαγανό και υπηρεσιακοί παράγοντες που έλεγαν ΟΧΙ στον υπουργό. Αυτή η ραχοκοκαλιά του κράτους δημιουργήθηκε επί Ελευθερίου Βενιζέλου και επιβίωσε πολλών πολιτικών καταστάσεων. Υπέστη μεγάλο πλήγμα με την καθιέρωση της 35ετίας που στέρησε το Δημόσιο από πολύτιμη γνώση, επλήγη καίρια από τους λοχαγούς που έστειλε η χούντα στα υπουργεία και αποτελειώθηκε με την περίφημη κατάργηση του θεσμού των γενικών διευθυντών από τον Μένιο Κουτσόγιωργα. Από εκεί και πέρα υιοθετήθηκε ένα ιδιότυπο μοντέλο διακυβέρνησης που δεν έχει τίποτα να κάνει με σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα.

Ξεκινήσαμε, επί των ενδόξων ημερών της πρώτης περιόδου του ΠΑΣΟΚ, με έναν εισπράκτορα ο οποίος παραδιοικούσε το υπουργείο Δικαιοσύνης. Και φτάσαμε με την… επανίδρυση του κράτους σε έναν πρώην εφοριακό ο οποίος παραδιοικούσε την ΕΛ.ΑΣ. και την ΕΥΠ, έναν πρώην υπάλληλο του ΟΤΕ που «καθάριζε» στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και διάφορους «τύπους της πιάτσας» σε καίρια πόστα δίπλα σε υπουργούς. Πρόκειται, δυστυχώς, σε ορισμένες περιπτώσεις (όχι απαραίτητα τις προαναφερθείσες) για ανθρώπους που δεν είχαν το καλύτερο όνομα στις υπηρεσίες τους και οι οποίοι ήταν γνωστοί περισσότερο για την ευελιξία και το πόσο «καταφερτζήδες» ήταν, παρά για το ήθος και τον επαγγελματισμό τους.

Είναι άνθρωποι που παρεισφρέουν στα πολιτικά γραφεία βουλευτών πουλώντας εξυπηρετήσεις, βρίσκουν χρήματα για τις προεκλογικές εκστρατείες και γενικά παίζουν τον ρόλο του παρατρεχάμενου. Μόλις όμως ο πολιτικός στον οποίον πόνταραν, γίνει υπουργός ή δήμαρχος αρχίζει το μεγάλο γλέντι. Εχουν, βλέπετε, κερδίσει την εμπιστοσύνη του «αφεντικού» και του υπόσχονται πως «καθαρίζουν» τα πάντα χωρίς ο ίδιος να ξέρει ποιος, με ποιον, με πόσα και πού.

Πίσω από κάθε σκάνδαλο θα βρείτε έναν ή δύο από αυτούς τους σκοτεινούς, αλλά και «ωραίους» τύπους, οι οποίοι μάλιστα έχουν τη συνήθεια να συχνάζουν στα ίδια στέκια και να συμμετέχουν σε ένα χαλαρό και άτυπο δίκτυο αλληλοϋποστήριξης και επαγγελματικής αποκατάστασης σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. Στο σκάνδαλο με τα ταμεία, στο Βατοπέδι, στις άγονες γραμμές, στο «γάλα», παντού θα βρείτε τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων. Το κακό είναι πως η Ν.Δ. ως παράταξη αντέγραψε το επιτυχημένο αυτό μοντέλο του ΠΑΣΟΚ και πίστεψε πως έτσι μπορείς να κυβερνήσεις τον τόπο.

Θα ήταν όμως άδικο να τα ρίξουμε όλα στους παρατρεχάμενους και να αθωώσουμε τα αφεντικά τους. Το 2004 τα στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή μπορούσαν να πάρουν όποιον ήθελαν από την αγορά και τον κρατικό μηχανισμό για να στελεχώσουν τα γραφεία τους. Υπήρχε ένας αέρας ανανέωσης και ελπίδας που θα ωθούσε πολλούς στην ιδέα της προσφοράς στον τόπο. Δυστυχώς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, επελέγησαν οι διαπρέψαντες στην κομματική ή συνδικαλιστική καμαρίλα με κριτήριο το «αν ήξεραν τα κόλπα». Στέλεχος του ΠΑΣΟΚ διηγούνταν με χιούμορ πως τον πρώτο μήνα διακυβέρνησης της Ν.Δ. «ένας δικός του» δέχθηκε τηλεφώνημα «συμβούλου» νέου υπουργού, ο οποίος τον ρώτησε με θράσος «ρε συ, εκείνη την κομπίνα με τις επιδοτήσεις πώς τη στήνουνε;».

Εχουμε φτάσει σε σημείο που το μεν κράτος δεν λειτουργεί, οι δε πολιτικοί ασχολούνται μόνο με «τα κόλπα» και γι’ αυτό η χώρα έχει φτάσει όπου έχει φτάσει. Κανείς μας δεν έχει απάντηση ούτε στο ερώτημα πώς ξαναφτιάχνεις κράτος στην Ελλάδα ούτε στο πώς καθαρίζεις το σύστημα από τη συσσωρευμένη σαπίλα. Προς το παρόν, οι διψασμένοι «πράσινοι κολλητοί και παρατρεχάμενοι» ετοιμάζονται για τη δική τους επέλαση με τη βεβαιότητα πως τίποτα δεν θα αλλάξει ούτε και θα τους σταματήσει…

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υδροκέφαλο κράτος

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Δημόσια διοίκηση, Κράτος | Ετικέτες: |

  • Από το 2004 δημιουργήθηκαν 695 νέες δημόσιες υπηρεσίες και 467 αμειβόμενες επιτροπές, ανέφερε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Φίλιππος Πετσάλνικος σε πρόσφατη ερώτηση για τον υδροκεφαλισμό της δημόσιας διοίκησης.
  • Δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία, αλλά παράπλευρη συνέπεια του πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Παντού στον δυτικό κόσμο, η αποδυνάμωση του κράτους (χάριν της ελευθερίας των αγορών) δημιούργησε γόνιμο «έδαφος» για την άνθηση ακριβώς νέων υπηρεσιών και αμειβόμενων επιτροπών εκτός παλαιών μηχανισμών, ώστε να εξισορροπηθεί η απόσυρση του κράτους από τις ελεγκτικές του αρμοδιότητες. Στη χώρα μας αυτό έλαβε σχεδόν τραγικές διαστάσεις, αν σκεφθεί κανείς ότι πάνω στην παχυδερμική, γραφειοκρατική, σπάταλη, αντιπαραγωγική «μηχανή» (πάνω από ένα εκατομμύριο υπάλληλοι), χτίστηκαν άτσαλα και απροσχεδίαστα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας (πλην δυο-τριών φωτεινών εξαιρέσεων) νέες υπηρεσίες, νέες ανεξάρτητες αρχές, που διόγκωσαν την αδράνεια, την ανευθυνότητα και το χάος. Εξωτερικοί ελεγκτές επιβλέπουν (;) τις υπηρεσίες εσωτερικού ελέγχου ή τις συμβάσεις έργων, προμηθειών, παροχής υπηρεσιών, σύμβουλοι απαρτίζουν επιτροπές, επιστημονικοί συνεργάτες αναλαμβάνουν μελέτες. Ταυτόχρονα προσλαμβάνονται έκτακτοι για να κλείσουν τις άμεσες «τρύπες» στον κεντρικό «κορμό» (ενώ πολλοί μάχιμοι βαλτώνουν σε μη παραγωγικές θέσεις). Δεν είναι τυχαίο ότι το 46% των συνολικών προσλήψεων στο Δημόσιο (που αποτελούν το 25% όλων των προσλήψεων) αφορούν θέσεις προσωρινής απασχόλησης. Μια τεράστια νέα τάξη εργαζομένων «τακτοποιείται» για λίγο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή μέσω κοινοτικών προγραμμάτων απόκτησης εργασιακής εμπειρίας (stage), σε θέσεις που έπειτα «παλεύεται» να διατηρηθούν με τροπολογίες (όπως παλαιότερα των μαθητευόμενων των ασφαλιστικών ταμείων και πρόσφατα των εργαζομένων σε αρχαιολογικούς χώρους). Σύντομα προστίθενται στη διογκούμενη μάζα των συμβασιούχων που διαμαρτύρονται στους δρόμους.
  • Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στις νέες υπηρεσίες και επιτροπές, οι περισσότερες από τις οποίες απασχολούν υπαλλήλους, γραμματείς, εισηγητές, που αποζημιώνονται και ανά συνεδρίαση, για να καταλήξουν συχνότατα σε… προσχέδια πορισμάτων, που ανατίθενται σε ιδιωτικές εταιρείες για τη διενέργεια έναντι δεκάδων χιλιάδων ευρώ μελετών ή τη σύνταξη προτάσεων. Αλλες πάλι αντί να ξεμπλοκάρουν, αγκυλώνουν περαιτέρω τις αδρανείς δομές. Τα μέλη τους, συχνά, αντί να συνεργάζονται, κινούνται ανταγωνιστικά μεταξύ τους υποκινούμενα από τη διάθεση εξυπηρέτησης της ιδιαίτερης πελατείας τους.
  • Αποδυναμωμένο, κατακερματισμένο, υδροκέφαλο Δημόσιο. Εκείνο που πιο αποτελεσματικά καταφέρνει είναι να μεταποιεί κάθε νέα υπηρεσία σε παρασιτική «παραφυάδα» παρατρεχάμενων. Διότι δεν έχει εγκαταλειφθεί το κομματικό εμπόριο των θέσεων, η ρουσφετολογία, η συναλλαγή, η ιδιοτέλεια, η λογοδοσία όχι στην κοινωνία, αλλά στην πολιτική εξουσία.
  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Στοχασμοί για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ακροδεξιά, Εξουσία, Θεσμοί, Κράτος, Κουκουλοφόροι | Ετικέτες: |

  • Οσο παράδοξο κι αν ακουστεί, αν ζούσε σήμερα ο Εντμουντ Μπερκ πιθανόν να είχε συμφωνήσει, καταρχήν, με όσους κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο. Ποιος είναι ο Εντμουντ Μπερκ; Ιρλανδικής καταγωγής πολιτικός και στοχαστής που έζησε από το 1729 έως το 1797. Εχει περάσει στην ιστορία των πολιτικών ιδεών ως ο θεωρητικός του συντηρητισμού, ήταν όμως κι ένας από τους πλέον αυστηρούς κριτικούς του. Ο Μπερκ έχασε την έδρα του στη Βουλή των Κοινοτήτων όταν κατέκρινε τη βρετανική κυβέρνηση των Τόρις, θεωρώντας ότι με την άκαμπτη και αυταρχική πολιτική της προκάλεσε την Αμερικανική Επανάσταση. Πίστευε ότι εκεί που είχε πάει το πράγμα, η Μεγάλη Βρετανία όφειλε να παραχωρήσει την ανεξαρτησία στην Αμερική. Οπως πίστευε ότι μπορούσε όλο αυτό να είχε αποφευχθεί. Πώς; Με μεταρρυθμίσεις και παραχωρήσεις, οι οποίες, εφόσον πραγματοποιούνταν στο σωστό χρονικό σημείο, θα έδιναν τις απαραίτητες ανάσες προκειμένου να μην επέλθει τέτοια ριζική ανατροπή.
  • Ο Μπερκ δεν ήταν φίλος των επαναστάσεων, όμως ήταν πολέμιος της δουλείας, ενώ πίστευε σε μεγαλύτερες ελευθερίες για τους Ινδούς υπηκόους. Γενικά, υπήρξε υπέρμαχος ιδεών που ήταν ελάχιστα δημοφιλείς στην εποχή του και στη χώρα του. Η απόλυτη αποξένωσή του ήλθε το 1790, όταν δημοσίευσε τους περίφημους «Στοχασμούς πάνω στη Γαλλική Επανάσταση», μέσα από τους οποίους εξέφραζε την αντίθεσή του στους σκοπούς των Ιακωβίνων: την κατάργηση της μοναρχίας, της θρησκείας, της ιδιωτικής περιουσίας κτλ. Ηταν αυτού του τύπου οι ριζοσπαστισμοί που, κατά τον Μπερκ, οδηγούσαν στις ακρότητες και από εκεί σε μια νέου είδους τυραννία. Θα πρέπει να χαμογελούσε με νόημα όταν το 1794 η Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου έπαιρνε κεφάλια, όμως δεν έζησε αρκετά για να δει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τη γκιλοτίνα – κι όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
  • Οι φιλελεύθεροι φίλοι του, πάντως, τον απομόνωσαν κι ας τους φώναζε ότι το 1789 ουδεμία σχέση είχε με την Αγγλική Επανάσταση του 1688, όπως ισχυρίζονταν εκείνοι, διότι, στην ουσία, το αγγλικό 1688 δεν ήταν επανάσταση αλλά μια σειρά δραστικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σταδιακά στην αποκατάσταση της τάξης. «Είμαι ένας φιλόσοφος της πράξης», έλεγε, εννοώντας ότι ήταν ένας πραγματιστής που πίστευε ότι οι αφηρημένες ιδέες και αρχές δεν έχουν θέση στην πολιτική.
  • «Οταν τα παιδιά σου ζητάνε ψωμί, δεν είναι δυνατόν να τους πετάς πέτρες», είχε πει οργισμένος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η ειρωνεία είναι ότι αν έβλεπε σήμερα «τα παιδιά να πετάνε πέτρες», όσο κι αν τα κοιτούσε με απαξίωση, η οργή του μάλλον θα στρεφόταν εναντίον του συστήματος, που άφησε να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Βεβαίως, μπορεί τα συγκεκριμένα «παιδιά» να μη βλέπουν με καλό μάτι τυχόν μεταρρυθμίσεις, αυτό όμως που όφειλε να πράξει η Πολιτεία συνολικά, να μεταβάλει βασικές πτυχές της εγχώριας πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης (από τη διαφθορά έως την παιδεία και την οικονομία), δεν το έπραξε. Ποιοι κερδίζουν απ’ το χάος; Τα ακραία στοιχεία που φοβόταν ο κύριος Μπερκ: οι κουκουλοφόροι και οι ακροδεξιοί. Αμφότεροι φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Ας πρόσεχε.
  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα όρια του κεϊνσιανισμού

Posted on Μαρτίου 18, 2009. Filed under: Διεθνής Οικονομική κρίση, Κράτος, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Ποιος είναι ο άλλος εφικτός κόσμος; Μπορεί να είναι κεϊνσιανός, όπως πολλοί ισχυρίζονται τελευταία; Πώς μπορεί αυτός να είναι «δίκαιος» και παραγωγικός συνάμα; Μπορεί να επιδοτεί τους αγρότες του πρώτου κόσμου και να μη λιμοκτονούν οι αγρότες του τρίτου; Πώς θα δημιουργηθούν πραγματικά κίνητρα για αύξηση της παραγωγής και όχι μεταφυσικά, όπως ο σταχανοβιτισμός; Ποια είναι η νοτιοευρωπαϊκή απάντηση στην αποκαλούμενη «(νεο) φιλελεύθερη κοινοτιστική αγγλο-σαξονοποίηση»; Φοβάμαι ότι η απάντηση δεν υπάρχει, και αυτό γιατί από την ανάλυση της Αριστεράς λείπει (βολικά;) αυτό που ο Μαρξ ονόμαζε οικοδόμημα. Η οικονομία…

Οι κεϊνσιανές πολιτικές που έκαναν το ευρωπαϊκό μεταπολεμικό θαύμα έχουν όρια. Και σε έκταση και σε βάθος χρόνου. Και αυτό, γιατί η αίσθηση της φτώχειας αλλάζει ανάλογα με το επίπεδο ευημερίας κάθε κοινωνίας. Στην κατεστραμμένη Ευρώπη υπήρχε νόημα να χρηματοδοτείς κάποιον για να ανοίγει τρύπες και μετά να τις κλείνει. Τα χρήματα που του έδινε το κράτος γι’ αυτήν την αντιπαραγωγική εργασία δημιουργούσαν ζήτηση, αλλά για χαμηλής εξειδίκευσης, και συνεπώς τοπικά, προϊόντα (τρόφιμα, ένδυση, στέγη).

Σήμερα, αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως φτωχοί στις κοινωνικές έρευνες (και ψηφίζουν ως οργισμένοι στις εκλογές) έχουν κατακτήσει το βιοτικό επίπεδο που η τοπική παραγωγή μπορεί να τους προσφέρει. Είναι οιονεί φτωχοί, διότι επιθυμούν ένα καταναλωτικό πρότυπο που προσφέρει μόνον η παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Οι πολίτες σήμερα συγκρίνουν αφενός την άνοδο του βιοτικού επιπέδου που είχαν τα τελευταία χρόνια με τη στασιμότητα (ή και την πιθανή υποχώρηση) και το δικό τους καταναλωτικό πρότυπο με εκείνο των εγχώριων ή εξωχώριων «ελίτ». Επιθυμούν το καλό αυτοκίνητο, τα ταξίδια στο εξωτερικό, τις ηλεκτρονικές συσκευές τελευταίου τύπου κ. λπ. Η νέα ζήτηση δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από την εγχώρια παραγωγή και οι επιδοτήσεις όχι μόνο δεν φτιάχνουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην εθνική οικονομία, αλλά αντιθέτως ενισχύουν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των πιο φιλελεύθερων και παραγωγικών οικονομιών που παράγουν αυτά τα νέα προϊόντα.

Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι ότι η παραγωγικότητα δεν επιτυγχάνεται με διόγκωση του κράτους και αύξηση των επιδοτήσεων σε αντιπαραγωγικούς τομείς, όπως μέχρι σήμερα οι εθισμένες στον κρατισμό κοινωνίες έχουν συνηθίσει. Αρα, οι συκοφαντημένες «πολιτικές ελίτ» της Δυτικής Ευρώπης έχουν ένα πραγματικό πρόβλημα. Ξέρουν κατ’ αρχήν ότι οι κεϊνσιανές πολιτικές είναι αδιέξοδες, πολιτικά και οικονομικά. Οικονομικά είναι σαφές και μόνον οι γνήσιοι κομμουνιστές δεν το καταλαβαίνουν. Πολιτικά είναι αδιέξοδες, διότι η νέου τύπου ευημερία που προσδοκά η μεσαία τάξη δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί από τις επιδοτήσεις. Και 3.000 ευρώ ανά μήνα να πάρουν οι αγρότες, θα θελήσουν 3.500 τον επόμενο χρόνο.

Αν πρέπει να κατηγορήσει κάποιος για κάτι τις «πολιτικές ελίτ» της Ευρώπης είναι ότι δεν προσφέρουν ένα νέο, αλλά σε πραγματικές βάσεις, όραμα στους πολίτες. Γνωρίζουν ότι πρέπει να κάνουν τομές, αλλά τις κάνουν σαν να ντρέπονται. Δεν πρωτοπορούν και δεν εξηγούν. Τις παρουσιάζουν ως αναγκαίο κακό. Συντηρούν, όμως, έτσι, μαζί με τις πολλαπλώς βολεμένες πνευματικές ελίτ, τους αντιπαραγωγικούς μύθους που τελικά όχι μόνο δεν αυξάνουν την ευημερία, αλλά σταδιακά τη μειώνουν ενισχύοντας τη δυσφορία της μεσαίας τάξης.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κράτος – μπαταχτσής!

Posted on Μαρτίου 18, 2009. Filed under: Κράτος |

  • Eξαγριωμένος ο φίλος επιχειρηματίας – εργολάβος στην επαρχία: ως να μην έφθανε που το Δημόσιο του οφείλει (από το 2004!) κάμποσες δεκάδες χιλιάδες ευρώ από έργο το οποίο κατασκεύασε και παρέδωσε, ως να μην έφθανε που η εταιρεία του με το που έκοψε το σχετικό τιμολόγιο πλήρωσε τον αναλογούντα ΦΠΑ (για ποσό που δεν εισπράχθηκε!), αλλά και φορολογήθηκε στο τέλος του οικονομικού έτους, αδιάφορο πάντα αν έγινε η είσπραξη που ενεγράφη ως «έσοδο» ή όχι, έρχεται τώρα το κράτος και «ζητάει» από τη συγκεκριμένη εταιρεία (που από το 2004 μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει καμιά «πράξη» και παραμένει εν λειτουργία μόνο για να μπορεί να διεκδικεί τα… χρεωστούμενα από το Δημόσιο!) να προβεί σε «περαίωση ανέλεγκτων φορολογικών χρήσεων» με τον πολύ γνωστό, άρρητο εκβιασμό «αν δεν κάνεις την περαίωση θα σε ελέγξω…»!
  • Είναι, βεβαίως, αποφασισμένος να μην κάνει καμιά «περαίωση» – ας πάει η εφορία να τον ψάξει εξονυχιστικά, να βρει πως μόνο ανείσπρακτες οφειλές από το Δημόσιο έχει στο «ενεργητικό» της η εταιρεία, «μπας και… φιλοτιμηθεί το κράτος να με ξοφλήσει!». Και το συγκεκριμένο πρόβλημα κάθε άλλο παρά μεμονωμένο είναι: το Δημόσιο εκτιμάται ότι οφείλει σε ιδιώτες επιχειρηματίες που είχαν μαζί του συναλλαγές περί τα… 10 δισ. ευρώ – μόνο στις κατασκευαστικές οφείλει περί τα 2 δισ. και 5 δισ. στις φαρμακοβιομηχανίες και τις εταιρείες προμήθειας ιατρικού υλικού…
  • Τα δικά μου, δικά μου και τα… δικά σου, δικά μου! Γιατί το Δημόσιο όπου μπορεί εισπράττει τον φόρο στην «πηγή» του εισοδήματος (μισθωτοί, συνταξιούχοι), παράλληλα προβαίνει και σε κατ’ εκτίμηση «προείσπραξη φόρου» για το επόμενο οικονομικό έτος, προεξοφλώντας με κάποιο τρόπο και το επίπεδο του προς φορολόγηση εισοδήματος κατηγοριών φορολογουμένων, εισπράττει (και πάντως: επιβάλλει την καταβολή…) του αναλογούντος ΦΠΑ με κάθε τιμολόγιο που εκδίδεται, άσχετα με το πότε το τιμολόγιο θα εισπραχθεί από το ίδιο το Δημόσιο ή από ιδιώτες, αλλά… όταν έρθει η στιγμή να φανεί και το ίδιο συνεπές με τις υποχρεώσεις του μετατρέπεται σε πρώτης τάξεως μπαταχτσή: δεν πληρώνει!
  • Ταυτόχρονα, ενώ οι οφειλές των άλλων προς αυτό επιβαρύνονται με τόκους (συχνά επαχθέστατους και πέρα από τα καλώς εννοούμενα «συναλλακτικά ήθη»), το ίδιο όταν πρόκειται να κάνει επιστροφές φόρου σε κάποιες κατηγορίες φορολογουμένων που… προκατέβαλαν και πέραν του δέοντος τους φόρους τους το κάνει σχεδόν πάντα με καθυστέρηση και άτοκα! Και ως να μην έφθανε αυτή η απαράδεκτη πρακτική του, αν τύχει κάποιος και έχει απαιτήσεις από το Δημόσιο, πρέπει… προηγουμένως να έχει «τακτοποιήσει» (πληρώσει, δηλαδή) τις όποιες τυχόν δικές του υποχρεώσεις προς το Δημόσιο (φόρο εισοδήματος, ΦΠΑ, φόρο κληρονομιάς κ.λπ.), αφού το κράτος δεν δέχεται το αυτονόητο: να προβεί σε συμψηφισμό: τόσα μου θέλεις, τόσα σου θέλω, και να πληρωθεί το υπόλοιπο!
  • Γενικά μπαταχτσής. Γιατί, και στις υποχρεώσεις του προς το ΙΚΑ και τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία το Δημόσιο κατέχει… αξιοζήλευτη θέση στην ιεαρχία των εισφοροδιαφευγόντων, με αποτέλεσμα να δημιουργεί μεγάλα προβλήματα ρευστότητας σε αυτά – συχνά μάλιστα και στοιχειώδους επάρκειας για να καλύπτουν τις τρέχουσες ανάγκες τους. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, πως δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία αυτή η εισφοροδιαφυγή του Δημοσίου, αφού στο τέλος αυτό το ίδιο έρχεται με «έκτακτες» ενισχύσεις να συνδράμει τα ασφαλιστικά ταμεία. Αλλά δεν είναι έτσι…
  • Καταρχήν, η εισφοροδιαφυγή που προκαλείται δημιουργεί προβλήματα στα ταμεία, που με τον χρόνο (και μέχρι να έρθει, πάντα καθυστερημένα και χωρίς… προσαυξήσεις!) σωρευόμενα δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας – και πάνως δυσλειτουργίας. Και έπειτα, το «παράδειγμα» του εισφοροδιαφεύγοντος κράτους εκ των πραγμάτων δημιουργεί «κλίμα» και στους υπόλοιπους εργοδότες, με την «ευκολία» του ψευδοεπιχειρήματος «εδώ το κράτος και δεν πληρώνει εισφορές, εδώ το κράτος δεν μου πληρώνει τις οφειλές που μου έχει, γιατί εγώ να είμαι το κορόιδο;».
  • Αυτή η… συνήθεια του κράτους να οφείλει γενικώς (από εργολάβους και προμηθευτές με τους οποίους συνεργάζεται, μέχρι φορολογουμένους που έχει… υπερφορολογήσει εκ των προτέρων και ασφαλιστικά ταμεία) δεν δημιουργεί απλώς «αρνητικά πρότυπα» στην κοινωνία, αλλά αποδεικνύεται επιβαρυντική του συνολικού κόστους που έχει το κράτος για να λειτουργήσει: «λογικό» είναι οι εργολάβοι δημοσίων έργων που ξέρουν πως θα… πληρωθούν «με το πάσο» του κράτους, να «τσιμπάνε» τις τιμές τους (τρόποι φυσικά και υπάρχουν – ιδίως με την αναποτελεσματικότητα των κρατικών ελέγχων), οι προμηθευτές του (με πρώτους και καλύτερους αυτούς στα φάρμακα και το ιατρικό υλικό – συγκρίνετε τις τιμές που πουλάνε στα δημόσια νοσοκομεία με αυτά που χρεώνουν τα ιδιωτικά!) να χρεώνουν συχνά και στο διπλάσιο τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους…
  • Ενα ατέλειωτο και αδιέξοδο αλισιβερίσι, που αν μη τι άλλο δεν προσιδιάζει σε ένα «σύγχρονο, ευρωπαϊκό, αναπτυγμένο κράτος», όπως τουλάχιστον θέλουν να μας εμφανίζουν το «μαγαζί» οι εκάστοτε εκλεγμένοι διαχειριστές του…

Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γιατί βουλιμιούν για την εξουσία;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Εκλογές, Εξουσία, Κράτος, Κόμματα, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική |

Αλήθεια γιατί στις ημέρες μας η εξουσία ασκεί τόση έλξη και γοητεία στα κόμματα; Το ΠΑΣΟΚ αγωνιά να την κατακτήσει το ταχύτερο δυνατόν. Η Ν.Δ. πασχίζει να την διατηρήσει όσο μπορεί περισσότερο. Ο ΛΑΟΣ προσφέρεται άνευ όρων ως κυβερνητική τσόντα της Ν.Δ. Το ίδιο συμβαίνει και με μερίδα του ΣΥΝ, που θα αποτελούσε αγογγύστως δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ.

Φυσικά, ως ιδιώτες δεν θα αγοράζαμε ποτέ ένα ετοιμόρροπο σπίτι για να στεγαστούμε ούτε θα γινόμασταν μέτοχοι σε μία υπό χρεοκοπία επιχείρηση. Θα ψάχναμε και θα περιμέναμε μια καλύτερη «ευκαιρία». Τι συμβαίνει, λοιπόν, με τους πολιτικούς μας, που διαγκωνίζονται για το ποιος θα έχει τα ηνία, εν μέσω δεινής κρίσεως;

Ουδείς πιστεύει πως η εμμονή τους αυτή έχει ως κριτήριο την ικανότητα και την ετοιμότητά τους να βγάλουν αυτοί τα κάστανα από τη φωτιά και όχι ο «αφερέγγυος» αντίπαλός τους. Το ΠΑΣΟΚ πριν από ένα χρόνο βρισκόταν στο ναδίρ της λαϊκής εμπιστοσύνης. Ακόμα και με καιγόμενη τη μισή Ελλάδα, η πλειοψηφία προτίμησε να ανανεώσει την εντολή στη Ν.Δ. Η ανάκαμψή του οφείλεται σε αλλεπάλληλα λάθη της κυβερνήσεως και όχι σε κάποια κομματική του αναγέννηση. Ταυτόχρονα τα κυβερνητικά λάθη, ιδιαίτερα στον τομέα της οικονομίας, δεν επιτρέπουν στη Ν.Δ. να εμφανίζεται ως ο μοναδικός και πλέον ενδεδειγμένος δαμαστής της κρίσεως. Για τους ίδιους λόγους πρέπει να απορρίψουμε και το ενδεχόμενο ο σημερινός διαγκωνισμός για την εξουσία να πηγάζει από τη συναίσθηση υψίστου χρέους και τη διάθεση μιας υπέρτατης και εθνωφελούς θυσίας.

Ο κ. Ευάγγελος Αντώναρος απέδωσε την αδημονία του ΠΑΣΟΚ σε «βουλιμία για την εξουσία». Κατελόγισε, δηλαδή, στο ΠΑΣΟΚ ακόρεστη πείνα, αδηφαγία, αχορτασιά (βουλιμιών σημαίνει λιμάρης). Παράλληλα, η εξουσία εμφανίζεται ως πλουσιοπάροχο τραπέζι… Παραδόξως, ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Παπακωνσταντίνου δεν θεώρησε ότι το κόμμα του προσβάλλεται από τη δήλωση αυτή. Με την ίδια ακριβώς νοοτροπία ο ομόλογός του στη Ν. Δ. αρνήθηκε προ 7μήνου να λάβει θέση στη γνωστή υπουργική δήλωση ότι κάθε νόμιμο (φοροαποφυγή) είναι και ηθικό.

Πιθανότατα, λοιπόν, κάποιοι ιθύνοντες πιστεύουν ότι ο ελληνικός λαός έχει εδώ και χρόνια ταυτίσει τις έννοιες ασκώ και νέμομαι την εξουσία. Οτι είναι πλέον ανίκανος να διακρίνει τη διαφορά του υπηρετώ και του εξυπηρετούμαι από ένα δημόσιο αξίωμα. Οτι είναι σύνηθες ή αναπόφευκτο να μετατρέπεται κάποιος πάμφτωχος βουλευτής σε πάμπλουτο τέως υπουργό. Οτι, τέλος, ένας από τους λόγους της συχνής εναλλαγής των κομμάτων στη διακυβέρνηση της χώρας είναι και η «δικαιότερη», μεταξύ τους, κατανομή των «απολαβών» της εξουσίας.

Το τελευταίο εξηγεί και την απέχθεια της πλειοψηφίας των πολιτών για πρόωρες – συχνές εκλογές. Προφανώς στην κοινή γνώμη τείνει να εδραιωθεί η πεποίθηση ότι αυτές εξυπηρετούν μόνον τα κόμματα, ενώ ήκιστα υπηρετούν τον τόπο.

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...