Κυβερνητική απραξία

Ο κ. Παπανδρέου, ο χρόνος και ο ταύρος

Posted on Οκτώβριος 29, 2009. Filed under: Κυβερνητική απραξία |

Κοντεύει να περάσει σχεδόν ένας μήνας από τη μεγάλη νίκη του ΠαΣοΚ και ο πυρετός των πρώτων ημερών δείχνει να έχει κοπάσει. Οι περισσότεροι που ενθουσιάστηκαν στην αρχή από τα βιογραφικά, από την περιστολή των κρατικών αυτοκινήτων ή από τη δημόσια διαβούλευση, παρατηρούν πλέον με πιο ψυχρό μάτι τα τεκταινόμενα, αξιολογούν πιο αυστηρά τα πρόσωπα και αρχίζουν να διπλοκοιτούν, να αξιολογούν τις πολιτικές και τις αποφάσεις. Πολλοί, για παράδειγμα, διερωτώνται πόσο θα καθυστερήσει ακόμη η τοποθέτηση των νέων γενικών γραμματέων και επισημαίνουν ότι η συνέχεια στο κράτος δεν εγγυάται αυτή τη στιγμή την πρόοδο, αλλά αντιθέτως τη συνέχιση της φθοροποιού πορείας των προεκλογικών μηνών. Στην περιφέρεια, αλλά και στο κέντρο επίσης, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αισθάνονται ότι οι περιφερειακοί διοικητές του Εθνικού Συστήματος Υγείας, αλλά και οι πρόεδροι των νοσοκομείων συνεχίζουν, σπασμένες σε μικρά ποσά, τις αναθέσεις έργων και προμηθειών σύμφωνα με τους όρους και τις συνήθειες τις προηγούμενης περιόδου. Στις εφορίες, στα τελωνεία και στις άλλες νευραλγικές υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών παραμένουν αδιοίκητοι περίπου 80.000 υπάλληλοι, οι οποίοι πιθανώς να αυτενεργούν για το καλό, για το κακό ή απλώς δι΄ ίδιον όφελος. Αντιστοίχως έχει περάσει ένας μήνας και η πρώτη κλίμακα ηγεσίας της χώρας δεν έχει συμπληρωθεί, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν συντονισμένες και ολοκληρωμένες δράσεις.

O υπουργός Οικονομικών για παράδειγμα, που τούτο τον καιρό αντιμετωπίζει προβλήματα με τις αγορές ή τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, συνομιλεί σχεδόν μόνο με τον εαυτό του. Δεν έχει φυσικούς συμμάχους ή δεν εμπιστεύεται αυτούς που έχει στη μάχη που δίνει για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων και την αποτροπή πιθανών πιέσεων από το εξωτερικό. Οπως και αν έχει, δυσκολεύεται στην προσπάθεια να χειρισθεί το πλήθος των εκκρεμοτήτων χωρίς διοίκηση, χωρίς επιτελείο και χωρίς άνετες συνεννοήσεις, π.χ. με τον διοικητή της Εθνικής Τράπεζας. Το αυτό ισχύει και για την κυρία Λούκα Κατσέλη η οποία φιλοδοξεί να οργανώσει αναπτυξιακή πολιτική, χωρίς να έχει ακόμη ορίσει υπεύθυνο του ΕΣΠΑ. Αντιστοίχως η κυρία Τίνα Μπιρμπίλη σχεδιάζει περιβαλλοντική και ενεργειακή πολιτική χωρίς επαφή με τους υπευθύνους της ΔΕΗ, των Ελληνικών Πετρελαίων, της ΔΕΠΑ και τόσων άλλων κρίσιμων για το έργο της παραγόντων του δημόσιου τομέα. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι δύναται να συγκροτήσει ολοκληρωμένη πολιτική χωρίς τη συμμετοχή τους. Πιθανώς τα ίδια να αντιμετωπίζει ο κ. Γερουλάνος με τον ΟΠΑΠ.

Χωρίς τον έλεγχο της βασικής πηγής χρηματοδότησης του πολιτισμού και του αθλητισμού τι πολιτική να κάνει; Ο κ. Ρέππας επίσης, ο οποίος πιθανώς δεν συνομιλεί με τους υπευθύνους των πολλών ζημιογόνων συγκοινωνιακών φορέων που εποπτεύει, πώς δύναται να ορίσει προτεραιότητες και στόχους. Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς άπειρα παραδείγματα προκειμένου να πείσει ότι χάνεται πολύτιμος πολιτικός χρόνος, όπως και ότι το μήνυμα της αλλαγής εξασθενίζει, καθώς περνούν οι ημέρες χωρίς να πιάνεται ο ταύρος από τα κέρατα.

Oφείλει να γνωρίζει η κυβέρνηση ότι όσο περνά ο καιρός θα αυξάνονται οι κρίσεις και τα σχόλια, και βεβαίως τα προβλήματα θα πολλαπλασιάζονται. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αντιμετώπισή τους. Γι΄ αυτό και επιβάλλεται να συγκροτήσει το ταχύτερο το πρώτο και δεύτερο επίπεδο ηγεσίας. Οσο καθυστερεί χάνει δυνάμεις, υποστέλλει τις προσδοκίες και κυρίως δεν κυβερνά όπως αναμένει ο ελληνικός λαός.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Και μέτρα πότε;

Posted on Μαρτίου 13, 2009. Filed under: Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση |

Υποτίθεται ότι ο λόγος που ο Κ. Καραμανλής ζητούσε τη συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν ήταν για να προβούν όλοι μαζί σε θεωρητικές διακηρύξεις για τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά επειδή ήθελε να προχωρήσει σε κάποια συγκεκριμένα μέτρα. Και υποτίθεται ότι αυτό τον σκοπό είχε και η χθεσινή αναφορά του για την ανάγκη συνεργασίας και άλλα συναφή. Μόνο που εδώ μπαίνει μια απορία στη μέση: αφού τον απασχολεί τόσο πολύ το πρόβλημα της κρίσης και αφού τις λύσεις τις ξέρει, τι τον εμποδίζει και δεν τις προωθεί;

Ηδη συμπληρώθηκε ο έβδομος μήνας της κρίσης και η κυβέρνηση ακόμη πασχίζει να πείσει τους τραπεζίτες να ενισχύσουν τη ρευστότητα. Τίποτα άλλο δεν έχει κάνει. Και, όπως όλα δείχνουν, δεν φαίνεται και διατεθειμένη να κάνει. Οι πληροφορίες που διαρρέουν από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της λένε ότι ο Καραμανλής θα περιμένει να περάσουν οι Ευρωεκλογές και ανάλογα θα αποφασίσει αν και τι θα πρέπει να κάνει.

Η σκοπιμότητα είναι προφανής. Δεν θέλει «δυσάρεστα» πριν από μια εκλογική αναμέτρηση. Λογικό είναι. Αλλά δεν είναι καθόλου λογικό να υποδύεται τον αγωνιώντα για την πορεία του τόπου όταν τον αφήνει απροστάτευτο και το μόνο που τον απασχολεί είναι αν το προεκλογικό προφίλ του θα είναι βεβαρημένο ή όχι από αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία ίσως επηρεάσουν δυσμενώς γι αυτόν το εκλογικό αποτέλεσμα.

Αν, λοιπόν, τίποτα δεν αλλάξει και όλα εξελιχθούν σύμφωνα με τον διαφαινόμενο προγραμματισμό της κυβέρνησης, η Ελλάδα θα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που θα έχει μείνει ανοχύρωτη απέναντι στην κρίση για έναν χρόνο τουλάχιστον. Γιατί, μη γελιέστε, αν δεν ληφθούν μέτρα μέχρι τον Ιούνιο, πότε θα ληφθούν; Μέσα στο καλοκαίρι; Αρα πάμε για φθινόπωρο. Και μέχρι να αποδώσουν, αν αποδώσουν, τα όποια μέτρα, θα φτάσουμε στο τέλος του 2009 για να αποδειχθεί πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι οι αγωνίες και τα «αυτονόητα» του Κ. Καραμανλή είναι για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους.

Οι σοβαροί πρωθυπουργοί, αν αγωνιούν για τη χώρα τους, δεν μένουν αδρανείς.

Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 13/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ασκήσεις ισορροπίας από τον Κ. Καραμανλή. Ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να ελιχθεί μεταξύ των αντικρουόμενων απαιτήσεων ΗΠΑ, Ρωσίας και Ευρωπαίων

Posted on Φεβρουαρίου 28, 2009. Filed under: Εξωτερική πολιτική, Κυβερνητική απραξία, Καραμανλής Κώστας |


Η καγκελάριος της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ με τον πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή σε προηγούμενη συνάντησή τους στη Ρίγα της Λετονίας. Το Μέγαρο Μαξίμου αρνείται κατηγορηματικά ότι υπάρχει ψυχρότητα στις σχέσεις Καραμανλή – Μέρκελ (RΕUΤΕRS)

Το πρωί της περασμένης Παρασκευής ο γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα πέρασε το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου. Παρέδωσε μια επιστολή προς τον Πρωθυπουργό, την οποία υπέγραφαν επίσης οι πρεσβευτές της Βρετανίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας, των τεσσάρων χωρών δηλαδή που συμμετέχουν στην κοινοπραξία κατασκευής του ευρωμαχητικού αεροσκάφους. Ηταν μια κίνηση τακτικής των τεσσάρων χωρών και αντίδρασης στην απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει με απευθείας διαπραγμάτευση στην προμήθεια φρεγατών από τη Γαλλία. Με την απόφαση αυτή ο κ. Κ.Καραμανλής προκάλεσε την εντύπωση ότι η κυβέρνηση φοβάται περισσότερο την οργή του Νικολά Σαρκοζί από τη δυσφορία των Ανγκελα Μέρκελ, Γκόρντον Μπράουν, Σίλβιο Μπερλουσκόνι και Χοσέ Λουίς Θαπατέρο . Τώρα καλείται να αποδείξει το αντίθετο, καθώς με αυτές τις συνθήκες η προσέγγιση της κυρίας Μέρκελ που θα επιχειρήσει ο κ. Καραμανλής αύριο στις Βρυξέλλες δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Ιδιαίτερα μετά την πίεση που δέχεται ο Πρωθυπουργός από τις επιπτώσεις της κρίσης, δεν έχει πλέον κανένα περιθώριο απώλειας συμμάχων στην Ευρώπη και για τον λόγο αυτόν αναδιατάσσει τη στρατηγική του, προσπαθώντας να συμβιβάσει αντικρουόμενα συμφέροντα.

Μέχρι πρότινος τα πράγματα ήταν απλά για τον κ. Καραμανλή. Με δεδομένες τις ψυχρές σχέσεις με την κυβέρνηση Μπους, ο κ. Καραμανλής έκανε μια αναγκαστική και εύκολη στροφή στην Ευρώπη, προτείνοντας χέρι συνεργασίας στη Γαλλία και στη Γερμανία, αλλά και στη Ρωσία που αναζητούσε ενεργειακούς συμμάχους στα Βαλκάνια. Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα για την ελληνική κυβέρνηση, καθώς οι επιτελείς του νέου προέδρου των ΗΠΑ υπόσχονται απτά πολιτικά ανταλλάγματα, εφόσον το Μέγαρο Μαξίμου επιστρέψει στο δόγμα των θερμών ελληνοαμερικανικών σχέσεων και κρατήσει αποστάσεις από τον ενεργειακό σχεδιασμό της Ρωσίας.

Ηδη ο κ. Καραμανλής έκανε το πρώτο βήμα, υποδεχόμενος στο γραφείο του τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος προωθεί το φυσικό αέριο της χώρας του υποβοηθούμενος από τις ΗΠΑ, κόντρα στα ρωσικά συμφέροντα, και υπόσχεται και ένα δεύτερο: νέες προμήθειες αμυντικού υλικού από τις ΗΠΑ, εφόσον λυθεί το πρόβλημα της βίζας για τους έλληνες τουρίστες και οριστικοποιηθεί ένα ραντεβού στον Λευκό Οίκο για τον έλληνα πρωθυπουργό μέσα στην άνοιξη και πριν από τις ευρωεκλογές.

Προς το παρόν η εντολή την οποία έχει δώσει ο κ. Καραμανλής στους υπουργούς του είναι να τηρούν στάση απόλυτης ουδετερότητας. Για τον λόγο αυτόν η κυβέρνηση δεν θα εκπροσωπηθεί στην τελετή παραλαβής των νέων αεροσκαφών F-16 που η κυβέρνηση παρήγγειλε το καλοκαίρι του 2005 και φθάνουν στην Ελλάδα στις 19 Μαρτίου.

  • Ακροβασίες μεταξύ Μέρκελ, Σαρκοζί και Πούτιν

Το φλερτ ΚαραμανλήΟμπάμα δεν έχει περάσει απαρατήρητο ούτε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν που φημολογείται πως σχεδιάζει ξαφνική επίσκεψη στην Αθήνα για να διαμαρτυρηθεί στον κ. Καραμανλή ούτε από την κυρία Ανγκελα Μέρκελ που εξακολουθεί να αντιστέκεται στην έκδοση του ευρωομολόγου και σε συμφωνίες φθηνότερου δανεισμού τις οποίες επιδιώκει η Ελλάδα από τις Βρυξέλλες με τη συνεργασία του κ. Νικολά Σαρκοζί.

Το Μέγαρο Μαξίμου αρνείται κατηγορηματικά πως υπάρχει ψυχρότητα στις σχέσεις Καραμανλή- Μέρκελ, επισημαίνοντας όμως πως δεν επιδιώκει επίσημη συνάντηση μαζί της. Και παρατηρεί πως η στάση της καγκελαρίου εξηγείται εύκολα από το γεγονός ότι την περιμένουν εκλογές το φθινόπωρο και ότι θα πρέπει να φροντίσει πρωτίστως τη γερμανική οικονομία.

Για να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, πάντως, εκτιμάται πως ο κ. Καραμανλής θα επιδιώξει σύντομη συνομιλία με την κυρία Μέρκελ στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της ΕΕ που πραγματοποιείται αύριο στις Βρυξέλλες, κατά τη διάρκεια της οποίας είναι πιθανόν να την διαβεβαιώσει πως οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει απέναντι στην ίδια και στη χώρα της εξακολουθούν να ισχύουν. Και στην περίπτωση αυτή, όμως, τα πάντα φαίνεται πως θα κριθούν από «τα ανταλλάγματα» που θα προσφέρουν και οι δύο πλευρές. Αντιθέτως ο κ. Καραμανλής προγραμματίζει εντός των προσεχών εβδομάδων επίσημη συνάντηση με τον πρόεδρο της Γαλλίας κ. Νικολά Σαρκοζί, με τον οποίο υπάρχει κλίμα εγκαρδιότητας και αγαστής συνεργασίας, ειδικά μετά την ανακοίνωση της απόφασης του ΚΥΣΕΑ να προμηθευτεί φρεγάτες για το Πολεμικό Ναυτικό από τη γαλλική βιομηχανία.

  • ΡΕΠΟΡΤΑΖ Β. ΧΙΩΤΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Kυριακάτικη απόδραση

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2009. Filed under: Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: |

  • Προτελευταία Κυριακή της Αποκριάς και από νωρίς το απόγευμα διαδοχικά έκτακτα δελτία μάς ενημερώνουν ότι οι κ. Παλαιοκώστας και Ριτζάι απέδρασαν από τις φυλακές Κορυδαλλού. Στην αρχή, αρκετές πληροφορίες είναι αντιφατικές, όπως, π.χ. ότι οι δραπέτες είναι τέσσερις και όχι δύο ή ότι, μετά την προσγείωση του ελικοπτέρου, οι δραπέτες διέφυγαν με μαύρο ή ασημί τζιπ ή με δύο μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού.

Ευθύς ετοιμάστηκαν ψηφιακές αναπαραστάσεις της καμπίνας του ελικοπτέρου, ενώ η «δημοσιογραφία των πολιτών» τροφοδότησε με οπτικό και ηχητικό υλικό τα δελτία. Και αφού μάθαμε τα βασικά, άρχισαν τα δελτία των οκτώ, άνοιξαν τα παράθυρα με τους ειδικούς, άνοιξαν οι κρουνοί της δραπετολογίας. Γιατί δεν πυροβόλησαν οι φρουροί; Επειδή δεν είχαν οπτική επαφή με την ανεμόσκαλα (κατ’ άλλους, «οπτική πρόσβαση»), μας εξηγούν. Η ανεμόσκαλα συγκαταλεγόταν στον στάνταρ εξοπλισμό του ελικοπτέρου ή βρισκόταν στις αποσκευές των συνοδών; Και πάλι στο Διαδίκτυο πολύ γρήγορα εμφανίστηκαν πολλά νόστιμα (αλλά και χαζά) σχόλια και σκίτσα για την απόδραση, π.χ. η αφίσα της σειράς «Ρrison Break», που ο τρίτος κύκλος της άρχισε χθες στον ΑΝΤ1, με τα πρόσωπα των Ελλήνων δραπετών στη θέση των δύο Αμερικανών πρωταγωνιστών.

Φαίνεται πως οι αποδράσεις είναι τριών ειδών: οι μαζικές, οι ατομικές και οι αγοραστές. Οι πρώτες στηρίζονται στην ομαδική προσπάθεια, όπως στη θρυλική ταινία «Η μεγάλη απόδραση». Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει και η απόδραση 27 πολιτικών κρατουμένων από τις φυλακές των Βούρλων, το 1955, η οποία ήταν το θέμα ενός ντοκιμαντέρ του «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα». Στη δεύτερη ανήκουν οι αποδράσεις που μας εντυπωσιάζουν με τη φαντασία και το πείσμα του δραπέτη, όπως συμβαίνει με τον Κόμη Μοντεχρήστο ή τον Πεταλούδα. Στην τρίτη κατηγορία των δαπανηρών και χάι-τεκ αποδράσεων, οι οποίες στην εποχή μας τείνουν να γίνουν ο κανόνας, ανήκουν και αυτές του Παλαιοκώστα. Οχι σαν έχεις τύχη διάβαινε, αλλά σαν έχεις χρήμα διάβαινε, ακόμα και αν είσαι βαρυποινίτης.

Η προχθεσινή θεαματική απόδραση δεν είναι δείκτης μόνον της ανικανότητας του κράτους, όπως δικαιολογημένα σκεφτόμαστε. Κυρίως είναι δείκτης της δύναμης του μαύρου χρήματος, του χρήματος που προέρχεται από εγκληματικές δραστηριότητες στις οποίες δεν ανήκουν μόνον οι ληστείες και οι απαγωγές, αλλά το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών και το trafficking, το σύγχρονο δουλεμπόριο. Η διαπλοκή αυτών των μορφών της παραοικονομίας με τον νόμιμο τομέα της οικονομίας είναι ίσως ένα από τα πιο σκοτεινά και ανεξερεύνητα κεφάλαια της εποχής μας.

Η μόνη ανορθογραφία σ’ αυτή τη θεαματική κυριακάτικη απόδραση είναι χρονική. Αλλη φορά, οι κρατούμενοι θα πρέπει να το σκάνε στη διάρκεια των δελτίων των οκτώ, τότε που γίνονται οι γάμοι, τα βαφτίσια, οι πολιτικές δηλώσεις κι εκδηλώσεις, καθώς και οι αποδράσεις που σέβονται τον τηλεθεατή και τον εαυτό τους.

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Από την Πόλη έρχομαι και στην κορυφή… Παλαιοκώστας

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2009. Filed under: Κυβερνητική απραξία, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: |

  • Πρώτα να εκφράσω τον θαυμασμό μου για τον Βασίλη Παλαιοκώστα. Οχι τόσο γιατί δυο φορές οργάνωσε στην εντέλεια απόδραση με ελικόπτερο. Αλλά κυρίως γιατί εγκαινίασε νέο στυλ εγκληματικής δραστηριότητας, με λιγότερη βία και περισσότερη ευφυΐα. Δεν διέπραξε ούτε ένα φόνο. Σαν τύπος κακοποιού είναι το ακριβώς αντίθετο του Πάσαρη, ο οποίος χαρακτηριζόταν από μια μάλλον βλακώδη εμμονή και προσήλωση στη βία ώς τα έσχατα.

Για τον Παλαιοκώστα έμαθα ότι εκτός από ευφυής είναι και πονόψυχος, ανοιχτοχέρης που διαθέτει μέρος των κλοπιμαίων σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Αυτό εξηγεί, εν μέρει τουλάχιστον, και την ικανότητά του να ζει στην παρανομία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά και οι δύο αποδράσεις του με ελικόπτερο από φυλακή «υψίστης ασφαλείας», δεν είναι μικρό κατόρθωμα. Απαιτείται σθένος, οργάνωση, κυκλοφορία πληροφοριών, συντονισμός και επιχειρησιακή ετοιμότητα. Δηλαδή τα επιτελικά χαρίσματα που συχνά διαπιστώνουμε ότι λείπουν από τις διωκτικές αρχές.

Ας δούμε τώρα την πλευρά των «θυμάτων». Πρώτο «θύμα» είναι η κυβέρνηση και οι «αρμόδιοι» υπουργοί. Αν ρωτήσετε, μα σε τι φταίνε η κυβέρνηση και οι υπουργοί, τι έκαναν ή τι παρέλειψαν πού θα μπορούσε να βοηθήσει ή να ενθαρρύνει τον Παλαιοκώστα στην τολμηρή απόδραση, δεν θα είχα τι να απαντήσω. Οπωσδήποτε όμως δεν είναι και τόσο κολακευτικό για μια κυβέρνηση όταν σημειώνονται τόσο εντυπωσιακές παραβάσεις της νομιμότητας. Ας μην ξαναρχίσουμε πάλι την πρόσφατη συζήτηση περί πολιτικής ευθύνης. Η κυβέρνηση και οι υπουργοί ευθύνονται πολιτικά για οτιδήποτε συμβαίνει επί των ημερών τους, μικρό ή μεγάλο. Και όταν είναι μεγάλο κάποιος αρμόδιος παραιτείται για λόγους ευθιξίας τουλάχιστον.

Μερικοί (μάλλον πολλοί) θα αποδώσουν στην κυβέρνηση και τους υπουργούς, εκτός από τις πολιτικές, και άλλες πιο συγκεκριμένες ευθύνες. Εδώ και αρκετούς μήνες διάχυτες είναι η εντύπωση και σε άλλους η πεποίθηση ότι αυτό που λέμε κράτος και κρατικός μηχανισμός άλλοτε βρίσκεται σε προφανή χαλάρωση και άλλοτε σε παραλυτική αδράνεια. Η αστυνομία δεν καταφέρνει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την παραβατικότητα, οι εφορίες δεν ελέγχουν τους φοροφυγάδες και δεν συγκεντρώνουν χρήματα, «μπαχαλάκηδες» και κουκουλοφόροι περιφέρονται ανενόχλητοι, καταστρέφουν, πυρπολούν και κακοποιούν και όποιος έχει κάποιο αίτημα καταλαμβάνει τις εθνικές οδούς και ταλαιπωρεί τη χώρα. Και τόσα άλλα που θλίβεται κανείς να τα απαριθμήσει. Μέσα, λοιπον, σε αυτό το γενικό μπάχαλο γιατί ένας ευφυής άνθρωπος, όπως ο Παλαιοκώστας δεν θα επωφελούνταν για να οργανώσει απόδραση δικής του έμπνευσης και πατέντας;

Για όλα αυτά η κυβέρνηση και οι υπουργοί δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Πρώτα – πρώτα για το εμφανές έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και συντονισμού ενεργειών.

Θα σταθώ σε μια «λεπτομέρεια» που άκουσα χθες από σωφρονιστικό υπάλληλο. Οι φυλακές Κορυδαλλού, έλεγε, κτίσθηκαν για να στεγάσουν 650 κρατουμένους. Σήμερα στεγάζουν 2.100. Αυτή η λεπτομέρεια είναι αρκετή για να καταλάβουμε ότι η κατάσταση στον Κορυδαλλό είναι εκτός ελέγχου. Και επίσης αρκετή για να ερμηνεύσει αρκετά φαινόμενα: τις συναλλαγές και τη διαφθορά στις σχέσεις μεταξύ σωφρονιστικών υπαλλήλων, την ευρεία χρήση ναρκωτικών ουσιών, την κυκλοφορία άφθονου «μαύρου χρήματος», τις συνωμοσίες μεταξύ ομάδων τραμπούκων που καταπιέζουν και ληστεύουν τους άλλους κρατουμένους. Και εδώ ο κατάλογος των ανομημάτων είναι εκτενής.

Χρόνια ακούμε προγράμματα αποσυμφόρησης των φυλακών και ξοδεύθηκαν και πολλά χρήματα. Αποσυμφόρηση και διαχωρισμός κρατουμένων στον Κορυδαλλό δεν επιχειρήθηκε ποτέ. Η κράτηση στον Κορυδαλλό είναι για πολλούς προνόμιο που επιλεκτικά απονέμεται από το σύστημα πελατειακών σχέσεων του πολιτικού μας συστήματος. Ομως, σε φυλακές όπως ο Κορυδαλλός ούτε σωφρονισμός ασκείται ούτε αποτελεσματική φύλαξη.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Posted on Φεβρουαρίου 23, 2009. Filed under: Δεξιά, Δημοσκοπήσεις, Διάλογος, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εκλογές, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη |

  • Πανικός στην κυβέρνηση μετά την απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού που ακύρωσε τη ρητορική του πρωθυπουργού και πιστοποίησε τη διάλυση του κρατικού μηχανισμού. «Φρένο» στα σχέδια του πρωθυπουργού, ο οποίος το τελευταίο διάστημα επιχειρεί με κάθε τρόπο να ανακόψει την επιταχυνόμενη φθορά της κυβέρνησής του, βάζει η νέα (!!) κινηματογραφική απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού.
Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε αμιγώς προεκλογικό χαρακτήρα

Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε α

Λίγες ώρες μετά τα μηνύματα περί υπευθυνότητας, σοβαρότητας και κυβερνητικής σταθερότητας που εξέπεμψε ο κ. Κ. Καραμανλής, μέσα από κομματική εκδήλωση, σημειώθηκε το νέο γεγονός που πιστοποιεί με τον πλέον «καθαρό τρόπο» την απόλυτη διάλυση του κρατικού μηχανισμού.

Οπως ακριβώς συνέβη και στις 4 Ιουνίου του 2006, έτσι και χθες οι κρατούμενοι Β. Παλαιοκώστας και Α. Ριτζάι έφυγαν με ελικόπτερο (και πάλι) από τις φυλακές Κορυδαλλού, γελοιοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό και τις δυνάμεις καταστολής.

Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η είδηση της απόδρασης, επικράτησε πανικός, καθώς το τελευταίο που ήθελαν αυτή την ώρα είναι ένα έκτακτο γεγονός που θα ακύρωνε στην πράξη τη γιγαντιαία επικοινωνιακή προσπάθεια που καταβάλλει ο ίδιος ο κ. Καραμανλής μέσα από τις δημόσιες παρεμβάσεις του, τα προεκλογικά διλήμματα που θέτει διαρκώς, τις παροχές και τις «σκληρές» επιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ και στον κ. Γ. Παπανδρέου, προκειμένου να ανακάμψει η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Καραμανλής ενημερώθηκε για τη νέα απόδραση λίγο μετά τις τέσσερις χθες το μεσημέρι από τον υπουργό Εσωτερικών, κ. Πρ. Παυλόπουλο, καθώς ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Ν. Δένδιας, βρισκόταν εκείνη την ώρα στα Γιάννενα και δεν είχε πλήρη εικόνα για τα τεκταινόμενα στον Κορυδαλλό.

Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός -εν αναμονή της επιστροφής του κ. Δένδια στην Αθήνα- επικοινώνησε με κορυφαίους υπουργούς, προκειμένου να διαχειριστεί τη νέα αυτή κρίση που πλήττει καίρια την εικόνα της κυβέρνησής του. Στο εσωτερικό του Υπουργικού Συμβουλίου διατυπώθηκε και η πρόταση για αποπομπή του υπουργού Δικαιοσύνης, κ. Δένδια, κάτι το οποίο δεν αποδέχτηκε -σε πρώτο χρόνο τουλάχιστον- ο κ. Καραμανλής, με το αιτιολογικό ότι διαχειρίζεται τα θέματα μόλις για 40 ημέρες.

Οι εισηγητές της άποψης να υπάρξει παραίτηση υπουργού ανέφεραν ότι θα πρέπει ο πρωθυπουργός -έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο- να δείξει ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη πολιτικών ευθυνών, καθώς η ίδια κινηματογραφική απόδραση συμβαίνει για δεύτερη φορά στις φυλακές Κορυδαλλού.

«Δεν μπορεί να ξεπεραστεί και αυτή η κρίση με επίρριψη ευθυνών σε υπηρεσιακούς παράγοντες και με διαρροές περί οργής του πρωθυπουργού», ανέφερε χαρακτηριστικά έμπειρο κοινοβουλευτικό στέλεχος της ΝΔ.

Την ίδια στιγμή, ευθύνες στο υπουργείο Δικαιοσύνης επιρρίπτουν ανώτατα στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών.

Οπως τόνιζαν στο «Εθνος» συνεργάτες των κ. Παυλόπουλου και Μαρκογιαννάκη, «η φύλαξη των φυλακών είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του υπουργείου Δικαιοσύνης, καθώς η ΕΛ.ΑΣ. έχει μόνο τον έλεγχο της περιμέτρου των φυλακών». «Η ΕΛ.ΑΣ. έχει δύο φορές κατά το παρελθόν συλλάβει τους δύο αυτούς βαρυποινίτες», κατέληγαν τα ίδια πρόσωπα.

  • ΠΑΣΟΚ: Μόνη λύση η φυγή της κυβέρνησης

«Οι εκλογές είναι η μόνη λύση. Σε οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη χώρα του κόσμου οι υπουργοί θα είχαν παραιτηθεί και οι παραιτήσεις τους θα είχαν ήδη γίνει δεκτές», δήλωσε ο Ντίνος Ρόβλιας, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, προσθέτοντας ότι «δεν έχει συνεπώς κανένα νόημα να ζητήσουμε παραιτήσεις υπουργών. Ζητούμενο είναι αλλαγή κυβέρνησης και όχι αλλαγή προσώπων».

Ο κ. Ρόβλιας τόνισε ότι «σε αυτή τη χώρα που δεν δουλεύει τίποτα δουλεύουν μόνο οι αερομεταφορές από τις φυλακές Κορυδαλλού», όπως και ότι «δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει δημόσια ασφάλεια και δεν υπάρχει τελικά κυβέρνηση στην Ελλάδα σήμερα».

Τέλος, το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ επεσήμανε ότι «επί της ουσίας της απόδρασης, η αποχωρούσα κυβέρνηση οφείλει να ενημερώσει τον ελληνικό λαό πώς και γιατί βρέθηκαν οι κρατούμενοι στον συγκεκριμένο χώρο, τη συγκεκριμένη ώρα μέσα στις φυλακές, ώστε να υλοποιήσουν το σχέδιο απόδρασης».

  • ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ, ΕΘΝΟΣ, 23/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γιώργος Παπανδρέου: «Κάλπες πριν είναι αργά»

Posted on Φεβρουαρίου 16, 2009. Filed under: Εκλογές, Κυβερνητική απραξία, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Uncategorized |

«Εκλογές για να αντιμετωπίσουμε την κρίση» ζήτησε από την Καλαμάτα ο Γ. Παπανδρέου
▅ «Αν χρειαστεί   θα κάνουμε  ακόμη και  κρατικοποιήσεις  τραπεζών» είπε  χθες ο Γιώργος  Παπανδρ�ου  στο κατάμεστο  κλειστό γήπεδο  της Καλαμάτας

Το ΠΑΣΟΚ ζητάει εκλογές, όχι για να επανέλθει στην εξουσία αλλά για να προλάβει τα χειρότερα για τη χώρα, τόνισε χθες σε μεγάλη λαϊκή συγκέντρωση στην Καλαμάτα ο Γιώργος Παπανδρέου.

Μιλώντας στο πλήθος που είχε κατακλύσει το κλειστό γήπεδο της μεσσηνιακής πρωτεύουσας, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επανέλαβε το αίτημά του για άμεση προσφυγή στις κάλπες, προκειμένου να δοθεί λύση στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας. «Έκανα μια ξεκάθαρη πρόταση στον Πρωθυπουργό για τη διενέργεια εκλογών το αργότερο μέχρι τις ευρωεκλογές, ή και μαζί τους, και συμφωνία για συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά η κυβέρνηση κάνει ότι δεν καταλαβαίνει» υπογράμμισε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και προσέθεσε ότι αν το ΠΑΣΟΚ επιζητούσε τις εκλογές για να υλοποιήσει τις μικροκομματικές επιδιώξεις του, «θα άφηνε την κυβέρνηση να καταρρέει κάθε μέρα, αλλά μας ενδιαφέρει η Ελλάδα, μας ενδιαφέρει να προλάβουμε τα χειρότερα».

  • «Απέτυχαν σε όλα»

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απαντώντας στις επικλήσεις του Πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή για συναίνεση, τόνισε κατηγορηματικά «καμιά ανοχή, καμιά συνενοχή» και υποστήριξε ότι πλέον πρέπει να δώσει τη λύση ο λαός. Κατηγόρησε την κυβέρνηση Καραμανλή για πλήρη αποτυχία σε όλα τα μέτωπα στα πέντε χρόνια διακυβέρνησης της χώρας και έκανε λόγο για σπάταλη διαχείριση, που είχε ως αποτέλεσμα να επιβαρύνεται το δημόσιο χρέος κατά 16 δισ. ευρώ για κάθε χρόνο της διακυβέρνησής της. Χρέωσαν κάθε Έλληνα με 8.000 ευρώ παραπάνω, τόνισε και είπε επιγραμματικά: «Πού πήγαν τα λεφτά (…) δανείσου αν θες, αλλά όχι τα χρήματα να πηγαίνουν σε παχυλούς μισθούς, ρουσφετολογικές προσλήψεις, ύποπτες συμβάσεις και άχρηστη κρατική διαφήμιση προκειμένου να χειραγωγηθούν τα ΜΜΕ».

Υποστήριξε και πάλι ότι η κυβέρνηση άφησε τη χώρα ανοχύρωτη στη διεθνή κρίση και την κατήγγειλε ότι ενώ προχώρησε στην κατάρτιση του Προγράμματος Σαθερότητας, δεν ζήτησε τη γνώμη της αντιπολίτευσης. «Δεν ζήτησαν καν τη γνώμη μας για το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης πριν το καταθέσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ζητούν τώρα συναίνεση. Συναίνεση σε τι; Για να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο και να κάθονται στις καρέκλες της εξουσίας; Ούτε ανοχή ούτε συνενοχή. Είναι η ώρα να αλλάξουμε πορεία».

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είπε ότι το πρώτο μέλημα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ θα είναι η προστασία των αδύναμων, της μεσαίας τάξης, της αγροτιάς και η τόνωση της ζήτησης στην αγορά, επισημαίνοντας ότι προκειμένου να εξασφαλιστεί ρευστότητα, «αν χρειαστεί θα κάνουμε ακόμα και κρατικοποιήσεις τραπεζών». Το δίλημμα που τίθεται είναι «έξοδος από την κρίση ή χρεοκοπία» προσέθεσε ο κ. Παπανδρέου και υπογράμμισε ότι ο λαός με την ψήφο του «έχει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους και θα διαλέξει ΠΑΣΟΚ».

  • ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009

«ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ»

«Δεν πρόκειται το ΠΑΣΟΚ να γίνει συνένοχο στην αποτυχία της κυβέρνησης» επισήμανε ο Γ. Παπανδρέου

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολυπράγμονες υπουργοί

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Δεξιά, Διαφθορά, Κυβερνητική απραξία, Πολιτική |

Η χώρα αντιμετωπίζει πολλά και σοβαρά προβλήματα σε όλους τους κρίσιμους τομείς. Ορισμένοι κορυφαίοι υπουργοί αρνούνται να αντιληφθούν τη σοβαρότητα της κατάστασης και επιδίδονται συνεχώς σε επικοινωνιακές «κορώνες» και βαρύγδουπες δηλώσεις, τις οποίες ανασκευάζουν την ίδια μέρα, αντί να ασχολούνται με την κανονική τους δουλειά. Πρόκειται για ένα άρρωστο φαινόμενο που προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις. Και είναι ένα προκλητικό φαινόμενο όταν κυριολεκτικώς καταρρέουν οι τομείς για τους οποίους είναι αρμόδιοι οι πολυπράγμονες αυτοί πολιτικοί.

  • ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προθέσεις και… αφαιρέσεις!

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ανασυγκρότηση, Ανασχηματισμός, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Ελλάδα, Ηγέτες, Θεσμοί, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Πάντα… «μετά»! Σε τούτη τη χώρα πρέπει να πάθουμε (και να το ακριβοπληρώσουμε!) πρώτα εξαιτίας αδράνειας, ολιγωρίας, αδιαφορίας και ωχαδερφισμού (για λόγους ευπρέπειας, αφήνουμε απέξω «αδιαφάνειας, λοβιτούρας, διαπλοκής»…) των υπευθύνων της κρατικής μηχανής και… «μετά», όταν τα πράγματα σφίξουν και φθάσουν στο μη παρέκει, βγαίνουν όλοι οι «αρμόδιοι» και οι «υπεύθυνοι», διαπιστώνουν το κατά συρροήν λάθος και εξαγγέλλουν τα δέοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της προβληματικής πραγματικότητας. Τώρα, το αν και κατά πόσο οι εξαγγελίες… ευδοκιμούν, ώστε κάποια στιγμή να γίνουν και πράξεις, είναι ένα άλλο ζήτημα – ας μείνουμε εν προκειμένω στην καλή πρόθεση, την έστω και κατόπιν εορτής…

Χρόνιο και άσχετο με το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία το πρόβλημα των ανεξέλεγκτων δημοσίων δαπανών (με την ευρύτερη δυνατή έννοια το «δημόσιο»), καθώς επίσης και το ηθικό (πλην του δημοσιονομικού…) πρόβλημα που προκύπτει από τη βεβαιότητα πως πίσω από ένα σημαντικό μέρος των ανέλεγκτων δημοσίων δαπανών βρίσκονται σκάνδαλα, ατασθαλίες, παράνομος πλουτισμός. Το ίδιο χρόνιο και το… λογιστικά αντίστοιχο πρόβλημα, αυτό των δημοσίων εσόδων – και από τον συνδυασμό των δύο (μαζί με την έλλειψη ανταγωνιστικού παραγωγικού ιστού, στέρεης ανάπτυξης κ.λπ.) προκύπτει το… επίσης χρόνιο ζήτημα του ελλείμματος, του χρέους κ.λπ.

Ολα τα… κατά καιρούς εξαγγελλόμενα «μέτρα» και οι διορθωτικές κινήσεις για την αντιμετώπιση του εκρηκτικού αυτού μείγματος πέτυχαν τόσο, ώστε να φθάσουμε σήμερα στο απροχώρητο, να αναγκαζόμαστε σε δανεισμό με δυσβάστακτους όρους, τα ταμεία να… αραχνιάζουν, να μην υπάρχει «σάλιο» για την ικανοποίηση και των πιο άμεσων αναγκών. ΤΩΡΑ, στο «και πέντε», αποφασίζονται έλεγχοι σε νομαρχίες, δήμους, νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, άλλες δημόσιες υπηρεσίες τώρα, γιατί όχι και… «μέχρι τώρα»;

Η πάταξη της φοροδιαφυγής έχει αναχθεί κατά καιρούς από όλες τις κυβερνήσεις σε «εθνικό στόχο» – πώς, έτσι, στο… μιλητό; Χωρίς εκ βάθρων αναδιοργάνωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών (και των αντίστοιχων για τις ειφορές στα ταμεία), χωρίς δικλίδες ασφαλείας (σίγουρα υπάρχουν) που θα αποκλείουν όσο περισσότερο είναι δυνατόν τη διαπλοκή, το «λάδωμα» των υπευθύνων γι’ αυτές τις εισπράξεις, που αποτέλεσμα έχουν να φοροδιαφεύγουν τόσο πολλοί (υπολογίζεται ότι τα βεβαιωμένα πλην μη εισπραχθέντα δημόσια έσοδα φθάνουν το… 15% του ΑΕΠ!);

Ο νέος διοικητής του ΙΚΑ (με σημαντική θέση στον μηχανισμό του ιδρύματος, μέχρι σήμερα) μας… «αποκάλυψε» χθες πως υπάρχει πρόβλημα ΜΗ καταβολής εισφορών, καθώς επίσης και ότι το 9% των εργαζομένων στις επιχειρήσεις είναι ανασφάλιστο. Σιγά την… αποκάλυψη – δεκαετίες ολόκληρες γνωρίζουμε το πρόβλημα και τις σοβαρότατες συνέπειές του! Αντί να κάνει… στατιστικές αναφορές, καλύτερα θα ήταν να μας παρουσιάσει το συγκεκριμένο, υλοποιήσιμο, επεξεργασμένο σχέδιό του, για το ΠΩΣ θα καταφέρει ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός οργανισμός της χώρας να… κάνει τη δουλειά του και να εισπράττει εισφορές, πώς θα ελέγχει σωστά και αποτελεσματικά τις επιχειρήσεις ώστε να αποφεύγεται στο μεγαλύτερο δυνατό μέρος της η «μαύρη εργασία» – που δεν έχει, άλλωστε, μόνο οικονομικές επιπτώσεις…

Ο καλών προθέσεων και αποτελεσματικός νέος υπουργός Οικονομίας στα μέτρα που εξήγγειλε χθες στο πλαίσιο του σταθεροποιητικού προγράμματος της κυβέρνησης (που, στην πράξη, βγάζει… OFF τον προϋπολογισμό που υπερψήφισε πριν από δύο μήνες η κυβερνητική πλειοψηφία…) περιλαμβάνει και τη «δέσμευση» να μειωθούν οι (τεράστιες και σε πολύ μεγάλο βαθμό αδιαφανείς…) φαρμακευτικές δαπάνες – μακάρι να το πετύχει. Μπαίνουμε, όμως, στον πειρασμό να αναρωτηθούμε πώς και γιατί αυτή η κυβέρνηση, σε ένα από τα πρώτα μέτρα του πήρε μετά τις εκλογές του 2004, κατήργησε τη «λίστα φαρμάκων», που σε κάποιο βαθμό έστω περιόριζε τη φαρμακευτική δαπάνη, που σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από την κατάργηση και μόνο της «λίστας» επιβαρύνθηκε κατά… 4 δισ. ευρώ!

Για να μειωθεί η φαρμακευτική δαπάνη που γονατίζει τα ασφαλιστικά ταμεία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καθιέρωση «μπαρ-κόουντ», προανήγγειλε χθες ο κ. Γ. Παπαθανασίου, για κάθε ασφαλισμένο σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική μηχανοργάνωση των ταμείων – γι’ αυτά τα πρακτικά ζητήματα, που όμως αποτελούν θεμέλια για κάθε προσπάθεια περιορισμού της φαρμακευτικής δαπάνης, να δούμε τι μέλλει γενέσθαι…

Και για την ιστορία: στις αρχές της πρώτης θητείας της «νέας διακυβέρνησης», τράπεζα που διαθέτει υπερσύγχρονα συστήματα μηχανοργάνωσης συναντήθηκε τότε με τον υπουργό Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη και του πρότεινε το υπουργείο να εφοδιαστεί με ένα συστημικό πρόγραμμα «Β ΤΟ Β», που θα απλοποιούσε στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις προμήθειες στο δημόσιο σύστημα υγείας και θα απέκλειε διαπλοκές, σκάνδαλα, «ημετέρους», λαδώματα, κάθε είδους λοβιτούρες στο… χρυσοφόρο αυτό κύκλωμα. Ο υπουργός την… ευχαρίστησε, δεσμεύθηκε πως θα «εξετάσει την πρόταση» και έκτοτε (πάνω από 5 χρόνια!) ούτε φωνή ούτε ακρόαση…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...