Κόμματα

Κυβέρνηση και κόμματα

Posted on Νοέμβριος 9, 2009. Filed under: Κράτος, Κυβέρνηση, Κόμματα, Ρωμαίος Γιώργος |

  • Γιώργος Ρωμαίος | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Τα δύο κόμματα εξουσίας βρίσκονται στην πλέον, ίσως, κρίσιμη φάση της ιστορίας τους. Στο ΠαΣοΚ η απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να επιβάλει την αποσύνδεση του κόμματος από την κυβερνητική εξουσία και τη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων και του δημοσίου χρήματος δεν «αρέσει» στους καρεκλοκένταυρους του κόμματος. Η αντίδρασή τους εκδηλώθηκε στο Εθνικό Συμβούλιο με την καταψήφιση από 290 μέλη του νέου γραμματέα, που είχε προταθεί από τον πρόεδρο του Κινήματος.

Στη Νέα Δημοκρατία αναζητείται «παρηγοριά» για τη βαριά εκλογική ήττα με την εκλογή νέου αρχηγού. Ενας μήνας έχει αναλωθεί με τα διαδικαστικά. Ουδεμία συζήτηση για τα αίτια της ήττας. Ούτε βέβαια συζήτηση για «αλλαγή πορείας». Το μόνο θετικό η υιοθέτηση της διαδικασίας Παπανδρέου για την εκλογή του αρχηγού από την κομματική βάση. Ισως είναι χρήσιμο και διδακτικό για τα δύο κόμματα εξουσίας να υπενθυμίσουμε τις απόψεις-υποθήκες του Ελευθερίου Βενιζέλου: «Οταν δεν έχωμεν καλώς οργανωμένα πολιτικά κόμματα, η πολιτική ζωή της χώρας δεν δύναται παρά να ωθηθή εις αποτυχίαν, εις όλεθρον».

«Εχει ανάγκην ο λαός να παρακολουθή τους αιρετούς αυτού άρχοντας κατά την δράσιν αυτών και κατά πάσαν στιγμήν. Εάν δεν τους παρακολουθή, δεν ημπορεί να είναι βέβαιος ότι εκείνοι, ους εκάστοτε εξέλεξεν, ασκούσιν την εντολήν πάντοτε σύμφωνα με τας ευχάς του, τας επιθυμίας του και το πραγματικόν συμφέρον.

»Κάθε αρχή ανεξέλεγκτος είναι φυσικόν να εκτρέπεται. Και οι αντιπρόσωποι επομένως του λαού και ο βουλευτής, ακόμη και ο Κυβερνήτης, εάν διαρκώς δεν αισθάνονται το όμμα του ελέγχοντος, είναι φυσικόν και είναι ανθρώπινον να παραστρατήσουν ενίοτε. Ο μόνος επομένως τρόπος όπως οι εκάστοτε εκλεγόμενοι υπό του λαού διά την άσκησιν της αρχής παρακολουθούνται και ελέγχονται είναι όπως ο λαός, ου την εντολήν εκτελούν, παρακολουθεί αυτούς διά να στηρίζη εις τας στιγμάς τας δυσμενείς, αλλά και να συνέχη αυτούς προς το κοινόν συμφέρον. Διά να επιτευχθούν όλα αυτά είναι ανάγκη να οργανωθή το Κόμμα των Φιλελευθέρων εις οργάνωσιν πραγματικώς ζωντανήν».

Σαφής ο ρόλος των κομμάτων. Σαφής, κατά τον Βενιζέλο, και ο ρόλος του αρχηγού:

«Ας μην ομιλώμεν κατά των πολιτικών κομμάτων. Να ευχόμεθα όπως τα πολιτικά κόμματα να ευτυχήσουν να ανεύρουν ηγέτας, οι οποίοι να γνωρίζουν ότι έρχονται εις την εξουσίαν διά του κόμματός των, αλλ΄ ότι έρχονται εις την εξουσίαν αποφασισμένοι να μη γίνουν όργανα του κόμματος αυτών, θυσιάζοντες το γενικόν συμφέρον διά το συμφέρον του κόμματός των. Να αποβλέπουν μόνο προς εξυπηρέτησιν του γενικού συμφέροντος, ιστάμενοι όσον το δυνατόν υψηλότερον, διά να κατορθώσωσι να εναρμονίζωσι τα αντίθετα συμφέροντα, τα οποία είναι οξύτατα εις τον κόσμον.

»Αν δεν έχετε τοιούτους άνδρας, αποφασισμένους να μη γίνονται όργανα των κομμάτων, αλλά φροντίζοντας να εναρμονίσουν κατά τον καλύτερον τρόπον τα αντίθετα συμφέροντα προς εξυπηρέτησιν του γενικού καλού, τίποτε καλόν να μην περιμένετε».

Αυτά τα έλεγε ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον Δεκέμβριο του 1928 στη Βουλή, κατά τη συζήτηση του νόμου για την εκλογή Γερουσίας. Πέρασαν από τότε 61 χρόνια. Ως και τη Μεταπολίτευση ο κοινοβουλευτικός βίος της χώρας πέρασε βαθιά κρίση με επιστέγασμα την επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών. Αλλά και στα τριάντα πέντε χρόνια της Μεταπολίτευσης, χρόνια πολιτικής ομαλότητας και κοινοβουλευτικής σταθερότητας, κυβερνούσαν τα κόμματα.

Τον δρόμο που είχε χαράξει ο Ελευθέριος Βενιζέλος ακολουθεί σήμερα ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Είναι μονόδρομος. Είναι η μεγάλη πρόκληση της Ιστορίας. Για το μέλλον των κομμάτων. Για το μέλλον της χώρας. Για την οικοδόμηση δίκαιου κράτους και δίκαιης κοινωνίας.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προς έναν ορισμό της κρίσης

Posted on Ιουλίου 27, 2009. Filed under: Featherstone Kevin, Κρίση, Κόμματα, Κοινωνία, Πολιτική |

  • Του Kevin Featherstone*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26/07/2009

Ο όρος «κρίση» χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό – πολλές φορές μάλιστα και καταχρηστικά. Πριν από έξι μήνες, η Ελλάδα βρισκόταν σίγουρα σε κρίση, καθώς ήλθε αντιμέτωπη με τις χειρότερες ταραχές και διαδηλώσεις των τελευταίων ετών. Εντούτοις, παρότι τα δραματικά αυτά γεγονότα εξαφανίστηκαν από τις οθόνες μας, πολλές από τις συνθήκες που τα προκάλεσαν παραμένουν. Υπό μία έννοια, η Ελλάδα βρισκόταν σε κρίση πολύ πριν από τις ταραχές, από την οποία δεν έχει εξέλθει ακόμα και σήμερα.

Τα αίτια των ταραχών και η σημασία τους διερευνώνται σε μία πρόσφατη έκδοση του Ελληνικού Παρατηρητήριου της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου (LSE), με τίτλο «Η Επιστροφή της Πολιτικής του Δρόμου…», η οποία περιέχει τις απόψεις πλειάδας ειδικών. Το ξέσπασμα ήταν τόσο δραματικό επειδή προκλήθηκε από ένα γεγονός που αναθέρμανε πολλές καταπιεσμένες πικρίες. Και επειδή οι αποτυχίες του συστήματος ήταν τόσο πολλές, όπως άλλωστε και τα αιτήματα των εξεγερμένων, δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από οποιαδήποτε πολιτική εξαγγελία αλλαγής.

Οι βαθύτερες καταστάσεις που οδήγησαν στις αναταραχές του περασμένου Δεκέμβρη συνεχίζουν να υπάρχουν. Οικονομικά και κοινωνικά, η Ελλάδα είναι «σχισματική». Κάποιοι ανταμείβονται, αλλά το σύστημα αποκλείει και αρνείται ευκαιρίες σε κάποιους άλλους. Δεν πρόκειται για θέμα ταξικής ανισότητας, με τη μαρξιστική έννοια. Ο διαχωρισμός είναι κλαδικός και δημογραφικός.

Τίποτα δεν σκιαγραφεί καλύτερα τις υποβόσκουσες εντάσεις από ό, τι η λειτουργία της εγχώριας αγοράς εργασίας. Εκεί βρίσκονται οι εφιάλτες που στοιχειώνουν τη μελλοντική κοινωνική συνοχή και οικονομική επιτυχία. Τα υψηλά ποσοστά ανεργίας στους νέους έχουν δημιουργήσει μια γενιά νωθρή και χωρίς τις ανταμοιβές που προσφέρει η συστηματική εργασία, κάτι που την εμποδίζει να μπει στην αγορά εργασίας αργότερα. Παράλληλα, σύμφωνα με τις στατιστικές, η Ελλάδα είναι από τις χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά μακροχρόνιας ανεργίας, χωρίς αυτό να οφείλεται σε έλλειψη δεξιοτήτων από πλευράς εργατικού δυναμικού: ο αριθμός αποφοίτων ανώτερων σχολών που έρχονται αντιμέτωποι με την ανεργία είναι διπλάσιος στην Ελλάδα απ’ ό, τι στον υπόλοιπο ανεπτυγμένο κόσμο. Επίσης, μία κληρονομιά διακρίσεων με βάση το φύλο βάζει την Ελλάδα στην τρίτη θέση της κατάταξης του ΟΟΣΑ, με τις χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες και με ένα από τα μικρότερα ποσοστά συμμετοχής γυναικών στην αγορά εργασίας. Για μία σειρά κοινωνικών ομάδων, υπάρχουν αξεπέραστα εμπόδια που αποτρέπουν την εισαγωγή τους στο «σύστημα».

Μία ακόμα έκθεση του LSE που πρόκειται να δημοσιευθεί σύντομα, με θέμα την ευελιξία της αγοράς εργασίας, εξηγεί το πώς το «σύστημα» στην Ελλάδα είναι τελείως κλειστό. Η μελέτη, με συγγραφείς τους Χριστόφορο Πισσαρίδη και Βασίλη Μοναστηριώτη, είναι η πρώτη που εξετάζει τις συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα, σύμφωνα με τους δείκτες μέτρησης του ΟΟΣΑ. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, η Ελλάδα έχει την τέταρτη πιο ισχυρή νομοθεσία προστασίας των θέσεων εργασίας στα τριάντα κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ. Ετσι, πέραν του αποκλεισμού των νέων, των γυναικών και των αποφοίτων πανεπιστημίου, το σύστημα προστατεύει προνομιούχες ομάδες εργαζομένων. Σπάνια παρατηρείται τόσο έντονη αντίθεση ανάμεσα στους «εντός» του συστήματος και τους «εκτός» του συστήματος.

Παράλληλα, υπάρχουν σημαντικές ανισορροπίες ανάμεσα σε εκείνους που βρίσκονται ήδη μέσα στο σύστημα. Ο συνδικαλισμένος δημόσιος τομέας, γεμάτος μαχητικότητα για την προστασία των δικαιωμάτων του, είναι ένας τελείως διαφορετικός κόσμος από τους εργαζομένους στις χιλιάδες μικρές ιδιωτικές επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Η αναφορά του LSE δείχνει ότι οι Ελληνες ελεύθεροι επαγγελματίες και οι εργαζόμενοι σε ιδιωτικές επιχειρήσεις δουλεύουν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα στην Ευρώπη και είναι υποχρεωμένοι να αποδεχτούν να εργάζονται υπό χειρότερες συνθήκες σε σχέση με τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους. Ούτε όμως και η απόδραση από το σύστημα είναι εύκολη: στους περισσότερους δείκτες μέτρησης κινητικότητας, η ελληνική αγορά εργασίας είναι μία από τις πιο άκαμπτες στην Ευρώπη, ενώ τα ιδιαίτερα χαμηλά επιδόματα ανεργίας δεν βοηθούν όσους αλλάζουν δουλειές και βρίσκονται σε μεσοδιάστημα.

Ομως, η έκθεση υποστηρίζει ότι στην άκαμπτη ελληνική αγορά εργασίας υπάρχουν θύλακοι ευελιξίας, όπως τα ωράρια, οι εργασιακές συνθήκες και η μαύρη οικονομία. Αυτά τα χαρακτηριστικά βοηθούν το σύστημα να επιβιώνει, χωρίς όμως να αποδίδει. Η αγορά εργασίας δεν δημιουργεί τις δουλειές που ζητούνται. Αυτό φαίνεται στα υψηλά ποσοστά ανθρώπων που αναγκάζονται να δεχτούν μειωμένο ωράριο αντί για κανονική εργασία, αλλά και στην χαμηλή αντιστοίχιση ικανοτήτων και εργασιών – και, τέλος, στη χαμηλή περιφερειακή κινητικότητα των εργαζομένων, η οποία, σύμφωνα με την έκθεση, μειώνεται ακόμη περισσότερο. Διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν δώσει υποσχέσεις για μέτρα σχεδιασμένα για να διευκολύνουν την είσοδο στην αγορά εργασίας, όμως το μέγεθος των δημοσίων δαπανών για τέτοια μέτρα είναι το χαμηλότερο στην Ευρώπη.

Οι κρίσεις άλλοτε οδηγούν σε μεταρρυθμίσεις και άλλοτε όχι. Οι ηγέτες θα πρέπει να δημιουργούν και να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες που τους προσφέρουν. Η πιθανότητα μεταρρυθμίσεων πάντως εξαρτάται από το πώς ορίζεται μία «κρίση», καθώς από τον ορισμό εξαρτώνται και μέτρα που θα ληφθούν. Ικανότητα διακυβέρνησης σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι ποια κρίση χρειάζεται τη δέουσα προσοχή. Η αντιμετώπιση δημοσιονομικών ανισορροπιών μπορεί να είναι ευκολότερη υπόθεση από τη δομική μεταρρύθμιση στην ελληνική οικονομία και κοινωνία. Αυτό είναι και το μάθημα που πήραμε από διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις. Η πρόκληση που έχει μπροστά της τώρα η Ελλάδα είναι να συνδυάσει μία δέσμη μακροπρόθεσμων λύσεων για την πλειάδα των κρίσεων που αντιμετωπίζει. Το κόστος της απραξίας δεν θα είναι μόνο οικονομικό, αλλά και η ενίσχυση των κοινωνικών εντάσεων και της αποξένωσης.

* Ο Kevin Featherstone είναι καθηγητής στο London School of Economics, όπου διευθύνει το Ελληνικό Παρατηρητήριο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα πικρά φρούτα του Δεκέμβρη

Posted on Ιουνίου 28, 2009. Filed under: Κόμματα, Καταλήψεις, Κινήματα, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Πολιτική, Σέχτα Επαναστατών |

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/6/2009

Σκληραίνει η ελληνική κοινωνία. Η κυβέρνηση και η δικαστική εξουσία ανακοινώνουν σκληρά μέτρα για την επιβολή της δημόσιας ασφάλειας και για τον έλεγχο της μετανάστευσης. Η πολιτική αντιπαράθεση -πάντα ζωηρή- έχει γίνει ακόμη πιο σκληρή: σε μια εποχή που είναι φανερό ότι μόνο η συναίνεση και οι ριζοσπαστικές λύσεις μπορούν να άρουν τα αδιέξοδα της χώρας στην οικονομία και τη δημόσια διοίκηση, τα κόμματα εμμένουν σε αποτυχημένες πολιτικές και στείρες αντιπαραθέσεις. Και σαν να μην έφθαναν αυτά, μια νέα χούφτα «ανταρτών πόλεως» αποθρασύνθηκε και απειλεί ολόκληρη την κοινωνία με αιματοκύλισμα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί το παραλήρημα μεγαλείου τους, αλλά και αυτοί συμβάλλουν στη σκλήρυνση των αντιπαραθέσεων και στην αίσθηση ανασφάλειας.

Τώρα γευόμαστε τα πικρά φρούτα του Δεκέμβρη. Η χρόνια αδράνεια των κυβερνητικών και κρατικών αρχών σε πολλά σημαντικά ζητήματα προκάλεσε μια αντίδραση που θα απειλήσει πολύτιμα κεκτημένα και θα υπονομεύσει την ποιότητα της κοινωνίας μας. Η μακρόχρονη εθελοτυφλία στο θέμα των «κουκουλοφόρων», η έλλειψη ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής και η αποδιοργάνωση της αστυνομίας, δημιούργησαν μια ανώμαλη κατάσταση και οδήγησαν στην απαίτηση για την επιβολή «μέτρων». Από την υπερβολική χαλάρωση οδηγούμαστε σε μια σκλήρυνση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Οι συνθήκες είναι ιδανικές για τέτοια στροφή. Η κυβέρνηση είναι αποδυναμωμένη, με ισχνή πλειοψηφία μίας μόνο έδρας στη Βουλή και με οπαδούς που έδειξαν εντόνως τη δυσθυμία τους στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Εχασε ψήφους στο ακροδεξιό ΛΑΟΣ το οποίο ήταν το μόνο κόμμα που έθιγε -με τις αναμενόμενες και λαϊκίστικες απλουστεύσεις- το θέμα της δημόσιας ασφάλειας και της μετανάστευσης. Επειδή δεν μπορεί να κάνει πολλά να βελτιώσει τις οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, η κυβέρνηση έσπευσε να υιοθετήσει τα πιο ακραία μέτρα στο θέμα της μετανάστευσης (ή να δηλώσει ότι τα υιοθετεί). Ανάμεσα σε αυτά: όποιος μετανάστης (νόμιμος ή μη) διωχθεί ποινικά θα απελαύνεται, πριν η υπόθεση τελεσιδικήσει. Παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες δικηγορικών συλλόγων και άλλων οργανώσεων, το μέτρο ψηφίστηκε. Επειδή είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει τι κάνει, μπορούμε μόνο να υποθέσουμε ότι επιλέγει να αδικήσει ανθρώπους με μοναδικό στόχο να φανεί ισχυρή, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Οποτε και αν καταργηθεί αυτή η διάταξη (και δεν θα είναι σύντομα, αν κρίνουμε από το παρελθόν), θα έχει ήδη καταστρέψει πολλές ζωές. Αυτή τη μεταναστευτική πολιτική θέλουμε; Θα κοιμόμαστε καλύτερα όταν κρατικοί λειτουργοί θα εφαρμόζουν άδικους νόμους εναντίον ανυπεράσπιστων ανθρώπων;

Στην προσπάθεια αντιμετώπισης της βίας των αντιεξουσιαστών, η κυβέρνηση αποφάσισε να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικά μέσα παρακολούθησης, να δημιουργήσει τράπεζα DΝΑ, και να σκληρύνει την τιμωρία για όσους διαπράττουν έγκλημα, φορώντας κουκούλα. Την ίδια ώρα, κατόπιν ερωτήσεως της Αστυνομίας, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γιώργος Σανιδάς, γνωμοδότησε ότι δεν υπάρχει κανένας φραγμός στη χρήση όπλων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης από αστυνομικούς και ειδικούς φρουρούς όταν αντιμετωπίζουν ένοπλη επίθεση. Αν απαγορευόταν η χρήση μέτρων αποτροπής, «ποιος ο λόγος ύπαρξης και λειτουργίας της Αστυνομίας» ρώτησε ο κ. Σανιδάς. Ηταν μια ευθεία αναφορά στα γεγονότα του Δεκέμβρη, όταν η Αστυνομία αναγκάστηκε να κάνει στην άκρη και να παρακολουθήσει την πυρπόληση του κέντρου της Αθήνας. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση, οι τράπεζες DΝΑ, η χρήση επικίνδυνων όπλων από τις Αρχές ήταν πάντα θέματα ζωηρής συζήτησης. Η δικαιολογημένη ευαισθησία για τις προσωπικές ελευθερίες προστάτευε κοινωνικά κεκτημένα. Αλλά οι υπερβολικές ευαισθησίες, μαζί με την κρατική αδράνεια σε πολλούς τομείς, δημιούργησαν την επικίνδυνη «αγανάκτηση» που οδηγεί στην απαίτηση «σκληρών» μέτρων. Τώρα ποιος μπορεί να μας προστατέψει από την εκδικητική υπερβολή των αρχών;

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να περιφρουρηθεί η δημόσια τάξη. Αλλά η ανάγκη αυτή δεν πρέπει να είναι προϊόν πανικού, οργής ή πολιτικού κυνισμού. Οταν το κράτος αδικεί, ευτελίζεται η έννοια της δίκαιης κοινωνίας και ενθαρρύνεται η αυτοδικία. Οταν αδικείται ένας, όλοι γινόμαστε άδικοι. Και, τότε, όλοι κινδυνεύουμε.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Ανεπαισθήτως» υπόδουλοι

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Ακυβερνησία, Ανασυγκρότηση, Ανασφάλεια, Δημόσιο, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Κόμματα, Κοινωνία |

Tου Χρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Oι Ευρωεκλογές 2009 επιβεβαίωσαν τη διαπίστωση ότι η ελλαδική κοινωνία δεν έχει τις προϋποθέσεις να ανακάμψει από την παρακμιακή αποσύνθεση. Η χωρίς σκέψη και κρίση από εθισμό ψήφος στα δύο «κόμματα εξουσίας» (ομολογημένη σε δημοσκοπήσεις προεκλογικές) διατήρησε ποσοστό αποκαρδιωτικά υψηλό. Το δίδυμο των αυτουργών της διάλυσης του κράτους και της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος, οι κραυγαλέα ανίκανοι να επιλύσουν στοιχειώδη, καίρια προβλήματα της οργανωμένης συμβίωσης, αμνηστεύθηκαν και επιβραβεύτηκαν από τα δύο τρίτα και πλέον των πολιτών που έφτασαν ώς την κάλπη.

Που σημαίνει: τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποφασίζουν για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους χωρίς να έχουν καταλάβει τι συνέπειες έχει ο εξωφρενικός υπερδανεισμός του κράτους, η κατεστημένη κλοπή του κρατικού κορβανά, η θεσμοποιημένη αναξιοκρατία, η δημοσιοϋπαλληλοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και ανυπαρξία συλλογικής άμυνας, η καλπάζουσα δημογραφική φθίση, η διάλυση του σχολειού και ο εξευτελισμός των πανεπιστημίων, η επικρεμάμενη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, η συντελεσμένη χρεοκοπία του συστήματος υγείας. Για πολλοστή φορά παραγράφηκαν με την ψήφο της πλειονότητας τα κοινωνικά και πολιτικά εγκλήματα της ιδιοτελούς έμπρακτης σύμπνοιας των «κομμάτων εξουσίας».

Τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποδείχθηκαν δίχως την ικανότητα να αντιληφθούν τι σημαίνει, για το συμφέρον τους και για την αξιοπρέπειά τους, το ψευδοδίλημμα ανάμεσα σε έναν παραλυτικά άτολμο και σε έναν ανήκεστα μειονεκτικό σε φυσικά προσόντα πρωθυπουργό. Οι Ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν οδυνηρά ότι στην Ελλάδα σήμερα οι δείχτες της κατά κεφαλήν ικανότητας για κριτική σκέψη και διάκριση ποιοτήτων έχουν φτάσει στα επίπεδα τριτοκοσμικών κοινωνιών – η διαπίστωση επικυρώνεται και από τις μετρήσεις των τηλεοπτικών προτιμήσεων του πληθυσμού.

Δυστυχώς η περίπτωσή μας των Νεοελλήνων ενισχύει τον ισχυρισμό του διαβόητου Σάμιουελ Χάντινγκτον ότι κοινωνίες υπανάπτυκτες δεν έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν και αφομοιώσουν το δυτικό μοντέλο της (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας. Τα πολιτικά κόμματα στις κοινωνίες αυτές αλλοτριώνονται σε συντεχνίες συμφερόντων και σε καρκινώματα διαφθοράς, το δικαίωμα της ψήφου υπηρετεί ιδιοτελείς συναλλαγές, ο κομματικός φανατισμός συναγωνίζεται την αλογία της ποδοσφαιροφιλίας.

Εκατόν σαράντα εννέα χρόνια, από το 1833 ώς το 1974, η αδυναμία της μεταπρατικής ελλαδικής κοινωνίας να μιμηθεί αποτελεσματικά το δάνειο μοντέλο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας «επιτροπεύετο» από την εγκάθετη αλλοδαπή βασιλεία. Και όταν η στανική αυτή «επιτροπεία» διαπλεκόταν με τη φαυλότητα των πολιτικών και οδηγούσε σε τυπικά τριτοκοσμικά αδιέξοδα, επενέβαινε ο αυθαίρετος πατριωτισμός του στρατού: Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, κάποτε και με απόσταση μηνών. Κατά κανόνα αναχαίτιζαν περιστασιακά τη φαυλότητα, αλλά καθυστερούσαν δραματικά τη θεσμική «ενηλικίωση» του κράτους. Σπάνια οι παρεμβάσεις στρατιωτικών υπήρξαν ευεργετικές – κίνημα στρατηγού Μακρυγιάννη 1843, συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά 1909, συνταγματάρχη Νικόλαου Πλαστήρα 1922. Ευεργετικές, επειδή δεν υποκατέστησαν την πολιτική εξουσία, απλώς έδωσαν στην κοινωνία την αδέσμευτη από κομματικές ιδιοτέλειες δυνατότητα να επαναδιατυπώσει, με Συντακτικές ή Αναθεωρητικές Εθνοσυνελεύσεις, φραγμούς στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Μόνο τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, από το 1974 ώς σήμερα, η μίμηση του δυτικού κοινοβουλευτικού προτύπου προσπαθεί να λειτουργήσει χωρίς βασιλική επιτροπεία και χωρίς ενδεχόμενο επεμβάσεων στρατιωτικής παιδονομίας. Κάποιοι σπεύδουν να θριαμβολογήσουν ότι ο πολιτικός βίος στην Ελλάδα μπήκε σε φάση ενηλικίωσης, αλλά προφανέστατα απατώνται ή κατάφωρα ψεύδονται: Διότι ναι μεν η βασιλική επιτροπεία εξέλιπε και επεμβάσεις στρατιωτικών είναι εκ των πραγμάτων αδιανόητες, αλλά ο έλεγχος της φαυλότητας και της αυθαιρεσίας δεν κατοχυρώθηκε με θεσμούς και συνταγματικές διατάξεις δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων, δραστικού ελέγχου, πειθαρχικού και αξιοκρατικού, τόσο των διαχειριστών της εξουσίας όσο και των κρατικών λειτουργών.

Η δημοκρατία (έστω και μεταπρατική, κοινοβουλευτική) παραμένει για την Ελλάδα ανεπίτευκτος στόχος. Από την παλατιανή αυθαιρεσία και το ανεξέλεγκτο του στρατιωτικού πατριωτισμού περάσαμε στον συνταγματικά κατοχυρωμένο απολυταρχισμό της κομματοκρατίας. Η εξουσία δεν πηγάζει από την υπεύθυνη κρίση και βούληση του λαού, πηγάζει από την πιο επιδέξια (πιο καλοπληρωμένη) πλύση εγκεφάλου των ψηφοφόρων. Ιλιγγιώδη ποσά κρατικού χρήματος και μαφιόζικης «διαπλοκής» διασπαθίζονται για την κομματική διαφημιστική προπαγάνδα που μεθοδικά εξανδραποδίζει τον λαό, χειραγωγεί τα δύο τρίτα των πολιτών να ψηφίζουν από ψυχαναγκαστικό εθισμό, χωρίς σκέψη και κρίση.

Πολίτες «ανεπαισθήτως» υπόδουλοι, λαός ανυποψίαστων ραγιάδων, σκλάβοι ντοπαρισμένοι με ψευδαισθήσεις ελευθερίας. Μας επιτρέπουν να ψηφίζουμε, αλλά με στημένους ακαταμάχητους μηχανισμούς υφαρπαγής της ψήφου μας. Μας παραμυθιάζουν με φαντασιώσεις ελευθερίας και δικαιωμάτων, με το να μας αφήνουν να «διαδηλώνουμε» αναμηρυκάζοντας συνθήματα που μας υπαγορεύουν κομματικοί εγκάθετοι με ντουντούκα. Ποτέ άλλοτε στην Ιστορία τόσοι πολλοί δεν υποτάχθηκαν με τόσο ζήλο στα επαγγελματικά συμφέροντα τόσο λίγων.

Τρεις οικογένειες μοιράζουν την τράπουλα, νέμονται διαδοχικά την εξουσία, συντηρούν και τις προσχηματικές αντιπολιτεύσεις: αγραβάτωτους μανιακούς της εξουσιαστικής (μηδενιστικής) ιδεολογίας, κομματικά απολιθώματα παλαιοημερολογιτικής ψυχοπαθολογίας. Και οι ραγιάδες όλα τα καταπίνουν, καταθέλγονται από τους γόνους της φεουδαλικής τριαρχίας, χοροπηδούν με κομματικές σημαιούλες κάτω από τα μπαλκόνια τους ό,τι και αν πουν, όποιοι και αν είναι: ευφυείς ή καθυστερημένοι, εύγλωττοι ή άγλωσσοι, ικανοί ή ατάλαντοι, πατριώτες ή απάτριδες. Η ποιότητα δεν λογαριάζεται, γυμνά ονόματα ψηφίζουμε, nomina nuda tenemus.

Η απορία είναι: καλά εμείς, η αδύναμη και ευεπηρέαστη πλεμπάγια. Αλλά ο κόσμος των επιχειρήσεων, οι χαρισματικοί της δημιουργίας, όσοι έχουν επενδύσει μόχθο και καρπούς του μόχθου τους σε αυτή τη χώρα, δεν αγωνιούν, δεν τρομάζουν από την κατακλυσμική δυναμική της παρακμής;

Το χρήμα, ναι, δεν έχει πατρίδα (γι’ αυτό και οι πιστοί του Ιστορικού Υλισμού εύκολα μεταλλάσσονται σε καριερίστες διεθνιστές). Αλλά ο άνθρωπος, έλεγε ο Σεφέρης, έχει ρίζες βιολογικές σε κάποια πατρίδα και όταν αυτές κοπούν, πονάει, πόνο σωματικό. Δεν είναι δυνατό να αφήνει αδιάφορο τον επιχειρηματία η πολιτικά ανυπεράσπιστη εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας του, η θεσμική και κοινωνική της διάλυση, δεν γίνεται να παρακάμπτει τον διεθνή εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος. Εμποροι οργάνωσαν την Εθνεγερσία. Την ανατροπή της κομματικής τυραννικής απολυταρχίας ποιος θα την οργανώσει;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το δικομματικό γαία πυρί μιχθήτω

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Δικομματισμός, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική |

Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον να «κρυφακούσουμε» σήμερα το τι λέγεται στα επιτελεία των δύο μεγάλων κομμάτων, σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις. Να μεταφέρουμε, δηλαδή, το τι πραγματικά συζητείται πίσω από τις κλειστές πόρτες των κομματικών γραφείων, όπως μας το εκμυστηρεύονται κορυφαία στελέχη τους. Το ενδιαφέρον αυτής της «ακριτομυθίας» εστιάζεται στο γεγονός πως όσα συνομολογούνται κρυφίως, κατά κανόνα ουδεμία σχέση έχουν με αυτά που ανακοινώνονται, ως επίσημες θέσεις.

Ας αρχίσουμε από τον χρόνο των εκλογών, που είναι και η μητέρα των πολιτικών εξελίξεων. Ολοι οι συνομιλητές μας συμφωνούν πως οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν (εκτός απροόπτου, όπως η υπόθεση Παυλίδη) την άνοιξη του 2010, με αφορμή την «άκαρπη» προεδρική εκλογή. Προσθέτουν όμως και το εξής: «Τις εκλογές αυτές δεν τις θέλει η Ν.Δ., αλλά δεν μπορεί να τις αποφύγει το ΠΑΣΟΚ». Η εκλογική απαρέσκεια της Ν.Δ. είναι δικαιολογημένη. Βρίσκεται περίπου 5 μονάδες πίσω από το ΠΑΣΟΚ και η ελπίδα της για ανάκαμψη βασίζεται κυρίως στην υπερκέραση της διεθνούς κρίσεως, η οποία, όμως, δεν είναι ακόμη χρονικώς ορατή. Συνεπώς η παραμονή της στην εξουσία, μέχρι το φθινόπωρο του 2011, ενισχύει τις προσδοκίες της.

Από την άλλη πλευρά η απαίτηση του ΠΑΣΟΚ για άμεσες εκλογές δεν είναι μόνον ανούσια επίδειξη ισχύος αλλά και υποκριτική. Η ομολογία των στελεχών του είναι απλή και πειστική. Το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε συμφέρον να αφήσει τη Ν.Δ. να λάβει έως την άνοιξη του 2010 τα αναγκαία «αντιλαϊκά» μέτρα, γεγονός που θα επαυξήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Στο διάστημα αυτό το ΠΑΣΟΚ θα επιτείνει τη φθορά της, εναντιούμενο σε κάθε κυβερνητικό μέτρο. Αν πάλι η Ν.Δ. επιδείξει φόβο και ατολμία, η κρίση θα επιδεινωθεί, παρέχοντας τη δυνατότητα στο ΠΑΣΟΚ να κορυφώσει τις εναντίον της κατηγορίες για ανευθυνότητα και ανικανότητα. Στην αρνητική απήχηση που θα έχει η χρησιμοποίηση της προεδρικής εκλογής, ως μοχλού επισπεύσεως των βουλευτικών εκλογών, προσθέτουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, θα αντιτάξουμε το «προέχον» και από μακρού αίτημά μας «να απαλλαγεί η χώρα από τη χειρότερη κυβέρνηση». Με την ίδια κομματική λογική, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι δυνατόν «να αποφύγει» τις εκλογές της μεταπροσεχούς ανοίξεως. Διότι στην περίπτωση αυτή είναι πιθανόν να δικαιωθούν οι ελπίδες της Ν.Δ. για επιτυχή αντιμετώπιση της κρίσεως και ανατροπή του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων.

Με αμιγώς, όμως, κομματικά κριτήρια, υπάρχουν στελέχη και της Ν.Δ. που εισηγούνται την επίσπευση των εκλογών. Τα επιχειρήματά τους αποτελούν τον αντίποδα των σχεδιασμών του ΠΑΣΟΚ. Βασίζονται στη λογική ότι το κόμμα αυτό θα αναλάβει την εξουσία στην αποκορύφωση της κρίσεως, με ισχνότατη πλειοψηφία ή -το πιθανότερο- χρήζον αριστερής βοήθειας. Δηλαδή η διακυβέρνησή του θα έχει όλες τις προδιαγραφές μιας σύντομης και παταγώδους αποτυχίας.

Σ’ αυτή τη δικομματική αντίληψη του γαία πυρί μιχθήτω, αντιτάχθηκε πρόσφατα ο κ. Καραμανλής, ξεκαθαρίζοντας τη στάση του προ και μετά τις εκλογές. Μακάρι να τηρήσει την απόφασή του. Οχι για το κόμμα του, αλλά για τον ίδιο και -προπαντός- για τον τόπο.

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρώματα και εικόνες από μια διαδήλωση

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Ελλάδα, Κόμματα, Κινήματα, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Πολιτική | Ετικέτες: |

H απεργία και η διαδήλωσή της την περασμένη Πέμπτη θα είχε μείνει στη μνήμη μας σαν λαϊκό πανηγύρι σε ηλιόλουστη μέρα. Δεν σημειώθηκε κανένα επεισόδιο και η αστυνομία παρακολουθούσε από απόσταση, ήρεμη και διακριτική. Δυστυχώς, η μέρα τελείωσε εκεί γύρω στα μεσάνυχτα της Πέμπτης προς την Παρασκευή με την επίθεση και τον σοβαρό τραυματισμό των δύο αστυνομικών στα σύνορα μεταξύ Κυψέλης και Γαλατσίου. Ας ελπίσουμε ότι το επεισόδιο δεν έχει σχέση με την απεργία, τη διαδήλωση και γενικά με την πολιτική. Δεν είναι όμως, λιγότερο σοβαρό.

Σε μια «γενική απεργία», όπως της περασμένης Πέμπτης το ερώτημα είναι πόσο είναι γενική. Το γράφω γιατί πιστεύω ότι, όταν οι πάσης αποχρώσεως συνδικαλιστές και οι αντίστοιχοι κομματικοί ρήτορες μιλούν για «εργαζόμενους» στον νου τους έχουν τους μισθωτούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, εκτός εξαιρέσεων (π.χ. οι δημοσιογράφοι) συνήθως δεν έχουν την ευχέρεια να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους συμμετέχοντας σε μια γενική απεργία.

Αυτό είναι διπλά άδικο. Πρώτον, γιατί η δουλειά στον ιδιωτικό τομέα είναι πιο σκληρή και ελεγχόμενη και συνοδεύεται πάντοτε από τον τρόμο της ανεργίας, είτε λόγω απόλυσης ή κατάρρευσης της επιχείρησης. Και δεύτερον, γιατί η δουλειά εκεί είναι η κυρίως δουλειά, αυτή που παράγει πλούτο με ικανοποιητική αποδοτικότητα. Ο μέσος όρος αποδοτικότητας στη χώρα μας πέφτει απελπιστικά όταν συνυπολογίζουμε την αποδοτικότητα της δουλειάς στον δημόσιο τομέα.

Με αυτή τη μάλλον κακεντρεχή για τους συνδικαλιστές και τους κομματικούς ρήτορες παρατήρηση θα προσπαθήσω να σας περιγράψω τη διαδήλωση της Πέμπτης. Ακριβέστερα, να σας μεταφέρω τις δικές μου εντυπώσεις, για την «αντικειμενικότητα» των οποίων δεν εγγυώμαι.

Πριν από τη διαδήλωση – πορεία έκανα μια βόλτα στην περιοχή του Συντάγματος (στρατηγικός προορισμός κάθε διαδήλωσης και πορείας) που είναι και η γειτονιά μου. Σας βεβαιώ ότι όλα τα καταστήματα προς την Πλάκα και προς τις οδούς Μητροπόλεως και Ερμού ήταν ανοιχτά και δούλευαν. Τα φαρμακεία, τα μανάβικα, τα σούπερ και μίνι μάρκετ, τα κρεοπωλεία, τα κουρεία, τα ημιπολυτελή της οδού Ερμού (τα πολυτελή βρίσκονται στο Κολωνάκι) ήταν όλα ανοιχτά και δούλευαν. Δούλευαν είναι τρόπος του λέγειν. Οι δρόμοι έρημοι από νωρίς. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το κέντρο της πόλης και το παρέδωσαν εξ ολοκλήρου στους διαδηλωτές. Εχουν πλέον πείρα της ταλαιπωρίας και σε ημέρα διαδήλωσης αποφεύγουν να περάσουν από το κέντρο της πόλης.

Πιστεύω ότι έτσι θα αλλάξει κάποτε και η στρατηγική των διαδηλώσεων. Σήμερα γίνονται αισθητές όχι από το μέγεθός τους, αλλά από το μέγεθος της ενόχλησης, που προκαλούν στους άλλους πολίτες. Η ενόχληση ποικίλλει: από την απλή ταλαιπωρία λόγω αποκλεισμού των δρόμων και διακοπής της κυκλοφορίας ώς τις καταστροφές καταστημάτων (πλουτοκρατών και μη αδιακρίτως), που τελευταία θεωρείται εξελιγμένη μορφή αγωνιστικότητας, διαμαρτυρίας και «εξέγερσης».

Ερημοι οι δρόμοι και οι καταστηματάρχες στην πόρτα. Ακόμα και οι δυο τρεις δεκάδες των εργαζομένων στη βιομηχανία Λαναρά που τις προηγούμενες μέρες είχαν στήσει τα αντίσκηνα στο κατάστρωμα του δρόμου και απέκλεισαν τη διέλευση οχημάτων από το κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος. Καθώς τους έβλεπα να ταλαιπωρούνται και να ταλαιπωρούν, άνθρωποι του μεροκάματου που ήρθαν από τη Βόρειο Ελλάδα, έλεγα μέσα μου γιατί κάποιος υπεύθυνος, κυβέρνηση ή τράπεζα, δεν συμπεριφέρεται με ειλικρίνεια. Αν η βιομηχανία τους είναι βιώσιμη, λογικό είναι να της δώσουν τα χρήματα που χρειάζεται. Θα είναι μια σοβαρή επένδυση με ευεργετικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους και τη χώρα. Φοβάμαι ότι δεν τη θεωρούν βιώσιμη και μάλλον έχουν δίκαιο. Αλλά φοβούνται, για πολλούς και ποικίλους λόγους, να το πουν ξεκάθαρα και να λάβουν όλα τα μέτρα, πρόνοιας πλέον και όχι οικονομικά, που επιβάλλονται σε αυτές τις περιπτώσεις. Και να εξηγήσουν και σε μας τους υπόλοιπους γιατί αυτή η βιομηχανία έφτασε σε αυτό το χάλι.

Με αυτές και άλλες σκέψεις στήθηκα στο πεζοδρόμιο, γωνία Σταδίου και Καραγεώργη Σερβίας, αποφασισμένος να παρακολουθήσω από κει την πομπή των διαδηλωτών, που μόλις είχε αρχίσει.

Η πρώτη εντύπωση ήταν λες και παρακολουθώ πανηγύρι. Πρόσωπα γελαστά, φώναζαν, με τη καθοδήγηση και το ρυθμό της «ντουντούκας», τα αγανακτισμένα συνθήματά τους αλλά όχι με πρόσωπα αγανακτισμένα. Οι διαδηλωτές γελούσαν, αστειεύονταν μεταξύ τους και άλλοι εμφανώς έπλητταν όπως πλήττουν όλοι οι άνθρωποι που απλώς κάνουν το καθήκον τους. Η δεύτερη εντύπωση έχει να κάνει με τα χρώματα. Η πομπή των διαδηλωτών ήταν ευχάριστα πολύχρωμη, ένα ποτάμι από χρώματα όταν την έβλεπες από μακριά. Θυμάμαι παλαιότερες διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’50 που ήταν γκρίζες. Δεν ήταν μόνο που για τους γνωστούς λόγους έλειπε παντελώς το κόκκινο, αυτό που ζωηρεύει κάθε χρωματική σύνθεση. Γκρίζα ήταν και τα ρούχα των διαδηλωτών. Και πιο γκρίζα και αγωνιώδη τα πρόσωπά τους. Προχθές το κόκκινο κυριαρχούσε σε διαφορετικές χρωματικές συνθέσεις, ανάλογα με την κομματική ένταξη των διαδηλωτών.

Η τρίτη εντύπωση αφορά το πλήθος και την οργάνωση. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν μεγάλη και δυναμική. Ηταν πολυπληθής και ήρεμη. Οργανωμένη σε τρεις κύριες φάλαγγες: της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, στην οποία υποθέτω ότι συμμετείχαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και οι λίγοι της Ν.Δ., του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ), όπου κυριαρχούσε το κόκκινο χρώμα και του ΣΥΡΙΖΑ, όπου δεν μπορώ να πω ότι το κόκκινο είχε ξεθωριάσει σε ροζ, αλλά συνοδευόταν και από άλλες χρωματικές πινελιές. Ελειπε εντελώς το μαύρο που συνήθως κλείνει την πομπή των διαδηλώσεων. Περισσότερο νεανική ήταν η πομπή του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή είναι η εντύπωσή μου, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Στην ίδια πομπή διέκρινα και μερικούς αλλοδαπούς μετανάστες και ένα – δυο πανό με τη φωτογραφία της τραγικής κ. Κούνεβα. Περισσότερο ογκώδης και πιο καλά οργανωμένη ήταν η φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ). Χωρισμένη σε ομάδες με την ντουντούκα επικεφαλής να δίνει τα συνθήματα και τον ρυθμό τους.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ήταν τα συνθήματα. Είχαν κοινό σημείο, αν και με διαφορετική συχνότητα και ένταση την καταδίκη του καπιταλισμού, των τραπεζών και της πλουτοκρατίας, που ως μοναδικοί υπεύθυνοι της οικονομικής κρίσης αυτοί πρέπει να πληρώσουν. Αυτού του είδους η καταδίκη ήταν σχεδόν απόλυτη στις φάλαγγες του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί θα συμφωνούσαν να πληρώσουν αυτοί που είναι υπεύθυνοι, ο καπιταλισμός, οι τράπεζες, οι πλουτοκράτες κ.λπ., αλλά πώς θα ζήσουμε χωρίς αυτούς; Τι θα μας απομείνει μετά;

Το σκεφτόμουν καθώς παρακολουθούσα την πομπή και άκουγα τα συνθήματα. Να ανατρέψουμε τα πράγματα και να τα καταστρέψουμε, σύμφωνοι. Με τι, όμως, θα τα αντικαταστήσουμε; Οι διαδηλωτές με τα συνθήματά τους δειλά και παρεμπιπτόντως ανέφεραν τη λέξη σοσιαλισμός σαν εναλλακτική λύση. Περισσότερο στη φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και λιγότερο στου ΣΥΡΙΖΑ.

Και εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος. Αν περνάμε μια βαθιά κρίση του συστήματος, του καπιταλισμού, πρόκειται για σύστημα παραγωγής, εμπορίας και πολιτισμού. Από την αρχή είχε τα στραβά του, τις αδικίες, τις ανισότητες, τη σκληρότητα, την καταπίεση, τους πολέμους. Είχε, όμως, και τα καλά του. Τον πλούτο, την ευμάρεια, την επιστήμη, τον πολιτισμό του, τη δημοκρατία του. Για να το καταστρέψουμε πρέπει να το αντικαταστήσουμε με άλλο σύστημα, ανώτερο. Μέχρι σήμερα τίποτα τέτοιο δεν φάνηκε στον ορίζοντα. Οι απόπειρες να κατασκευασθεί κατέληξαν στην καταστροφή. Η μόνη θετική εμπειρία που έχουμε, στην Ευρώπη τουλάχιστον, είναι η λογικότερη και κοινωνικότερη διαχείριση του καπιταλισμού και όχι η καταστροφή του. Ελπίζω ότι αυτό ισχύει και τώρα. Διαφορετικά θα επαληθευθεί… ο Νοστράδαμος που προέβλεψε ότι το 2013 θα είναι το έτος της μεγάλης καταστροφής του σύμπαντος κόσμου!

  • Tου Aντωνη Καρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γιατί βουλιμιούν για την εξουσία;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Εκλογές, Εξουσία, Κράτος, Κόμματα, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική |

Αλήθεια γιατί στις ημέρες μας η εξουσία ασκεί τόση έλξη και γοητεία στα κόμματα; Το ΠΑΣΟΚ αγωνιά να την κατακτήσει το ταχύτερο δυνατόν. Η Ν.Δ. πασχίζει να την διατηρήσει όσο μπορεί περισσότερο. Ο ΛΑΟΣ προσφέρεται άνευ όρων ως κυβερνητική τσόντα της Ν.Δ. Το ίδιο συμβαίνει και με μερίδα του ΣΥΝ, που θα αποτελούσε αγογγύστως δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ.

Φυσικά, ως ιδιώτες δεν θα αγοράζαμε ποτέ ένα ετοιμόρροπο σπίτι για να στεγαστούμε ούτε θα γινόμασταν μέτοχοι σε μία υπό χρεοκοπία επιχείρηση. Θα ψάχναμε και θα περιμέναμε μια καλύτερη «ευκαιρία». Τι συμβαίνει, λοιπόν, με τους πολιτικούς μας, που διαγκωνίζονται για το ποιος θα έχει τα ηνία, εν μέσω δεινής κρίσεως;

Ουδείς πιστεύει πως η εμμονή τους αυτή έχει ως κριτήριο την ικανότητα και την ετοιμότητά τους να βγάλουν αυτοί τα κάστανα από τη φωτιά και όχι ο «αφερέγγυος» αντίπαλός τους. Το ΠΑΣΟΚ πριν από ένα χρόνο βρισκόταν στο ναδίρ της λαϊκής εμπιστοσύνης. Ακόμα και με καιγόμενη τη μισή Ελλάδα, η πλειοψηφία προτίμησε να ανανεώσει την εντολή στη Ν.Δ. Η ανάκαμψή του οφείλεται σε αλλεπάλληλα λάθη της κυβερνήσεως και όχι σε κάποια κομματική του αναγέννηση. Ταυτόχρονα τα κυβερνητικά λάθη, ιδιαίτερα στον τομέα της οικονομίας, δεν επιτρέπουν στη Ν.Δ. να εμφανίζεται ως ο μοναδικός και πλέον ενδεδειγμένος δαμαστής της κρίσεως. Για τους ίδιους λόγους πρέπει να απορρίψουμε και το ενδεχόμενο ο σημερινός διαγκωνισμός για την εξουσία να πηγάζει από τη συναίσθηση υψίστου χρέους και τη διάθεση μιας υπέρτατης και εθνωφελούς θυσίας.

Ο κ. Ευάγγελος Αντώναρος απέδωσε την αδημονία του ΠΑΣΟΚ σε «βουλιμία για την εξουσία». Κατελόγισε, δηλαδή, στο ΠΑΣΟΚ ακόρεστη πείνα, αδηφαγία, αχορτασιά (βουλιμιών σημαίνει λιμάρης). Παράλληλα, η εξουσία εμφανίζεται ως πλουσιοπάροχο τραπέζι… Παραδόξως, ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Παπακωνσταντίνου δεν θεώρησε ότι το κόμμα του προσβάλλεται από τη δήλωση αυτή. Με την ίδια ακριβώς νοοτροπία ο ομόλογός του στη Ν. Δ. αρνήθηκε προ 7μήνου να λάβει θέση στη γνωστή υπουργική δήλωση ότι κάθε νόμιμο (φοροαποφυγή) είναι και ηθικό.

Πιθανότατα, λοιπόν, κάποιοι ιθύνοντες πιστεύουν ότι ο ελληνικός λαός έχει εδώ και χρόνια ταυτίσει τις έννοιες ασκώ και νέμομαι την εξουσία. Οτι είναι πλέον ανίκανος να διακρίνει τη διαφορά του υπηρετώ και του εξυπηρετούμαι από ένα δημόσιο αξίωμα. Οτι είναι σύνηθες ή αναπόφευκτο να μετατρέπεται κάποιος πάμφτωχος βουλευτής σε πάμπλουτο τέως υπουργό. Οτι, τέλος, ένας από τους λόγους της συχνής εναλλαγής των κομμάτων στη διακυβέρνηση της χώρας είναι και η «δικαιότερη», μεταξύ τους, κατανομή των «απολαβών» της εξουσίας.

Το τελευταίο εξηγεί και την απέχθεια της πλειοψηφίας των πολιτών για πρόωρες – συχνές εκλογές. Προφανώς στην κοινή γνώμη τείνει να εδραιωθεί η πεποίθηση ότι αυτές εξυπηρετούν μόνον τα κόμματα, ενώ ήκιστα υπηρετούν τον τόπο.

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Απασφαλίσαμε ως χώρα;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διχασμός, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Δικαιοσύνη, Εγκληματικότητα, Εκλογές, Ελλάδα, Ηθική, Θεσμοί, Κράτος, Κόμματα, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Πολύ φοβούμαι ότι από τον περασμένο Δεκέμβριο απασφαλίσαμε συλλογικά ως χώρα. Κατρακυλάμε ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα στον γκρεμό της βίας και της τρομοκρατίας χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σταματήσει. Τι συνέβη τον Δεκέμβριο; Οι πιτσιρικάδες μάθανε πως είναι απολύτως αποδεκτό από την κοινωνία να ρίχνεις πέτρες ή μολότοφ σε Αστυνομικά Τμήματα. Οι έως τότε «μπαχαλάκηδες» αποφάσισαν ότι οι μολότοφ είναι πια για τα… παιδιά και πήραν τα πολυβόλα. Οι τρομοκράτες με τη σειρά τους ξεπέρασαν τα καλάσνικοφ και πειραματίζονται με δεκάδες κιλά δυναμίτη. Ολοι μαζί συμμετέχουν σε έναν μεγάλο και ατέλειωτο διαγωνισμό «ένοπλης μαγκιάς» χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο ή ουσιώδες ρίσκο.

Αν το καλοσκεφθείτε τι και ποιος να μας προφυλάξει από τη διογκούμενη απειλή της βίας; Νομίζω ότι πλέον η πιο εύκολη δουλειά σε αυτή τη χώρα είναι να είσαι κουκουλοφόρος, ληστής ή τρομοκράτης. Ο κουκουλοφόρος βάζει τη στολή της εργασίας, δηλαδή την κουκούλα, βγαίνει ανενόχλητος από το πανεπιστημιακό… campus με βαριοπούλες και πελέκεις, τα σπάει όπου θέλει μέρα μεσημέρι και ξαναγυρνάει στο… γραφείο του. Οι καθηγητές τρέμουν δικαιολογημένα να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας με το απλό επιχείρημα «εμάς κύριε ποιος θα μας προστατεύσει αύριο;». Οι υπουργοί φοβούνται τον ίσκιο τους και επικαλούνται τον φόβο των καθηγητών για να μην κάνουν τίποτα. Οι εισαγγελείς, παρά την πρωτοβουλία του κ. Σανιδά, επίσης δεν τολμούν να κάνουν τη δουλειά τους. Οπότε; Οπότε μια βόλτα στη Σκουφά και στη Σόλωνος για να τα σπάσουμε μοιάζει πια με το παλιό σουλάτσο στην κεντρική πλατεία του χωριού. Σίγουρη απόλαυση με μηδέν ρίσκο.

Οσο για τους ληστές είναι και αυτοί ένα προνομιούχο επάγγελμα. Η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει τον αστυνομικό που πυροβολεί και κυνηγάει τους ληστές. «Ελα μωρέ, καλύτερα να τους άφηναν να κλέψουν ό,τι θέλουν. Τι μπερδεύτηκε;». Σωστό και αυτό με τη διαφορά πως αν οι αστυνομικοί αρχίζουν να σκέπτονται μόνο αυτές τις αντιδράσεις, θα διευρύνουν τη «λευκή απεργία» που δικαιολογημένα κήρυξαν τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η πολιτεία, η δημοσιογραφία και η κοινή γνώμη τους έδωσε βορά στα σκυλιά του λαϊκισμού για χάρη ενός παράφρονος δολοφόνου του Αλέξη.

Πάμε τώρα στους τρομοκράτες. Τι έχουν απεναντί τους; Μια αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαλυμένη από προσωπικά, γραφειοκρατικά και κομματικά μαχαιρώματα. Μια ηγεσία της αστυνομίας που επί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένη επειδή από τύχη δεν σκοτωνόταν κανείς παρά την πασίδηλη επανεμφάνιση της τρομοκρατίας. Την παντελή ανυπαρξία συνεργασίας με ξένους («έλα μωρέ τι να την κάνουμε;») και την έλλειψη σχεδιασμού.

Εχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα από εκείνη την τραγική Δευτέρα, όταν κατελύθη το μεταπολιτευτικό κράτος στο κέντρο της Αθήνας. Ανοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, νομιμοποιήθηκε η βία και το πιστολίδι, κατάλαβαν δυστυχώς όλοι πως η χρήση βίας σε όλα τα επίπεδα είναι ανεκτή και, το κυριότερο, δεν έχει ρίσκο για τους ίδιους. Ξέρουμε ποιοι έχουν την ευθύνη για τη μεγάλη κατρακύλα, αλλά αυτή την ώρα προέχει να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, άμεσα, θα γίνουμε μια μεγάλη ζούγκλα όπου θα λύνουμε όλοι τις διαφορές μας με τα όπλα στους δρόμους. Ο φόβος δεν αξίζει στη δημοκρατία, ούτε και η βία. Δεν αντέχεται αυτή η κατρακύλα που είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι κάποια ώρα θα κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές. Οπως δεν αντέχεται η κυνική αδιαφορία όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς δεν θα ζημιωθούν επικοινωνιακά από όσα έχουμε ζήσει από τον Δεκέμβριο έως σήμερα.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Και μέτρα πότε;

Posted on Μαρτίου 13, 2009. Filed under: Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση |

Υποτίθεται ότι ο λόγος που ο Κ. Καραμανλής ζητούσε τη συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν ήταν για να προβούν όλοι μαζί σε θεωρητικές διακηρύξεις για τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά επειδή ήθελε να προχωρήσει σε κάποια συγκεκριμένα μέτρα. Και υποτίθεται ότι αυτό τον σκοπό είχε και η χθεσινή αναφορά του για την ανάγκη συνεργασίας και άλλα συναφή. Μόνο που εδώ μπαίνει μια απορία στη μέση: αφού τον απασχολεί τόσο πολύ το πρόβλημα της κρίσης και αφού τις λύσεις τις ξέρει, τι τον εμποδίζει και δεν τις προωθεί;

Ηδη συμπληρώθηκε ο έβδομος μήνας της κρίσης και η κυβέρνηση ακόμη πασχίζει να πείσει τους τραπεζίτες να ενισχύσουν τη ρευστότητα. Τίποτα άλλο δεν έχει κάνει. Και, όπως όλα δείχνουν, δεν φαίνεται και διατεθειμένη να κάνει. Οι πληροφορίες που διαρρέουν από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της λένε ότι ο Καραμανλής θα περιμένει να περάσουν οι Ευρωεκλογές και ανάλογα θα αποφασίσει αν και τι θα πρέπει να κάνει.

Η σκοπιμότητα είναι προφανής. Δεν θέλει «δυσάρεστα» πριν από μια εκλογική αναμέτρηση. Λογικό είναι. Αλλά δεν είναι καθόλου λογικό να υποδύεται τον αγωνιώντα για την πορεία του τόπου όταν τον αφήνει απροστάτευτο και το μόνο που τον απασχολεί είναι αν το προεκλογικό προφίλ του θα είναι βεβαρημένο ή όχι από αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία ίσως επηρεάσουν δυσμενώς γι αυτόν το εκλογικό αποτέλεσμα.

Αν, λοιπόν, τίποτα δεν αλλάξει και όλα εξελιχθούν σύμφωνα με τον διαφαινόμενο προγραμματισμό της κυβέρνησης, η Ελλάδα θα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που θα έχει μείνει ανοχύρωτη απέναντι στην κρίση για έναν χρόνο τουλάχιστον. Γιατί, μη γελιέστε, αν δεν ληφθούν μέτρα μέχρι τον Ιούνιο, πότε θα ληφθούν; Μέσα στο καλοκαίρι; Αρα πάμε για φθινόπωρο. Και μέχρι να αποδώσουν, αν αποδώσουν, τα όποια μέτρα, θα φτάσουμε στο τέλος του 2009 για να αποδειχθεί πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι οι αγωνίες και τα «αυτονόητα» του Κ. Καραμανλή είναι για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους.

Οι σοβαροί πρωθυπουργοί, αν αγωνιούν για τη χώρα τους, δεν μένουν αδρανείς.

Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 13/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...