Λεωφορειόδρομοι

Οι δυνάμεις που πλάθουν το χάος

Posted on Απρίλιος 10, 2009. Filed under: Λεωφορειόδρομοι, Πόλη, Περιβάλλον, Ποιότητα ζωής | Ετικέτες: |

  • Οι πρόσφατες εξαγγελίες του κ. Ευ. Στυλιανίδη περί πιλοτικής εισόδου των ταξί στις λεωφορειολωρίδες εκτός μικρού (αλλά εντός μεγάλου) δακτυλίου σε ώρες μη αιχμής όλες τις εργάσιμες ημέρες και περί 50% μείωσης του εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες για ορισμένες κατηγορίες επιβατών αποκάλυψαν την απουσία ή καλύτερα τη θυσία της πολιτικής στον βωμό της ψηφοθηρίας. Μέτρα σχεδόν αντιφατικά, καθαρά προεκλογικού χαρακτήρα, που καταδεικνύουν την έλλειψη σοβαρότητας σε ένα ζήτημα τόσο σοβαρό όσο το κυκλοφοριακό. Δεν έχει σημασία αν η είσοδος των ταξί στις λεωφορειολωρίδες, όπως διευκρίνισε ο υπουργός Μεταφορών, θα εφαρμοστεί πιλοτικά. Και η μικρότατη υπαναχώρηση αναφορικά με ένα καθημερινά παραβιαζόμενο μέτρο μεταφράζεται ως ουσιαστική ακύρωσή του. Διότι έλεγχος ως γνωστόν δεν υπάρχει, έχει εναποτεθεί στις 24 κάμερες μέσω των οποίων καταγράφονται μηνιαίως περί τις 1.000 παραβάσεις. Αλλά κάμερες δεν υπάρχουν παντού… Στη Συγγρού, την Ακαδημίας, την Ιπποκράτους, τη Χαρίλαου Τρικούπη, την Παπαδιαμαντοπούλου οι παραβιάσεις είναι κανόνας. Από τα 51 χλμ. λεωφορειολωρίδων στις κεντρικές αρτηρίες των Αθηνών, μόνο τα 20 χλμ. διατρέχονται αποκλειστικά από λεωφορεία.
  • Σε μια πόλη σαν την ελληνική πρωτεύουσα όπου δεν έχει δοθεί προτεραιότητα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στους σηματοδοτούμενους κόμβους, με μήκος λεωφορειολωρίδων/1.000 κατοίκους κατά 57% μικρότερο από τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών πόλεων, με 0,54 θέσεις πάρκινγκ σε σταθμούς μετεπιβίβασης ανά 1.000 κατοίκους (στη Μαδρίτη 3,08, στη Ρώμη 3,85, στο Παρίσι 9,87), με 51% αύξηση της ιδιοκτησίας Ι. Χ. την τελευταία δεκαετία, με 8.128.000 καθημερινές μετακινήσεις (μόνο οι 3.270.000 με αστικές συγκοινωνίες) και ισχνή παρουσία λεωφορείων στο κέντρο (67% Ι. Χ. και ταξί, 2,96% λεωφορεία), η με κάθε τρόπο ενίσχυση της αξιοπιστίας των ΜΜΜ θα έπρεπε να αποτελεί την πλέον ανελαστική, σιδηρά πολιτική.
  • Μόλις 8 μήνες πριν ο κ. Χατζηδάκης μελετούσε την εισαγωγή και άλλων λωρίδων αντίθετης ροής, ώστε να μην παραβιάζονται από τους οδηγούς (από το σύνολο των 50,9 χλμ. μόνο τα 3,06 είναι αντίθετης ροής). Λόγια του αέρα. Στην πραγματικότητα η Αθήνα, το έχουμε πάρει απόφαση, «τρέχει» με 5 – 7 χιλ. την ώρα. Και προκειμένου να τρέξουν λίγο περισσότερο τα ταξί, και πίσω από αυτά οι παραβάτες ΙΧήδες, ακυρώνεται ένα μέτρο το οποίο, τουλάχιστον σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, έπεισε τον πολίτη ότι τις εργάσιμες ημέρες δεν κυκλοφορούμε στην πόλη με Ι. Χ. Στη χώρα μας οι κούφιες εξαγγελίες και η καταστρατήγηση κάθε λειψού μέτρου, αντίθετα, εμπεδώνουν τη νοοτροπία της χρήσης του Ι. Χ., ιδίως στη νέα γενιά, που από «ποδαράτη» έγινε «εποχούμενη» – το Ι. Χ. αποτελεί σύνηθες δώρο των γονιών στον επιτυχόντα στα ΑΕΙ…
  • Η εικόνα της βιώσιμης πόλης έχει «χτιστεί» μέσα μας με τα στοιχεία της ατομικής επιθυμίας μας και της ολέθριας βολής μας. Κανείς πολιτικός δεν έχει το σθένος να την γκρεμίσει. Να πολεμήσει τις πολλαπλές δυνάμεις που προσέδωσαν στην πόλη την άθλια φυσιογνωμία της. Αλλωστε, γιατί να το κάνει; Η ασυνέπεια στον πολιτικό βίο δεν καταχωρίζεται σε κανένα αρχείο καταστροφών. Εκεί ταξινομούνται μόνο οι συμφορές των νομοταγών… [Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Με την όπισθεν στους λεωφορειόδρομους

Posted on Απρίλιος 10, 2009. Filed under: Λεωφορειόδρομοι, Μέσα μαζικής μεταφοράς, Ταξί, Uncategorized |

Ενα από τα πολλά παράπονα για το ΠΑΣΟΚ –που το πλήρωσε το 2004– είχε να κάνει και με τους λεωφορειόδρομους. Οπως κάθε μέτρο εκσυγχρονισμού δημιουργούσε πολλούς δυσαρεστημένους. Πρώτοι ήταν οι ιδιοκτήτες και οδηγοί ταξί, οι οποίοι αντέδρασαν δυναμικά: έκλεισαν πολλάκις το κέντρο της Αθήνας, προπαγανδίζοντας ότι το μέτρο τους αφαιρεί πελάτες. Δεύτεροι ήταν οι οδηγοί αυτοκινήτων, οι οποίοι δυσφόρησαν διότι μία λωρίδα λιγότερη για τα Ι.Χ. στους δρόμους σήμαινε περισσότερη ταλαιπωρία για τους ίδιους. Και τρίτοι ήταν οι σώφρονες. Αυτοί δεν λογάριαζαν πολιτικό κόστος και αιτιολογημένα ισχυρίζονταν ότι το μέτρο ήταν μεν θετικό, αλλά ήταν λίγο. «Οι λεωφορειόδρομοι», έλεγαν, «έπρεπε να εξαπλωθούν ταχύτατα παρά την κοινωνική δυσφορία και τις συντεχνιακές αντιδράσεις».

Τελικά, και παρά τις γκρίνιες, το μέτρο πέρασε για να αποδειχθεί ότι οι συγκοινωνιολόγοι είχαν δίκιο. Η ταχύτητα των λεωφορείων διπλασιάστηκε: από τα 7 χλμ./ώρα κατά μέσον όρο στο κέντρο, φτάνει στους λεωφορειόδρομους τα 15 χλμ./ώρα. Ο στόχος, όμως, που δεν επιτεύχθηκε και δημιούργησε και δικαιολογημένες γκρίνιες, ήταν τα 23 χλμ./ώρα και ορθώς επεσήμανε στο προεκλογικό της πρόγραμμα, του 2004, η Νέα Δημοκρατία: «η ανεπαρκής λειτουργία των λεωφορειολωρίδων… κρατάει καθηλωμένο το επίπεδο λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς». [«Χάρτα της Καθημερινότητας» σελ. 8]

Αλλά πάλι το μέτρο ήταν καινούργιο και εκτός από τις κοινωνικές και συντεχνιακές αντιδράσεις που έπρεπε να καμφθούν, χρειαζόταν χρόνος για να επισημανθούν και να διορθωθούν οι ατέλειες. Χρόνο που είχε άπλετο η νέα κυβέρνηση…

Η αλήθεια είναι ότι όχι μόνο δεν διορθώθηκαν οι ατέλειες –λόγω ελλιπούς αστυνόμευσης και των λεωφορειόδρομων– αλλά το μέτρο άρχισε από πέρυσι να ξηλώνεται. Ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, όπου επετράπη η είσοδος των ταξί στους λεωφορειόδρομους και αυτομάτως η συμπρωτεύουσα επέστρεψε στο παρελθόν: η ταχύτητα των λεωφορείων μειώθηκε πάλι κατά 50,8%. Προχθές, ο υπουργός Μεταφορών αποφάσισε να αφήσει τα ταξί να μπαίνουν και στους λεωφορειόδρομους της Αθήνας.

Εντάξει! Εκλογές έρχονται, αλλά τα οφέλη των λεωφορειόδρομων δεν ήταν μόνο συγκοινωνιακά. Μια σημαντική παράμετρος που ελάχιστα συζητήθηκε ήταν ότι είχαμε ένα μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης. Μέσα Μαζικής Μεταφοράς χρησιμοποιούν οι πολλοί μη έχοντες και κατέχοντες για να πάνε στη δουλειά τους και οι λεωφορειόδρομοι τους έδωσαν μια μικρή ανάσα στη δύσκολη καθημερινότητά τους.

Αυτό το ξέρει ο πρωθυπουργός. Μιλώντας το 2003 στο Περιστέρι επεσήμανε ότι «ο μέσος πολίτης του Λεκανοπεδίου σπαταλά μιάμιση ώρα ημερησίως στις μετακινήσεις του. Συνολικά, χάνεται μία εργάσιμη ημέρα την εβδομάδα, δυο φορές η ετήσια άδειά μας» (1.11.2003). Υπάρχει λόγος τώρα να σπαταλούν οι εργαζόμενοι περισσότερες ώρες ημερησίως για να γίνει το χατίρι μιας συντεχνίας; [Του Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...