Μάνος Στέφανος

Η ζωή στην πόλη

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Μάνος Στέφανος, Πόλη |

  • Tου Στέφανου Μανου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Αποκτήσαμε δύο νέα υπουργεία. Το υπουργείο Περιβάλλοντος και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Και τα δύο έχουν αρμοδιότητες που επηρεάζουν τη ζωή στις πόλεις. Αρμοδιότητες έχουν επίσης και οι δήμοι. Συνήθως, όπου υπάρχουν παρεμφερείς ή επικαλυπτόμενες αρμοδιότητες, κανένας δεν τις ασκεί. Νομίζουν ή ελπίζουν ότι κάποιος άλλος θα κάνει τη δουλειά. Η στάθμευση στους δρόμους και τα πεζοδρόμια είναι ένα παράδειγμα για το φαινόμενο που περιγράφω.

Εχω τη γνώμη, ότι στην πόλη προτεραιότητα έχουν οι πεζοί. Συνεπώς, κατά τη διαμόρφωση των δρόμων, προτεραιότητα είναι τα πεζοδρόμια και οι πεζόδρομοι. Είναι προφανές ότι στο μυαλό των υπουργών και των δημάρχων προηγούνται οι κάθε είδους ανάγκες των τροχοφόρων και ακολουθούν οι πεζοί. Η αλήθεια του ισχυρισμού μου αποδεικνύεται από την πραγματικότητα.

Οι πεζοί -ιδίως εκείνοι που έχουν κινητικά προβλήματα- είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν τον δρόμο που προορίζεται για τα τροχοφόρα. Είτε διότι τα πεζοδρόμια είναι επικίνδυνα είτε ανύπαρκτα, είτε κατειλημμένα από αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, περίπτερα, στύλους και αναιμικά δεντράκια. Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στα δρομάκια της Αθήνας, αλλά επεκτείνεται ακόμη και στα πλούσια βόρεια προάστια.

Ελπίζω η νέα υπουργός Περιβάλλοντος να ασχοληθεί συστηματικά με τα πεζοδρόμια. Να διαμορφώσει τις υποχρεωτικά ελάχιστες προδιαγραφές που πρέπει να πληρούν τα πεζοδρόμια σε όλες τις εντός σχεδίου περιοχές της Ελλάδας. Για παράδειγμα να υπάρχει σε όλες τις αστικές περιοχές ένα τουλάχιστον πεζοδρόμιο σε κάθε δρόμο με ελεύθερο πλάτος, τόσο όσο χρειάζεται για να μπορεί να κινηθεί χωρίς οποιαδήποτε δυσκολία ένα αναπηρικό καροτσάκι. Τα δένδρα, οι θάμνοι, τα περίπτερα, οι σκάλες, οι περιφράξεις -προσωρινές ή μόνιμες- τα γιαπιά κ.λπ. θα επιτρέπονται μόνο αν εξασφαλίζεται η λωρίδα απρόσκοπτης κίνησης. Πόσο δύσκολο είναι να εφαρμοστεί ένας τέτοιος κανόνας; Λογικά καθόλου, στην πράξη όμως φαίνεται ακατόρθωτο διότι οι δήμοι -μολονότι έχουν το δικαίωμα να φτιάχνουν τα πεζοδρόμια και να καταλογίζουν τη δαπάνη στις παρόδιες ιδιοκτησίες- δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον. Συνεπώς, όποια νέα ρύθμιση για τα πεζοδρόμια καθιερωθεί, πρέπει να προβλέπει τη χωρίς πολλές διατυπώσεις επιβολή σημαντικών χρηματικών προστίμων σε βάρος των δημάρχων που δεν εφαρμόζουν τις νέες ρυθμίσεις για τα πεζοδρόμια. Γενικότερα νομίζω ότι η πολεοδομική νομοθεσία πρέπει να αποκτήσει δόντια που… δαγκώνουν τους δημάρχους που δεν τηρούν τη νομοθεσία (αυθαίρετα, χώροι στάθμευσης, πεζοδρόμια, σκουπίδια κ.ο.κ.).

Αν οι δρόμοι αποκτήσουν σωστά πεζοδρόμια, αναγκαστικώς θα περιοριστεί ο χώρος για τα αυτοκίνητα. Μια από τις πιο συνηθισμένες αντιρρήσεις των (κακομαθημένων) πολιτών είναι: «…και πού θέλεις να αφήσω το αυτοκίνητο μου»; Από το 1979 η νομοθεσία προβλέπει ότι όλες οι νέες οικοδομές οφείλουν να έχουν χώρους στάθμευσης. Προβλέπει επίσης ότι τα μαγαζιά και τα γραφεία πρέπει να διαθέτουν χώρους στάθμευσης. Πολίτες και πολιτεία αποφάσισαν ότι «δεν συμφέρει» η εφαρμογή του νόμου. Πόσες εφορίες, πόσα ΚΕΠ, πόσες δημόσιες υπηρεσίες σε νέα κτίρια (μετά το 1979) διαθέτουν τους χώρους στάθμευσης που επιβάλλει ο νόμος; Σε πόσα σπίτια μετατράπηκαν οι χώροι στάθμευσης σε μαγαζιά, διαμερίσματα και αποθήκες;

Το κατάστρωμα του δρόμου είναι κοινόχρηστο. Ανήκει σε όλους. Κανένας δεν πρέπει να επιτρέπεται να το καταλαμβάνει, χωρίς ειδική άδεια, για συνεχόμενο διάστημα μεγαλύτερο των 24 ωρών. Κατά κανόνα η στάθμευση στον δρόμο, πέραν των 30 λεπτών, δεν πρέπει ποτέ να είναι δωρεάν, εκτός αν ρητώς προβλέπεται αλλιώς για ορισμένες κατηγορίες πολιτών.

Στους δρόμους από τους οποίους περνούν λεωφορεία πρέπει να απαγορεύεται απολύτως η στάση και η στάθμευση. Τις πρώτες πρωινές ώρες (όταν δεν κυκλοφορούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς) θα γίνονται φορτοεκφορτώσεις, θα συγκεντρώνονται τα σκουπίδια και θα γίνεται καθαρισμός. Η εφαρμογή της ρύθμισης αυτής θα οδηγήσει σε διπλασιασμό τουλάχιστον της ταχύτητας των μέσων μαζικής μεταφοράς και σε κατακόρυφη βελτίωση της αξιοπιστίας των δρομολογίων. Από μόνο του το μέτρο αυτό αρκεί για να βελτιωθεί σημαντικά η ποιότητα της ζωής στην πόλη. Από μόνο του το μέτρο αυτό θα συμβάλει στην εντυπωσιακή αύξηση της παραγωγικότητας των κατοίκων της πόλης.

Σε όλους τους δρόμους από τους οποίους διέρχονται μέσα μαζικής μεταφοράς και θα απαγορευτεί η στάση και η στάθμευση θα πρέπει να υπάρχει λωρίδα έκτακτης ανάγκης που θα χρησιμοποιείται από τα νοσοκομειακά, πυροσβεστικά και αστυνομικά αυτοκίνητα. Υποχρέωση των οδηγών θα είναι να ελευθερώνουν αμέσως τη συγκεκριμένη λωρίδα σε περίπτωση ανάγκης. Από την εφαρμογή της ρύθμισης θα σωθούν μερικές ζωές. Σε απόσταση 25 μέτρων από κάθε σηματοδότη πρέπει να απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση οποιουδήποτε οχήματος. Με αυτό τον τρόπο θα διπλασιαστεί ή και τριπλασιαστεί η κυκλοφοριακή παροχή σε κάθε σηματοδοτικό κύκλο. Το αποτέλεσμα θα είναι η ουσιώδης αύξηση της μέσης κυκλοφοριακής ταχύτητας.

Κανένα από τα μέτρα δεν προκαλεί σημαντικό δημοσιονομικό κόστος και όλα θα συμβάλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής στις πόλεις. Τίποτε δεν είναι πρωτότυπο. Ολα είναι αυτονόητα στις περισσότερες πόλεις του κόσμου. Για όλα όμως χρειάζεται μια στοιχειώδης οργάνωση, παρακολούθηση, συνέπεια και ποινές για τους παραβάτες (δημάρχους για τα πεζοδρόμια και ιδιοκτήτες και οδηγούς για τη στάθμευση). Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να ελέγξει τους χίλιους δημάρχους της χώρας σε ό,τι αφορά τα πεζοδρόμια και την παράνομη στάθμευση στους δρόμους με μέσα μαζικής μεταφοράς, μπορεί να αναλάβει επιτυχώς άλλα πιο δύσκολα πράγματα.

*Ο κ. Στέφανος Μάνος είναι μέλος της Δ.Ε. της Δράσης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα τρία «Π» που προτάσσει τώρα το κόμμα της Δράσης

Posted on Μαΐου 30, 2009. Filed under: Δράση, Ευρωεκλογές, Μάνος Στέφανος, Πολιτική |

  • Η Καθημερινή, 30/5/2009

Το τρίπτυχο Περιβάλλον-Πολιτισμός-Παιδεία προκρίνει η Δράση, θεωρώντας ότι αν η χώρα επενδύσει στα τρία αυτά «Π» μπορεί όχι μόνο να εξέλθει από την πολυεπίπεδη κρίση στην οποία έχει περιέλθει, αλλά και να μεγαλουργήσει.

Τα στελέχη του νεοσύστατου κομματικού σχηματισμού θεωρούν ότι η άγονη και διαρκής προεκλογική αντιπαράθεση των ημερών απορρέει από την εμμονή των κομμάτων να αναπαράγουν το βολικό κατεστημένο. Στις ομιλίες του, ο επικεφαλής της Στέφανος Μάνος σημειώνει με έμφαση ότι βαδίζουμε προς τις ευρωεκλογές χωρίς να μιλάμε για το ποια Ευρώπη θέλουμε, ενώ υπάρχουν βασικά προβλήματα στην οικονομία κι ενώ την επομένη των εκλογών θα ανακοινωθούν οικονομικά μέτρα. Εκτιμά ακόμη ότι βασική προϋπόθεση για το μέλλον είναι να διορθώσουμε και να σταθεροποιήσουμε το παρόν βελτιώνοντας την οικονομία, τη διοίκηση και τη δικαιοσύνη, εξαλείφοντας τη διαφθορά, παρέχοντας ασφάλεια και διασφαλίζοντας τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών.

  • Οι θέσεις και τα ΜΜΕ

Παρά την απαγόρευση προβολής των θέσεών τους από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, τα στελέχη της Δράσης εντείνουν τις προσπάθειες σε όλα τα επίπεδα, κυρίως μέσα από τις προσωπικές επαφές, και το Διαδίκτυο για να γνωστοποιήσουν τις θέσεις τους.

Ο επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου Στέφανος Μάνος, μάλιστα, δηλώνει αποφασισμένος να μην καταθέσει τα όπλα και να δώσει μέχρι τέλους τη μάχη, προκειμένου να ανατραπεί η απόφαση της κυβέρνησης με την οποία ουσιαστικά φιμώνονται τα μικρά κόμματα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρειάζεται ένα νέο κόμμα;

Posted on Φεβρουαρίου 25, 2009. Filed under: Μάνος Στέφανος |

Μερικοί με ρωτούν αν είναι αλήθεια ότι ετοιμάζεται νέο κόμμα. Αλλοι σπεύδουν να μου πουν ότι δεν χρειάζεται άλλο ένα κόμμα.

Τα πιο πάνω συμβαίνουν διότι πολλές φορές διατυπώνω την άποψη ότι η κυβέρνηση −αλλά και η αντιπολίτευση, αν ήταν κυβέρνηση− αδυνατεί να κυβερνήσει όπως πρέπει. Αδυνατεί, δηλαδή, να πάρει τις σωστές αποφάσεις που επιτάσσει το γενικό συμφέρον. Και για το λόγο αυτό χρειάζεται ένα νέο κόμμα. Το νέο κόμμα που χρειάζεται η Ελλάδα είναι διαφορετικό από αυτά που υπάρχουν τώρα. Σκοπός του πρέπει να είναι όχι η επιδίωξη της εξουσίας αλλά ο εξαναγκασμός της εξουσίας σε σωστή διακυβέρνηση. Ο εξαναγκασμός της όποιας κυβέρνησης −που έχει την τάση στη χώρα μας να διολισθαίνει στην εξυπηρέτηση ειδικών συμφερόντων− στη συνεπή προάσπιση του γενικού συμφέροντος. Ο ρόλος αυτός προσομοιάζει σε ένα βαθμό σε αυτόν που συχνά παίζει η Ευρώπη στην πολιτική μας ζωή.

Λένε πολλοί και έχουν δίκιο ότι ευτυχώς που είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ευτυχώς, όχι μόνο για τους πόρους που η Ευρώπη θέτει στη διάθεσή μας για τη στήριξη των αγροτικών εισοδημάτων και για επενδύσεις σε αναπτυξιακές υποδομές, αλλά και διότι μας αναγκάζει να κάνουμε αυτονόητα σωστά πράγματα. Σωστά πράγματα που για παράδοξο λόγο ούτε η κυβέρνηση της Ν.Δ. ούτε εκείνη του ΠΑΣΟΚ θα έκαναν αν δεν πιέζονταν από την Ευρώπη. Σωστά πράγματα που εξυπηρετούν το γενικό συμφέρον.

Θα παραθέσω μερικά παραδείγματα. Είναι νομίζω αυτονόητο ότι το γενικό συμφέρον –το δικό μας γενικό συμφέρον– επιβάλλει να μην πετάμε τα σκουπίδια μας σε ανεξέλεγκτες χωματερές. Παρά ταύτα κάνουμε αυτό που δεν θα έπρεπε να κάνουμε. Το γιατί δεν είναι του παρόντος. Ευτυχώς, η Ευρώπη (οι Βρυξέλλες) παρεμβαίνει και μας προειδοποιεί ότι αν δεν καταργήσουμε τις ανεξέλεγκτες χωματερές θα μας επιβάλει πρόστιμο και σε υποτροπή θα περιορίσει τους πόρους του ΚΠΣ. Η Ευρώπη, σήμερα, μας πιέζει να περιορίσουμε τα ελλείμματά μας. Γιατί; Επειδή εμείς (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) δεν φαίνεται να κατανοούμε το αυτονόητο: ότι δεν μπορούμε να έχουμε πάντα ελλείμματα και συνεχώς διευρυνόμενα χρέη. Ευτυχώς που υπάρχει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και μας επιβάλλει πρόστιμα όταν καθυστερεί υπέρμετρα η Ελληνική Δικαιοσύνη.

Η Ευρώπη μπορεί και παρεμβαίνει διότι οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες της δίνουν το δικαίωμα και διότι έχει τους μοχλούς –τα λεφτά στην περίπτωση αυτή– να επιβάλει το αυτονόητα σωστό.

Αναφέρθηκα στο θετικό ρόλο της Ευρώπης –μας αναγκάζει να κάνουμε το σωστό– επειδή θα ήθελα να υπάρξει ένα κόμμα/κίνηση στην Ελλάδα που να «αναγκάζει», «εξωθεί», «πιέζει» (όπως θέλετε πείτε το) την όποια πλειοψηφία αναδείξει ο ελληνικός λαός και το εκλογικό σύστημα, να κάνουν το «σωστό». Το αυτονόητα «σωστό», αυτό που για παράδοξο λόγο ούτε η Ν.Δ. ούτε το ΠΑΣΟΚ κάνουν αν δεν αναγκαστούν να το κάνουν.

Για να είναι εφικτό κάτι τέτοιο, το νέο αυτό κόμμα θα πρέπει να διαθέτει έναν κρίσιμο μοχλό. Αυτός ο μοχλός δεν μπορεί παρά να είναι η συμπλήρωση της κοινοβουλευτικής δύναμης του πρώτου κόμματος, ώστε να έχει την πλειοψηφία στη Βουλή.

Θα με ρωτήσετε ίσως: «Γιατί αυτό που λες δεν μπορεί να το κάνει το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο ΛΑΟΣ;»Θεωρητικά μπορούν, αλλά μέχρι σήμερα τα τρία αυτά κόμματα υποστηρίζουν απόψεις που δυσκολεύομαι να χαρακτηρίσω αυτονόητα σωστές. Φαντάζομαι ακόμη ότι την ίδια με εμένα δυσκολία θα έχουν και οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ.

Το νέο κόμμα που εύχομαι, αντί να είναι κόμμα διαμαρτυρίας, θα είναι κόμμα-καταλύτης για την πραγματοποίηση του αυτονόητα «σωστού».

Θα είχατε, για παράδειγμα, αντίρρηση αν το νέο αυτό κόμμα πίεζε ασφυκτικά τη Ν.Δ. ή το ΠΑΣΟΚ (όποιο κόμμα ήταν πρώτο) να εφαρμόζει αμέσως, χωρίς καθυστερήσεις, όλες τις Οδηγίες και τους Κανονισμούς της Ευρώπης για το Περιβάλλον; Θα είχατε αντίρρηση αν πίεζε για την αποτελεσματική ρύθμιση της στάθμευσης και τη διευκόλυνση των μέσων μαζικής μεταφοράς; Θα είχατε αντίρρηση αν πίεζε για την εφαρμογή ωραρίου εξυπηρέτησης των επισκεπτών στα μουσεία της χώρας;

Ο κατάλογος των αυτονόητα «σωστών» παρεμβάσεων δεν έχει τέλος. Εγώ θα έδινα προτεραιότητα σε θέματα περιβάλλοντος όπου κατατάσσω και τις συνθήκες ζωής στις πόλεις, θέματα πολιτισμού και πολιτιστικής κληρονομιάς και θέματα Παιδείας. Δεν παραβλέπω προφανώς την οικονομία, τη Δικαιοσύνη, την απασχόληση… Παντού υπάρχουν αυτονόητα σωστές επιλογές.

Προτάσσω όμως τα τρία Π: Περιβάλλον, Πολιτισμός, Παιδεία, διότι στους τομείς αυτούς διακρίνω τη δυνατότητα της διεθνούς διάκρισης, της διεκδίκησης των πρωτείων. Η διεθνής διάκριση, να είσαι πρώτος, ωθεί την ανάπτυξη, δημιουργεί πλούτο και ευκαιρίες απασχόλησης. Δημιουργεί τις υγιείς προϋποθέσεις για ολοκληρωμένες κοινωνικές παροχές υψηλής ποιότητας για κάθε κάτοικο αυτής της χώρας.

Θα ήθελα να επισημάνω ότι το κόμμα που περιγράφω θα γνώριζε καλύτερα από τον κ. Αλμούνια την «ελληνική πραγματικότητα» και συνεπώς θα ασκούσε λογικότερη και αποτελεσματικότερη πίεση από ό,τι ο κ. Αλμούνια και οι υπηρεσίες του. Καθώς μπαίνουμε όλο και πιο βαθιά στην οικονομική κρίση, η επισήμανση αυτή αποκτά αυταπόδεικτη σημασία.

Σε αντίθεση με την πλειοψηφία της κοινής γνώμης, που είναι απαισιόδοξη για το μέλλον, πιστεύω ότι αν εκμεταλλευτούμε σωστά τον απίστευτο περιβαλλοντικό, πολιτιστικό και ιστορικό, και κυρίως τον ανθρώπινο πλούτο μας, μπορούμε να είμαστε παραπάνω από αισιόδοξοι. Μπορούμε να ξεπεράσουμε την τωρινή κρίση με αυτοπεποίθηση, αισιόδοξοι, περήφανοι, ασφαλείς, αξιοπρεπείς.

Γι’ αυτό χρειάζεται ένα «σωστό» νέο κόμμα που δεν διεκδικεί την εξουσία για την εξουσία και δεν διεκδικεί την ψήφο διαμαρτυρίας για τη διαμαρτυρία. Αντίθετα, πιέζει την εξουσία για σωστή διακυβέρνηση και μεταμορφώνει την αρνητική φύση της διαμαρτυρίας σε θετική παρέμβαση και καθοδήγηση. Ενα νέο κόμμα που το μόνο που θέλει είναι να σπρώξει αποτελεσματικά για να γίνει το «σωστό» μπορεί, ελπίζω, να προσφέρει τη λύση του πολιτικού μας προβλήματος.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Η κατάσταση της οικονομίας

Posted on Ιανουαρίου 18, 2009. Filed under: Μάνος Στέφανος, Οικονομία |

Του Στεφανου Μανου, Η Καθημερινή, 18/01/2009

Τον Ιούλιο του 2008 έγραψα στην «Καθημερινή»: «Υποστηρίζω ότι είναι επείγον να αλλάξει το κυβερνητικό σχήμα, προκειμένου να αυτονομηθεί το υπουργείο Οικονομικών και να αποκτήσει έναν ισχυρό και αποτελεσματικό υπουργό. Υστερα από 52 μήνες, με τον ίδιο υπουργό (εννοούσα τον κ. Αλογοσκούφη), τίποτε δομικό δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο στο υπουργείο Οικονομικών. Ολοι γράφουν τώρα για τα δημοσιονομικά προβλήματα που έρχονται. Αλλά πώς να μην έρθουν όταν το όλο σύστημα ελέγχου των δαπανών παραμένει στην προ εικοσαετίας κατάσταση; Οταν δεν εξετάζεται η σκοπιμότητα κάθε μιας δαπάνης του προϋπολογισμού; Πώς να μην έρθουν όταν η διαφθορά στις εφορίες είναι εκτός ελέγχου; Οταν η κυβέρνηση διορίζει ανίδεους (κατά δήλωση του κ. Αλογοσκούφη) στα ταμεία, στις ΔΕΚΟ, στους Οργανισμούς; Οταν ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών δηλώνει ότι το πραγματικό ΑΕΠ είναι κατά 25% μεγαλύτερο εκείνου που καταγράφεται επισήμως; Πώς να μην έρθουν όταν ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών αφήνει ανεξέλεγκτο τον βόθρο των υπέρ τρίτων φόρων; Οταν ανέχεται το ανεξέλεγκτο των ειδικών λογαριασμών (ένα είδος μαύρου ταμείου στα χέρια των υπουργών);».

Πριν από ακριβώς εντεκάμισι χρόνια, Ιούλιο 1997 στο «Βήμα», με κυβέρνηση Σημίτη έγραφα:

«Για την επίτευξη του εθνικού στόχου της ισότιμης παρακολούθησης της συντελούμενης ευρωπαϊκής ένωσης, το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν και παραμένει η λειτουργία του δημόσιου τομέα. Οσο δεν αντιμετωπίζεται αυτή η πραγματικότητα τόσο απομακρύνεται η πιθανότητα να επιτύχουμε ό,τι επιδιώκουμε.

Η ανάγκη περιορισμού της δαπάνης, της σπατάλης και της κλοπής στον ευρύτερο δημόσιο τομέα δεν θα γίνει με ευχές, αλλά με συγκεκριμένα μέτρα. Πρώτο μέτρο για τον περιορισμό της δαπάνης είναι να αρχίσουμε να μετράμε, να ξέρουμε δηλαδή τι μας γίνεται σε κάθε κρατική μονάδα.

Παντού σε όλο τον δημόσιο τομέα. Στα ταμεία, στη ΔΕΗ, στα πανεπιστήμια, στον ΟΣΕ, στην Ολυμπιακή Αεροπορία, στα νοσοκομεία, παντού. Πουθενά σήμερα δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία. Οσο διστάζει η κυβέρνηση, για να μην διαταράξει τα κακώς κείμενα ή τις σκοτεινές ισορροπίες, να αναθέσει σε διεθνούς κύρους οικονομικούς ελεγκτές να καταστήσουν όλες τις δραστηριότητες του δημόσιου τομέα μετρήσιμες, δεν θα υπάρξει περιορισμός της δαπάνης».

Αυτά έγραφα πριν από 11,5 χρόνια. Τα επανέλαβα στη Βουλή τον Απρίλιο του 2002 και ξανά τον Ιούλιο του 2008. Αλλαξε τίποτε; Οχι βέβαια! Παρά το γεγονός ότι ο κ. Καραμανλής ξεκίνησε την πρωθυπουργική του θητεία με την περιβόητη απογραφή του κ. Αλογοσκούφη. Με την πρόθεση δηλαδή να μετρήσει και να καταγράψει την πραγματικότητα που κληρονόμησε από την προηγούμενη κυβέρνηση. Τι απεγράφη όμως; Το ΑΕΠ; Η κατάσταση στις ΔΕΚΟ, στα ταμεία, στα νοσοκομεία; Η αξιοπιστία του συστήματος προμηθειών στο υπουργείο Αμυνας; Οι πραγματικές ώρες εργασίας των εκπαιδευτικών; Η έκταση της φοροδιαφυγής; Τίποτε δεν ψάχτηκε. Τίποτε δεν έγινε γνωστό.

Μετά τον τελευταίο ανασχηματισμό, ο πρωθυπουργός εμφανίζεται πρόθυμος να παρακολουθήσει από κοντά τα οικονομικά θέματα. Συνέστησε οικονομική επιτροπή στην οποία θα συμμετέχουν, εκτός από τον ίδιο, οι υπουργοί Οικονομίας, Ανάπτυξης και ΠΕΧΩΔΕ.

Κατά τη γνώμη μου θα ήταν χρήσιμο να διευρυνθεί η επιτροπή με τη συμμετοχή των δύο υφυπουργών Οικονομικών (φορολογικά και γενικό λογιστήριο) και με την υπουργό Απασχόλησης. Χωρίς τους δύο υφυπουργούς και την υπουργό Απασχόλησης είναι εύκολο να παρασυρθεί η νέα οικονομική επιτροπή σε θεωρητικολογίες και σε αποφάσεις χωρίς αντίκρισμα. Η μεγάλη αδυναμία του απομακρυνθέντος υπουργού Οικονομίας δεν ήταν άλλωστε στη θεωρία, αλλά στην εφαρμογή των αποφάσεων.

Το πρώτο που θα πρέπει να κάνει η νέα επιτροπή είναι να απαιτήσει να αρχίσει το μέτρημα για να της δοθούν ορισμένα στοιχεία (το προϊόν του μετρήματος) που στη συνέχεια θα δημοσιοποιηθούν (θα τα μάθουμε δηλαδή όλοι μας).

Για παράδειγμα, πρέπει να γίνει γνωστός ο ακριβής αριθμός των κάθε είδους αμειβομένων από το Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα τις 31/12/2004, 31/12/2006, 31/12/2008 καθώς και το συνολικό ποσό που κατεβλήθη για κάθε μορφής αμοιβή. Ετσι θα μάθουμε τι ακριβώς κοστίζουν και πόσοι είναι οι κάθε είδους αμειβόμενοι στο υπουργείο Οικονομικών, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην Ολυμπιακή, στην Αγροτική Τράπεζα, στο ΙΚΑ, στο υπουργείο Υγείας, στο Παιδείας κ.λπ.

Πρέπει ακόμη να μάθουμε τα ακριβή ποσά που ξοδεύτηκαν το 2004, το 2006 και το 2008 από όλους τους ειδικούς λογαριασμούς των υπουργείων και τους αποδέκτες των χρημάτων αυτών. Π.χ. ΕΛΚΕ, ΕΤΕΡΠΣ, ΤΑΠΑ.

Η γνώση των παραπάνω στοιχείων και η δημοσιοποίησή τους θα επιτρέψει στον πρωθυπουργό να περιορίσει αμέσως –χωρίς συσκέψεις και διαλόγους– κατά τουλάχιστον 5 δισ. ευρώ τις ετήσιες δαπάνες. Τον βεβαιώνω ότι δεν θα έχει την παραμικρή δυσκολία να εξηγήσει τις πράξεις του επειδή η δημοσιοποίηση των στοιχείων θα έχει κάνει τις αποφάσεις του αυτονόητες.

Το μέτρημα πρέπει να επεκταθεί στα ταμεία, στα νοσοκομεία, στις ΔΕΚΟ, στο υπουργείο Οικονομικών, παντού. Πρέπει να τεθούν σφιχτές χρονικές προθεσμίες και να γίνει σαφές ότι κάθε ολιγωρία ή καθυστέρηση θα τιμωρείται με αυστηρότητα.

Αν γίνουν τα παραπάνω, αν γίνουν πειστικά και αποφασιστικά, η Ελλάδα θα αρχίσει να ανακτά την οικονομική αξιοπιστία της και θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τις δανειακές της ανάγκες με λογικό κόστος. Αν δεν γίνουν, φοβάμαι ότι το κόστος δανεισμού θα εξακολουθήσει να αυξάνεται για να οδηγηθούμε τελικώς σε περιπέτειες.

Μόλις περικοπούν τα πρώτα 5 δισ. από τις ετήσιες δαπάνες –οι εύκολες– θα ακολουθήσει δεύτερο σημείωμά μου για τα επόμενα 5 δισ. – κάπως πιο δύσκολα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...