Μίζες

Σκάνδαλα και πόλωση απωθούν τους πολίτες

Posted on Μαΐου 24, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές, Μίζες, Σκάνδαλα, Siemens |

  • Στέλεχος της Siemens: Δίναμε μίζες σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα

Ο νοσηρός συνδυασμός ακραίας πόλωσης και κρουσμάτων διαφθοράς στη σφαίρα της πολιτικής απωθεί την κοινή γνώμη, εξέλιξη που αποτυπώνεται στο εξαιρετικά χαμηλό ενδιαφέρον των ψηφοφόρων για την αναμέτρηση των ευρωεκλογών, δύο μόλις εβδομάδες πριν από τις κάλπες. Παρά το ότι Ρηγίλλης και Ιπποκράτους κλιμακώνουν την αντιπαράθεση με βαρύτατους εκατέρωθεν χαρακτηρισμούς, το τελευταίο Βαρόμετρο της Public Issue για την «Κ» και τον ΣΚΑΪ καταγράφει χαμηλή συσπείρωση των δύο μεγάλων κομμάτων και κυρίως της Ν.Δ., ενώ ενδιαφέρον για τις ευρωεκλογές εκφράζει μόλις το 57%.

Το κλίμα απαξίωσης για την πολιτική τροφοδοτείται από τις εξελίξεις στο σκάνδαλο της Siemens: Η φυγή του βασικού κατηγορούμενου, κ. Μιχάλη Χριστοφοράκου, ενισχύει την αίσθηση ατιμωρησίας στις υποθέσεις διαφθοράς, ενώ στην κατάθεσή του το πρώην διευθυντικό στέλεχος της Siemens, κ. Μίχαελ Κουτσενρόιτερ, αναφέρει πως στις εκλογές του 2004 υπήρξαν χρηματοδοτήσεις προς υποψήφιους βουλευτές «που θα υποστήριζαν τα συμφέροντα της εταιρείας».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πανάκριβα «παιγνίδια»…

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Αγορά του αιώνα, Ελληνες, Εξοπλισμοί, Μίζες | Ετικέτες: |

Συνηθίσαμε να λέμε «αγορά του αιώνα» κάθε μεγάλη προμήθεια αμυντικού υλικού, είτε αφορά ένα συγκεκριμένο κλάδο των ενόπλων δυνάμεων (ναυτικό, αεροπορία, στρατό) είτε καλύπτει ανάγκες και των τριών κλάδων μαζί. Μόνο που αυτές οι «αγορές του αιώνα» δεν γίνονται κάθε… 100 χρόνια, ούτε καν 20 – δύσκολα θα βρει κανείς όσο και αν ψάξει κυβερνητική θητεία, άσχετα με το κόμμα που βρισκόταν στην εξουσία, που να μην έχει στο «ενεργητικό» της (απόλυτα «παθητικό», σε οικονομικούς όρους…) κάποια σημαντική προμήθεια οπλικών συστημάτων, συνολικού κόστους εκατοντάδων εκατομμυρίων, ακόμη και δισεκατομμυρίων ευρώ. Και σχεδόν πάντα, με κάθε τέτοια μεγάλη προμήθεια, ακούγονταν (με όλη την προσοχή που επιβάλλει το θέμα το οποίο άπτεται της εθνικής ασφάλειας, κυριαρχίας – κάποιες φορές και με λιγότερη, πάντως…) ενστάσεις «σκοπιμότητος», διατυπώνονται υποψίες ως προς τις ακολουθούμενες «διαδικασίες», κάποτε ακόμη και πολύ σκληρά σχόλια για συγκεκριμένες μεθοδεύσεις…

Ολες οι κυβερνήσεις που προχώρησαν σε «αγορές του αιώνα» δεσμεύονταν για «πλήρη διαφάνεια» και «ανοικτό έλεγχο» επί των λεπτομερειών των προμηθειών (στο βαθμό, βέβαια, που η φύση του συγκεκριμένου εμπορίου επιτρέπει…), άλλοτε κατέφευγαν σε δημόσιους διαγωνισμούς, συχνά σε διακρατικές συμφωνίες (προς αποφυγήν της μάστιγας των μεσαζόντων, που ανθεί παγκοσμίως στον συγκεκριμένο «κλάδο»), ακόμη και σε απευθείας αναθέσεις ύστερα από διαπραγματεύσεις με τις πολεμικές βιομηχανίες, πάλι με τον ίδιο στόχο, να μην καταβληθούν οι περιβόητες «μίζες» ή έστω να πληρωθούν οι μικρότερες (και πάντως ελέγξιμες…) δυνατές.

Συνήθως, με κάθε κομματική εναλλαγή στην εξουσία, είχαμε το φαινόμενο των καταγγελιών για σκάνδαλα, αδιαφάνεια, χρηματισμούς, «μίζες» και παραμίζες των κυκλωμάτων περί το εμπόριο όπλων, προσφυγές στη δικαιοσύνη, προτάσεις για «εξεταστικές» και «προανακρατικές». Παρά το όργιο φημών και (ακόμη και επίσημων…) καταγγελιών, ποτέ κανείς δεν κατόρθωσε να αποδείξει με αδιάσειστα στοιχεία τίποτε, ποτέ κανείς «ματσαράγκας» δεν διώχθηκε και δεν μπήκε φυλακή. Υπεύθυνος πολιτικός ή… ανεύθυνος μεσάζων.

Ακόμη, όμως, και χωρίς την πρόσθετη (και πολύ μεγάλη) επιβάρυνση αυτών των μιζών και «κολόκουρων» που κατά πάγια διεθνή πρακτική συνοδεύει τους αμυντικούς εξοπλισμούς, το καθαρό, έστω, κόστος που καταβάλλουμε ως χώρα για να τις πραγματοποιούμε κάθε λίγο και λιγάκι (και μας φέρνουν, στην παγκόσμια κατάταξη, στις πρώτες θέσεις των «καλών πελατών»…), ακόμη και αν υποτεθεί πως με τις «πρόνοιες» που κατά καιρούς λαμβάνουν οι κυβερνήσεις μας (με τη μορφή των «αντισταθμιστικών ωφελημάτων», που στη διάρκειά τους αποδείχθηκαν πρόσθετη εστία διαφθοράς και αδιαφάνειας!) περιορίσαμε σε κάποιο βαθμό το τεράστιο εξοπλιστικό κόστος και πάλι τα χρήματα που δίνουμε και στερούμε αναγκαστικά από άλλους προβληματικούς τομείς (δημόσια υγεία, παιδεία, ασφαλιστικό κ.λπ.) είναι εξαιρετικά πολλά.

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009

Στο τέλος του… περασμένου αιώνα, όταν το κόστος των συνεχών εξοπλισμών είχε αυξηθεί υπερβολικά πολύ και κυριολεκτικά έπνιγε την εθνική οικονομία (παρά τα κόλπα της «δημιουργικής λογιστικής», το κόστος αυτό να καταγράφεται επισήμως κάμποσα χρόνια αργότερα – μέθοδος που… καταγγέλθηκε επίσημα από τις επόμενες κυβερνήσεις, μέχρις ότου… και αυτές καταφύγουν στα ίδια κόλπα!) επινοήθηκε μια «μεγάλη στροφή» στην αμυντική – εξωτερική πολιτική μας, πανηγυρίστηκε αυτή η στροφή (θα τη θυμάστε…) με το σύνθημα «βούτυρο αντί για τανκς!» και συνοδεύτηκε με εξαγγελίες και δεσμεύσεις για ανάληψη πρωτοβουλιών με τη «φίλη και σύμμαχο» Τουρκία, προκειμένου να εξασφαλιστεί ένα τέτοιο επίπεδο διμερών σχέσεων και «βάση» επίλυσης των μεταξύ μας προβλημάτων, ώστε να σταματήσουν οι δύο χώρες τον ξέφρενο ανταγωνισμό στους εξοπλισμούς, εναντίον των συμφερόντων των λαών τους και υπέρ των πολεμικών βιομηχανιών και των «εθνικών πατρόνων» τους.

Πτερόεντα έπεα. Οι κατευθυνόμενες έξωθεν πιέσεις, οι περίεργες μεθοδεύσεις έντασης στην περιοχή, τα… άοκνα συμφέροντα των επίσημων και μυστικών μεσαζόντων υπερίσχυαν πάντοτε τελικά, με αποτέλεσμα παρά την τεράστια εθνική οικονομική αιμορραγία που αυτές οι «αγορές του αιώνα» προκαλούν, τα παζάρια να συνεχίζονται, οι «αναθέσεις» και οι «διαγωνισμοί» καλά να κρατούν – ακόμη και στις σημερινές άκρως ανησυχητικές συνθήκες που η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει επιβάλει (κι εμείς τη βιώνουμε, λόγω χρόνιων διαρθρωτικών και δομικών ατελειών μας, ακόμη πιο σοβαρά…) και που η λογική θα πρότεινε να ανασταλούν τα αμυντικά έξοδα. Αυτό, αν μη τι άλλο πιο μακρόπνοο…

Δεν ισχυρίζεται κανείς πως είναι εύκολο πράγμα (ιδιαίτερα όταν τα συμφέροντα είναι τόσο μεγάλα και «προστατευόμενα» από τις εθνικές κυβερνήσεις που πιέζουν για αγορά «δικών» τους πανάκριβων οπλικών συστημάτων) να πετύχει κανείς μια «εκλογίκευση» έστω της έντασης σε διμερές και περιφερειακό επίπεδο. Ούτε θα τολμούσε να προτείνει τη μονομερή αποχή από εξοπλισμούς, σε τέτοιο ασταθές και προκλητικό περιβάλλον. Θα περίμενε, όμως, να αποτελεί πάγιο και διακηρυγμένο στόχο των ελληνικών κυβερνήσεων η επιδίωξη με κάθε τρόπο της εξασφάλισης μιας, μίνιμουμ έστω, συνεννόησης στο φλέγον θέμα με τη «φίλη και γείτονα», σε κάθε φόρουμ, σε κάθε περίπτωση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...