Μαγκλίνης Ηλίας

Μέρες αγάπης, μέρες οργής

Posted on Δεκέμβριος 15, 2010. Filed under: Μαγκλίνης Ηλίας |

Σκίτσο του Hλια Mακρη

Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Ολοι εναντίον όλων. Στη συνεδρίαση του Κοινοβουλευτικού Τομέα του κυβερνώντος κόμματος, βουλευτές ύψωσαν τους τόνους στην κριτική τους σε υπουργούς. Ακούστηκαν βαριές κουβέντες: για «φανατικούς νεοφώτιστους νεοφιλελεύθερους», για «έλλειμμα δημοκρατίας» ορισμένων εκ των υπουργών, ότι αυτή η κυβέρνηση «δεν έχει νομιμοποίηση» και άλλα πολλά. Οσοι βρίσκονται εκτός ΠΑΣΟΚ κουνάνε τα κεφάλια τους με νόημα σχολιάζοντας: «Αν κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έπαιρνε τα μέτρα αυτά, θα είχε καεί η Ελλάδα».

Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλει και πολύ για ν’ ανάψει το φιτίλι. Το ζήσαμε και τον περασμένο Μάιο, με την τραγωδία των τριών νεκρών, των άγρια δολοφονηθέντων τραπεζικών υπαλλήλων επί της Σταδίου. Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, ο πρωθυπουργός περιμένει κάποιους από τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων μήπως και αυτή η ρημάδα η συναίνεση πάψει να είναι το φάντασμα που στοιχειώνει την πολιτική μας ζωή. Αστεία πράγματα. Ποιος από τους εν Ελλάδι πολιτικούς έχασε τη συναίνεσή του για να τη βρει κάποιος άλλος;

Μ’ αυτά και μ’ αυτά πορευόμαστε σε μια ακόμα γιορτή Χριστουγέννων. Το περασμένο Σάββατο, χωρίς να έχει οριστικοποιηθεί αν θα ανοίξουν την Κυριακή τα καταστήματα, επί της Σόλωνος ήταν αναρτημένο ένα μεγάλο πανό που έλεγε τα εξής: «Θα ανοίξει κανείς το μαγαζί του αύριο Κυριακή; Δεν νομίζω – πλάκα θα ’χει!». Γέλασα στην αρχή, αλλά αμέσως αισθάνθηκα αυτόν τον απειλητικό τόνο στο «πλάκα θα ’χει».

Πορευόμαστε λοιπόν προς τη «γιορτή της αγάπης» με τον κόσμο εξαγριωμένο. Εξοργισμένο, π.χ., με τους απεργούς στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Τους τελευταίους να παραδέχονται ότι πράγματι έγιναν υπερβολικά πολλές προσλήψεις στη ΔΕΚΟ τους, πλην όμως παραμένουν αμετακίνητοι στις θέσεις τους. Κι αυτό όταν όλο και περισσότεροι ιδιωτικοί υπάλληλοι αντιμετωπίζουν το φάσμα της μείωσης μισθών (συχνά αναιτιολόγητα, πριν καν ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο) ή/και των απολύσεων. Και αυτοί με τη σειρά τους αισθάνονται απύθμενη οργή, ειδικά με τους υπαλλήλους του Δημοσίου, οι οποίοι «ναι μεν είναι πολλοί αλλά απλώς να μεταταχθούν αλλού, να μην απολυθούν».

Στο μεταξύ, στην Κερατέα γίνονται πράγματα μεταξύ των κατοίκων και της αστυνομίας που στις εφημερίδες τα διαβάζεις σαν να πρόκειται για πολεμική ανταπόκριση, τα υψώματα των σκουπιδιών συνεχίζουν να σαπίζουν στους δρόμους και –το κερασάκι στην τούρτα– κατά την τελευταία του επίσκεψη στη χώρα μας ο Ολι Ρεν δήλωσε ευθαρσώς πόσο πολύ θλίβεται επειδή χάνει τις προπονήσεις του, κοινώς «τη μπαλίτσα του», κι όλο αυτό διότι ασχολείται με το «ελληνικό πρόβλημα» – κι ούτε ένας (ένας!) από την κυβέρνηση, ή από άλλα κόμματα, δεν βρέθηκε να του ζητήσει να πάρει πίσω αυτή την χυδαία προσβολή απέναντι σε μια ολόκληρη κοινωνία που αγωνιά και βρίσκεται σε αναβρασμό.

Μια κοινωνία που έχει τις ευθύνες της σε αυτή την οξύτατη, πολύπλευρη κρίση, σύμφωνοι. Ομως, μη με παραπέμπετε στην περίφημη δήλωση Πάγκαλου ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», άρα φταίμε όλοι. Κανένας πολίτης ή ψηφοφόρος δεν έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο του κ. Πάγκαλου και κανενός άλλου πολιτικού, πράσινου ή γαλάζιου, προκειμένου να κάνει προσλήψεις. Ας μην τις έκαναν όλες αυτές τις προσλήψεις – ας έπαυαν κάποτε να στήνονται όλοι τους «κλαρίνα» απέναντι στο χιλιομασημένο πολιτικό κόστος, στην ψηφοθηρία, στη λογική της μικροπολιτικής.

Δεν ευθύνεται όμως ο κ. Ολι Ρεν, αυτός μια χαρά την κάνει τη δουλειά του, αλλά οι «δικοί μας», οι οποίοι δεν έχουν την παραμικρή επαφή με τον κόσμο, ενώ την ίδια στιγμή δεν έχουν καμία στοιχειώδη αίσθηση αξιοπρέπειας. Κανένας δεν αισθάνθηκε θιγμένος από τον κ. Ρεν. Μόνον ο κόσμος να οργίζεται, ποτέ οι πολιτικοί μας; Ναι, διότι στο παράλληλο σύμπαν, όπου ζουν και αναπνέουν, όλα βαίνουν καλώς.

Οπότε, σήμερα Τετάρτη, έχουμε μια ακόμα πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση με πορείες στους δρόμους, μέσα σε μία έκρυθμη ατμόσφαιρα και στο μόνο που μπορεί κανείς να ελπίζει είναι να μη φτάσουν τα πράγματα στα άκρα, να μη θρηνήσουμε θύματα για μία ακόμη φορά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η «Δανία του Νότου»

Posted on Ιανουαρίου 1, 2010. Filed under: Μαγκλίνης Ηλίας |

  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 1 Iανoυαρίου 2010

Πρώτη του νέου χρόνου και δεν αρμόζει να ξεκινήσουμε με γκρίνιες. Ομως, ειλικρινά, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου, για την ακρίβεια δεν μπορεί να χωρέσει ο νους μου, το γεγονός ότι η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε (και αυτή) με βαρύγδουπες δηλώσεις και φιλόδοξα σχέδια, πλην όμως πάτησε με χαρακτηριστική ευκολία μέσα στις πρώτες εκατό μέρες της μια μπανανόφλουδα: μιλώ για το φιάσκο με τα τέλη κυκλοφορίας, το οποίο επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο κύριος πρωθυπουργός.

Η όλη ιστορία μου έφερε στον νου την περίφημη (προεκλογική) δήλωση του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου, ότι φιλοδοξία του είναι να μετατρέψει την «Ελλάδα σε Δανία του Νότου». Δεν ξέρω αν βρέθηκε ο κύριος πρωθυπουργός σε κάποια από τις ΔΟΥ αυτές τις μέρες, όπου επιβεβαιώθηκε, για μια ακόμη φορά, ότι «εδώ είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε – γέλασε». Επειδή ο κύριος πρωθυπουργός γνωρίζει έξοχα αγγλικά, ειδικά εκείνα των Ηνωμένων Πολιτειών, ταιριάζει εδώ το εξής ερώτημα: What where they thinking? Κοινώς: μα τι στο καλό είχαν μέσα στο κεφάλι τους τα στελέχη του όταν σκέφτηκαν να εισαγάγουν αυτό το μέτρο;

Ηθελαν να μαζέψουν χρήματα όπως όπως; (Το πιθανότερο.) Ηθελαν να ασκήσουν «πράσινη» πολιτική; (Θα αρχίσω να κυλιέμαι στο πάτωμα από τα γέλια.) Ηθελαν μήπως να δώσουν κίνητρα στον πολίτη να αλλάξει αυτοκίνητο; Μα με τι λεφτά; Με αυτά που του πήρε η νέα κυβέρνηση; Τέτοιος πανικός λοιπόν; Οχι τίποτε άλλο, ας μην κατηγορούμε για όλα τα δεινά το λεγόμενο «βαθύ ΠΑΣΟΚ». Αφήστε που δεν νομίζω ότι το δανέζικο κράτος συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο στον μέσο πολίτη. Διότι δεν είναι απλώς ξεδιάντροπα ανήθικο, αλλά είναι και εντελώς λάθος – ειδικά όταν κανείς μετράει τέτοια ποσά: ένας κύριος στην ατελείωτη ουρά για κατάθεση πινακίδων στη ΔΟΥ της Γλυφάδας μού έλεγε ότι πρέπει να πληρώσει 860 ευρώ για ένα αυτοκίνητο, ενώ ένας φίλος πλήρωσε ήδη γύρω στα 600 ευρώ.

Το να δοκιμάσει κάτι μια κυβέρνηση και να αποτύχει είναι μέσα στο πρόγραμμα. Ειδικά αν, παρά τον σοβαρό σχεδιασμό και τον τολμηρό χαρακτήρα ενός μέτρου, τελικά αποδειχθεί ότι το μέτρο αυτό δεν λειτουργεί. Εδώ όμως πρόκειται για ένα ακόμα δείγμα προχειρότητας και -το χειρότερο- ληστρικής διάθεσης εκ μέρους του κράτους προκειμένου να μαζέψει όπως μπορεί, ό, τι μπορεί. Το «εδώ είναι Μπαλκάνια» δεν αφορά πάντως τόσο τη συμπεριφορά των υπαλλήλων των ΔΟΥ και των εκνευρισμένων πολιτών – αφορά πρωτίστως την ίδια τη νοοτροπία της κυβέρνησης, τουλάχιστον επί του συγκεκριμένου. Διότι όλη αυτή η λίγο αστεία αλλά και εξωφρενική υπόθεση ήταν ένα βήμα πίσω, ειδικά από μια νέα ομάδα κυβερνώντων την οποία εμπιστεύθηκαν πρόσφατα πολλοί από όλους εμάς. Πώς θα ζητήσει από τον κόσμο να «βάλει πλάτη» και να πράξει θυσίες εν όψει της οικονομικής κρίσης; Γιατί να το κάνει ο απλός πολίτης και ποιους ακριβώς να εμπιστευθεί; Είναι μακρύς ο δρόμος μέχρι τη Δανία.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...