Μαντέλας Γιώργος

Το αμλετικό δίλημμα της κ. Μέρκελ

Posted on Νοέμβριος 22, 2010. Filed under: Μαντέλας Γιώργος |

  • Tου Γιωργου Mαντελα, Η Καθημερινή, 21/11/2010

Αν αυτή η ιστορία με το χρέος συνεχιστεί με το ίδιο τέμπο και την ίδια ορμή, τότε σε λιγότερο από 24 μήνες ο δείκτης θα φτάσει, αισίως, στο 160% έως 170% του ΑΕΠ. Δηλαδή, θα υπερβεί κάθε πρόβλεψη 12 μήνες νωρίτερα απ’ ό, τι υπολογίζαμε, αφού, ήδη, φτάσαμε στο 144% και συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Και όσες φιλότιμες προσπάθειες κι αν κάνει ο κ. Παπακωνσταντίνου, η εξέλιξη θα είναι μοιραία: Τη λύση θα δώσει η ίδια η ζωή και η αντοχή ημών των υπολοίπων, αφού, αν θέλουμε να πληρώνουμε κανονικά μόνο τα τοκοχρεολύσια (σ. σ.: προσοχή, όχι το κεφάλαιο, τη «μάνα» που λένε, αλλά τους τόκους), θα πρέπει ανά 100 ευρώ της εθνικής μας περιουσίας (ΑΕΠ), να δίνουμε για τον σκοπό αυτόν τα 10, άντε 9 ή 8 στην καλύτερη των περιπτώσεων. Αλλιώς στη γωνία θα παραμονεύουν οι «αρεστοί» της κ. Μέρκελ, που ήδη απειλούν να μας πετάξουν έξω από την ΟΝΕ. Ομως, σ’ αυτή την περίπτωση το θέμα είναι άλλο: Πόσο θα αντέξουμε; Και ποιος θα δεχθεί να μας δανείζει, για πόσο καιρό ακόμα, για να μας βγάζει από τη δύσκολη θέση, υπό αυτούς τους όρους; Ευκολίες πληρωμής γίνονται μόνον όταν έχεις (ή ελπίζεις) λαμβάνειν. Αλλιώς, όλοι παριστάνουν ότι δεν σε γνωρίζουν. Αυτά τα διδάσκει η ίδια η ζωή και οι τοκογλύφοι στους ανά την επικράτεια ημιωρόφους.

Τα δεδομένα θα ήταν όλα αρνητικά και στο βάθος θα ακούγονταν ήδη τα αποχαιρετιστήρια μηνύματα (σ. σ.: η κ. Μέρκελ ξεκίνησε τη σχετική εισαγωγή προχθές, από τη Στουτγάρδη), αν δεν προέκυπτε το… νιαούρισμα της κελτικής, κατά τα άλλα, τίγρεως. Η οποία επί Σημίτη αποκαλούνταν και «ιρλανδικό μοντέλο», αλλά σήμερα συναγωνίζεται το αντίστοιχο «ελληνικό», ως προς την αποθέωση της δημοσιονομικής αποτυχίας. Οι Ιρλανδοί έχουν τα ίδια και ενδεχομένως μεγαλύτερα προβλήματα από εμάς, ενώ και οι Πορτογάλοι ακολουθούν κατά πόδας. Οπότε εν προκειμένω βρίσκει ισχύ το γνωστό όσο και αδιαπραγμάτευτο «παίρνω κουράγιο από τη δυστυχία του άλλου». Βαθιά ανθρώπινο και συνάμα μικρόψυχο. Αλλά αυτά έχει η ζωή. Αν λοιπόν οι Γερμανοί αποφασίσουν να «καθαρίσουν» την Ευρωζώνη θα πρέπει να έχουν μεγάλο σφουγγάρι, για να «σκουπίσουν» Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και αργότερα ενδεχομένως την Ιταλία ή όποιον άλλο στριμωχθεί στη γωνία, για να πάρει σειρά.

Εκτός και αν οι Γερμανοί προετοιμάζουν τη δική τους ηρωική έξοδο. Το αποτέλεσμα όμως, σε κάθε περίπτωση, θα είναι το ίδιο. Αυτό το όνειρο, της ενιαίας Ευρώπης, θα αποδειχθεί ουτοπία, που θα στοιχίσει κάτι παραπάνω στον μέσο Γερμανό φορολογούμενο. Ποιος, όμως, εγγυάται στην κ. Μέρκελ ότι δεν θα της στοιχίσει περισσότερο η διάλυση από τη συντήρηση; Το ερώτημα, που είναι περισσότερο δίλημμα, ακούγεται αμλετικό. Οι βόρειοι ωστόσο είχαν πάντα ένα θέμα με τις κρίσιμες ερωτήσεις. Στο «να ζει κανείς ή να μη ζει» απάντηση, στην πραγματικότητα, δεν δόθηκε ποτέ…

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ας κάθονται, λιγότερο θα στοιχίζουν…

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Μαντέλας Γιώργος |

  • Tου Γιωργου Mαντελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

Μπορεί η απεργία να είναι «λευκή», «κόκκινη» ή «πορτοκαλί». Μικρή σημασία έχει. Αυτό που μετράει είναι ότι υπάρχουν εφορίες με μηδενικό ρυθμό αύξησης των εσόδων, σε μια περίοδο που υποτίθεται ότι «οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ». Οπότε παρατηρείται το εξής παράδοξο: η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών ανακοινώνει αύξηση φόρων, αλλά η υπηρεσιακή -αδιαφορώντας ή αδυνατώντας- δεν τους εισπράττει. Οπότε, στο τέλος της ημέρας το πηλίκο είναι ίδιο: Μηδέν.

Η λογική είναι απλή: Οι πολιτικοί «κάνουν» ότι ανακοινώνουν, οι εφοριακοί «παριστάνουν» ότι εισπράττουν και οι κοινοτικοί συλλέγουν εμπειρίες, που τις αφηγούνται, χάριν ανεκδότων, πίνοντας μπίρες σε παμπ των Βρυξελλών, κάνοντας το μεσημεριανό τους διάλειμμα.

Στον 5ο όροφο του κτιρίου της οδού Νίκης τα βλέπουν και τα ξέρουν όλα αυτά και… «τρελαίνονται». Ανακοινώνουν συσκέψεις επί συσκέψεων, όπου άλλοτε καλοπιάνουν και άλλοτε απειλούν τους προϊσταμένους των ΔΟΥ, αλλά άκρη δεν βγάζουν. Και απορούν γιατί. Ε, ας τους πει κάποιος, για να τους βγάλει και από την άγνοια, ότι το θέμα είναι καθαρά ανθρώπινο και το φαινόμενο εντελώς ελληνικό. Τι συμβαίνει:

Οι νυν προϊστάμενοι, εκλεκτοί οι περισσότεροι της προηγούμενης «κάταστασης», ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα θα αντικατασταθούν από τους εκλεκτούς της τωρινής. Αυτό δεν προβλέπει η παράδοση; Αργά ή γρήγορα, θα την τηρήσουν. «Οπότε», σου λέει ο κ. προϊστάμενος, «γιατί να τρέξω». Απορούν μάλιστα, γιατί δεν τους έχουν (απ) αλλάξει ήδη από τα υποτιθέμενα καθήκοντά τους και την υποχρέωση να «ακούν» και να απολογούνται κάθε λίγο και λιγάκι στον κ. Δ. Γεωργακόπουλο, αρμόδιο (;) γενικό γραμματέα του υπουργείου.

Αν σε αυτήν την κατηγορία προστεθεί και εκείνη των εν δυνάμει συνταξιούχων εφοριακών, που μετράνε μέρες για να συμπληρώσουν τα χαρτιά και το τελευταίο που σκέφτονται είναι πώς θα μαζέψουν φόρους, τότε αμέσως – αμέσως συγκεντρώνεται μια δύναμη ικανή να τινάξει στον αέρα όχι μόνο το παρόν φορολογικό πλάνο άλλα δέκα σαν αυτό. Οπως άλλωστε τα έχουν καταφέρει πάμπολλες φορές στο παρελθόν.

Οπότε, οδηγούμαστε σε αδιέξοδο; Οχι, λύση υπάρχει. Θέλει όμως «κότσια». Στην Καραγεώργη Σερβίας, αν την ψάξουν θα τη βρουν μέσα σε κάποιο συρτάρι, σε έναν φάκελο, όπου την άφησαν οι προηγούμενοι φεύγοντας, γιατί δεν τόλμησαν να την εφαρμόσουν. Τι προβλέπει; Τη διάλυση των εφοριών, οι οποίες είναι περισσότερες από τα περίπτερα. Σήμερα, ακόμα και σε μικρούς νομούς υπάρχουν δύο ή και περισσότερες ΔΟΥ, με μηδενική απόδοση, που λειτουργούν για ρουσφετολογικούς και μόνο λόγους. Απασχολούν προσωπικό, «καίνε» ρεύμα, πληρώνουν λογαριασμούς και έχουν πάγια έξοδα, αλλά δεν έχουν κανένα αντικείμενο, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Η πρόταση υποστηρίζει το κλείσιμό τους, μέσω της συγχώνευσης, με τη λειτουργία μιας ΔΟΥ ανά νομό. Ετσι, και οικονομία θα γίνει και περισσότερα έσοδα θα μαζευτούν (λιγότερα από σήμερα αποκλείεται) και λιγότερα «τυχερά» θα μοιραστούν. Μα θα πει κάποιος, τόσους υπαλλήλους, που θα περισέψουν, τι θα τους κάνεις; Τίποτα, ας κάθονται. Λιγότερο θα στοιχίζουν…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Και οι επιταγές, λεφτά δεν είναι;»

Posted on Ιανουαρίου 1, 2010. Filed under: Μαντέλας Γιώργος, Οικονομία, Ποδόσφαιρο |

  • Tου Γιωργου Mαντελα , Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 1 Iανoυαρίου 2010

Πάει καιρός που έλεγα ότι η περίπτωση της ΑΕΚ κάτι μου θυμίζει. Προχθές το βράδυ άκουσα ότι ο βασικός της μέτοχος στις 19 Ιανουαρίου θα «κατεβάσει» λύση σωτηρίας. Και κατάλαβα τι μου θυμίζει: Την οικονομία, που στις 19 περνάει το τεστ των Βρυξελλών. Αν ο «τέντζερης» ήταν case study, τότε θα είχε βρει το «καπάκι». Οι περιπτώσεις είναι η μία μετενσάρκωση της άλλης.

Μετρήστε συμπτώσεις: Και στις δύο λείπει η κινητήριος δύναμη, τα λεφτά (ζεν). Και περισσεύει το απότοκο: η γκρίνια (διπλό ζεν). Και οι δύο είναι πνιγμένες στα χρέη (θα χαθεί το μέτρημα).

Πριν από έξι μήνες, όμως, ζούσαν στον κόσμο τους. Η μία έκανε μεταγραφές και η άλλη έβλεπε την κρίση με κιάλια. Τώρα, τράπεζες μπαινοβγαίνουν στα γραφεία, προτείνουν λύσεις κι απαιτούν τα δανεικά. Συνήθως, σε αυτές τις περιπτώσεις, όλοι θυμούνται τον Μένιππο, ενώ ακολουθούν οι δικηγόροι.

Οι παλιοί «πρωθυπουργοί» (Καραμανλής – Νικολαΐδης) πήραν ομπρέλα κι έφυγαν νωρίς, βλέποντας την καταιγίδα που έρχεται. Οι νέοι (Παπανδρέου -Νοτιάς), που έμπλεξαν χωρίς να το πολυθέλουν, περισσότερο από παράδοση ο ένας κι από οπαδιλίκι ο άλλος, τρέχουν και δεν προλαβαίνουν. Στο μεταξύ, πίσω, στο «σπίτι», όλα ρημαδιό.

Υπάλληλοι, συνταξιούχοι και ποδοσφαιριστές (σ.σ. κι αυτοί «συνταξιούχοι» είναι έτσι που παίζουν), όλοι μαζί, κοιτάζουν τον ήλιο. Δεν ξέρουν αν και για πόσο ακόμα θα πληρώνονται. Τα δάνεια τρέχουν. Περίεργη σύμπτωση; Η ΑΕΚ τα έχει πάρει ακόμα κι από τη Morgan Stanley, απ’ όπου παράλληλα τα έχει πάρει και το Δημόσιο, που κλείνει το ρήμα «χρωστάω» σε όλες τις γλώσσες. Οι «υπουργοί Οικονομικών» (Παπακωνσταντίνου – Παπάς), δύο χαίρουν και μια δεν χαίρουν της εμπιστοσύνης των «πρωθυπουργών».

Στο μεταξύ, και οι δύο ετοιμάζονται να πουλήσουν ό,τι ασημικά έχουν απομείνει στο «σπίτι». Ο μεν ένας κάτι υπόλοιπα από μετοχές σε ΔΕΚΟ κι επιχειρήσεις, που βρήκε στο συρτάρι και κάτι ακίνητα, από κληρονομιά, ο δε άλλος ό,τι πολυτιμότερο έχει η φτωχή πλην τιμία ομάς, τον Σκόκο. Εναν περίεργο τύπο, που μια παίζει και τρεις δεν παίζει. Κάτι σαν τα ελληνικά ομόλογα δηλαδή, που για να τα πουλήσεις, πρέπει να τα φορέσεις «καπέλο» (στο επιτόκιο) και πάλι βλέπουμε. Ο,τι προσπάθεια γίνεται για να βρεθεί σωτηρία, θυμίζει την ιστορία του Κροίσου που ό,τι έπιανε γινόταν χρυσός, αλλά από την ανάποδη. Πάει στράφι.

«Θείος» από την Αμερική προέκυψε και στις δύο περιπτώσεις. Στην μεν ΑΕΚ ακούει στο όνομα «Μπομπ», είναι από το Σικάγο και στα προχωρημένα -ήντα του, δείχνοντας ένα ασφαλιστήριο ζωής, αντί για μια εγγυητική τραπέζης, λέει ότι θα σώσει τον δικέφαλο. Στην οικονομία πάλι, «η θεία από το Σικάγο» θα έχει το όνομα πέντε – έξι τραπεζών, στις οποίες θα προσπαθήσουν να πουλήσουν ομόλογα. Χρεόγραφα τα μεν, χρεόγραφα και τα δε. «Ζεστά» λεφτά δεν βλέπω πουθενά… «Αλλά και οι επιταγές, λεφτά δεν είναι;». Που έλεγε και ο Λογοθετίδης. Αν κάνουν το λάθος και μας τα δώσουν, να τα πάρουμε και να τρέξουμε…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο «πολιτισμός» και το «ποδήλατο»

Posted on Δεκέμβριος 6, 2009. Filed under: Μαντέλας Γιώργος |

Tου Γιωργου Mαντελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/12/2009

Οι Αμερικανοί έχουν ένα θεώρημα που λέει ότι μια εφημερίδα μπορεί να μεταδώσει με την ίδια ένταση την είδηση της πτώσης ενός ποδηλάτου κι ενός… πολιτισμού. Μια κυβέρνηση μπορεί να κάνει το ίδιο;

Στην περίπτωση της εφημερίδας, το απότοκο της μετάδοσης μπορεί να είναι και το κλείσιμο, αν η είδηση δεν «πουλήσει». Εξέλιξη σίγουρη, όταν η απώλεια του μέτρου εξελίσσεται σε συνήθεια, όπως απέδειξε η πρόσφατη αμερικανική και όχι μόνο δημοσιογραφική ιστορία. Στην περίπτωση μιας κυβέρνησης όμως;

Ας μιλήσουμε με «ονόματα». Ενας υπουργός μπορεί να ανακοινώσει, με την ίδια ένταση, τον διορισμό ενός υπηρεσιακού παράγοντα και την αποπομπή του διοικητή της Εθνικής Τράπεζας; Αντιλαμβάνεται, δηλαδή, τη διαφορά ανάμεσα στο «ποδήλατο» και στον «πολιτισμό»; Αν ναι, η συζήτηση έχει νόημα να πάει παρακάτω. Αν όχι, τότε ας κλείσει εδώ, γιατί αλλιώς είναι σαν να προσπαθείς να τετραγωνίσεις τον κύκλο. Ωρες – ώρες, δημιουργείται η εντύπωση ότι το ελληνικό κράτος, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, λειτουργεί με την ίδια λογική (τουλάχιστον εδώ υπάρχει μια συνέχεια). Αυτή των αδερφών Μαρξ, όπως συνοψίζεται στην εξής φράση: «Αυτή είναι η άποψή μας κι αν δεν σας αρέσει, έχουμε… κι άλλη».

Μέχρι προχθές, η προσπάθεια που γινόταν ήταν να πεισθούν οι ξένοι επενδυτές ότι η Εθνική είναι μια ανεξάρτητη τράπεζα, που λειτουργεί με καθαρά ιδιωτικοοικονομκά κριτήρια. Μια κρίση ήταν αρκετή για να επαναφέρει τα πράγματα στην προτέρα κατάσταση και την Εθνική στον «ευρύτερο δημόσιο τομέα». Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν εύκολα. Η λογική του «δικού μας μαγαζιού», με την οποία γίνεται η διαχείριση της πολιτικής στην Ελλάδα, έχει ρίζες, είναι κραταιή. Και δεν πρόκειται να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη. Κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα αλλάξει ποτέ…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ποιο μάθημα συνδέει τους κ. Παπακωνσταντίνου και Αλογοσκούφη;

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Αλογοσκούφης Γιώργος, Μαντέλας Γιώργος, Παπακωνσταντίνου Γιώργος |

 

  • Tου Γιωργου Mαντελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/11/2009

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση Καραμανλή δεν άρχισε τη μέρα που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, αλλά την Κυριακή που ο κ. Αλογοσκούφης είχε τη φαεινή ιδέα να διαρρεύσει την ιδέα του για επαναφορά των τεκμηρίων στους ελεύθερους επαγγελματίες. «Ηθελε να μετρήσει αντιδράσεις» έλεγαν τότε συνεργάτες του. Τελικώς «μέτρησε μέρες». Και αυτός, που λίγους μήνες μετά αποπέμφθηκε, αλλά και η κυβέρνηση της Ν. Δ., που έκτοτε δεν ξανασήκωσε κεφάλι.

Ο κ. Αλογοσκούφης, τότε, είχε πετύχει κάτι ανεπανάληπτο. Προσέξτε: Η κυβέρνηση «έφαγε» όλο το πολιτικό κόστος μιας κίνησης που δεν έγινε… ποτέ. Τουλάχιστον, αν είχε πάρει την απόφαση θα είχε προσφέρει μια υπηρεσία στην πατρίδα, που λέει ο λόγος, και θα είχε διορθώσει τα έσοδα που μετά καταποντίστηκαν. Αλλά δυστυχώς δεν το έκανε ούτε αυτό. Την Κυριακή, στο Λονδίνο όπου θα βρίσκεται συνοδεύοντας την κόρη του, θα έχει την ευκαιρία να το ξανασκεφτεί, μακριά από τις στρεσογόνες εσωκομματικές κάλπες της Ν. Δ. (ως γνωστόν δεν εκλέχτηκε ούτε βουλευτής, ενώ κατόπιν ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική).

Εκεί θα τον βρει, αν του τηλεφωνήσει, ο κ. Παπακωνσταντίνου. Ο οποίος φαίνεται να κάνει τα ίδια ακριβώς λάθη χειρισμού και όχι ουσίας με τον κ. Αλογοσκούφη. Προφανώς, από το πρόγραμμα σπουδών του London School of Economics, που συνδέει και τους δύο, λείπει το κρίσιμο μάθημα της «άσκησης πολιτικής». Ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει, πράγματι, μερικές πολύ καλές ιδέες. Τις οποίες αντί να εφαρμόσει, τις διαρρέει ή του της διαρρέουν. Το αποτέλεσμα είναι ίδιο: «καίγονται» μαζί. Είναι χαρακτηριστική η τελευταία περίπτωση με τον ΦΠΑ και τους δικηγόρους.

Ενδεχομένως να σκέφτεται την κατάργηση της απαλλαγής. Ας του πει κάποιος όμως, ότι ακόμα είναι Νοέμβριος. Κατά δήλωσή του, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο θα πάρει την άγουσα για τη Βουλή τον Μάρτιο. Αν μέχρι τότε δεν διασφαλίσει τη στεγανότητα των ιδεών και των σκέψεών του, τότε, μέρα παρά μέρα, η κυβέρνηση και μαζί της όλο το οικονομικό – πολιτικό σύστημα θα απειλείται όπως το Κούγκι από τον Σαμουήλ.

Επειδή ο δρόμος προς την Κόλαση είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, ο κ. Παπακωνσταντίνου θα πρέπει να σκέφτεται και να ξανασκέφτεται δύο και τρεις φορές τις κινήσεις τακτικής. Οι προθέσεις του είναι καλές και, στην ουσία, το πιθανότερο είναι πως δεν έχει σοβαρό ζήτημα. Στους χειρισμούς όμως έχει μεγάλο θέμα. Αν συνεχίσει κατ’ αυτόν τον τρόπο (δηλαδή να προαναγγέλλει μέτρα με option υλοποίησης), τότε δεν θα πρέπει να έχει καμία αγωνία για το τέλος του έργου. Οι κ. Αλογοσκούφης και Παπαθανασίου μπορούν να του το πουν, γιατί το έχουν δει…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...