Μαργωμενου Μαριλη

Και όμως, τα ετερώνυμα δεν έλκονται στην πολιτική

Posted on Οκτώβριος 10, 2009. Filed under: Μαργωμενου Μαριλη |

Τον χειμώνα στο Σουπλί Φαρσάλων μένουν γύρω στους δέκα κάτοικοι. Και καθώς είναι όλοι υπέργηροι, είναι ζήτημα αν έστω κι ένας θα κάνει τον κόπο να σπεύσει στην υποδοχή του Γ. Σουφλιά για να του ευχηθεί «Γιώργο, καλωσόρισες σπίτι σου». Ο κ. Αλογοσκούφης, πάλι, αυτή τη φράση θα την ακούσει με το που θα ξαναμπεί στην ΑΣΟΕΕ. Οι άλλοι καθηγητές θα την εννοούν. Αλλο αν στα δικά του τ’ αυτιά η ευχή ακούγεται φρικτά ειρωνική.

Λένε πως τα ετερώνυμα έλκονται. Ισχύει αλλού, όχι στην πολιτική. Ο Γ. Σουφλιάς 30 χρόνια τώρα αυτοαποκαλείται «Σαρακατσάνος». Αν κάποιος αποκαλέσει τον κ. Αλογοσκούφη «Αραχωβίτη», εκείνος θα του κόψει την καλημέρα. Ο κ. Αλογοσκούφης πίνει τα βράδια ένα δάκτυλο ουίσκι malt και τις Κυριακές τρώει φιλέτο νεροβούβαλου στον «Τηλέμαχο» στην Κηφισιά. Ο κ. Σουφλιάς πίνει τσίπουρο και σε κοσμικά στέκια πάει μόνο αν είναι να φάει για επιδόρπιο υπουργούς – όπως στο «Βυζαντινό» του Χίλτον με την κ. Μπακογιάννη. Ακόμα κι εκεί, ο κ. Σουφλιάς διασκεδάζει λέγοντας τα γνωστά, σόκιν ανέκδοτα. Ο κ. Αλογοσκούφης θα προτιμούσε να παίζει την κιθάρα του μέχρι να σπάσουν οι χορδές, αν ήταν να μην ακούει τέτοιου τύπου αστεία. Αλλά τι φταίει ο κ. Σουφλιάς που ο κ. Αλογοσκούφης πέρασε τα νιάτα του στο LSE; Εκείνος ούτε αγγλικά μιλάει ούτε και τα ταξίδια του αρέσουν. Γιατί τ’ αεροπλάνα βασανίζουν τα ήδη πονεμένα αυτιά του.

Οχι, τα ετερώνυμα στην πολιτική δεν έλκονται. Ενίοτε, όμως, ζηλεύουν το ένα το άλλο. Το «Γιώργο καλωσόρισες σπίτι σου», ας πούμε, θα ήθελε και ο κ. Αλογοσκούφης να το ακούσει μια φορά από κάποιον μέσ’ το κόμμα. Αλλά από το ’92 που τον επέβαλε ο Στ. Μάνος, ως καθηγητή τον αντιμετώπιζαν οι πάντες στη Ν. Δ. Ισως έτσι εξηγούνται όλα. Λέγεται πως το 2004, μια εβδομάδα μετά που ο κ. Αλογοσκούφης ανέλαβε υπουργός, ο πιο στενός του σύμβουλος εμφανίστηκε στην πόρτα του γραφείου του με ύφος απελπισίας. «Τι έγινε;», ρώτησε ο υπουργός. «Εχω μια εισήγηση», απήντησε ο σύμβουλος. Ο υπουργός τον κοίταξε. «Η κατάσταση δεν σώζεται», είπε ο σύμβουλος. «Προτείνω να παραιτηθούμε όσο είναι καιρός».

Αν ο κ. Αλογοσκούφης ήταν ακόμη καθηγητής, ίσως να τον άκουγε. Αλλά εκείνος έλεγε, «εγώ πλέον δεν είμαι οικονομολόγος. Είμαι πολιτικός!». Για να αντιστραφεί το σχήμα και να ξαναγίνει οικονομολόγος, έπρεπε να μπει στη μέση κάποιος που ενώ ήταν 30 χρόνια πολιτικός, αποφάσισε ξαφνικά να γίνει οικονομολόγος. Κι έτσι κάπως, η λέξη «μαλακοτεντωτή», που κάποτε χρησιμοποίησε ο κ. Σουφλιάς για μια τροπολογία των ΔΕΚΟ, κατέστη η καταλληλότερη για να περιγράψει τη σχέση τους. Από τον Δεκέμβρη του 2004, όταν ο κ. Σουφλιάς πέταξε εκείνο το θανατηφόρο «δύσκολο να πετύχουμε τον στόχο για τον προϋπολογισμό», οι δυο τους έχουν διαφωνήσει για τα πάντα: από την απογραφή και τους ημιυπαίθριους ώς τους ρυθμούς ανάπτυξης και το μάνατζμεντ του ΟΤΕ. Οταν τον Σεπτέμβριο του 2006 ρώτησαν τον κ. Σουφλιά αν η οικονομία στηρίζεται σε γυάλινα πόδια, εκείνος απήντησε «δεν έχω δει τα πόδια της!». Η σπόντα δεν θα έμενε άνευ απαντήσεως: ένα μήνα μετά εγκρινόταν ο προϋπολογισμός και ο κ. Σουφλιάς δήλωσε ασθενής, όπως κάθε φορά που ήθελε να δείξει δυσαρέσκεια. Ο κ. Αλογοσκούφης βγαίνοντας από το υπουργικό συμβούλιο πήρε το πιο αδιάφορο ύφος του κόσμου: «Μπα, έλειπε ο κ. Σουφλιάς;» είπε. «Δεν το πρόσεξα…».

  • Το πάθημα του άλλου

Αν η μάχη παρασκηνίου ήταν θέατρο σκιών, οι αναλογίες θα έβαζαν τον κ. Σουφλιά στον ρόλο του Μπαρμπα Γιώργου και τον κ. Αλογοσκούφη σ’ εκείνον του Χατζηαβάτη. Το ποιος θα έφευγε πρώτος απ’ τη μέση ήταν προφανές. Αλλά ποιος να φανταζόταν πως μέσ’ στην αναμπουμπούλα θα σχιζόταν και το πανί του θεάτρου;

Σαν σε κοσμικό αστείο, η αυλαία της πολιτικής έπεσε και για τους δυο μαζί την περασμένη Δευτέρα. Αν ο καθένας τους δεν είχε τον δικό του πόνο, πολύ θα γελούσε με το πάθημα του άλλου: ο οικονομολόγος Γ. Αλογοσκούφης να μετράει με ζήλια τους σταυρούς που πήρε η Ελίζα Βόζενμπεργκ. Ο πολιτικός Γ. Σουφλιάς να επικρίνεται απ’ τον Σάββα Τσιτουρίδη. Οσα με νοσταλγία μνημόνευαν στην παντοδυναμία τους, τώρα ήρθε η ώρα να τα κάνουν: ο κ. Σουφλιάς δεν έχει πια λόγο να φυτεύει τα αγγουράκια του στο μπαλκόνι του στην Αγία Παρασκευή και ο κ. Αλογοσκούφης δεν έχει τίποτε σημαντικό να κάνει για να αφήσει αυτή την πολυθρύλητη «έδρα στο πανεπιστήμιο να περιμένει». Οπως λέει και το παλαιό αξίωμα που ισχύει και στην πολιτική και την οικονομία, «στο τελικό μέτρημα ο καθένας παίρνει ό, τι του αξίζει». Η Ιστορία -διά των ψηφοφόρων- μέτρησε τους δύο άνδρες όπως ακριβώς εκείνοι ζήτησαν: τον κ. Σουφλιά με βάση τις επιδόσεις του στην οικονομία και τον κ. Αλογοσκούφη με βάση το ταλέντο του στην πολιτική.

  • Της Μαριλης Mαργωμενου, Η Καθημερινή, 10/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...