Μετανάστες

Mετανάστες: «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα

Posted on Ιανουαρίου 4, 2010. Filed under: Αλιβιζάτος Νικος, Μετανάστες |

  • Του Νικου Κ. Αλιβιζατου* Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/01/2010

«Σε λιγότερο από έξι χρόνια, η Γερμανία κατέστρεψε τις ηθικές δομές του δυτικού κόσμου, διαπράττοντας εγκλήματα που κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί· όσο για τους νικητές, μετέτρεψαν σε στάχτη τα μνημεία ενός χιλιόχρονου γερμανικού πολιτισμού. (…) Τα ανωτέρω δύο τραύματα εξηγούν γιατί οι αναμνήσεις του τελευταίου πολέμου είναι τόσο επώδυνες (…)».
ΧΑΝΑ ΑΡΕΝΤ (1950)

Με το ανωτέρω απόσπασμα από συνέντευξη της μεγάλης Αμερικανίδας φιλοσόφου κλείνει το πρώτο κεφάλαιο της «Ιστορίας της Ευρώπης και του κόσμου από το 1945», που συνέγραψαν από κοινού Γάλλοι και Γερμανοί εκπαιδευτικοί για τη Γ΄ τάξη του λυκείου των σχολείων τους (εκδ. Klett & Nathan, 2006, σ. 15). Ξεκινώντας από αυτό τo χωρίο, οι μαθητές των δύο χωρών – «προαιώνιων εχθρών» στην Ευρώπη μέχρι πρότινος- καλούνται σήμερα να απαντήσουν στο ερώτημα: «Ποια ήταν η ιδιαιτερότητα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου;».

Το βιβλίο αυτό μού το θύμισαν δύο περιστατικά ακραίας πολιτικής συμπεριφοράς της πρόσφατης επικαιρότητάς μας: από τη μια, η οξύτατη επίθεση που δέχθηκε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα, μετά τον διορισμό της ως ειδικής γραμματέως στο υπουργείο Παιδείας. Και, από την άλλη, οι αντιδράσεις που προκάλεσε το νομοσχέδιο, που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Εσωτερικών, για την πολιτογράφηση και τα δικαιώματα των μεταναστών.

Αξίζει να θυμίσει κανείς πολύ επιγραμματικά τα γεγονότα:

Η μεν κ. Δραγώνα δεν επικρίθηκε για κάποια απόφαση που πήρε η ίδια ή το υπουργείο Παιδείας, ούτε καν για κάποια εξαγγελία. Κατηγορήθηκε αναδρομικά για απόψεις που είχε διατυπώσει σε συλλογικό επιστημονικό βιβλίο, που κυκλοφόρησε πριν από αρκετά χρόνια, για τον εθνοκεντρισμό στην εκπαίδευση («Τι είν’ η πατρίδα μας;», Αθήνα, εκδ. Αλεξάνδρεια, 1997). Αν ο κ. Γ. Καρατζαφέρης και οι βουλευτές του (ή, τουλάχιστον, ο εξ αυτών «διανοούμενος») είχαν μπει στον κόπο να ελέγξουν τις παραπομπές που έκαναν στο έργο της κ. Δραγώνα από φυλλάδιο μιας ένωσης αποστράτων, θα διαπίστωναν ότι πρόκειται για κλασική περίπτωση παραποίησης κειμένου και διαστρέβλωσης νοήματος.

Για παράδειγμα, πουθενά η κ. Δραγώνα δεν χαρακτηρίζει «ρατσιστή» όποιον αποσιωπά τη σημασία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επισημαίνει απλώς -χωρίς μάλιστα να κάνει κανένα δικό της σχόλιο- αποσιωπήσεις σημαντικών γεγονότων από την ιστορία αυτής της χώρας στα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια (όπως άλλωστε και της παρουσίας των Eβραίων και άλλων αλλόθρησκων ομάδων στη νεότερη ελληνική ιστορία).

Οσο για το νομοσχέδιο του κ. Ραγκούση, ο προσεκτικός αναγνώστης, αν ενδιαφερόταν για την ουσία και όχι μόνο για εντυπώσεις, θα διαπίστωνε πολύ εύκολα ότι περιέχει τόσες ασφαλιστικές δικλίδες για την αποτροπή καταχρήσεων, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ακόμη και άτολμο.

Σε ό, τι αφορά, ειδικότερα, την ιθαγένεια των παιδιών μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα (β΄ γενιά μεταναστών), η προβλεπόμενη προϋπόθεση ότι ο ένας τουλάχιστον από τους γονείς θα πρέπει να κατοικεί νόμιμα στη χώρα «επί πέντε συνεχή έτη» (ή το παιδί να έχει παρακολουθήσει 3 ή 6 χρόνια τουλάχιστον σε ελληνικό σχολείο), περιορίζει πολύ την πιθανότητα καταστρατηγήσεων. Το ίδιο και η 5ετής νόμιμη διαμονή στην Ελλάδα, που προβλέπεται ως προϋπόθεση για την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης από ενηλίκους. Εξαιρετικά αυστηρές εξάλλου είναι και οι προϋποθέσεις για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των μεταναστών στις δημοτικές και μόνον εκλογές. Σε αυτές, υπενθυμίζεται ότι ούτως ή άλλως από ετών ψηφίζουν και οι κοινοτικοί αλλοδαποί αν το επιθυμούν, δηλαδή σήμερα οι Ρουμάνοι και οι Βούλγαροι που κατοικούν στη χώρα μας.

Οσο για την ένσταση ότι περιορίζει τάχα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας η εισαγόμενη υποχρέωση της διοίκησης να αιτιολογεί τις αρνητικές αποφάσεις της σε αιτήσεις πολιτογράφησης, μόνον απορία προκαλεί. Διότι την αιτιολογία αυτή επιβάλλει η στοιχειώδης συνέπεια προς την αρχή του κράτους δικαίου, την οποία η ΕΣΔΑ κατοχυρώνει σήμερα για όλους (και όχι μόνο για τους ημεδαπούς). Αξίζει να σημειωθεί ότι η Γαλλία, χώρα εκ παραδόσεως διστακτική σε τέτοιου είδους ζητήματα, καθιέρωσε την υποχρεωτική αιτιολογία από το 1993.

Είναι λοιπόν φανερό ότι η πολεμική που ασκήθηκε στα ανωτέρω δύο θέματα απέβλεπε περισσότερο στη δημιουργία εντυπώσεων παρά στο να αναδείξει υπαρκτές διαφωνίες και ατέλειες.

Σε ό, τι με αφορά, αν οι επιθέσεις αυτές προέρχονταν αποκλειστικά από την άκρα δεξιά, θα αδιαφορούσα: διότι από παλιά ο χώρος αυτός, όταν δεν δέρνει τους αντιπάλους του, έχει αναγάγει το ψέμα σε συνήθη μέθοδο και τη διαβολή σε καθημερινή πρακτική. Αποβλέποντας στη σπίλωση και την κατασυκοφάντηση, αδιαφορεί για τα επιχειρήματα.

Το ίδιο ισχύει και για ορισμένα έντυπα, τα οποία, αν και αυτοκατατάσσονται στον λεγόμενο «προοδευτικό χώρο», δεν ορρωδούν σε χυδαιότητα για να πουλήσουν λίγο περισσότερα φύλλα. Με τους κοινούς συκοφάντες, λοιπόν, δεν μπορεί να υπάρξει συζήτηση.

Με απασχολεί, απεναντίας η σύμπλευση με τις ανωτέρω αντιλήψεις ορισμένων πολιτικών -δυστυχώς όχι μόνον της συντηρητικής παράταξης- οι οποίοι, για πρόσκαιρο πολιτικό κέρδος, ενδίδουν σε επικίνδυνες θέσεις για το έθνος, τη φυλή και την «καθαρότητα» των Ελλήνων, θέσεις που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας. Ο λόγος των πολιτικών αυτών, όταν δεν είναι μισαλλόδοξος, θυμίζει την περίφημη αποστροφή του Γ. Παπαδόπουλου προς τους Ευρωπαίους, ότι «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς μαζεύατε βελανίδια!».

Στην πολυπολιτισμική Ευρώπη του ανοίγματος προς τον έξω κόσμο, τέτοιου είδους επιχειρήματα θεωρούνται φαιδρά ακόμη και στους συντηρητικούς κύκλους. Για τους μετανάστες και την ένταξή τους στις κοινωνίες τους, πολιτικοί όπως ο Σαρκοζί και η Μέρκελ δεν ενδίδουν σε ιδεολογήματα, αλλά συζητούν επί της ουσίας. Το ίδιο και τα κεντροδεξιά κόμματα σε χώρες όπως η Πορτογαλία, η Σουηδία, η Φινλανδία, ακόμη και το συντηρητικό Λουξεμβούργο που, τα τελευταία χρόνια, μεταρρύθμισαν ριζικά το δίκαιο της ιθαγένειάς τους. Ας διδαχθεί από τις εμπειρίες τους ο κ. Αντ. Σαμαράς.

«Ομως», θα αντέτειναν πιθανόν οι εγχώριοι ξενόφοβοι, «η Ελλάδα δεν είναι σαν το Βέλγιο ή την Ολλανδία. Εχει εκκρεμή εθνικά θέματα. Μόνον αφελείς και ανιστόρητοι υποστηρίζουν απόψεις σαν τις δικές σας».

Δεν υποτιμώ τις εθνικές ιδιαιτερότητες. Πιστεύω, εν τούτοις, ότι τριάντα χρόνια μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ενωμένη Ευρώπη, αυτά που ενώνουν τη χώρα μας με τις χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τη χωρίζουν. Και ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν δικαιολογούν τόσο σοβαρές αποκλίσεις από τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου.

Το 1945, όταν απελευθερώθηκε η Ιταλία, τα κόμματα της εθνικής αντίστασης που μετείχαν στην πρώτη κυβέρνηση της απελευθέρωσης και που ψήφισαν το 1947 το Σύνταγμα της χώρας, συγκρότησαν στην πράξη αυτό που επικράτησε να ονομάζεται «συνταγματικό τόξο» («arco costituzionale»). Ξεπερνώντας για τα «βασικά» τη διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς, θέλησαν έτσι να δείξουν ότι είναι αποφασισμένα να απομονώσουν τον φασισμό, τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία που αυτός εξέφραζε.

Μήπως ήρθε η ώρα να συγκροτηθεί και στη χώρα μας ένα «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα του αύριο, για την Ελλάδα του κράτους δικαίου, στην υπό διαμόρφωση ενωμένη Ευρώπη;

* Ο κ. Ν. Κ. Αλιβιζάτος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σελίδες και ζωές τσαλακωμένες

Posted on Μαΐου 31, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Μετανάστες, Πόλη, Πολιτική | Ετικέτες: |

  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
  • Hπιο το προεκλογικό κλίμα, χωρίς γαλάζια και πράσινα καφενεία, αλλά με νέου τύπου εντάσεις να κυοφορούνται ή και να υποδαυλίζονται. Για πρώτη φορά μετανάστες διαδήλωσαν στην Αθήνα χωρίς να γυρεύουν εργασία ή τη νομιμοποίησή τους, αλλά διαμαρτυρόμενοι για το σχισμένο Κοράνι. Δεν ήταν ένας μίνι Δεκέμβρης στην καρδιά της άνοιξης, δεν σημειώθηκαν εμπρησμοί, δεν απειλήθηκαν ζωές και κτίρια. Μικρές ήταν οι καταστροφές σε αυτοκίνητα, ενώ θύματα έπεσαν κάποια περίπτερα από όπου οι διαδηλωτές έκλεψαν σοκολάτες και παγωτά τα οποία «έφαγαν επί τόπου». Ομως η οργή ήταν εκεί και ίσως εκδηλωθεί ξανά με άλλες αφορμές. Μια οργή που δεν την υποκινούν μόνο οι σχισμένες σελίδες, αλλά κυρίως οι ματαιωμένες ελπίδες, η τσαλακωμένη ζωή των φτωχών ξένων που ζουν στον τόπο μας, μια οργή που δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη στον δημοκρατικό πολιτικό αγώνα αλλά μπορεί να θρέψει τόσο τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό όσο και τον εγχώριο ρατσισμό.

«Νεαροί μουσουλμάνοι». Για πρώτη φορά οι μετανάστες απέκτησαν ηλικιακό προσδιορισμό. Συνήθως λέμε οι «ξένοι», οι «μαύροι», οι «Κούρδοι», οι «Αφγανοί», αλλά σπάνια οι «νέοι», μολονότι η νεότητα είναι το κοινό χαρακτηριστικό τους. Πρέπει να είσαι νέος για να αντέξεις το ταξίδι με τα σαπιοκάραβα, την πολυήμερη πεζοπορία, την πείνα και τις κακουχίες. Πρέπει να είσαι νέος για να ζεις σαν αγρίμι της πόλης, στις πολυώροφες αποθήκες ψυχών στο παλιό Εφετείο και τις γερασμένες πολυκατοικίες του κέντρου ανάμεσα σε ανοιχτές αποχετεύσεις, ποντίκια και κατσαρίδες. Και να αναλογιστεί κανείς ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1830 το ρυμοτομικό σχέδιο του Κλεάνθη για την Αθήνα προέβλεπε να διαμορφωθεί κοντά στη σημερινή «σκοτεινή» πλευρά της πόλης ο «Κήπος του Λαού», ένα άλσος 44 στρεμμάτων με δέντρα, πλατείες, θέατρο και καταστήματα. Ο «Κήπος» έμεινε στα χαρτιά, αφού στην περιοχή χαράχτηκαν και χτίστηκαν οικοδομικά τετράγωνα και τη θέση του έχει πάρει ο «Εφιάλτης του Λαού», του πολύχρωμου ξένου και του αθηναϊκού. Ωστόσο, και χωρίς «Κήπο» (του Λαού ή του Αλλάχ), η Ομόνοια ήταν κάποτε η μεγάλη φτωχομάνα, ο τόπος όπου απάγκιαζαν χωρίς φόβο οι ταπεινοί και οι καταφρονεμένοι, ό, τι ήταν η Οξφορντ Στριτ για τον Ντε Κουίνσι που το 1821 την αποχαιρετούσε χαρακτηρίζοντάς τη: «σκληρόκαρδη μητριά, εσύ που άκουγες τον στεναγμό των ορφανών και ρουφούσες το δάκρυ των παιδιών».

Κάποιοι κερδίζουν από την εξαθλίωση του ιστορικού κέντρου. Πολιτικά κερδίζουν όσοι επενδύουν στον υπαρκτό φόβο και στην ανασφάλεια των γηγενών και ξεσπούν σε κομψά ή απροκάλυπτα κηρύγματα μίσους. Υλικό κέρδος έχουν ορισμένοι ιδιοκτήτες ακινήτων που εισπράττουν ενοίκιο με το «κεφάλι». Κερδίζουν οι δουλέμποροι – μεταφορείς, κερδίζουν τα κυκλώματα της πορνείας, των ναρκωτικών και της παραοικονομίας, κερδίζουν οι μικροί και μεγάλοι εργοδότες της φτηνής και ανασφάλιστης μεταναστευτικής εργατικής δύναμης, κερδίζουν οι άγνωστοι αλλά όχι κατ’ ανάγκη ανύπαρκτοι προστάτες και μεσάζοντες, ενώ θα κερδίσουν όσοι σήμερα αγοράζουν φτηνά ακίνητα στις γκετοποιημένες ζώνες υπολογίζοντας στη μελλοντική αναβάθμισή τους και στην άνοδο των αξιών γης.

Αν ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημάδεψε τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, ο ακήρυχτος πόλεμος κατά της μετανάστευσης ή μάλλον κατά των μεταναστών, ο οποίος προβλέπεται να κλιμακωθεί μετά τις ευρωεκλογές, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, φαίνεται ότι θα σφραγίσει το τέλος της. Αν οι παράπλευρες απώλειες στον πρώτο πόλεμο ήταν οι περιορισμοί στις ατομικές και δημοκρατικές ελευθερίες, οι απώλειες στον δεύτερο ίσως να είναι πολύ βαρύτερες.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

H ψήφος των μεταναστών

Posted on Απρίλιος 8, 2009. Filed under: Μετανάστες |

  • H δυνατότητα συμμετοχής στα κοινά δεν είναι κάτι που παρέχεται ως επιβράβευση λόγω καταγωγής. Δεν είναι καν επίδειξη ευσπλαχνίας ούτε αποτελεί κάποιον ιερό κανόνα της Δημοκρατίας. Η δημοκρατική λειτουργία δεν βασίζεται σε θέσφατα ούτε σε εξ αποκαλύψεως αλήθειες. Είναι τρόπος κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης που χτίστηκε πολλά χρόνια τώρα, με λάθη και διορθώσεις, παραλείψεις και προσαρμογές. Η δημοκρατική λειτουργία είναι το απόσταγμα της ανθρώπινης εμπειρίας: Δοκιμάσαμε πολλά και καταλάβαμε ότι αυτός ο τρόπος οργάνωσης μιας πολιτείας είναι αυτός που έχει τα περισσότερα πλεονεκτήματα. Επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν καλύτερα και έχει μακροχρόνια ευεργετικά αποτελέσματα σε κάθε τομέα του ανθρώπινου βίου. Από την οικονομία μέχρι τη λύση των ανθρώπινων διενέξεων.
  • Αυτό δεν βασίζεται σε κάποια μεταφυσική δοξασία. Είναι φυσική συνέπεια της σκέψης και της δράσης πολύ περισσότερων ατόμων για τη λύση κάποιων προβλημάτων. Εχει αποδειχθεί στην ιστορία ότι όσο περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με ένα κοινωνικό ζήτημα τόσο πιο καλή είναι η λύση, διότι αφενός μεν κατατίθενται διάφορες οπτικές (που ένας άνθρωπος αποκλείεται μόνος του να έχει) και αφετέρου λαμβάνονται υπόψη δευτερογενείς παράμετροι του προβλήματος που η λύση θα επηρεάσει. Τρίτον, με τη συμμετοχή (ιδανικά) όλων των πολιτών στη λύση των προβλημάτων, η λύση αυτή νομιμοποιείται διά της πλειοψηφικής μεθόδου. Συμμετέχουν όλοι, καταθέτουν απόψεις, η πλειοψηφία αποφασίζει και η μειοψηφία ακολουθεί.
  • Υπάρχει όμως μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που ζει στην Ελλάδα, πληρώνει φόρους, καταθέτει εισφορές στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, μετέχει στην κοινωνική ζωή, στέλνει τα παιδιά τους στα σχολεία, λούζεται τις συλλογικές αποφάσεις και δεν έχει τη δυνατότητα να μετάσχει στα κοινά. Υπάρχουν δήμοι ή δημοτικά διαμερίσματα όπου οι μετανάστες αθροίζονται σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και δεν έχουν λόγο για τη γειτονιά τους. Αυτό ισχύει κυρίως στο κέντρο των πόλεων, όπου ψηφίζουν εκείνοι που μένουν στα προάστια, ενώ οι μετανάστες κάτοικοί τους δεν έχουν λόγο. Κι αυτό μπορεί να εξηγεί την διαρκή υποβάθμισή τους.
  • Σύμφωνα με τα προλεγόμενα, χάνουμε οπτικές γωνίες και δεν καταλήγουμε στις προσφορότερες λύσεις. Παρά το γεγονός ότι όλα πλέον τα κόμματα κατεβάζουν στις δημοτικές εκλογές εκπροσώπους αλλοεθνών, αυτοί δεν εκπροσωπούν συνήθως τίποτε πέρα από την πολιτική ορθότητα που θέλουν να επιδείξουν οι εν λόγω συνδυασμοί. Δεν δημιουργούνται, δηλαδή, οι προϋποθέσεις για να είναι αυτοί οι άνθρωποι γνήσιες φωνές των προβλημάτων που έχει μια μεγάλη μερίδα κατοίκων αυτής της χώρας. Δεύτερον δεν προωθούμε την ένταξη των μεταναστών στη χώρα. Ένα βασικό συστατικό της εύρυθμης διαδικασίας ένταξης είναι η συμμετοχή στις υποθέσεις που τους αφορούν, για τη γειτονιά, το δήμο, την τοπική κοινωνία στην οποία ζουν.
  • Η δυνατότητα ψήφου στους μετανάστες, τουλάχιστον, στις δημοτικές εκλογές δεν είναι απλώς ένα βήμα για διεύρυνση της Δημοκρατίας στον τόπο μας. Είναι μια πρακτική απαίτηση των καιρών. Η συμμετοχή τους στα κοινά μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει για όλους μας. Και για τους μετανάστες, αλλά και για μας…

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/04/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δολοφόνοι για πλάκα

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Κοινωνία, Μετανάστες, Ρατσισμός | Ετικέτες: |

Συνέβη πριν από λίγες ημέρες. Τρεις Ιταλοί, 29, 19 και 17 ετών, με καθαρό ποινικό μητρώο, από οικογένειες «υπεράνω υποψίας», τριγυρνούσαν άσκοπα με το αυτοκίνητο μεταξύ Αντζιο και Νετούνο, μια παραθαλάσσια περιοχή 30 χλμ. από τη Ρώμη, έπειτα από μια βραδιά με μαριχουάνα και μπίρα. Οταν τους περίσσεψε ένα ευρώ στον μετρητή ενός σελφ σέρβις πρατηρίου, γέμισαν με το υπόλοιπο της πληρωμένης βενζίνης ένα μπουκάλι μπίρας, κι όταν λίγο αργότερα έπεσαν πάνω σε έναν 35χρονο Ινδό που κοιμόταν σε ένα παγκάκι του σιδηροδρομικού σταθμού, τον περιέλουσαν με βενζίνη και τον πυρπόλησαν. Ο Ινδός κατέληξε ημιθανής στο νοσοκομείο, οι τρεις νεαροί συνελήφθησαν και ομολόγησαν κυνικά την πράξη τους. Οχι, δεν είχαν τίποτα εναντίον του αλλοδαπού, δεν είναι ρατσιστές, σκόπευαν να κάψουν τον πρώτο που θα έβρισκαν μπροστά τους, ήθελαν να διασκεδάσουν την πλήξη τους, να κλείσουν τη βραδιά με μια δυνατή συγκίνηση…

Δολοφόνοι για πλάκα. Δεν ένιωθαν τίποτα και ήθελαν οπωσδήποτε να αισθανθούν κάτι. Παιδιά της διπλανής πόρτας που δεν μπορούν να κάνουν τον διαχωρισμό ανάμεσα στο καλό και το κακό, που αποδέχονται τη βία και τον τρόμο σαν φυσικό γεγονός. Ακόμη χειρότερα, που ψυχαγωγούνται με τη φρίκη, με την αγωνία του θανάτου που προκαλούν στον ανυποψίαστο άλλο. Μια άσκοπη βαρβαρότητα, αποκύημα της κοινωνικής αφασίας, της ηθικής και συναισθηματικής παράλυσης που γεννά η ληθαργική ιδιώτευση στον κόσμο του τεχνολογικού φετιχισμού, της κανιβαλικής αγοράς, της άνισης κατανομής πόρων και φόβων, της ανθρώπινης αμετροέπειας, των πολιτικών χειραγωγήσεων, των φυλετικών ομαδοποιήσεων…

Μια άγονη κενή στάσιμη καθημερινότητα, που «σπάει» με αλκοόλ, χοντροκομμένη πλάκα, σεξ, ναρκωτικά και αποκρουστικές πράξεις… Ομως, πίσω από την ακραία πλήξη, την ανοησία της διαβρωμένης ζωής και το κυνήγι των δυνατών συγκινήσεων υποβόσκει το δίχως άλλο ένας υφέρπων ρατσισμός. Δεν θα έκαιγαν έναν ομοεθνή τους, κάποιον που να αναγνωρίζουν την αξία του. Ο Ινδός είναι γι’ αυτούς υπάνθρωπος, η ζωή του δεν έχει καμιά αξία. Μπορεί να γίνει άθυρμα στα αναιδή τους χέρια. «Από πουθενά δεν προκύπτει ότι πρόκειται για ρατσιστική επίθεση», ανακοίνωσε η ιταλική αστυνομία και έκλεισε την έρευνα.

Κάπως έτσι λειτουργεί και η ελληνική αστυνομία στις συχνές επιθέσεις οργίλων (ακροδεξιών) νεαρών σε αλλοδαπούς. Στο Αιγάλεω, στα Πετράλωνα, στον Αγιο Παντελεήμονα, στου Ρέντη, νεαροί οπλισμένοι με ρόπαλα, αλυσίδες, σίδερα, μαχαίρια, ακόμη και πιστόλια εισβάλλουν σε σπίτια Πακιστανών, Αφγανών, σε στέκια εκμάθησης ελληνικών, σε τζαμιά και τους μαχαιρώνουν, τους ξυλοφορτώνουν, τους τρομοκρατούν. Από φυλετικό μίσος, κυρίως. Μήπως και από πλήξη; Αγνωστο. Οι αστυνομικές έρευνες δεν αποδίδουν ποτέ καρπούς. Και έτσι οι εξουσίες μπορούν να κοιμούνται ήσυχες, αφού τίποτα δεν προδίδει τις δικές τους καθοριστικές ευθύνες για την κοινωνική διάλυση και τη βία, για τη γενική παρακμή. Είναι γνωστό. Μια ανίκανη πωρωμένη αυθαίρετη «κεφαλή» διαφθείρει και το «σώμα» – τόσο τους κυρίαρχους όσο και τα θύματά τους. Κι όταν η δημόσια ηθική παρακμάζει, αυξάνεται η σύγχυση, η βαρβαρότητα και η βία, η μισαλλοδοξία.

  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα δίκαια του μετανάστη

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Κοινωνία, Μετανάστες |

Ας αφήσουμε για λίγο τα μεγάλα θέματα: την εξέγερση των νέων, την εξέγερση των αγροτών, τον διάλογο για την Παιδεία, που ούτε αρχή ούτε τέλος έχει και τίποτα δεν γίνεται, το φορολογικό που είναι σαν την κινούμενη άμμο, τα ελλείμματα, το δημόσιο χρέος και τόσα άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός. Ας ασχοληθούμε λίγο με τα μικρά και τα καθημερινά.

Μου τηλεφώνησε προχθές αξιοσέβαστη ηλικιωμένη κυρία. «Εδώ και πέντε χρόνια, μου είπε, ζει στο σπίτι μου και με βοηθάει μια κυρία από τις πρώην “σοσιαλιστικές” χώρες. Ετσι αρχίσαμε, να κάνει τις δουλειές του σπιτιού, επειδή δεν μπορούσα πια να τις κάνω η ίδια. Και να έχω μια συντροφιά τα βράδια όταν πέφτει το σκοτάδι, να μην κοιμάμαι μόνη μου. Σιγά σιγά γνωριστήκαμε περισσότερο, ήταν μια γυναίκα που στην πατρίδα της είχε μάθει καλά γράμματα, παντρεμένη με παιδιά, τους άφησε πίσω και κάθε μήνα τους έστελνε ολόκληρο τον μισθό της. Πριν από δύο χρόνια πέθανε ο άνδρας της, επιστράτευσα και εγώ όσους γνωστούς είχα να της δοθεί η άδεια να πάει για λίγες μέρες στην πατρίδα της. Μπορούσε να πάει, αλλά δεν μπορούσε να επιστρέψει. Θα ήταν κακό και για κείνη και για μένα. Εχει έξι χρόνια να δει τα παιδιά της. Δεν μπορεί να κάνει κάτι η εφημερίδα σας που τη διαβάζουν και την προσέχουν;»

Μπορεί να τη διαβάζουν την εφημερίδα μας, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι την προσέχουν. Επειτα δεν είναι μόνο πρόβλημα αυτής της καλής κυρίας. Χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες ζουν στη χώρα μας σε καθεστώς παρανομίας ή ημιπαρανομίας. Πριν από λίγο καιρό έμαθα και για μια άλλη περίπτωση. Ηταν παιδί νόμιμων μεταναστών που γεννήθηκε στην Ελλάδα, πήγε στο σχολείο, έδωσε εξετάσεις και σπουδάζει στα ΤΕΙ. Πήγε στην αστυνομία και ζήτησε να βγάλει ταυτότητα. Εκεί έδειξαν καλή διάθεση, αλλά στάθηκε αδύνατο να βρουν την κατάλληλη νομική φόρμουλα και να της βγάλουν ταυτότητα.

Θα σταθώ λίγο σε αυτό το σημείο: Στην κατάλληλη νομική φόρμουλα, που δεν βρίσκεται και όταν ακόμα το προσπαθεί η αστυνομία. Αυτό κατά τη γνώμη μου σημαίνει ακαταλληλότητα και κενά στη μεταναστευτική μας νομοθεσία.

Καταλαβαίνω ότι δεν μπορούμε να ανοίξουμε τα σύνορα, να μπαίνει στη χώρα όποιος θέλει και αυτομάτως να νομιμοποιείται. Αλλά και περίπου είκοσι χρόνια τώρα δεν απαντήσαμε με σαφήνεια στο ερώτημα: θέλουμε τους οικονομικούς μετανάστες ή δεν τους θέλουμε; Ούτε ως κοινωνία απαντήσαμε ούτε ως πολιτεία. Προσωπική μου γνώμη είναι ότι τους θέλουμε για να μας κάνουν τις βαριές δουλειές. Στο χωράφι, στο εργοστάσιο, στα νοσοκομεία, στην περισυλλογή των απορριμμάτων, στα σπίτια. Αλλά τους θέλουμε σε καθεστώς παρανομίας ή ημιπαρανομίας. Και για να αισθανόμαστε ότι είμαστε τα αφεντικά, οι υπέρτεροι (τρομάρα μας). Αλλά και για να μπορούμε να τους εκβιάζουμε με την απέλαση.

Διαφορετικά δεν δικαιολογείται γιατί τόσα χρόνια, που χιλιάδες μετανάστες ζουν και δουλεύουν στη χώρα μας, δεν βρίσκεται (και όταν ακόμη υπάρχει καλή διάθεση, που μάλλον σπανίζει) η κατάλληλη νομική φόρμουλα για να τακτοποιούνται τόσο απλές υποθέσεις, όπως αυτές που ανέφερα. Αν πραγματικά θέλουμε τους μετανάστες για να μας κάνουν τις βαριές δουλειές οφείλουμε να κατοχυρώσουμε τα δικαιώματά τους, να έχουν νόμιμο πρόσωπο, να ζουν, να κινούνται και να εργάζονται νόμιμα.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υλικές και άυλες καταστροφές μιας εβδομάδας

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, ΚΚΕ, Κοινωνία, Μετανάστες, Νέα Δημοκρατία, Νεολαία, Οικονομία, Παπαρήγα Αλέκα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σκάνδαλα, Ταραχές | Ετικέτες: |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Σήμερα κλείνουμε μια εβδομάδα ταραχής, καταστροφών και εμπρησμών στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στις άλλες μεγάλες πόλεις. Είναι φαινόμενο των πόλεων, ο μισός πληθυσμός συγκεντρώθηκε στην πρωτεύουσα και τη συμπρωτεύουσα και σχεδόν ο υπόλοιπος μισός σε άλλες πέντε – έξι πόλεις. Δεν υπάρχουν πλέον χωριά και όσα υπάρχουν έχουν μετακινούμενο πληθυσμό, χωρίς αυτοτελή χωρική ζωή. Είναι η πρώτη παρατήρηση που μπορούμε να κάνουμε: ότι είναι φαινόμενο των πόλεων, του ανάμεικτου αστικού πληθυσμού με την απροσδιόριστη ακόμη προέλευση και τον απροσδιόριστο πολιτισμό.

Οι εφημερίδες κατέγραψαν τον απολογισμό των υλικών καταστροφών. Είναι εντυπωσιακός, αλλά δεν νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό αποτέλεσμα. Υλικές ζημιές είναι, φαίνονται, καταγράφονται και επουλώνονται. Οι άλλες, οι ηθικές και ψυχολογικές, δεν φαίνονται, δύσκολα καταγράφονται και ακόμη πιο δύσκολα επουλώνονται. Συνήθως δεν επουλώνονται ποτέ, τις ξεπερνάμε και πάμε πιο πέρα, προχωράμε σε κάτι άλλο και μας βασανίζει το ερώτημα τι είναι αυτό «το κάτι άλλο».

Εγιναν προσπάθειες να αναλυθεί η πολιτική και ποιοτική σύνθεση του πλήθους που κατέβηκε στους δρόμους διαμαρτυρόμενο και του τμήματος εκείνου που επιδόθηκε σε καταστροφές, εμπρησμούς και λεηλασίες. Κυρίως από δημοσιογράφους που ήρθαν σε άμεση επαφή. Ολες οι μαρτυρίες λένε ότι δεν ήταν οι «γνωστοί – άγνωστοι» 150 – 200 κουκουλοφόφοι, που σε κάθε διαμαρτυρία εφορμούν από το φρούριο των Εξαρχείων. Οι κουκουλοφόροι ήταν πολύ περισσότεροι και ποικίλα τα σημεία εξόρμησης. Συμμετείχαν και μετανάστες σε άγνωστο ποσοστό. Εχω πάντοτε εμπιστοσύνη στον κ. Πάνο Σόμπολο, γιατί είναι καλά πληροφορημένος, και τον άκουσα να λέει από τηλεοράσεως ότι αν κρίνει από τις συλλήψεις και προσαγωγές, το ποσοστό των μεταναστών είναι μικρό. Συμμετείχαν όμως και μετανάστες για πλιάτσικο, όπως είναι και φυσικό.

Η ηλικιακή σύνθεση των διαμαρτυρομένων ήταν το άλλο νέο φαινόμενο. Οι ηλικίες ήταν κάτω των είκοσι ετών και εφορμούσαν από τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης. Λιγότερο από τα πανεπιστήμια, όπου κυριαρχούσαν οι παλιοί κουκουλοφόροι ηλικίας 25 – 30 ετών, έμπειροι στον κλεφτοπόλεμο με την προστατευτική κάλυψη του «ασύλου». Εμποροι της οδού Ερμού, που στέκονταν έξω από τα μαγαζιά τους με την ελπίδα ότι θα τα προστατεύσουν, έλεγαν ότι με τους μαθητές μιλούσαν, ήταν γελαστοί και χαρούμενοι, το γλεντούσαν, πετούσαν πέτρες στους «μπάτσους» και έφευγαν τρέχοντας μόλις έπεφταν τα χημικά. Οι μεγάλες καταστροφές σημειώθηκαν στο τμήμα της Ερμού από την Καπνικαρέα και κάτω, από ομάδες σαφώς μεγαλύτερης ηλικίας.

Πιθανά αποτελέσματα

Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τα πολιτικά αποτελέσματα αυτής της μεγάλης αναταραχής. Μερικοί περιμένουν ότι θα συνεχιστεί και θα επιταχυνθεί η πτώση της κυβέρνησης, η οποία πραγματικά, αυτές τις μέρες της αναταραχής, είχε εξαφανιστεί στη σκιά και τη σιωπή του Μαξίμου. (Δεν είναι βέβαιο αν αυτό είναι καλό ή κακό για την ίδια.) Η μεσαία όμως τάξη, και για να αφήσουμε αυτόν τον μάλλον ασαφή όρο, οι άνθρωποι της συνήθους καθημερινότητος, οι επαγγελματίες, οι μικρομαγαζάτορες, οι υπάλληλοι, το πλήθος που κάθε μέρα κυκλοφορεί στην αγορά και προπαντός οι ξετρελαμένοι από την αγωνία γονείς δεν κρύβουν την ενόχληση ή και την αγανάκτηση γι’ αυτήν τη βίαιη διασάλευση της καθημερινότητας. Αποδίδουν μεγάλες ευθύνες στην κυβέρνηση, αλλά και θέλουν (έτσι υποθέτω) από κάπου να πιαστούν και γύρω του να συσπειρωθούν.

Παρά τα ανεκδιήγητα χάλια της, η κυβέρνηση και η κυβερνώσα παράταξη παραμένει ένα σημείο αναφοράς ακόμα και με την αυστηρή κριτική που δέχεται. Προσωπική άποψη είναι ότι πιθανόν, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, να σημειωθεί μεγαλύτερη συσπείρωση γύρω από τη Ν.Δ. Αυτό τεκμαίρεται και από τη στάση του ΠΑΣΟΚ που περιορίζεται σε «κεράκια» και αποφεύγει να ρίξει λάδι στη φωτιά της διαμαρτυρίας. Είναι βέβαιο για τη φθορά της κυβέρνησης και επέλεξε την απραξία ως τακτική, φοβούμενο τα λάθη που μπορούν να προκύψουν από την πράξη. Τεκμαίρεται ακόμη από τη σοβαρή και έμπρακτα προσεγμένη στάση της κ. Αλέκας Παπαρήγα του ΚΚΕ. Στις πειθαρχημένες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις του ΚΚΕ δεν σημειώθηκε το παραμικρό έκτροπο.

Προβληματικοί εμφανίζονται πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ. Μια μερίδα πιστεύει ότι η κατάσταση είναι «επαναστατική» και συνεπάγεται (στη θεωρία τουλάχιστον) την άρνηση και την ανατροπή της συνήθους καθημερινότητας. Ο κ. Α. Τσίπρας ανενδοιάστως επανέλαβε τα λόγια του Μάο Τσετούνγκ «πολλή φασαρία, άρα καλή κατάσταση». Το είπαμε και άλλοτε, η σύγχυση των μεγεθών είναι βαριά αρρώστια. Και ο κ. Αλέκος Αλαβάνος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γραφική αμετροέπειά του. Οι περισσότεροι, όμως, περιμένουν ότι ο ΣΥΝ θα εισπράξει μεγάλο μερίδιο δυσαρέσκειας και θα δει πάλι τα δημοσκοπικά του ποσοστά να ανεβαίνουν. Δεν αποκλείεται, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Το μεγάλο, όμως, πρόβλημα για τον ΣΥΝ είναι ότι δεν ξέρει τι να τα κάνει τα μεγάλα ποσοστά.

Συζητώντας με φίλο, μου έλεγε πως το κακό είναι ότι η κοινωνία μας έχασε τα σταθερά σημεία αναφοράς: τη θρησκεία, την οικογένεια, την εμπιστοσύνη και τον φόβο στο κράτος και στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία, τη συσπείρωση γύρω από ιδεολογίες και κόμματα. Τέλος, και το σημαντικότερο, ότι υπάρχει ένα «γενικό καλό», το «καλό» του τόπου και της πατρίδας, μπροστά στο οποίο υποχωρούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα και οι επιδιώξεις των ατόμων και των ομάδων. Χάθηκε και καταστράφηκε και το σχολείο και κυρίως η αυτοπειθαρχία κάθε προσπάθειας για την κατάκτηση της γνώσης.

Θα πουν μερικοί ότι όλα αυτά τα σταθερά σημεία αναφοράς είναι τα κλασικά στηρίγματα του συντηρητισμού και έχουν υπονομευθεί εδώ και πολλά χρόνια. Εστω! Επιτρέψτε μου, όμως, να πω αυτό που δεν πιστεύω: Δεν πιστεύω πια στη βίαιη επαναστατική ανατροπή του συντηρητισμού. Εχει πολλή βία και πολύ αίμα και αυτό το στοιχείο οδήγησε πάντοτε σε απρόβλεπτες καταστάσεις, που κανείς δεν τις σχεδίασε και κανείς δεν τις θέλησε. Και πολλή ανελευθερία και καταπίεση. Σε όλη την Ιστορία, ακόμη και μέσα στις «επαναστάσεις», ο συντηρητισμός και η αλλαγή ή ανατροπή συνυπήρχαν σε μια πραγματικά διαλεκτική σχέση. Αμήν.

Γονείς και παιδιά

Μπορεί να διαβρώθηκε και να υπονομεύθηκε η οικογένεια, βασικό κύτταρο κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Ο δεσμός, όμως, μεταξύ γονέων και τέκνων δεν καταλύθηκε, γιατί δεν είναι κοινωνικός, είναι κάτι πολύ περισσότερο και ισχυρότερο. Είναι φυσικός, πηγάζει από τη φύση μας. Είναι καιρός να ξαναβρούμε τα παιδιά μας και να ξαναμιλήσουμε μαζί τους. Να μάθουμε τι θέλουν, τι επιδιώκουν, τι ονειρεύονται και τι σκέφτονται για το δικό τους μέλλον. Αν θέλουν να πάνε στα ναρκωτικά, να πάνε. Αν θέλουν να πάνε σε γιουρούσια εμπρησμών και λεηλασιών, να πάνε. Αν θέλουν να αντιταχθούν στο κράτος και στην ανοησία του, ας αντιταχθούν. Αρκεί να το ξέρουν, να έχουν συνείδηση και ευθύνη γι’ αυτό που πάνε να κάνουν. Γι’ αυτό και μόνο πρέπει να ξαναβρούμε τα παιδιά μας, όχι για να τα νουθετήσουμε, αλλά για να τα καταλάβουμε και να μας καταλάβουν, για να τα γνωρίσουμε και να μας γνωρίσουν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο κύκλος των χαμένων ευθυνών

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Βατοπέδι, Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Μετανάστες, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Ο τίτλος, «Ο κύκλος των χαμένων ευθυνών», παραπέμπει βέβαια στον γνωστότατο κινηματογραφικό «Κύκλο των χαμένων ποιητών». Δεν τους θέλουμε, φυσικά, ποιητές τους κυβερνήτες μας. Δεν θέλουμε να γράφουν, αλλά τουλάχιστον να διαβάζουν. Και τούτο διότι, όπως αποδείχτηκε και με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και με όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν την εκτέλεση στα Εξάρχεια του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ανάγνωσης στο χώρο της κυβερνώσας παράταξης. Αίφνης, ολόκληρος (πρώην) υπουργός Τύπου αποδέχεται ότι δεν διάβαζε, επί μήνες πολλούς, με την προσοχή που άρμοζε στο αξίωμά του τις εφημερίδες, παρότι στην υπηρεσία του υπήρχε ολόκληρος μηχανισμός αποδελτίωσης και παρότι ορισμένα δημοσιεύματα έφεραν πρωτοσέλιδη τη φωτογραφία του κάτω από τίτλους που δεν του περιποιούσαν τιμή. Επίσης, ολόκληρος νομάρχης Θεσσαλονίκης παραδέχτηκε ότι δεν διάβαζε τις αποφάσεις των ίδιων των υπηρεσιών της νομαρχίας του, διότι ήταν λέει υπνωτισμένος επί διετία· η ύπνωσή του, πάντως, δεν τον εμπόδισε να εμφανιστεί στην τηλεόραση περί τις 489 φορές σε αυτό το χρονικό διάστημα, υποδυόμενος πάνω από δέκα ρόλους (τραγουδιστής, Ζορό, ηθοποιός, νομάρχης κ.ο.κ.).

Πρόβλημα με την ανάγνωση, όμως, ομολόγησαν στην Εξεταστική Επιτροπή και κάμποσοι υπουργοί, νυν και πρώην. Κανείς τους δεν έμπαινε στον κόπο να διαβάσει καταλεπτώς, όπως όφειλε, όσα υπέγραφε βαθιά – πλατιά, κάτω από τη στρογγύλη σφραγίδα του κράτους. Ετσι, με τις ανταλλαγές ακινήτων το Δημόσιο έχασε πολλές εκαντοντάδες εκατομμύρια ευρώ αλλά, διάβολε, ήταν για καλό σκοπό: για να μπορέσει η χειμαζομένη Μονή Βατοπεδίου να αναπτύξει το φιλανθρωπικό της έργο, οπότε όλα συγχωρούνται. Για τον ίδιο λόγο, άλλωστε, συγχωρείται και το κάποιο πρόβλημα ανάγνωσης που εμφάνισε η συμβολαιογράφος κ. Αικατερίνη Πελέκη, σύζυγος του ουδέν περί Βατοπεδίου γνωρίζοντος κ. Βουλγαράκη, η οποία, μέσα στην αγωνία της για την ευλογία της Παναγίας, δεν κατάφερε να διαβάσει έγκαιρα και καθαρά τις ατασθαλίες που διέπραττε ο δαίμων του συμβολαιογραφείου στα κείμενα των συμβολαίων, μεταβαπτίζοντας τις δασικές εκτάσεις της Ουρανούπολης σε οικόπεδα, όπως ένιοι εκ των πνευματικών της μεταβαπτίζουν εκ παραδόσεως το κρέας σε ψάρι.

Ολα τούτα αποτελούν εναργέστατα δείγματα της υπευθυνότητας που άρχισε να απαιτεί από τους πάντες (ή μάλλον από τους άλλους, όχι από τους πάντες) ο πρωθυπουργός της χώρας όταν είδε ότι η απαίτησή του για σεμνότητα και ταπεινότητα δεν ευοδώθηκε. «Υπευθυνότητα και όχι δημαγωγία, όχι λαϊκισμός», αυτό είναι το καινούργιο δόγμα του κ. Καραμανλή, το οποίο επανέφερε, στον γνωστό στηλιτευτικό τόνο του, και στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό το βράδυ της περασμένης Τρίτης, όταν, μετά τις συναντήσεις του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους αρχηγούς των τεσσάρων κοινοβουλευτικών κομμάτων, διεμήνυσε ότι «πρέπει να δείξουμε όλοι αίσθημα ευθύνης». Πάνω από τα αποκαΐδια της πρωτεύουσας, της συμπρωτεύουσας και μιας ντουζίνας πόλεων της περιφέρειας τα είπε όλα αυτά, αλλά ο ρόλος δεν του είναι ξένος και ανοίκειος: πάνω από τα αποκαΐδια όλης της Ελλάδας, κατά τόπους επικαλυμμένα με τριχίλιαρα δοσμένα με ψηφοθηρική γαλαντομία και μέσα από μηχανισμούς κομματικούς παρά πολιτειακούς, είχε ζητήσει την ψήφο του λαού, σεμνά και ταπεινά υπερήφανος για τη νίκη που είχε καταγάγει επί του «στρατηγού ανέμου» και για την υπευθυνότητα με την οποία είχε αντιμετωπίσει αυτός και η κυβέρνησή του την «ασύμμετρη απειλή».

Λοιπόν, όπως και με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, υπήρχε ένα πρόβλημα στην αναγνωστική ικανότητα των κυβερνητικών και πέρυσι με τις πυρκαγιές που κατέφαγαν τον τόπο και τώρα με τις φωτιές που άναψε η εκτέλεση του Αλέξανδρου από τον δημοκρατικότατα εκπαιδευμένο ειδικό φρουρό. Τότε δεν είχαν καταφέρει να διαβάσουν και να εννοήσουν τις έγκαιρες και σαφέστατες προειδοποιήσεις των δασολόγων και των περιβαλλοντικών οργανώσεων πως λόγω της κρατικής αμεριμνησίας και της επιβαρυντικής κλιματικής αλλαγής οδεύουμε προς την καταστροφή κι έτσι η κυβέρνηση «η καλύτερα προετοιμασμένη από κάθε άλλη φορά» παρέδωσε τη χώρα ολόκληρη στην πύρινη καταστροφή. Και τώρα, αυτοί οι φλογεροί κήρυκες της υπευθυνότητας αποδείχθηκαν τραγικά ανίκανοι να διαβάσουν όχι μόνο τα σήματα του καπνού (που δεν χρειάζονταν δα ικανότητες αποκρυπτογράφου) αλλά και τα σήματα που προανήγγελλαν αυτόν τον καπνό και προειδοποιούσαν.

Είπαμε, δεν τους θέλουμε σοφούς και ποιητές τους κυβερνήτες μας, ικανούς ν’ ακούν «τον ήχο των πλησιαζόντων γεγονότων». Ας έβλεπαν τουλάχιστον ό,τι ήταν μπροστά στα μάτια τους κι ας άκουγαν ό,τι τρυπούσε τ’ αυτιά τους. Οι καταγγελίες, επί παραδείγματι, για την αχαλίνωτη βία των δυνάμεων καταστολής και για τη σοβαρότατη πιθανότητα να οδηγήσει σε έναν ακόμα θάνατο αθώου η εθιμική (και κομματικώς ωφέλιμη) ατιμωρησία τους ήταν αναρίθμητες: δεν πάει μήνας από τότε που σκοτώθηκε ένας Πακιστανός μετανάστης στην Πέτρου Ράλλη κυνηγημένος από τα ΜΑΤ («ατύχημα», ένα επιπλέον «ατύχημα» που ήρθε να προστεθεί σε δεκάδες άλλα, με θύματα ημεδαπούς και αλλοδαπούς). Και δεν μπορεί, όσο απασχολημένοι κι αν είναι με την «επανίδρυση του κράτους» οι κυβερνώντες, δεν ήταν ανάγκη να βρεθεί ειδικός «κομιστής» που να πάει στο πρωθυπουργικό γραφείο ντιβιντί με τα συνεχιζόμενα βάσανα του Κύπριου φοιτητή Αυγουστίνου Δημητρίου, ώστε να πληροφορηθούν πως οι λεβέντες που καταβασάνισαν το παλικάρι μπροστά στις κάμερες έχουν επιστρέψει στην υπηρεσία τους (όπου ενδέχεται να τους αντιμετωπίζουν και σαν ήρωες), η οποία υπηρεσία δεν δίστασε να μηνύσει τον αγρίως ξυλοκοπηθέντα και διά βίου ψυχικά τραυματισμένο για «αντίσταση κατά της αρχής». Αλλά οι υπευθυνολόγοι δεν δημαγωγούν και δεν λαϊκίζουν, άρα δεν ασχολούνται με τέτοια δευτερεύοντα. Δεν ενδιαφέρονται επίσης να δουν πόσο βαθιά διάβρωση προκαλεί στο κοινωνικό σώμα η επίσημη αποδοχή και προβολή του δόγματος «το νόμιμο είναι και ηθικό» και, πιθανόν επηρεασμένοι από τους «πνευματικούς» και τους «γεροντάδες» τους, αλληλοσυγχωρούνται με μια χριστιανική ψυχική ευρυχωρία ασυνήθιστη πια ακόμα και στο Αγιον Ορος.

Με την απόλυτη βεβαιότητα ότι η πολιτική ασκείται αποκλειστικά στην τηλεόραση και διά της τηλεοράσεως (ειδικά δε ο πρωθυπουργός εμφανίζεται πεπεισμένος ότι η πολιτική ασκείται διά διαγγελμάτων δημοδιδασκαλικού στόμφου άλλων εποχών και καθηκοντολογικού περιεχομένου), τα μισά κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, αγκυροβολημένα στα ασφαλή πάνελ, έλεγαν και ξανάλεγαν ότι «οι πολίτες θα μας πάρουν με τις πέτρες αν δεν κάνουμε τίποτε για να αναστρέψουμε το κλίμα», ότι «ο κόσμος είναι θυμωμένος μαζί μας για το Βατοπέδιο και για την οικονομική πολιτική» και λοιπά αυτοκριτικά. Και, κατά βάθος ασυγκίνητοι και αστόχαστοι, δηλαδή ανεύθυνοι, αδυνατούσαν να διαπιστώσουν και να συνειδητοποιήσουν πως όσα πετούσαν οι ίδιοι στην «αυτοκριτική» τους σαν μεταφορές είχαν περάσει πια στη φάση της κυριολεξίας και εξακολούθησαν να μελετούν τις δημοσκοπήσεις ενώ ο δήμος, ιδίως ο νεανικός, δηλαδή αυτός που πρωτίστως θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει, είχε ήδη κατέβει στους δρόμους και πριν και μετά την εκτέλεση του Αλέξανδρου από κάποιον που εκπαιδεύτηκε να νιώθει βέβαιος ότι προστατεύεται από ασπίδα ατιμωρησίας, άρα μπορεί να δράσει σαν «τιμωρός».

Ευθύνες για τη δολοφονία, όχι, δεν ανέλαβαν οι φλογεροί υπευθυνολόγοι. Χάθηκαν από τη Βουλή, από τα υπουργικά τους γραφεία, από τους δρόμους, σχεδόν και από την τηλεόραση. Και συνέχισαν να κυβερνούν διά διαγγελμάτων. Απαιτώντας από όλους τους άλλους «να δείξουν αίσθημα ευθύνης». Οι τραγικά κατώτεροι των ευθυνών τους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σε δυσχερή θέση οι μετανάστες

Posted on Δεκέμβριος 8, 2008. Filed under: Ασυλο, Κοινωνία, Μετανάστες, Οικονομία, Πολιτική, Πολιτικοί πρόσφυγες |

Η κρίση καθιστά δύσκολη τη συγκέντρωση των απαραίτητων ενσήμων

Περίπου μισό εκατομμύριο νόμιμοι οικονομικοί μετανάστες κι άλλοι 600 έως 700 χιλιάδες παράνομοι πασχίζουν να επιβιώσουν, σήμερα στην Ελλάδα. Οι νόμιμοι διατρέχουν τον κίνδυνο να χάσουν τη νομιμότητά τους καθώς αυτή έχει συνδεθεί με τον αριθμό των ενσήμων, που όλο και πιο δύσκολα θα πληρώνονται, λόγω οικονομικής κρίσης, από τους εργοδότες. Αδιέξοδο έχει προκληθεί και με τους εκατοντάδες χιλιάδες παρανόμους μετανάστες, αφού δεν επιχειρείται κάποιο ουσιαστικό ξεδιάλεγμα ούτε τηρούνται οι διαδικασίες για τους αιτούντες άσυλο.

ΣXETIKA ΘEMATA

Οι μετανάστες, πρώτα θύματα της κρίσης

Ενιαίοι κανόνες παροχής ασύλου στην Ε.Ε.

Η Ελλάδα ανταποκρίνεται και πρωταγωνιστεί

Κοινωνική περιθωριοποίηση για τα παιδιά των μεταναστών

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αραία, αραία «… καμιά σαρανταρέα»!

Posted on Νοέμβριος 15, 2008. Filed under: Απεργίες, Αστυνομική βία, Εκλογές, Ελληνες, Κοινωνία, Μετανάστες, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

ANEMOΔEIKTHΣ

Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 15 Nοεμβρίου 2008

Χιλιογραμμένο το σχόλιο – όσο χιλιοπαιγμένο και το «καλαμπούρι» (και ας μην σπεύσουν να θιχτούν οι «προοδευτικοί»!) με τις κάθε τρεις και λίγο «πορείες διαμαρτυρίας» που νεκρώνουν το κέντρο της πόλης, καθιστώντας ομήρους τα εκατομμύρια των κατοίκων της. Μια δράκα ανθρώπων, τις περισσότερες φορές, ασκώντας το αναμφισβήτητο δημοκρατικό τους δικαίωμα στη διαμαρτυρία και την «ενημέρωση» της κοινωνίας στο όποιο (να δεχθούμε: δίκαιο) αίτημά τους, καταφεύγουν την ίδια στιγμή στην κατάργηση του επίσης αυτονόητου δημοκρατικού δικαιώματος, όλων των υπόλοιπων πολιτών στο να… διακινούνται, να πηγαίνουν στις δουλειές τους, να έχει το ασθενοφόρο που τους μεταφέρει επειγόντως στο νοσοκομείο ελεύθερη πρόσβαση να κυκλοφορήσει στους δρόμους…

Υπάρχει, αν δεν κάνουμε λάθος, πολύ συγκεκριμένη νομοθετημένη ρύθμιση σε ό, τι αφορά τις συγκεντρώσεις και τις πορείες διαμαρτυρίας, κατά τρόπο που να μην καταργείται κανένα δικαίωμα – ούτε του απεργού διαμαρτυρόμενου ούτε όμως και του «καθημερινού» πολίτη. Και είναι ένα ζητούμενο το γιατί η συγκεκριμένη ρύθμιση δεν εφαρμόζεται. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έχει διαπιστωθεί πως οι αστυνομικές αρχές «εν όψει» της όποιας προαναγγελμένης πορείας διαμαρτυρίας, «φροντίζει» από πολύ νωρίτερα να… κλείσει τους δρόμους σε μια πολύ ευρύτερη ζώνη, από αυτή που θα πραγματοποιηθεί η πορεία, δημιουργώντας κάμποσο χρόνο πριν κυκλοφορική ασφυξία, ενόχληση του κόσμου που μετακινείται. Ως εάν να θέλουν να «φουσκώσουν» τεχνηέντως τη δυσφορία και την αγανάκτηση του κόσμου. Σε κάθε μορφή κινητοποίησης…

Αυτονόητο πως δεν αναφερόμαστε στις γενικές και παλλαϊκές κινητοποιήσεις και πορείες διαμαρτυρίας – τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις, τη μεγάλη κινητοποίηση για την προστασία του περιβάλλοντος, θα προσθέταμε ακόμη (παρά τον φολκλορικό χαρακτήρα που έχει πάρει τα τελευταία πολλά χρόνια) και την πορεία στις 17 Νοέμβρη, όπως επίσης και τις συγκεντρώσεις και πορείες για την Πρωτομαγιά. Αν και οι τελευταίες, έτσι όπως κατάντησε το συνδικαλιστικό κίνημα, είναι οι… λιγότερο οχλούσες την «καθημερινότητά» μας!

Μιλάμε για τις σχεδόν καθημερινές «πορείες» και «συλλαλητήρια» – πότε από πλευράς κάποιου κλάδου που θεωρείται ότι θίγεται από ορισμένα μέτρα, πότε από μια ομάδα απολυμένων από κάποια ιδιωτική επιχείρηση. Ουδεμία αντίρρηση πως όλοι όσοι αισθάνονται ότι αδικούνται ή αποτελούν υποκείμενα καταχρηστικών και άδικων πρακτικών, έχουν το απόλυτο δικαίωμα της διαμαρτυρίας και του να καταστήσουν όλους τους υπόλοιπους κοινωνούς του προβλήματος που αντιμετωπίζουν. Αλλά, γιατί αυτές οι ομάδες των 50-100 ατόμων δεν μπορούν άραγε να καταλάβουν ένα τμήμα του πεζοδρομίου, σε κεντρικό σημείο της πόλης, ή να κάνουν επί ώρες πορείες πικετοφορίας στο πεζοδρόμιο μπροστά από την έδρα της εταιρείας ή του υπουργείου με το οποίο «τα έχουν»;

Είναι περισσότεροι από 100 – ας πούμε 800; Ωραία, ας κάνουν την πορεία διαμαρτυρίας τους με τα πανό και τα συνθήματά τους, καταλαμβάνοντας μόνο τη μία λωρίδα της μιας κατεύθυνσης μιας κεντρικής λεωφόρου, να «φανούν», να μεταφέρουν το αίτημα συμπαράστασης, να ευαισθητοποιήσουν τους άλλους πολίτες («σήμερα εμείς, αύριο εσείς»!) αλλά ταυτόχρονα να επιτρέψουν και την απρόσκοπτη λειτουργία μιας πόλης 5 εκατομμυρίων κατοίκων! Αξίζει να αναρωτηθούν τι στην πραγματικότητα «κερδίζουν» αγανακτώντας χιλιάδες συμπολίτες τους, εμποδίζοντας τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς να κυκλοφορούν, ακινητοποιώντας ασθενοφόρα και προκαλώντας πολύωρα μποτιλιαρίσματα. Δεν κερδίζουν «συμπαθούντες» δημιουργούν ορδές αγανακτισμένων, που εν τέλει στρέφονται εναντίον τους! Ενδεχομένως, ικανοποιούν κάποιες πολιτικομματικές σκοπιμότητες, ξέφτια των περασμένων δεκαετιών…

Καλό Σαββατοκύριακο – άντε, επιτέλους… φθινοπώριασε!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η συμπεριφορά στον μετανάστη και στον έγκλειστο, δείγμα του πολιτισμού

Posted on Οκτώβριος 16, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, Μετανάστες, Πολιτικοί πρόσφυγες | Ετικέτες: |

Είναι ορισμένες ειδήσεις στις εφημερίδες, που δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη προβολή, που τις βρίσκουμε σε εσωτερικές σελίδες (κι όχι βεβαίως στην πρώτη), που είναι μονόστηλα ή έστω δίστηλα, ανάλογα με την ευαισθησία της εφημερίδας, που δεν θα τις διαβάσουμε σ’ όλες τις εφημερίδες και δεν θα τις ακούσουμε στα ραδιόφωνα ούτε θα τις δούμε στις τηλεοράσεις.

Κι όμως, αυτές οι «μικρές» ειδήσεις αναφέρονται σε πολίτες, σε συνανθρώπους μας όχι γνωστούς («επώνυμους» όπως λένε) ούτε σπουδαίους και τρανούς. Πρόκειται για πολίτες κυρίως ξένους, για μετανάστες, πρόσφυγες, για ανθρώπους κατατρεγμένους, φτωχούς, για «αθλίους» του Βίκτωρος Ουγκώ.Οι αδύναμοι αυτοί άνθρωποι υφίστανται τη βία από αστυνομικούς. Και διαβάζουμε στις μικρές ειδήσεις τον ανθρώπινο πόνο, τον εξευτελισμό που έχουν υποστεί, την καταρράκωση της αξιοπρέπειας και τη συντριβή της προσωπικότητας του ατόμου.

Αναφέρει ρεπορτάζ στην «Ε» της Γεωργίας Δάμα την προηγούμενη Πέμπτη 9 Οκτωβρίου: Μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα (Αχαρνών) είχαν μαζευτεί την περασμένη Πέμπτη το απόγευμα Αφγανοί από τη γειτονιά. «Δεν έχουμε δουλειά και καθόμαστε στην πλατεία. Οχι, δεν έγινε καυγάς. Ηρθε ένα περιπολικό και οι αστυνομικοί έκαναν έλεγχο για χαρτιά. Τους είπα «αφήστε με, έχω τρία παιδιά». Με κυνήγησαν, μ’ έπιασαν από το κεφάλι, μ’ έβαλαν στο περιπολικό. Με μια σπρωξιά μ’ έχωσαν στο κρατητήριο κι άρχισαν να με χτυπάνε με χέρια και πόδια…», προσπαθεί ν’ αφηγηθεί ο 28χρονος Αφγανός, Νασρούφ Νατζιμπουλά. Βρίσκεται χτυπημένος στο κρεβάτι ενός δωματίου, όπου ζει με τη γυναίκα του και τα μικρά παιδιά του. Φαίνεται μελανιασμένος, η μύτη του είναι δεμένη με επίδεσμο, στο πόδι έχει τοποθετηθεί σίδερο. Σ’ ολόκληρο το σώμα έχει μελανιές. «Πονάει το κεφάλι. Ξεχνάω, ζαλίζομαι. Με χτυπούσαν μαζί πέντε αστυνομικοί. Μετά με πήγαν στο ΚΑΤ, δέσανε το πόδι και μετά πάλι στο κρατητήριο. Την τέταρτη ημέρα με πήγαν σε άλλο αστυνομικό τμήμα. Εκεί έδωσαν χαρτί απέλασης, χωρίς φωτογραφία, για να μη φαίνονται τα χτυπήματα στο κεφάλι». Ο πρόεδρος της Αφγανικής Κοινότητας Ζαχίρ Μαχμούτ, που μεταφράζει, διαβεβαιώνει: «Εμείς τον μεταφέραμε σε νοσοκομείο για τη σπασμένη μύτη. Οταν ήρθε, άρχισε να αιμορραγεί».

Διαβάζουμε άλλο ρεπορτάζ στην «Αυγή» πριν από δύο εβδομάδες, ότι αστυνομικοί του Αστυνομικού Τμήματος Ακροπόλεως, που έκαναν έλεγχο στον δρόμο όπου βρίσκονται τα γραφεία της πακιστανικής κοινότητας Ελλάδος, προσήγαγαν τον πρόεδρο της κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ μαζί με τον γραμματέας της κοινότητας στο τμήμα, βρίζοντας χυδαία. Το υβρεολόγιο συνεχίστηκε, τον «έκλεισαν σε κλουβί με κάγκελα και μετά τον έγδυσαν για τιμωρία».

Προ μηνός ανάλογη εξευτελιστική μεταχείριση είχε υποστεί η δικηγόρος Καίτη Ματθαίου στο Α.Τ. Ομονοίας.

Τα περιστατικά δεν είναι, φυσικά, τα μοναδικά. Αρκεί να θυμηθούμε την υπόθεση με τους βασανισμούς Πακιστανών από αστυνομικούς του Α.Τ. Αγ. Παντελεήμονα τον Δεκέμβριο του 2004, που πήρε δημοσιότητα, την υπόθεση του εξευτελισμού δύο μεταναστών στο Α.Τ. Ομονοίας.

Πόσες όμως περιπτώσεις περιστατικών βίας, βασανισμού, ξυλοδαρμού, εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με θύματα μετανάστες, παράνομους και μη, αλλά και γηγενείς δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας;

Αν σ’ αυτά τα περιστατικά προσθέσουμε τις καταγγελίες για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές, μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος, που έχει να κάνει με τη στοιχειώδη υποχρέωση της Πολιτείας και των εντεταλμένων οργάνων της απέναντι σε ανθρώπους που ζουν, για διάφορους λόγους, σε καθεστώς περιορισμένης διαβίωσης είτε ελεύθεροι είτε κρατούμενοι.

Για τους τελευταίους, ρεπορτάζ του Χρήστου Ζέρβα στην «Ε» πάλι, της προηγούμενης Πέμπτης, αναφέρει ότι μέλη επιτροπών κρατουμένων από όλες τις φυλακές διατυπώνουν «45 αιτήματα ανθρωπιάς προς το υπουργείο Δικαιοσύνης και δηλώνουν ότι θα κατεβούν σε μαζική, παθητική απεργία πείνας μέσα στις φυλακές». Η απόγνωση για τις συνθήκες διαβίωσης «μέσα στα ελληνικά κολαστήρια», όπως αναφέρεται, φαίνεται να ξεχειλίζει. Δεν μιλάει κανείς για να ζουν σε συνθήκες …ξενοδοχείου πολυτελείας, αλλά για τις στοιχειώδεις, τις ελάχιστες συνθήκες να μη στοιβάζονται, να έχουν γιατρό. Καταγγέλλουν τη διακίνηση ναρκωτικών («θάλασσες ηρωίνης, μεθοδευμένα χορηγούμενης») και τα «βουνά ψυχοφαρμάκων αφειδώς χορηγουμένων».

Αλλο πράγμα ο σωφρονισμός και ο εγκλεισμός για σωφρονιστικούς λόγους κι άλλο η ζωή στις φυλακές. Στα κυκλώματα που ελέγχουν τι γίνεται στις φυλακές, τη διακίνηση των ναρκωτικών, τις διασυνδέσεις με πολιτικούς είχε προσπαθήσει να βάλει χέρι ο Γ. Κουβελάκης, ως υπουργός Δικαιοσύνης, πριν από 14 χρόνια και σε έναν χρόνο βρέθηκε εκτός της κυβερνήσεως του Α. Παπανδρέου.

Δεν χρειάζεται, μάλλον περισσεύει, είναι αυτονόητη, η επίκληση του Συντάγματος για την ισότητα των πολιτών, για τα δικαιώματα του ατόμου, για τον σεβασμό της προσωπικότητας του ανθρώπου, του μετανάστη, του «αθλίου», του κρατουμένου. Το ζήτημα είναι τι γίνεται με τον ισχυρό απέναντι στον αδύναμο, στον ανίσχυρο. Είναι θέμα παιδείας, θέμα πολιτισμού.

Ο πολιτισμός ενός λαού, μιας χώρας, φαίνεται από την ανοχή, πρωτίστως προς τον συνάνθρωπο και από τη συμπεριφορά προς τον αδύναμο και δη τον κατατρεγμένο, τον έγκλειστο, τον κυνηγημένο, τον περιορισμένο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...