Μεταπολίτευση

Η νέα Μεταπολίτευση θα ξεκινήσει με ΔΝΤ…

Posted on Απρίλιος 18, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος, Μεταπολίτευση |

  • Tου Στεφανου Kασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 18 Aπριλίου 2010

«Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί των οποίων είναι χειρότεροι από τους άλλους, τόσο απασχολημένοι από τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν χρόνο να χαράξουν οικονομική πολιτική, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι είχαν τη δυνατότητα». Αυτή την κολακευτική εικόνα σχημάτισε για την Ελλάδα του 1947 ο Πολ Πόρτερ, απεσταλμένος του προέδρου Τρούμαν στη χώρα μας εκείνη την περίοδο. (Οι πλήρεις εντυπώσεις του στο βιβλίο «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα», από τις Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις).

Πόσο άλλαξαν τα πράγματα έκτοτε; Ως προς την ουσία, ελάχιστα. Μόλις προχθές βγήκε ο εξόχως επικοινωνιακός γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών κ. Δημ. Γεωργακόπουλος και συνεχάρη τον εαυτό του, επειδή τα έψαλε στους διευθυντές των εφοριών της Αττικής. Μόλις οι τρεις από τις 67 είχαν κατορθώσει να πιάσουν τους στόχους του τριμήνου! Το κράτος παραμένει αυτό που ήταν πάντα: Ενας σωρός καμωμένος από τις επιμέρους συμφωνίες της εκάστοτε εξουσίας με διάφορες ομάδες συμφερόντων, χωρίς σχέδιο, χωρίς νόημα, χωρίς λογική. Ενας άμορφος όγκος τόσο περίπλοκος εσωτερικά, ώστε είναι αδύνατο η γραμμή που ξεκινά από την κορυφή να φθάσει κάποτε ώς τη βάση. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι χειροτερεύει, καθώς από το 1981 (όταν επιβλήθηκε ο αριστερός λαϊκισμός στο πολιτικό σύστημα) το κράτος πολλαπλασιάζεται με μια δυναμική που δεν ανακόπτεται. Σκεφθείτε ότι φθάσαμε να έχουμε 180.000 εκπαιδευτικούς, ενώ είναι κοινός τόπος πλέον ότι η ποιότητα της Δημόσιας Παιδείας κατρακυλάει από το κακό στο χειρότερο.

Οσον αφορά όμως την όψη των πραγμάτων, εκεί η βελτίωση ήταν εντυπωσιακή! Το χάος έγινε περισσότερο sophisticated (λέξη με ελληνική ρίζα στο κάτω κάτω…). Λόγου χάριν, ξένοι ειδικοί έχουν επιστρατευθεί και σχεδιάζουν την καλύτερη οργάνωση του πρωθυπουργικού γραφείου. Είναι απαραίτητο αυτό, μου εξηγούν οι ιθύνοντες, διότι πολλοί υπουργοί είναι εντελώς ανίκανοι να επιβληθούν στο τμήμα του κρατικού μηχανισμού όπου προΐστανται, οπότε είναι απαραίτητο κάποιοι άλλοι να μελετούν τις παρεμβάσεις στο κράτος και έπειτα να τις σερβίρουν έτοιμες στους υπουργούς για να τις εφαρμόσουν. Αφού δεν κάνουν οι υπουργοί, γιατί δεν τους αλλάζετε, ρωτώ αφελώς. Η απάντηση ήταν περίκομψα ασαφής, αλλά κατάλαβα το νόημα: Αφενός η δαιδαλώδης περιπλοκότητα της γραφειοκρατίας και, αφετέρου, η αξιοθρήνητη ποιότητα του πολιτικού προσωπικού (παρεμπιπτόντως, πόσοι τολμούν σήμερα να μιλήσουν στη Βουλή χωρίς χειρόγραφο;) εγγυώνται ότι η αλλαγή προσώπων είναι απώλεια χρόνου. Αναγνωρίζω τη λογική του επιχειρήματος: Αφού είναι τόσο χαλασμένο το σύστημα ώστε να μη διορθώνεται, ας το αφήσουμε ως έχει και φτιάχνουμε ένα καινούργιο από πάνω του. Είναι η λογική της απελπισίας. Ανθρώπινη και κατανοητή, πλην μάταιη…

Eδώ όπου φθάσαμε, οι «βάρβαροι» του ΔΝΤ δεν είναι «μια κάποια λύσις»· είναι η μόνη που υπάρχει στον ορίζοντα. Διότι το μοντέλο που ακολουθήσαμε από τη Μεταπολίτευση και μετά βασίστηκε στην ταύτιση του δικτύου της οικονομικής επιρροής του Δημοσίου με το δίκτυο της πολιτικής επιρροής των κομμάτων. Πώς, λοιπόν, να περιμένει κάποιος ότι η λύση του οικονομικού προβλήματος θα έλθει από το πολιτικό πρόβλημα;

Αυτό το κατανοούν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον οι ίδιοι οι πολιτικοί. Δεν είναι συμπτωματικό ότι, την περασμένη Παρασκευή, το μείζον ζήτημα της πολιτικής επικαιρότητας ήταν αν μας οδήγησε στο ΔΝΤ η Ν.Δ. μαζί με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ή το ΠΑΣΟΚ! (Ακούστηκε μάλιστα το πρωτότυπο επιχείρημα ότι και στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ «προΐστανται σοσιαλιστές»…). Μα η αιτία της σημερινής κατάστασης είναι ότι δεν είχαμε πολιτικούς ρεαλιστές. Αν ο λαϊκισμός τους ήταν σοσιαλιστικής ή συντηρητικής αποχρώσεως είναι ασήμαντο. «Το μεγαλύτερο κόστος είναι ο φόβος του πολιτικού κόστους», έχει πει ένας παλαιός πολιτικός. Αφού λοιπόν επί τριάντα χρόνια το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε να αναλάβει το πολιτικό κόστος του ρεαλισμού, ας πληρώσει τώρα και το ίδιο. Η πολυθρύλητη «Νέα Μεταπολίτευση» φαίνεται ότι θα ξεκινήσει με το ΔΝΤ. Γιατί όχι; Εδώ η ελληνική ανεξαρτησία κερδήθηκε χάρη στην παρέμβαση των ξένων – όσο και αν δεν μας αρέσει να το θυμόμαστε…

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο κύκλος πρέπει να κλείσει

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Γενιά του Πολυτεχνείου, Μεταπολίτευση |

  • Του Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Μερικές φορές νιώθω ότι ένα μικρό κομμάτι της λεγόμενης γενιάς του Πολυτεχνείου δίνει μια λυσσαλέα μάχη για να μην κλείσει αυτός ο περίφημος κύκλος της μεταπολίτευσης. Πρόκειται για ανθρώπους που έδωσαν τις μάχες τους την εποχή της δικτατορίας και τους σεβόμαστε όλοι γι’ αυτό. Το πρόβλημα είναι πως κόλλησαν εκεί.

Αντιλαμβάνονται τους συμβιβασμούς τους, αλλά και το πόσο παταγωδώς απέτυχε η γενιά του Πολυτεχνείου να κτίσει μια κοινωνία όπως την ονειρευόταν. Γιατί προφανώς καταλαβαίνουν πως η φοβερή κρίση αξιών, η διαφθορά και η διάλυση του κράτους κάτι έχουν να κάνουν με την έλευση της γενιάς τους στην εξουσία μέσα σε συνθήκες «επανάστασης» αμέσως μετά τη μεταπολίτευση. Δεν μπορεί να μη βλέπουν το πώς, π.χ., η παλιά ΠΟΣΔΕΠ μετατράπηκε σε οχυρό εκείνων που έπαψαν να είναι πανεπιστημιακοί σε αναζήτηση και έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι που δεν αναζητούν τίποτα πέρα από την κατοχύρωση του στάτους κβο.

Αυτό το κομμάτι της συγκεκριμένης γενιάς ταλαιπωρεί χρόνια την ελληνική κοινωνία με τη στάση του σε θέματα όπως η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

Προστάτευσε την έννοια ενός «ένοπλου χώρου» και δικαιολόγησε «τα παιδιά που τα έσπαγαν». Εφτασε στο σημείο να δικαιολογεί μια γενιά παιδιών των βορείων προαστίων που είναι απίστευτα κακομαθημένα, αλλά θέλουν να δοκιμάζουν ατιμωρητί τα όρια της νόμιμης συμπεριφοράς σε μια δημοκρατία.

Αφορμή γι’ αυτές τις γραμμές στάθηκαν όσα συνέβησαν πριν από μερικές μέρες στα Εξάρχεια. Κυρίως η τζάμπα αντίσταση κάποιων 50ρηδων που ήξεραν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι κάνουν με πιτσιρικάδες αστυνομικούς, αφού μετά θα τους προστάτευε μια μεγάλη κομματική και μιντιακή «ομπρέλα».

Σήμερα ζούμε με τη μορφή της χουλιγκανικής τρομοκρατίας τη φυσική εξέλιξη της νοοτροπίας που εξέθρεψε μια γενιά για τα όρια της βίας και της διαμαρτυρίας. Ελπίζουμε πως το ζωντανό εκείνο κομμάτι της γενιάς του Πολυτεχνείου που κουβαλάει στη ζωή και τη δουλειά του τις αξίες του 1973 (αντί να τις αναγράφει στην εταιρική του κάρτα), θα μπει σήμερα μπροστά στη μάχη για να τελειώσει το φαινόμενο της βίας σε αυτήν τη χώρα, είτε προέρχεται από τη μια είτε από την άλλη. Ο κύκλος της μεταπολίτευσης πρέπει επιτέλους να κλείσει μαζί με έναν αδικαιολόγητο κύκλο αίματος και βίας!



Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το τέλος της μεταπολίτευσης

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2009. Filed under: Μεταπολίτευση |

  • Από τον Θεόδωρο Χατζηπαντελή, καθηγητή του ΑΠΘ, ΕΘΝΟΣ, 30/09/2009

Οταν ξημερώσει η 5η Οκτωβρίου θα σημαδευτεί το τέλος του κομματικού συστήματος όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά το 1974. Αρχηγικά κόμματα με υποτυπώδεις εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες που συντηρούν ένα διαμεσολαβητικό πολιτικό σύστημα όπου σημασία δεν έχουν οι δημόσιες πολιτικές αλλά οι ατομικές και συλλογικές εξυπηρετήσεις. Πολιτικό προσωπικό που χάνει όσο περνάει ο καιρός την εμπιστοσύνη των πολιτών και αναποτελεσματικό κράτος, σπάταλο, με υπαλλήλους χωρίς δυνατότητες πρωτοβουλίας και κυρίως: στην πλειοψηφία τους δεν χρωστούν χάρη στον θεσμό που υπηρετούν ώστε να προσπαθούν να λειτουργούν εξυπηρετώντας τον πολίτη με ποιοτικές υπηρεσίες, αλλά χρωστούν χάρη σε αυτόν που τους τοποθέτησε και προσπαθούν να τον εξυπηρετήσουν. Θέλετε παραδείγματα; Δείτε τους εκπαιδευτικούς που αποσπάστηκαν στα γραφεία και τις κεντρικές υπηρεσίες του ΥΠΕΠΘ φέτος. Και όσους εντάχθηκαν για πολλοστή φορά στα προγράμματα μαθητείας (για να μάθουν προφανώς καλά τη δουλειά…).

Η εμπιστοσύνη του πολίτη στο κράτος και στο πολιτικό προσωπικό είναι το στοίχημα για το πολιτικό σύστημα. Για να κατακτηθεί αυτή η εμπιστοσύνη απαιτούνται διαρθρωτικού χαρακτήρα αλλαγές στο εκλογικό σύστημα και στη λειτουργία του κράτους. Πρέπει το νέο σύστημα να αποκλείσει τον σταυρό προτίμησης -το λάδι της διαφθοράς-, να αποκεντρωθεί το κράτος σε πόρους και αρμοδιότητες συμπαρασύροντας το πολιτικό σύστημα των υπαρχόντων θεσμών και όχι να διοριστεί ξανά κρατικός νομάρχης όπως υπόσχεται ο Κώστας Καραμανλής. Απαιτείται νέο εκλογικό σύστημα και για την Αυτοδιοίκηση που θα συνδέει τη συμμετοχή του πολίτη με τη βούλησή του και όχι με τις οικονομικές του δυνατότητες ή την ικανότητά του να υπόσχεται εξυπηρετήσεις. Φυσικά, αποκεντρωμένη Ελλάδα απαιτεί αποκεντρωμένα κόμματα που λειτουργούν δημοκρατικά. Οπως οι ευθύνες και οι αρμοδιότητες του κεντρικού κράτους πρέπει να μεταφερθούν έτσι και οι αρμοδιότητες του κεντρικού κόμματος πρέπει να μεταφερθούν. Δεν απαιτούνται χρήματα γι αυτά. Χρήματα απαιτούνται για να παράγονται και να διανέμονται ποιοτικές υπηρεσίες σε όσους τις έχουν ανάγκη. Απαιτούνται παιδικοί σταθμοί και ολοήμερα σχολεία, για να εξυπηρετούνται οι γονείς που έχουν ανάγκη όταν τα παιδιά τους είναι μικρά. Δεν απαιτούνται μέτρα πρόωρης συνταξιοδότησης για να αμειφθεί εκ των υστέρων ο γονέας για ό,τι τράβηξε μέχρι να γίνει 17 χρόνων το παιδί του. Απαιτούνται μέτρα στήριξης των φοιτητών στις σχολές τους, όχι μετεγγραφές σαν κοινωνική παροχή. Απαιτούνται αξιόπιστοι θεσμοί που να μπορούν να επισημάνουν ποιοι χρειάζονται μέτρα κοινωνικής στήριξης. Να μη νέμονται τους πόρους όσοι έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης, αλλά οι άλλοι. Αυτοί που είναι δικαιούχοι των πόρων.

Δυστυχώς το σημερινό κράτος, που δεν επανίδρυσε ο Κώστας Καραμανλής, χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια για να αναταχθεί. Ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει. Το διακηρύσσει σε όλους τους τόνους και φαίνεται να γίνεται πιστευτός. Το ΠΑΣΟΚ, τα στελέχη του και η ελληνική κοινωνία μπορούν; Η εξαετία της Νέας Δημοκρατίας που κλείνει διατηρώντας τη χώρα σε ακινησία κάνει το εγχείρημα δύσκολο αλλά ταυτόχρονα γοητευτικό… Αντε και καλό βόλι!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα όρια της δημοκρατίας

Posted on Φεβρουαρίου 15, 2009. Filed under: Δημοκρατία, Κοινωνία, Λαϊκισμός, Μεταπολίτευση, Πολιτική |

Εχουμε πλέον αποδεχθεί στη χώρα μας ένα επίπεδο βίας το οποίο θεωρούμε ότι μπορεί και πρέπει να αποτελεί στοιχείο ρουτίνας για κάθε πολιτισμένη χώρα. Πρώτα απ’ όλα υπάρχουν γειτονιές της Αθήνας και πανεπιστημιακοί χώροι στους οποίους πρέπει κάποιος να έχει πιστοποιητικό φρονημάτων για να μπει χωρίς να φάει ξύλο ή γιαούρτι. Ακόμη χειρότερα, σε μερικές περιπτώσεις πρέπει να έχει την προστασία κάποιων «αφεντικών» της περιοχής. Αυτά τα φαινόμενα δεν συνάδουν με την έννοια της δημοκρατίας για την οποία πάλεψε η Aριστερά –και όχι μόνο– για πολλές δεκαετίες. Αντιθέτως, πρόκειται για φασιστικά φαινόμενα που θυμίζουν τη συμπεριφορά ακροδεξιών συμμοριών πριν και κατά τη διάρκεια της χούντας.

Ο καθηγητής ή ο αρθρογράφος που έχει άλλη άποψη για το άσυλο δεν μπορεί να φοβάται να περπατήσει σε έναν πανεπιστημιακό χώρο επειδή κάποιες ομάδες έχουν επιβάλει τη δική τους ιδιότυπη τρομοκρατία στον χώρο. Οι πανεπιστημιακοί, οι φοιτητές, τα κόμματα οφείλουν να προστατεύσουν τα ακαδημαϊκά ιδρύματα απέναντι σε αυτήν την απειλή. Εκτός, βεβαίως, αν μία πτέρυγα ενός κόμματος επικροτεί τον «χαβαλέ της βίας» γιατί αλιεύει ψήφους από τους οπαδούς του.

Ενα δεύτερο φαινόμενο που έχουμε συνηθίσει πλέον είναι οι μολότοφ και τα γκαζάκια τα οποία αντιμετωπίζουμε περίπου όπως τα βεγγαλικά το βράδυ της Ανάστασης, σαν, δηλαδή, μια μακραίωνη πολιτισμική παράδοση της χώρας. Και αυτό το φαινόμενο παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις και πρέπει επιτέλους να αντιμετωπισθεί αστυνομικά και κυρίως πολιτικά. Μια κοινωνία που αποδέχεται το παραμικρό επίπεδο βίας δημιουργεί τις συνθήκες για οποιονδήποτε «παλαβό», διαταραγμένο ή απλά φανατικό να πάει και στο επόμενο επίπεδο τρομοκρατίας.

Χρειάσθηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να ωριμάσει στην ελληνική κοινωνία η καταδίκη της τρομοκρατίας και των δολοφονιών της «17 Νοέμβρη». Το τσουνάμι του λαϊκισμού της μεταπολίτευσης μας είχε μετατρέψει σε μια κοινωνία που ήταν έτοιμη να θεοποιήσει ακόμη και την εν ψυχρώ δολοφονία κάποιου. Προξενούσε, μάλιστα, εντύπωση ένας όρος που χρησιμοποιούσαμε εμείς οι δημοσιογράφοι μερικές φορές για τα θύματα της «17Ν». Επικροτούσαμε εμμέσως την οργάνωση επειδή φρόντιζε να μη χτυπήσει «αθώα θύματα», λες και τα θύματά της ήταν εξ ορισμού ένοχα επειδή κάποιοι αποφάσισαν να το παίξουν Θεοί και να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους, εκτελώντας όποιον θεωρούσαν ένοχο.

Είναι αξιοσημείωτο πως μετά τη δημοσιοποίηση των τελευταίων προκηρύξεων τρομοκρατικών οργανώσεων σημειώθηκε κι ένα κύμα νοσταλγίας για το δήθεν περισπούδαστο στυλ των προκηρύξεων της «17 Νοέμβρη». Πρέπει κάποια ώρα να το πάρουμε απόφαση πως δεν υπάρχουν καλοί και κακοί τρομοκράτες, πως δεν νοείται ανεκτό επίπεδο βίας στη δημόσια ζωή μιας χώρας· ούτε οι μολότοφ ούτε τα γκαζάκια ούτε το ξύλο ούτε οι δολοφονικές επιθέσεις έχουν χώρο σε μια πολιτισμένη δημοκρατία. Και βεβαίως, πρέπει να βεβαιωθούμε πως η δημοκρατία μας δεν δίνει τροφή σε όσους πεισματικά στρατολογούν νέα παιδιά στον δρόμο της βίας, ούτε με τη δολοφονία 15χρονων ούτε με την αδιαφορία απέναντι στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

  • Tου Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εθνική επιτροπή σοφών

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Μεταπολίτευση, Οικονομία, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Αθανασιου Ελλις, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ άσκησε την εξουσία για 18 χρόνια και η Ν.Δ. για 16. Με λίγες εξαιρέσεις, στο διάστημα αυτό κυριάρχησαν η μετριότητα, η ατιμωρησία, η αδιαφάνεια, ο χρηματισμός στελεχών και η διαπλοκή. Δικαιολογημένη η οργή των πολιτών για τη διαχρονική, διακομματική ροπή προς τα σκάνδαλα, από τους εξοπλισμούς και το χρηματιστήριο, έως τη Siemens και το Βατοπέδι. Για να σταματήσει αυτή η ηθική αιμορραγία πρέπει να πειστούν σοβαροί και επιτυχημένοι άνθρωποι, εντός και εκτός πολιτικής, να συστρατευθούν σε μια κοινή προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας από τα δύο μεγάλα κόμματα. Πρώτο βήμα μπορεί να αποτελέσει η από κοινού σύσταση μιας «επιτροπής σοφών» που θα προτείνει μέτρα για την προστασία της οικονομίας από την κρίση, τη θωράκιση των θεσμών, τη μεταρρύθμιση της παιδείας, και τη διάσωση του ασφαλιστικού συστήματος. Σε αυτή πρέπει να συμμετάσχουν κορυφαίες προσωπικότητες, όπως οι κ. Στεφανόπουλος, Μητσοτάκης, Σημίτης, Παπαδήμος, Μάνος, αναγνωρισμένοι ακαδημαϊκοί, πρωτοπόροι του ιδιωτικού τομέα, μεταξύ αυτών και άνθρωποι νεαρότερης ηλικίας με νέες ιδέες, όχι μόνο από το εσωτερικό αλλά και το εξωτερικό.

Εάν το κάλεσμα είναι ειλικρινές, θα υπάρξει ανταπόκριση από τη σημαντικότερη ανθρώπινη δεξαμενή που διαθέτει η Ελλάδα και είναι η ομογένεια. Η χώρα μας θα αντλήσει ήθος, ικανότητα, εμπειρία και αποτελεσματικότητα από Ελληνες που έχουν διαπρέψει στην Ευρώπη, την Αμερική, και αλλού, και οι οποίοι θα συμβάλουν στην αλλαγή νοοτροπίας.

Την ανάγκη για σοβαρό προβληματισμό, μακριά από κορώνες λαϊκισμού, και τη λήψη καθοριστικών αποφάσεων για το μέλλον της χώρας το συντομότερο, θα μπορούσε να επισημάνει σε διάγγελμά του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο οποίος χαίρει ευρείας εκτίμησης και αποτελεί τον συνδετικό κρίκο του κοινωνικού ιστού της χώρας.

Οι όποιες προτάσεις των «σοφών» θα υιοθετηθούν πιο εύκολα από μια κυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ που δεν θα φοβάται εκμετάλλευση από τον «αντίπαλο». Καθώς το ΚΚΕ παραμένει εγκλωβισμένο στη δεκαετία του ’50, και ο ΣΥΡΙΖΑ ζει μια διαστρεβλωμένη εξέγερση του ’60, οι λύσεις στον σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο θα προέλθουν από την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά. Ουσιαστική απάντηση στα προβλήματα δεν μπορούν δώσουν αυτοί που αναλώνονται στην κριτική των πάντων, αλλά μόνο αυτοί που τολμούν να ασκήσουν εξουσία.

Στις αντιπαραθέσεις τους στη Βουλή οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου συχνά κάνουν ό,τι μπορούν για να δείξουν ότι η Ν.Δ. έχει μείνει στο ’70 και το ΠΑΣΟΚ στο ’80. Οφείλουν να αλλάξουν. Να μας πείσουν ότι είναι ηγέτες του 21ου αιώνα, ικανοί να συναντηθούν σε λογικές και ρεαλιστικές λύσεις. Εάν τολμήσουν τη συνεννόηση και τη συνεργασία, θα ξεφύγουν από τη σκιά γονέων και θείων, θα βάλουν την προσωπική τους σφραγίδα στην πορεία του τόπου, και ίσως μείνουν στην ιστορία ως οι ηγέτες που υπερέβησαν διαχωριστικές γραμμές και μαζί άλλαξαν την Ελλάδα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι μύωπες της πολιτικής

Posted on Δεκέμβριος 15, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Βατοπέδι, Δεξιά, Διαδηλώσεις, Εξάρχεια, Εξεταστική επιτροπή, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κουκουλοφόροι, Μεταπολίτευση, Νεολαία | Ετικέτες: |

Αργά ή γρήγορα το ξέσπασμα θα ερχόταν. Το υπόστρωμα με το εκρηκτικό μίγμα ήταν ήδη αρκετά παχύ. Οι κοχλασμοί του είχαν αρχίσει να ξεπετάγονται από καιρό. Το προμηνούσαν οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις, η οικονομική κρίση που είχε έρθει σε μας πριν από τη διεθνή και αύξανε τον αριθμό των συνανθρώπων μας που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το πρόδιδε η κατάπτωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, της κοινωνικής πρόνοιας και της υγείας, η προκλητική μέριμνα της κυβέρνησης για τους έχοντες και κατέχοντες εις βάρος των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων αλλά και των μεσαίων στρωμάτων. Το σηματοδοτούσε η καταρράκωση του κύρους της δικαιοσύνης, η αποθέωση της ατιμωρησίας και τα αποκαλυπτήρια της συστηματικής εκτροπής της εκκλησίας από τον υποτιθέμενο πνευματικό ρόλο της προς δόξαν των επιδόσεών της στην απληστία της κερδοσκοπίας. Το προοιωνιζόταν η γενική δυσαρέσκεια από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και τη διαφθορά, που δηλητηριάζουν καθημερινά την κοινωνία. Το μήνυμα ερχόταν. Κι ας επέμεναν να αποφεύγουν τη διάγνωση των αιτίων οι κρατούντες, η κοινωνία των αυτάρεσκων που ικανοποιείται με την καταναλωτική της αφθονία, την καλοφτιαγμένη βιτρίνα.Ισως δεν περιμέναμε την έκρηξη των 15άρηδων, πιστεύοντας ότι θα ήταν τέκνο της οργής των 25άρηδων που έχουν αρχίσει να γεύονται τους καρπούς της πολιτικής της ανεργίας, του φόβου, της αναξιοκρατίας, της καταβαράθρωσης θεσμών και αξιών, της εύκολης επικράτησης των τηλεοπτικών σκουπιδιών με το λαμπερό περιτύλιγμα. Νομίσαμε ίσως ότι εξυφαίνεται με πιο γοργούς ρυθμούς σ’ αυτή τη γενιά, των 500 και 700 ευρώ, με τη 12ωρη απασχόληση χωρίς υπερωριακές αμοιβές. Στη γενιά που, ενώ μεγάλωσε με καλύτερες προϋποθέσεις από τους γονείς και κέρδισε νωρίς την ανεξαρτησία και την αυτονομία από την οικογένεια, ενώ ξέφυγε από τον πέπλο της υπερπροστασίας και ετοιμαζόταν μετά τον μόχθο και τις -περισσότερο ή λιγότερο- επαρκείς σπουδές να ανοίξει τα φτερά και να βρεθεί μακριά από την ακτίνα ελέγχου των γονιών, τώρα που «τριανταρίζει» είναι υποχρεωμένη να αποζητά ακόμα τη γονεϊκή στέγη, γιατί τα οικονομικά της δεν το επιτρέπουν. Είναι η γενιά που βλέπει να αιωρείται απειλητικά από πάνω της το φάσμα της ανεργίας, της ανασφάλιστης υποαπασχόλησης ή υπεραπασχόλησης με το μπλοκάκι, είναι η γενιά των αδιεξόδων.

Ηρθε όμως η δολοφονία του μικρού Αλέξη από το όργανο της κρατικής αστυνομικής αταξίας και των «πραιτόρων», που πυροδότησε αναπάντεχα τη φωτιά στη γενιά των SMS, σήκωσε από τον καναπέ τούς κουρασμένους από την αγρανάπαυσή τους μεσήλικες, ξύπνησε τις στοιβαγμένες στο υποσυνείδητο ενοχές των βολεμένων. Αυτών που άρχισαν ξαφνικά να βλέπουν τριγύρω τους έναν κόσμο που απέφευγαν ώς τώρα να αντικρίσουν κατάματα. Μόνον μύωπες δεν αντιλαμβάνονται πόσο βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής κρίσης προϊόν είναι η έκρηξη που ζούμε τις τελευταίες μέρες. Και πως είμαστε μόνο στην αρχή. Οσοι δε, γαντζώνονται από τις καταστροφές των περιθωριακών στοιχείων -ελεγχόμενων ή μη- που παρεισέφρησαν, ακόμα και από τη συμμετοχή κάποιων παρασυρμένων και οργισμένων παιδιών, για να συνεχίσουν τον μακάριο ύπνο, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ξυπνήσουν κάποια στιγμή αλλόφρονες. Αν τύχει δε να βρίσκονται και στο πηδάλιο της κυβέρνησης, απλώς θα αναζητούν τις δικές τους κουκούλες για να κρυφτούν, αν δεν έχουν προλάβει να φύγουν νύχτα.

Δεν χρειάζεται, οι ώς τώρα… μακάριοι, να γυρίσουν πολύ πίσω για να αντιληφθούν τα πεπραγμένα της πεντάχρονης «νέας διακυβέρνησης». Αρκεί να παρακολουθήσουν χωρίς παραμορφωτικούς φακούς και μυωπικά γυαλιά τις συζητήσεις στο Κοινοβούλιο αυτή την εβδομάδα. Το σκάνδαλο κυβέρνησης – Μονής Βατοπεδίου συμπυκνώνει όλο τον ευτελισμό της πρακτικής που ακολουθήθηκε, σε αγαστή συνεργασία με κάποιους δικαστικούς λειτουργούς, στις υποκλοπές, στα ομόλογα, στους κουμπάρους, στους Πακιστανούς κ.λπ. Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2009, που αρχίζει την Τετάρτη, θα αποκαλύψει όλες τις πτυχές της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και το πού οδεύουμε.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ούτε φως ούτε έξοδος από το τούνελ

Posted on Σεπτεμβρίου 12, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Μεταπολίτευση, Νέα Δημοκρατία, ΟΝΕ, Συνθήκη του Μάαστριχτ | Ετικέτες: , |

ΑΠΟΨΗ. Διονύσης Σταμπόγλης, ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

Δεν ξέρουμε κατά πόσο έχει γίνει αντιληπτό στην κυβέρνηση (αλλά και στην αντιπολίτευση) ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών βρίσκεται για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση πολύ κοντά σε αυτό που λέμε αδιέξοδο. Υπερβολή; Καθόλου, αν θυμηθούμε πώς πορευθήκαμε, «επί τροχάδην», τόσο χρόνια.

Μετά την πτώση της χούντας ως γνωστόν όλα άλλαξαν, ενώ ειδικά στον οικονομικό τομέα έπνεε «ούριος άνεμος» λόγω της στρατηγικής για την ένταξή μας στην (τότε) ΕΟΚ. Ο πρωτεργάτης της κίνησης, ο κ. Κ.Καραμανλής , έθεσε τον «μέγα στόχο» με την προοπτική ότι η ζωή των πολιτών θα γίνει καλύτερη. Υπήρχε δηλαδή ένα όραμα, μια στρατηγική, μια πανεθνική κινητοποίηση και τελικός στόχος με καλύτερες προοπτικές. Στη συνέχεια είχαμε τον πρώτο επονομαζόμενο ως τσάρο της οικονομίας, τον κ. Γ.Αρσένη, που πήρε μέτρα αλλά παράλληλα μιλούσε για την «έξοδο από το τούνελ». Ο στόχος, η κατάληξη, οι προοπτικές ήταν και πάλι γνωστές. Μας λέγανε, παίρνουμε μέτρα, αλλά οι φράσεις «φως στο τούνελ» και «έξοδος από το τούνελ» μας έδιναν έναν ορατό στόχο, μια προοπτική. Το ίδιο έγινε με όλους τους άλλους υπουργούς Εθνικής Οικονομίας. Το ίδιο έγινε και με τον κ. Κ. Σημίτη και με τον κ. Ι. Παπαντωνίου και όλους τους άλλους υπουργούς.

Βέβαια υπήρξε μια παρένθεση, εκείνη της κυβέρνησης του κ. Κ.Μητσοτάκη, που «μαύρισε» τον ψυχισμό των ελλήνων πολιτών. Η ανασφάλεια ακόμα και για την καταβολή των συντάξεων διαπέρασε όλο τον πληθυσμό, ενώ η συμμετοχή μας στη Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν συνοδεύτηκε με καμία προοπτική για την «έξοδο από το τούνελ». Η συνέχεια (ως πιο πρόσφατη) είναι περισσότερο γνωστή. Ο στρατηγικός στόχος για την ένταξή μας στην ΟΝΕ συνοδεύτηκε με την προοπτική συμφερότερων όρων λειτουργίας για τη βιομηχανία, τις υπηρεσίες, το εμπόριο, τον έλληνα τουρίστα σε άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ, τον απλό πολίτη. Και τότε υπήρχε όραμα, στόχος, ενδιάμεσα στάδια, προοπτική, κατάληξη.

Ας έρθουμε τώρα στο κοντινό παρελθόν και στο παρόν. Τι έγινε τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια; Τα πρώτα δύο η κυβέρνηση τα ανάλωσε στην «απογραφή» και στα συμπαρομαρτούντα. Μετά, ακολούθησε τη λεγόμενη ήπια προσαρμογή, που εάν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί επρόκειτο για το μοίρασμα ψίχουλων από την «πίτα», πολύ μεγάλο «ντόρο» για τα δημοσιονομικά και καμία προοπτική και κατάληξη. Με την «απογραφή» μπήκαμε στην επιτήρηση, στη συνέχεια βγήκαμε και τώρα κινδυνεύουμε να ξαναμπούμε. Με άλλα λόγια, κανένα όραμα, καμία προοπτική, καμία κατάληξη. Ούτε ένας από εμάς δεν γνωρίζει όχι μόνον τι θα γίνει την ερχόμενη πενταετία, αλλά ούτε καν το επόμενο έτος. Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν γνωρίζει ούτε η κυβέρνηση. Και αυτό μας συμβαίνει για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση.

Ας προσέχαμε…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...