Μηχανισμοί

Οι μηχανισμοί λαμπάδιασαν στο τζάκι

Posted on Δεκέμβριος 6, 2009. Filed under: Μηχανισμοί, Οικονομόπουλος Θάνος |


Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/12/2009

Το 1,5 εκατομμύριο κόσμου που προσέτρεξε όχι μόνο αυθόρμητα, αλλά και με πάθος στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού κόμματος (τον Νοέμβριο του ’07 στο ΠΑΣΟΚ και τον Νοέμβριο του ’09 στη Ν.Δ.) και μάλιστα έπειτα από απρόσμενα ευρείες εκλογικές ήττες αντίστοιχα, πολύ λογικά θέτει εκ των πραγμάτων σε αμφισβήτηση το «αξίωμα» που με τόση ευκολία διατυπώνεται από αναλυτές και δημοσκόπους, πως η κοινωνία απομακρύνεται διαρκώς από τα κόμματα και την πολιτική. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος έχει απηυδήσει και απογοητευθεί από τους πολιτικούς, τις συμπεριφορές και τις «πολιτικές» τους. Οχι από την ίδια την πολιτική διαδικασία, που καταλαβαίνει πως είναι και το μόνο εργαλείο για την αντιμετώπιση της πραγματικότητας και την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων. Πέρα και άσχετα από τα εύκολα «αναθέματα» που εκφράζονται σε στιγμές φόρτισης και μεγάλης οργής.

Αυτή η εντυπωσιακή προσέλευση νεοδημοκρατών στις κομματικές κάλπες την περασμένη Κυριακή είναι αδύνατον φυσικά να «ταυτοποιηθεί», να διαπιστώσει δηλαδή κανείς αν ανήκουν στην κατηγορία που στις 4 Οκτώβρη τιμώρησαν το κόμμα και τον τότε αρχηγό του, είτε απέχοντας από τις εκλογές είτε ψηφίζοντας κάποιο άλλο κόμμα – οι περίπου 800.000, πάντως με μια πρώτη εύκολη «ερμηνεία», μπορεί να παραπέμψει σε μια τέτοια υπόθεση. Το μόνο βέβαιο είναι πως όσοι πήγαν στις κομματικές κάλπες (και… καταταλαιπωρήθηκαν για να καταθέσουν την προτίμησή τους) ήθελαν πάση θυσία να έχουν «λόγο» στις εξελίξεις, επέμεναν ο νέος αρχηγός να είναι της δικής τους επιλογής και όχι αποτέλεσμα μηχανισμών και «κλειστών διαδικασιών».

Οι εκ των υστέρων αναλύσεις (αλλά και οι εκ των προτέρων προβλέψεις…) πως όσο μεγαλύτερη ήταν η προσέλευση, όσο μαζικότερο το «εκλογικό σώμα» τόσο πιο πολύ θα ευνοούνταν ο Αντώνης Σαμαράς, βασίσθηκαν σε μια παραδοχή πως ο κόσμος της Ν.Δ. στην πλειοψηφία του και ήθελε να τιμωρήσει την απελθούσα διακυβέρνηση (πέραν της «ποινής» που επέβαλε στις 4 Οκτώβρη) και όσους και όσες τη στήριξαν (για τους όποιους λόγους, ακόμη και υστερόβουλους…), αλλά και αισθανόταν την ανάγκη (έστω «ξεχνώντας» συμπεριφορές του Αντώνη Σαμαρά, που το είχαν ενοχλήσει) να διακηρύξει «τέρμα στα τζάκια, να ξαναγυρίσει το κόμμα στην κοινωνία!». Αυτό, μάλιστα, το αίτημα θεωρείται από τους αναλυτές ως κυρίαρχο στους οπαδούς και τους ψηφοφόρους και των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας…

Και αν αυτή η «τάση» δεν ίσχυσε και στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ τον Νοέμβριο του 2007, αυτό μπορεί να ερμηνευθεί: κατ’ αρχήν, το ιστορικό αποτύπωμα του ονόματος Παπανδρέου έχει γενικά θετικό πρόσημο στο κοινωνικό υποσυνείδητο, παρά τα λάθη και τις ολιγωρίες της «δυναστείας» δεν προκαλεί άπωση και… αμυντικά σύνδρομα. Και ακόμη, ο αντίπαλος του Γιώργου Παπανδρέου στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως αποτέλεσμα της αχαλίνωτης φιλοδοξίας του διέπραξε τόσα πολλά λάθη σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και μάλιστα κατά τρόπο που εξέπεμπε και αλαζονεία, ώστε ενστικτωδώς φόβισε το εσωκομματικό εκλογικό σώμα και το ώθησε να δώσει ακόμη μια ευκαιρία στον Παπανδρέου τον Γ΄.

Λάθη διέπραξε και η εσωκομματική αντίπαλος του Αντώνη Σαμαρά, η Ντόρα Μπακογιάννη. Το βασικότερο από τα οποία εκδηλώθηκε σε ικανό χρόνο πριν από την εσωκομματική προεκλογική εκστρατεία για την αρχηγία της Ν.Δ.: πίστεψε πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα εξασφαλίσει «το δαχτυλίδι» της διαδοχής από τον Κώστα Καραμανλή. Γι’ αυτό και τόσο εμφατικά ευθυγραμμιζόταν με τις επιλογές του, ακόμη και μετά τη συντριπτική ήττα που υπέστη η Ν.Δ. στις κάλπες… εξαιτίας αυτών των επιλογών, αλλά και του τρόπου «εφαρμογής» τους, πιστεύοντας πως ο απερχόμενος αρχηγός θα επιμείνει η εκλογή του διαδόχου του να γίνει από το «κλειστό» (και σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενο, ως «μηχανισμός»…), όπως προβλέπεται άλλωστε από το καταστατικό…

Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν λειτούργησαν τα «καραμανλικά» αντανακλαστικά ή αν περισσότερο επέδρασε η θέληση του Καραμανλή να… γλιτώσει μια ώρα αρχύτερα από τα κομματικά άλγη, αλλά επί του πρακτέου, ο απερχόμενος αρχηγός συγκατένευσε πολύ εύκολα στην εκλογή αρχηγού «από τη βάση» (πρωτοβουλία Αβραμόπουλου, για την οποία θα τον ευγνωμονεί εσαεί ο Σαμαράς και θα τον «καταριέται» η οικογένεια Μητσοτάκη!) και στην πραγματικότητα άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τις φιλοδοξίες Μπακογιάννη. Η οποία, μάλιστα, ενώ στην ουσία εσύρθη στην αποδοχή αυτού του τρόπου ανάδειξης αρχηγού, αντί να εναρμονίσει τη στρατηγική της στα νέα δεδομένα, επέμενε να δίνει την προεκλογική της μάχη δημοσιοποιώντας ονόματα «δικών» της συνέδρων και κομματικών, δίνοντας δηλαδή έμφαση στους μηχανισμούς, ενώ ταυτόχρονα συνέχιζε να «στηρίζει» τις καραμανλικές επιλογές και να… στηρίζεται στην υποστήριξη πρώην υπουργών, την ώρα που η βάση ήταν έξαλλη με τον κυβερνητικό απολογισμό και τις στελεχιακές συμπεριφορές…

Με δεδομένη την ετυμηγορία των 780.000 νεοδημοκρατών (και την «κινηματική διαδικασία», που αποτελεί πλέον και για τα δύο κόμματα εξουσίας δέσμευση!), ας αναλογισθούν «κάποιοι» ποια η αναντιστοιχία με το αίσθημα της κοινωνίας αν είχε εκλεγεί η Ντόρα Μπακογιάννη από το ελεγχόμενο σώμα των 4.700 συνέδρων…

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...