Μνήμη

Ο Δρόμος είχε τη δική του ιστορία…

Posted on Δεκέμβριος 18, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Μνήμη | Ετικέτες: |

«Δεν υπάρχει οδός»… Λεπτομέρεια: έχει σβηστεί η πινακίδα Μεσολογγίου. Εμβληματική φωτογραφία του Γιάννη Κανελλόπουλου από τον τόπο προσκυνήματος στη γωνία Τζαβέλλα – Μεσολογγίου.

Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, 17/12/2008

«Σαν τ’ άκουσεν η Τζαβέλλαινα βαρειά της κακοφάνη
Παίρνει και ζώνει το σπαθί, παίρνει και το τουφέκι
Και πιάνει δίπλα στα βουνά, βγαίνει στο καραούλι…»

Δημοτικό τραγούδι για τη Μόσχω Τζαβέλλα, σύζυγο του Λάμπρου Τζαβέλλα αρχηγού της μεγάλης οικογένειας του Σουλίου, που τα μέλη της πολέμησαν κατά του Αλή Πασά και στην Επανάσταση του 1821. Η Μόσχω διαδέχθηκε τον Λάμπρο στην αρχηγία της οικογένειας έως ότου απελευθερωθεί ο γιος της Φώτος, που τον κρατούσε όμηρο ο Αλη Πασάς. Επικεφαλής 400 Σουλιωτισσών η Μόσχω κατατρόπωσε τους Τουρκαλβανούς και κέρδισε το δικαίωμα να παρίσταται σε όλα τα συμβούλια των ανδρών που αφορούσαν την τύχη του Σουλίου. Πέθανε αρχές 1800 και η λαϊκή μούσα ύμνησε τα κατορθώματά της. Η οδός των Εξαρχείων φέρει το όνομα των Τζαβέλλα, τιμώντας ιδίως τη δράση του γιου του Φώτου, του Κίτσου Τζαβέλλα, που πήρε μέρος στη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου και διακρίθηκε κατά την Εξοδο του Μεσολογγίου. Η κάθετη στην οδό Τζαβέλλα είναι η Μεσολογγίου… Οχι, η πρόθεση αυτού του σημειώματος δεν είναι να κάνει μάθημα για τη σημασία των ονομάτων των οδών της Αθήνας. Ανοίξαμε τον τόσο ενημερωτικό τόμο «Οδωνυμικά» της Μάρως Βουγιούκα και του Βασίλη Μεγαρίδη, που έχει εκδώσει ο Δήμος Αθηναίων, στη δικαιοδοσία του οποίου είναι η ονοματοθεσία των οδών και των πλατειών της Αθήνας.

Αφορμή έδωσε η συγκλονιστική φωτογραφία της συμβολής των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, όπου μετά τον πυροβολισμό, στην Τζαβέλλα, οι φίλοι του δυστυχισμένου παιδιού Αλέξη Γρηγορόπουλου έσυραν το άψυχο κορμάκι του ώς τη γωνία Μεσολογγίου – Τζαβέλλα και κάλεσαν ασθενοφόρο, ενώ είχε ήδη αφήσει την τελευταία του πνοή στον βρεγμένο πεζόδρομο…

Ηταν επόμενο να γίνει το σημείο αυτό τόπος προσκυνήματος από τα συνομήλικα παιδιά, από γονείς που συμμερίζονται τον πόνο της μητέρας του, από κάθε ηλικίας ανθρώπους που δεν θέλουν το άδικο, τη βία, την υπεροψία της αστυνομίας, οπλισμένης για να προστατεύει και όχι να πυροβολεί ανύποπτους στόχους, όπως είναι η περίπτωση του Αλέξη. Γράφτηκαν πάρα πολλά, άναψε το Διαδίκτυο, οργίασε η τηλεόραση, εκμεταλλευόμενη τη δωρεάν υψηλή τηλεθέαση. Ομως, το πιο συγκλονιστικό το διάβασα στην «Κ» σε ρεπορτάζ συναδέλφου. Στην τσέπη του μπουφάν του ήταν το κινητό του και στην πρώτη θέση ήταν γραμμένο ΜΑΜΑ. Ετσι ειδοποίησαν τη δύστυχη μάνα που τώρα πρέπει να ακούει στα κανάλια να μιλούν για το νεκρό παιδί της. Οχι, δεν μπορεί να ζωστεί το σπαθί, να πάρει το τουφέκι η μητέρα του Αλέξη. Ζήτησε μόνο να σεβαστούν τη μνήμη του παιδίου της και αυτό έπρεπε να το έχει επιβάλει το Εθνικό Συμβούλιο Τηλεόρασης από την πρώτη στιγμή.

Οσο για την πινακίδα «Οδός Αλέξη Γρηγορόπουλου», που μπήκε στη γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, η Ιστορία μιας χώρας δεν παραγράφεται τόσο εύκολα. Καταλαβαίνει κανείς τα κεριά, τα λουλούδια, την «ταπετσαρία» πάνω στον τοίχο από σημειώματα οδύνης, αλλά όχι και να σβήνουμε το Μεσολόγγι και την Εξοδο τόσο εύκολα, επειδή μαζεύτηκαν υπογραφές…

Ας αφήσουμε τον χρόνο να δείξει εάν πρέπει να αλλάξουμε τα ιστορικά ονόματα οδών, όπως η Τζαβέλλα και η Μεσολογγίου. Μια πλάκα εντοιχισμένη στο σημείο αυτό, όπως έγινε και με τον Θάνο Αξαρλιάν στην Καραγεώργη Σερβίας, να λέει «Τόπος προσκυνήματος στη μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξη Γρηγορόπουλου», είναι μια πρόταση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...