Μνημόνιο

Δεν φταίει το Μνημόνιο…

Posted on Δεκέμβριος 15, 2010. Filed under: Μνημόνιο, Στάγκος Αγγελος |

  • Του Αγγελου Σταγκου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Σκίτσο του Ανδρεα Πετρουλακη

Αγνωστο πόσο έχει γίνει γενικότερα αντιληπτό, αλλά το επικαιροποιημένο Μνημόνιο είναι πολύ πιο αυστηρό και συγκεκριμένο από το αρχικό, για ένα βασικό λόγο. Γιατί η πραγματικότητα λέει ότι η κυβέρνηση απέτυχε να πιάσει αρκετούς από τους στόχους που είχαν τεθεί τον Μάιο, ασχέτως των καλών λόγων και των συγχαρητηρίων που δέχεται για τα… επιτεύγματά της από τον εαυτό της και τρίτους. Ειδικά αυτοί οι τρίτοι φροντίζουν να λένε καλά λόγια και να δίνουν συγχαρητήρια αφενός για να συντηρούν την προσπάθεια και αφετέρου για να βρίσκουν δικαιολογία να συνεχίσουν τη χορήγηση των δόσεων από τον μηχανισμό στήριξης.

Κατά καιρούς έχουν αναφερθεί και καταγγελθεί οι αναπηρίες της κυβέρνησης, αλλά δύο εκκρεμότητες είναι εξαιρετικά κρίσιμες. Η πρώτη είναι η ανάγκη της πάταξης του καρκινώματος που λέγεται φοροδιαφυγή και η δεύτερη είναι η αναγκαιότητα της βελτίωσης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, από το Δημόσιο μέχρι τον ιδιωτικό τομέα. Και οι δύο αποτελούσαν και αποτελούν πρωταρχικούς στόχους του Μνημονίου. Ακόμη περισσότερο, είναι απολύτως απαραίτητη η επίτευξή τους για να μπορούμε να ελπίζουμε ότι η τιτάνια προσπάθεια της ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας (και της κοινωνίας) θα στεφθεί από επιτυχία.

Η κυβέρνηση λοιπόν δεν τα έχει καταφέρει στην πάταξη της εκτεταμένης φοροδιαφυγής. Ούτε καν στον περιορισμό της και αυτό διαπιστώθηκε από το γεγονός ότι έπεσε έξω στα έσοδα. Το ξέρουν πολύ καλά στην τρόικα, το αναφέρει η έκθεση της Κομισιόν και το επεσήμαναν, ο καθένας με τον τρόπο του, ο Ντομινίκ Στρος Καν και ο Ολι Ρεν. Τα στελέχη μάλιστα της τρόικας, δεν έχουν παύσει από την αρχή να τονίζουν ότι η φοροδιαφυγή είναι γάγγραινα και οι Ελληνες πρέπει να μάθουν να πληρώνουν τους φόρους τους. Προς το παρόν, όσοι έχουν τη δυνατότητα, αποφεύγουν να πληρώνουν φόρους με διάφορες δικαιολογίες προς τον εαυτό τους, ενώ το χειρότερο είναι ότι πολλοί από αυτούς τους ίδιους, αλλά και άλλους, αποσύρουν τα λεφτά τους από τις ελληνικές τράπεζες και τα διοχετεύουν προς το εξωτερικό…

Η φοροδιαφυγή όμως επικρατούσε και επικρατεί από άκρου εις άκρον της Ελλάδας για ποικίλους λόγους και ένας από τους πιο σημαντικούς είναι η αδυναμία του κράτους να συλλέξει τους φόρους, γιατί οι σχετικοί μηχανισμοί του είναι ανοργάνωτοι, ανίκανοι και διεφθαρμένοι, ενώ παράλληλα αρνητικό ρόλο παίζει και το δικαστικό σύστημα και οι διαδικασίες του. Οι άλλοι κύριοι λόγοι είναι το τεράστιο πλήθος των αυτοαπασχολούμενων και των μικρότατων επιχειρήσεων, το μεγάλο έλλειμμα κοινωνικής ευθύνης και η κυρίαρχη νοοτροπία ότι το κράτος είναι κάτι το άυλο που δεν πειράζει και να το «κλέβουμε».

Χωρίς να παραγνωρίζεται ότι ο περιορισμός της φοροδιαφυγής απαιτεί χρόνο και δεν επιτυγχάνεται με το πάτημα ενός κουμπιού, είναι γεγονός ότι ούτε η σημερινή κυβέρνηση έχει κάνει σπουδαία πράγματα. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου έχει ευθύνη για τα πενιχρά αποτελέσματα και είναι φανερό ότι πρέπει οπωσδήποτε να ανασυσταθεί η Καραγιώργη Σερβίας με την έννοια ότι πρέπει να αποκτήσει η κυβέρνηση ξεχωριστό υπουργό Οικονομικών με αποκλειστική αρμοδιότητά του θα είναι το Λογιστήριο του Κράτους και η φροντίδα των εσόδων. Αυτό θα κάνει και από το αποτέλεσμα θα κρίνεται. Αλλιώς, η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να μαζέψει έσοδα, θα πέφτει έξω στους στόχους και στα χρονοδιαγράμματα, οπότε θα ρίχνει νέα βάρη στους απανταχού μισθωτούς και συνταξιούχους.

Δεν γίνεται όμως έτσι δουλειά. Οι αστοχίες της κυβέρνησης λόγω ανικανότητας ή ολιγωρίας καθιστούν συνεχώς αυστηρότερο το Μνημόνιο, καθώς πρόκειται για ένα πρόγραμμα με στόχους που πρέπει να επιτευχθούν σε καθορισμένα χρονικά όρια. Αναμφίβολα, το Μνημόνιο (που πάρα πολλοί καταριούνται) μας έχει βάλει δύσκολα, αλλά δεν φταίει εκείνο ή οι εμπνευστές του, που κυβέρνηση και πολίτες αρνούνται ή αδυνατούν να «συνεργασθούν» για να σωθεί η χώρα (ο περιορισμός της φοροδιαφυγής είναι μέτρο δικαιοσύνης). Και δεν το κάνει…

Στο μεταξύ, οι ολιγωρίες της κυβέρνησης σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις από συντεχνίες και συνδικάτα έχουν δημιουργήσει μια κρίσιμη κατάσταση, που πολύ δύσκολα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μόνη της η κυβέρνηση. Ευτυχώς, οι πιέσεις στον Α. Σαμαρά από τα «αδελφά» κόμματα των χωρών της Ευρωζώνης, από τον Ντομινίκ Στρος Καν, τον Ολι Ρεν και άλλους, φαίνεται να αποδίδουν. Η Ν. Δ. στηρίζει τις μεταρρυθμίσεις στις ΔΕΚΟ και άλλες διατάξεις του πολυνομοσχεδίου που φέρνει εσπευσμένα στη Βουλή η κυβέρνηση για να καλύψει τον χρόνο που έχει χάσει. Κάτι είναι κι αυτό, περιμένοντας πάντα τον περιορισμό της φοροδιαφυγής.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αλέκο, το χάσαμε!

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, Καψής Παντελής, Μνημόνιο |

Χρωστάμε χάρη στον κ. Αλέκο Αλαβάνο. Γιατί αυτός τουλάχιστον προχώρησε την αντιμνημονιακή του έξαρση στη λογική της ολοκλήρωση. Να αρνηθούμε να πληρώσουμε και να κηρύξουμε χρεοκοπία, υποστήριξε σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή.

Το είπε με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου και σχεδόν έψεξε τους συνομιλητές του που δεν γνωρίζουν ότι είναι μια απόλυτα επωφελής και συνηθισμένη διαδικασία. Για του λόγου το αληθές έφερε ως παράδειγμα άλλες χώρες που το έπραξαν – ανάμεσά τους συγκράτησα την Ακτή του Ελεφαντοστού, το Εκουαδόρ και τη Ρωσία-, οι οποίες έκαναν αναδιάρθρωση του χρέους και πλήρωσαν λιγότερα από όσα χρωστούσαν. Τι το ήθελε;

Γιατί βέβαια για μεν την Ακτή του Ελεφαντοστού μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. Πρόκειται για μια χώρα στα έσχατα όρια της φτώχειας που βγήκε από εμφύλιο και μόνο από διεθνείς οργανισμούς μπορεί να δανειστεί. Το Εκουαδόρ είναι πιο σύνθετο. Πράγματι αρνήθηκε να πληρώσει μέρος των χρεών του, στη συνέχεια όμως εξαγόρασε τα ομόλογα από τους δανειστές του. Το ποσό ήταν μικρό, λίγο πάνω από 3 δισεκατομμύρια, αρκετό ωστόσο για να αποκλειστεί έκτοτε από τις διεθνείς αγορές και σήμερα να συζητεί και πάλι για δάνειο από το ΔΝΤ.

Οσο για τη Ρωσία και αυτή κήρυξε χρεοκοπία πριν από περίπου μια δεκαετία και δήλωσε αδυναμία να πληρώσει τα χρέη της. Εχει εξαιρετικό ενδιαφέρον όμως να μάθουμε τι ακολούθησε. Μέσα σε μια νύχτα λοιπόν το ρούβλι έχασε τα δύο τρίτα της αξίας του, ο πληθωρισμός ξεπέρασε το 80%, χρεοκόπησαν τράπεζες ενώ παρατηρήθηκαν ελλείψεις ακόμη και σε βασικά αγαθά. Το ΔΝΤ φυσικά έδωσε βοήθεια, και πάλι όμως μιλάμε για δάνειο 20 και όχι 110 δισεκατομμυρίων.

Η ρωσική οικονομία, είναι αλήθεια, ανέκαμψε σχετικά γρήγορα. Σε αυτό όμως βοήθησε πολύ η αύξηση των τιμών του πετρελαίου και η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, λόγω της υποτίμησης που μείωσε δραματικά τους πραγματικούς μισθούς. Γεγονός που μας οδηγεί σε ένα δεύτερο συμπέρασμα: η άρνηση να πληρώσουμε τα χρέη μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αποχώρηση από το ευρώ. Διαφορετικά, ούτε νόημα έχει ούτε είναι εφικτή. Και ας μη το παραδέχονται κάποιοι.

Θα είμαστε χειρότερα; Για μεγάλο διάστημα, σίγουρα. Μόνο οι αποταμιεύσεις που θα εξανεμιστούν αλλά και οι μισθοί που σε πραγματικούς όρους θα μειωθούν τουλάχιστον κατά 30% από τα σημερινά τους επίπεδα αρκεί για να πεισθούμε. Οσοι ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται στο όνομα των εργαζομένων, σε αυτό τουλάχιστον οφείλουν να απαντήσουν.

Μακροπρόθεσμα βέβαια θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι αν είχαμε το όπλο της δραχμής θα μπορούσαμε να πετύχουμε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης. Ναι, αλλά πώς; Ξαναχτίζοντας το χρέος που μας έφερε ως εδώ; Οχι, βέβαια. Μια μικρή οικονομία η οποία μάλιστα δεν θα έχει τη σιγουριά του ευρώ θα πρέπει για να επιβιώσει να είναι κατ΄ αρχήν ανταγωνιστική.

Με ή χωρίς μνημόνιο, ο δρόμος είναι ο ίδιος, αν δεν θέλουμε να γυρίσουμε ολοταχώς στο παρελθόν!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=362838&dt=24/10/2010#ixzz13KsUPZ2f

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φταίνε οι ξένοι ή η ελληνικότητα;

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Ελληνικότητα, Μνημόνιο, Ξυδάκης Νίκος |

  • Eνα βλεμμα
  • Tου Nικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 24/10/2010

H οδύνη της ύφεσης φέρνει στην επιφάνεια οδυνηρά ερωτήματα αυτογνωσίας και ταυτότητας, πολλά από τα οποία εκκολάπτονταν σιγαλά, επί έτη, σε φωλιές λογίων, ευαίσθητων δεκτών ή απλώς ιδεόληπτων και σαλών. Από τη δεκαετία του ’80, όταν η δημοκρατία είχε πια στερεωθεί και η ευμάρεια μεταμόρφωνε τον καθ’ ημέρα βίο, ζεσταίνεται η παλαιά συζήτηση: για την ελληνικότητα, το λαϊκό, τις δυτικές οφειλές και τις ανατολικές καταβολές, τον χαρακτήρα της ορθοδοξίας, το ποσόν του κοσμοπολιτισμού, την καχεξία της αστικής τάξης, την επαμφοτερίζουσα στάση των ελίτ – τέτοια…

Συχνά, οι αναζητήσεις αυτές κατέληγαν σε βίαια διλήμματα (όπως όλα τα διλήμματα): Φταίμε εμείς για το κακό μας ριζικό; Ο ασίγαστος εμφύλιος, ο διχασμός; Ή φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, οι μεγάλες δυνάμεις; Καταγόμεθα απευθείας εκ των αρχαίων, άρα είμαστε Δυτικοί; Ή κοντινότεροί μας είναι οι Βυζαντινοί του Μεσαίωνα και οι μεταβυζαντινοί της τουρκοκρατίας, άρα είμαστε Ανατολίτες; Φυσικά είμαστε και τα δύο, είμαστε όλα, και κάτι πολύ περισσότερο, πολύμορφο και αντινομικό, αυτό που προκύπτει από τη μείξη και τον συγκρητισμό· σύνθετο και πλούσιο ως εκ τούτου.

Σε καιρό κρίσης, οι συζητήσεις για την ταυτότητα και τον χαρακτήρα αφήνουν τις ασφαλείς φωλίτσες των λογίων και των ποιητών, των ιδεολόγων και των αισθητών, και φουντώνουν στις συζητήσεις των πολλών. Η κρίση αλλάζει τον χρόνο, τον πυκνώνει και τον βαραίνει· αλλάζει και τον καθημερινό λόγο, τον κάνει πιο επείγοντα και βαθύ, συχνά αγωνιώδη. Και τώρα ζούμε στην καρδιά της κρίσης· κλονίζονται βεβαιότητες, εφησυχασμοί, αδράνειες, οκνηρίες. Τώρα πρέπει να αναμετρηθούμε πάλι, απ’ την αρχή, με θεμελιώδη ερωτήματα, τόσο πιο δύσκολα όσο πιο απλά: Τι είμαστε; Τι μπορούμε; Γιατί βρεθήκαμε εδώ; Πώς θα πορευτούμε στο εξής;

Σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να δούμε και την παρούσα αναζήτηση ταυτότητας και πορείας, στην εποχή του Μνημονίου. Λένε: Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, χρειαζόμαστε χρόνο και χρήμα. Λένε: Το Μνημόνιο φέρνει υποδούλωση, μάς το επέβαλαν οι Ευρωπαίοι για δικό τους όφελος. Λένε: Απαιτείται δραστική μείωση του κράτους. Λένε: Οι ασύδοτες αγορές μάς έφεραν σε αυτά τα χάλια. Και ούτω καθεξής.

Κάθε πλευρά έχει τα επιχειρήματά της και τις αλήθειες της. Καμιά δεν έχει, δεν μπορεί να έχει όλη την αλήθεια. Και στις δύο πλευρές υπάρχει μια τάση κανονιστική: να ρυθμιστεί το παν διά παντός. Αν πάει πιο μακριά ο διαξιφισμός, θα δούμε να εμφανίζονται δίπολα: Παράδοση – εκσυγχρονισμός, ιστορική ταυτότητα – αποτίναξη του παρελθόντος, τοπικός χαρακτήρας – κοσμοπολίτικη διάχυση. Καθαροί και κλειστοί ή υβριδικοί και ανοιχτοί; Μες στην οδύνη της κρίσης, αναδύεται πάντα και η αγωνία της ταυτότητας.

Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό. Η συζήτηση περί ελληνικότητας δεν είναι τοπική ιδιαιτερότητα. Στη μεγάλη κρίση του Μεσοπολέμου, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης εδονείτο από συζητήσεις περί γερμανικότητας, από αναζητήσεις του γερμανικού πνεύματος και της γερμανικής ψυχής, οι νεολαίοι τραγουδούσαν γερμανικούς ύμνους γύρω από τη φωτιά της κατασκήνωσης.

Δεν ήταν μόνο εθνικισμός αυτό που εθέρμαινε τα πνεύματα των ηττημένων και ταπεινωμένων Γερμανών, με τις σαρωτικές απαιτήσεις των νικητών και τη φτώχεια να θαμπώνει το νου· οι Γερμανοί είχαν ανάγκη να δουν ποιοι είναι και τι μπορούν να ξανακάνουν μετά τα ερείπια. Το είδαν με έναν τρόπο, απόλυτο, φενακισμένο, τρομακτικό: για τα βάσανα έφταιγαν οι ξένοι. Το ζήτημα της γερμανικότητας ετέθη πάλι μετά τον Β΄ Πόλεμο, επί των ερειπίων της Χλωμής Μητέρας Γερμανίας· τότε απαντήθηκε διαφορετικά, με ένα αυστηρό Σύνταγμα και με προσήλωση στην ανοικοδόμηση, στην παραγωγή, στη συσσώρευση, σε ένα είδος προτεσταντισμού που ξεχάστηκε το 1933.

Ας έρθουμε στα δικά μας. Η τραγωδία του Εμφυλίου ερμηνεύθηκε διχαστικά: για τους μεν έφταιγε η ξενοκίνητη Αριστερά, για τους δε έφταιγε η ξενοκρατούμενη Δεξιά· οι ερμηνείες αντηλλάσσοντο μεταξύ «μιασμάτων» και «προδοτών», αλλά κανείς, έως πρόσφατα, δεν διενοείτο να μην αποδώσει όλη την ευθύνη στον ξένο, στον άλλο, αφήνοντας εκτός κριτικής τα δικά μας βαριά σφάλματα, την κατασκευή της δικής μας αδελφοκτονίας με τα δικά μας χέρια.

Σήμερα: οι ξένοι ασφαλώς δεν μας χαρίζουν τίποτε· αλλά αν εμείς δεν ενεργήσουμε για να επανορθώσουμε δικά μας σφάλματα, τότε η υποδούλωση θα είναι ακόμη βαρύτερη, και διαρκής.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αν ο λαός δεν θέλει, το Μνημόνιο δεν θα εφαρμοστεί

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Καλλίτσης Κώστας, Μνημόνιο |

  • Tου Κωστα Kαλλιτση, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Οι επικείμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές είναι περισσότερο κρίσιμες από τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009. Τότε, το μεγάλο κακό είχε γίνει. Αν η κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε προκηρύξει εκλογές τον Ιανουάριο ή τον Μάρτιο ή, έστω, τον Ιούνιο 2009 (όπως κάθε φορά σχεδίαζε…), η διαφορά ίσως ήταν σημαντική, εφόσον η επόμενη κυβέρνηση θα προλάβαινε το τέλειο ξεχείλωμα. Ωστόσο, τον Οκτώβριο, τα ελλείμματα και το χρέος είχαν εκτροχιαστεί οριστικά, το κακό δεν μπορούσε να διορθωθεί, είχαμε συρθεί στο χείλος της χρεοκοπίας. Αν η κυβέρνηση της Ν.Δ. έφευγε τότε ή έξι μήνες αργότερα, η διαφορά δεν θα ήταν μεγάλη. Τώρα είναι διαφορετικά. Εχουμε αρχίσει μια σκληρή προσπάθεια να αποφύγουμε τη χρεοκοπία, να εξυγιανθούν τα δημόσια οικονομικά, να γίνουν μεταρρυθμίσεις για μια εξωστρεφή και ανταγωνιστική οικονομία. Βρισκόμαστε στο μέσον αυτής της προσπάθειας. Τίποτα δεν έχει διασφαλιστεί. Μόνο χάρη στο δίχτυ ασφαλείας που έχει απλώσει η τρόικα γλιτώνουμε τη χρεοκοπία που θα μας επέβαλαν οι αγορές (άλλωστε, στοιχημάτιζαν σ’ αυτό…), η εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών εξελίσσεται αργά και βασανιστικά, ορισμένες μεταρρυθμίσεις έγιναν αλλά πολλές και σημαντικές δεν έχουν γίνει ακόμη.

Η κρίσιμη «λεπτομέρεια»: Ολα όσα έχουν επιτευχθεί είναι εύκολα ανατρέψιμα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Ουδείς, για παράδειγμα, γνωρίζει πώς θα διαμορφωθεί το τοπίο στις 15 Νοεμβρίου, όταν ανακοινωθούν το πραγματικό έλλειμμα και χρέος που κληροδότησε η κυβέρνηση της Ν.Δ. Ενώ, αντιθέτως, όλοι μπορούμε να φανταστούμε ποιο θα είναι το διεθνές κλίμα για την Ελλάδα αν το αποτέλεσμα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών ερμηνευτεί ως σαφής απόρριψη του Μνημονίου.

Αυτήν την ερμηνεία επιχειρούν να προεξοφλήσουν οι συντηρητικές δυνάμεις, με μια συντονισμένη προσπάθεια πλαστογράφησης των πραγματικών διλημμάτων και των πραγματικών διαθέσεων της κοινωνίας. Ο λόγος είναι προφανής. Επιδιώκουν να εμποδίσουν τη συνέχιση της μεταρρύθμισης της χώρας. Ο γέγονε, γέγονε, οι αλλαγές (κυρίως στην αγορά εργασίας και στο ασφαλιστικό…) που έγιναν δεν θα ξε-γίνουν, αλλά οι κρίσιμες μεταρρυθμίσεις που πλήττουν τον παρασιτισμό, την κρατικοδίαιτη κλεπτοκρατία και τη διαπλοκή, στόχος είναι να ακυρωθούν. Οι εκπρόσωποι του παρασιτισμού γνωρίζουν ότι είμαστε στη μέση της προσπάθειας, ότι αν τώρα κοπεί το νήμα δεν θα έχουμε την ευκαιρία να το ξαναπιάσουμε, ότι η μεταρρυθμιστική προσπάθεια θα μείνει ημιτελής και το πεδίο όπου ευημερούν, το τέλμα, δεν θα διαταραχθεί. Προς τούτο, την απογοήτευση των πολιτών από το κατεστημένο παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό και τον θυμό τους για το αυτιστικό μοντέλο διακυβέρνησης, επιχειρούν να τα πλαστογραφήσουν και να τα ερμηνεύσουν ως αντίθεση ειδικά στο Μνημόνιο. Θα αρκούσε να δει κανείς τα πενιχρά ποσοστά του 10% που συγκεντρώνει ο «αντιμνημονιακός» κ. Κικίλιας ή τα υψηλά ποσοστά του πολιτικά ανύπαρκτου κ. Δημαρά, για να καταρρεύσει αυτή η αντι-μνημονιακή ερμηνεία. Και η απόπειρα πλαστογράφησης θα ήταν απλώς διασκεδαστική, αν δεν παιζόταν το μέλλον της χώρας. Διότι αυτή η πλαστή ερμηνεία παραπέμπει στην οιονεί δικαίωση των δυνάμεων του πολιτικού κατεστημένου που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Αν αυτό επιτευχθεί, ο τόπος έχει πρόβλημα.

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη – δεν είναι όπως άλλοτε, δεν είναι συνήθης. Η Ελλάδα, λοιπόν, δεν θα μπορέσει να συνεχίσει να υλοποιεί την πολιτική του Μνημονίου αν ο ελληνικός λαός δεν το θέλει, αν διαφωνεί με αυτήν. Πιστεύω ότι μια τόσο αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και μια πολιτική ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων όπως αυτές που επιβάλλεται να κάνουμε, δεν μπορούν να εφαρμοστούν (όχι απλά χωρίς τη σύμφωνη γνώμη, αλλά…) χωρίς την ενεργό συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων. Το αντίθετο είναι φενάκη – ήδη αυτό φαίνεται. Πολύ περισσότερο, αυτή η πολιτική δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν αμφισβητηθεί η λαϊκή εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση που την ασκεί. Ας μην έχουμε (και ας μην καλλιεργούμε…) αυταπάτες. Αν θέλουμε να ακολουθήσουμε άλλον δρόμο, ουδείς μπορεί να μας εμποδίσει. Αν δεν θέλουμε να διασωθούμε και να αλλάξουμε, ουδείς μπορεί να μας το επιβάλλει. Ως εκ τούτου, δεν θα απέκλεια το ενδεχόμενο, στις 15 Νοεμβρίου να καταστεί αναγκαία η ριζική αποσαφήνιση του πολιτικού τοπίου. Δηλαδή, να αναζητηθούν καθαρές λύσεις, με ευθύ, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό τρόπο – ως αναπόφευκτος μονόδρομος. Αν θα είναι για καλό ή όχι, θα φανεί στην πορεία.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κερματισμένο τοπίο

Posted on Ιουλίου 6, 2010. Filed under: Μνημόνιο, Ξυδάκης Νίκος |

Με συμβατική αφετηρία την ψήφιση του Μνημονίου, την 5η Μαΐου, το πολιτικό τοπίο μετασχηματίζεται με ταχείς ρυθμούς. Φυσικό: η κοινωνία, ευρισκόμενη υπό οικονομική αναστάτωση, με το μέλλον δυσοίωνο, αναζητεί νέες πολιτικές εκφράσεις, εφόσον κρίνει ότι οι υπάρχοντες σχηματισμοί αποδείχθηκαν ανίκανοι να αποτρέψουν την κρίση. Από την άλλη, υπό το βάρος της κρίσης και της γενικευμένης λαϊκής καχυποψίας, μέλη του πολιτικού προσωπικού αυτονομούνται προσπαθώντας να καλύψουν κενά στο πολιτικό φάσμα, να λάβουν ευνοϊκές θέσεις εν όψει ανακατατάξεων.

Κύριο χαρακτηριστικό, άρα, ο κερματισμός: στον δεξιό χώρο, η τραυματισμένη Νέα Δημοκρατία πιέζεται αμφοτερόπλευρα από τον λαϊκιστικό ΛΑΟΣ του καιροσκόπου Γ. Καρατζαφέρη και από το υπό ίδρυση φιλελεύθερο κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη. Ο ηγέτης της Ν. Δ. Αντώνης Σαμαράς, συντηρητικός αλλά μάλλον κεϋνσιανός, καταψήφισε το Μνημόνιο, σιγούρεψε την κυριαρχία στο τραυματισμένο κόμμα του και αγωνίζεται τώρα να περάσει στον γενικό πληθυσμό ένα πειστικό λόγο, με πατριωτικά και λαϊκά χαρακτηριστικά, εγκαίρως, ώστε να είναι έτοιμος για πρόωρες εκλογές ή άλλη απρόβλεπτη εξέλιξη. Ο Γ. Καρατζαφέρης, μετά την υπερψήφιση του Μνημονίου, δύσκολα θα καταφέρει να κάνει τον λαϊκισμό του ελκυστικό στις δυσαρεστημένες μάζες. Η δε Ντόρα Μπακογιάννη θα δυσκολευθεί πολύ να είναι ελκυστική με ένα φιλελεύθερο πρόγραμμα που θα διαφέρει ελάχιστα από όσα εφαρμόζει ήδη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Στα αριστερά του φάσματος, κομματάκια. Το ΚΚΕ μόνο του, απομονωμένο, αυτάρεσκο, πεισματάρικο, με θεαματικές ενέργειες, ψηφοθηρεί επί των δυσαρεστημένων μαζών. Ο Συνασπισμός βγήκε τραυματισμένος από το συνέδριό του, χωρίς να έχει κρυσταλλώσει μια ολοκληρωμένη πολιτική απάντηση στην κρίση, ή τη σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αρα δυσκολεύεται να κερδίσει από τη ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων ομάδων του πληθυσμού. Εξ αριστερών πιέζεται από το Μέτωπο των «αντισυστημικών» συνιστωσών και από τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εκ δεξιών πιέζεται από την νεοπαγή Δημοκρατική Αριστερά του Φ. Κουβέλη, η οποία επίσης κινδυνεύει να συνθλιβεί ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ, εφόσον ο λόγος της παραμείνει αορίστως αντιπελατειακός και άκαιρα φιλοευρωπαϊκός. Οι Οικολόγοι – Πράσινοι χρειάζονται πολιτικές απαντήσεις επί της καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης για να εκφράσουν μια κρίσιμη μάζα συμπαθούντων.

Ο μεγάλος άγνωστος είναι ο κεντρώος χώρος. Το ΠΑΣΟΚ στενάζει υπό το βάρος του λαομίσητου Μνημονίου. Παρότι δεν υπάρχουν ορατές εναλλακτικές, σε ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση, το ΠΑΣΟΚ θα εισπράξει μέγα μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας. Η πιθανή συρρίκνωση και η όποια απομάκρυνση από την εξουσία θα ελευθερώσει φυγόκεντρες διαλυτικές δυνάμεις, με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...