Μπαμπινιώτης Γιώργος

Νησίδες ποιότητας

Posted on Ιανουαρίου 3, 2011. Filed under: Μπαμπινιώτης Γιώργος |

Τα πειραματικά σχολεία πρέπει να επαναλειτουργήσουν σε σύνδεση με τα πανεπιστήμια. Δεν πρέπει να είναι μόνο ένα ή δύο, καθώς υπάρχουν σήμερα πολλά πανεπιστήμια. Πρέπει να λειτουργήσουν όπου υπάρχουν και Παιδαγωγικές Σχολές πανεπιστημίων. Χρειάζεται να έχουν εκπαιδευτικούς που θα επιλέγονται με συγκεκριμένα κριτήρια και θα έχουν κίνητρα για να κρατούν το επίπεδο της διδασκαλίας τους υψηλό. Οι μαθητές τους πρέπει να επιλέγονται μετά από εξετάσεις και όχι με κλήρωση. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει. Η κοινωνία το δέχεται και το θέλει.

Θεωρώ ότι τα σχολεία αυτά πρέπει να αποτελέσουν νησίδες ποιότητας στη δημόσια εκπαίδευση. Να λειτουργήσουν ξανά ως χώροι δοκιμασίας νέων μεθόδων διδασκαλίας. Η δυνατότητα προσπέλασης στα σχολεία αυτά παιδιών από οικογένειες όλης της Ελλάδας που δεν έχουν οικονομικές δυνατότητας να φοιτήσουν σε καλά ιδιωτικά σχολεία είναι μια μορφή ίσων ευκαιριών την οποία δικαιούταν η ελληνική οικογένεια.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εκπαιδευτική παθογένεια

Posted on Δεκέμβριος 6, 2009. Filed under: Μπαμπινιώτης Γιώργος |

  • Γεώργιος Μπαμπινιώτης | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

Προξενεί κατάπληξη ο τρόπος σκέψεως, οι προκατειλημμένες θέσεις, οι εμμονές και η μονομέρεια, ενίοτε και η «ιδεολογική τύφλωση» με την οποία αντιμετωπίζονται από μεμονωμένα κυρίως άτομα, που αυτοπροσδιορίζονται με διάφορους τίτλους, ορισμένα καίρια προβλήματα τής Εκπαίδευσής μας, καθώς και κάθε συλλογική προσπάθεια για την αντιμετώπισή τους. Ποιος δεν γνωρίζει λ.χ. ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, το ελληνικό δημόσιο σχολείο, με επιλογές και στρεβλώσεις που έχει υποστεί κατά καιρούς σε όλες τις βαθμίδες του, έχει φτάσει να παρέχει στα ελληνόπουλα μια μόρφωση ελάχιστα ικανοποιητική, ανεπαρκή για τις σημερινές ανάγκες, καθόλου ελκυστική για τους μαθητές, βαρετή και για τους διδάσκοντες, υποβαθμισμένη στη συνείδηση των γονέων και τής ελληνικής κοινωνίας γενικότερα;

Οσοι ασχολούμαστε με τα θέματα αυτά, σε επαφή με τη σχολική πράξη και την καθημερινότητα τού σχολείου και όχι με θεωρητικές συλλήψεις ή ιδεολογήματα για την Εκπαίδευση, έχουμε συνείδηση των μεγάλων υπαρκτών προβλημάτων. Ολοι ξέρουμε πόσα αναγκάζεται λ.χ. ο Ελληνας γονιός να πληρώνει για να καλύψει τα κενά και τις ανισότητες στη μόρφωση τού παιδιού του (για να μάθει ξένες γλώσσες, για να βοηθηθεί σε μαθήματα που υστερεί, στα φροντιστήρια για να μπει στο Πανεπιστήμιο, για κάποια αθλητική ή άλλη ενασχόληση τού παιδιού του κ.λπ.). Ολοι βιώνουμε πόσο έχει απαξιωθεί το σχολείο, ιδίως στη βαθμίδα τού Λυκείου, εξαιτίας τού τύπου «Λυκείου-Φροντιστηρίου» που έχει επιλεγεί από την Πολιτεία να ισχύει στην ελληνική εκπαίδευση. Και πόσο έχει απαξιωθεί μαζί ο ρόλος τού εκπαιδευτικού ιδίως στο Λύκειο, αλλά και στις άλλες βαθμίδες, όσο κι αν μερικοί εκπαιδευτικοί- λίγοι φρονώ- έχουν συμβάλει σ΄ αυτό. Ολοι ξέρουμε ότι το μέλλον ενός δεκαοχτάχρονου νέου κρίνεται από μια τρίωρη εξέταση, ότι η άμιλλα γίνεται πολύ συχνά σε επίπεδο απομνημονευτικής ικανότητας και ότι ετοιμάζεται έτσι η φυγή του σε πανεπιστήμια τού εξωτερικού ή σε κάποια ντόπια κολλέγια που παρέχουν πτυχία «αβρόχοις ποσί».

Εχει ενδιαφέρον λοιπόν- κοινωνικό και εκπαιδευτικό- πώς ορισμένοι συμπολίτες μας (εκπαιδευτικοί, δημοσιογράφοι ή και απλοί γονείς) ήσπανιότερα- και φορείς ακόμη, όταν μιλάς για τα μεγάλα προβλήματα τής Παιδείας μας, είτε μεταθέτουν τη συζήτηση είτε εθελοτυφλούν είτε αποπροσανατολίζουν τον κόσμο ως προς τα καυτά προβλήματα τής Εκπαίδευσης. Και μάλιστα όταν μιλάς όχι ως άτομο αλλά ως θεσμοθετημένος συλλογικός φορέας και όταν προτείνεις λύσεις, οι οποίες στηρίζονται σε έρευνες ειδικών, σε δουλειά φορέων που ασχολούνται με τα θέματα τής Εκπαίδευσης (όπως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) ή σε επίσημους εκπαιδευτικούς φορείς (ΔΟΕ, ΟΙΕΛΕ, ΠΟΣΔΕΠ κ.ά.) και – καθόλου λιγότερο- σε εκπαιδευτικούς τής μαχομένης Εκπαίδευσης.

Ετσι λ.χ. ενώ προτείνουμε τι πρέπει να γίνει για μια ουσιαστική αναβάθμιση ολόκληρου τού εκπαιδευτικού μας συστήματος, προβάλλεται ως κύριο θέμα αν θα ισχύσει η βάση τού 10 για μερικά ΤΕΙ και ελάχιστα Πανεπιστημιακά Τμήματα! Πρόκειται για ένα θέμα που λύνεται οριστικά με την αλλαγή στο περιεχόμενο και τον τρόπο εξέτασης για τα ΑΕΙ που προτείνει το Συμβούλιό μας στον Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία. Γιατί φυσικά τέτοιο πρόβλημα προκύπτει όταν με ίδιας δυσκολίας θέματα εξετάζεις τόσο τους υποψηφίους για τους ηλεκτρολόγους-μηχανολόγους τού Πολυτεχνείου όσο και κάποιων Τμημάτων των ΤΕΙ! Με διαφορετικής δυσκολίας θέματα οι ίδιοι υποψήφιοι για τα ΤΕΙ θα συγκέντρωναν βαθμολογία από 12 έως 15!

Φτάσαμε να θεωρούμε ως μοναδικό σχεδόν θέμα τής Εκπαίδευσής μας τον τρόπο πρόσβασης στα ΑΕΙ, αντίληψη η οποία έχει αδρανοποιήσει μια ολόκληρη βαθμίδα τής Εκπαίδευσης και έχει οδηγήσει όλους τους μαθητές στα Φροντιστήρια. Παραβλέπουμε ότι πηγή του κακού και κύριο θέμα είναι οι ενταγμένες στο Λύκειο εισαγωγικές εξετάσεις και η υποβάθμιση τού Λυκείου σε απλή θεραπαινίδα των ΑΕΙ.

Βλέπουμε ότι δεν πρέπει να κρίνεται το μέλλον ενός δεκαοχτάχρονου από μια τρίωρη εξέταση, αλλά προσπερνάμε ή και επικρίνουμε (και το κάνουν και εκπαιδευτικοί ερευνητές!) τον συνυπολογισμό τής επίδοσης τού μαθητή στα τρία χρόνια τού Λυκείου (με αντικειμενικούς τρόπους που μπορούν να βρεθούν), θεωρώντας- δεν το αντιλαμβάνονται;όλους συλλήβδην τους εκπαιδευτικούς αναξιόπιστα ή ανίκανα πρόσωπα να αξιολογήσουν τους μαθητές που τους έχουμε εμπιστευθεί ως γονείς και ως κοινωνία. Εμείς στον Εθνικό Διάλογο ως πρώτο και κύριο θέμα αναδιοργάνωσης τού εκπαιδευτικού μας συστήματος θέτουμε την ποιότητα, ενώ κάποιοι ανάγουν τα πάντα στο πώς θα μπαίνουν οι υποψήφιοι στα ΑΕΙ. Εστω κι αν μπαίνουν απαίδευτοι κατά βάθος και με κριτήρια που δεν ευνοούν όσους διαθέτουν κριτική ικανότητα ή πρωτότυπη, δημιουργική σκέψη.

Μερικοί κρίνουν και επικρίνουν κάθε προτεινόμενη αλλαγή χωρίς οι ίδιοι να προτείνουν λύσεις. Υιοθετούν σιωπηρά το καθεστώς που ισχύει σήμερα (κάποιους ανομολόγητα τους βολεύει!…), χωρίς να αισθάνονται ενοχές. Χωρίς να ανησυχούν και χωρίς να προσπαθούν να συμβάλουν με γόνιμη κριτική.

Αλλοι κολυμπούν σε ιδεολογήματα που στο όνομα ενός απόλυτου εκπαιδευτικού εξισωτισμού ακυρώνουν κάθε προσπάθεια για μείωση ή ελαχιστοποίηση των εκπαιδευτικών ανισοτήτων.

Αλλοι φορούν δονκιχωτικά την πανοπλία τού διώκτη των Φροντιστηρίων, χωρίς να κατανοούν ότι μόνο μια γενναία ποιοτική αναβάθμιση τού εκπαιδευτικού μας συστήματος, τού περιεχομένου, τής ύλης, τής διδασκαλίας και τού τρόπου των εξετάσεων, μαζί με ένα καλό σύστημα στήριξης των μαθητών μέσα στο σχολείο μπορούν να ελαχιστοποιήσουν ή και να εκμηδενίσουν τον ρόλο των Φροντιστηρίων.

Αλλοι λένε πού θα βρεθούν τα κονδύλια. Χρειάζονται περισσότερα χρήματα. Ναι, αλλά χωρίς να υπάρξει παράλληλα μια γενναία ποιοτική αλλαγή τού εκπαιδευτικού συστήματος, τα χρήματα θα πήγαιναν πάλι χαμένα.

Αλλοι, τέλος, υπεργενικεύοντας, μιλούν για απαθείς ή αδιάφορους εκπαιδευτικούς που δεν θα θελήσουν να στηρίξουν οποιαδήποτε ποιοτική αναβάθμιση. Απάντηση: Αν αυτός ο τόπος χρεοκόπησε σε δασκάλους, σε ανθρώπινο εκπαιδευτικό δυναμικό, τότε έχουμε χρεοκοπήσει ως χώρα, περισσότερο και από την κάθε μορφής οικονομική χρεοκοπία. Μήπως όμως αυτές οι υπερβολές και υπεργενικεύσεις εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες;

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Διαφωνίες, αλλά και συγκλίσεις για την Παιδεία Θ. Βερέμη και Γ. Μπαμπινιώτη

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Βερέμης Θάνος, Διάλογος, Μπαμπινιώτης Γιώργος, Παιδεία, Σπηλιωτόπουλος Αρης |

  • Δύο από τα κεντρικά πρόσωπα των τελευταίων εξελίξεων στον χώρο της Παιδείας τοποθετούνται στην «Κ» ενόψει του διαλόγου με αντικείμενο την αλλαγή του συστήματος εισαγωγής στα ΑΕΙ και την αναμόρφωση του λυκείου, αποτυπώνοντας διαφωνίες και συγκλίσεις. Ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, Θάνος Βερέμης, υποστηρίζει ότι τα μαθήματα του λυκείου πρέπει να μειωθούν αριθμητικά κατά το ήμισυ, αλλά να διδάσκονται εντατικότερα και σε βάθος, επισημαίνοντας ότι η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι η αρχή του προβλήματος…
  • Ο νέος πρόεδρος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Γιώργος Μπαμπινιώτης -οργάνου με επιτελικό ρόλο στον διάλογο- τονίζει την ανάγκη πλήρους απελευθέρωσης του λυκείου από τις πανελλαδικές εξετάσεις και ριζικής αναμόρφωσης του περιεχομένου σπουδών. Πάντως, και ο δύο πανεπιστημιακοί δάσκαλοι συμφωνούν ότι ο διάλογος πρέπει να περαιωθεί σε λογικό χρονικό διάστημα, ενώ παρεμβαίνοντας και στο ζήτημα της εφαρμογής του νόμου-πλαισίου στα ΑΕΙ, που θεσπίστηκε με την τελευταία μεταρρύθμιση, τονίζουν στην «Κ» την ανάγκη διορθωτικών κινήσεων, αφού σε πολλά σημεία ο νόμος αδρανεί.

Η εξαγγελία διαλόγου από «μηδενική βάση» αναστέλλει ουσιαστικά όσες μεταρρυθμίσεις είχαν ήδη δρομολογηθεί

Mε εμφανή σημάδια αγωνίας, και στόχο να «παγώσει» σε ευρύ χρονικό ορίζοντα τις πρόσφατες αντιδράσεις στον χώρο της εκπαίδευσης, η κυβέρνηση ουσιαστικά «αναστέλλει» τις όποιες μεταρρυθμίσεις είχαν δρομολογηθεί, στέλνοντας μήνυμα ατολμίας σε εκείνους τους κύκλους της εκπαίδευσης που επιζητούν την αδράνεια και τη διατήρηση κεκτημένων. Σε αυτή τη «λογική», μόνον τυχαία δεν ήταν η εξαγγελία διαλόγου για την αναμόρφωση του λυκείου και αλλαγών στο σύστημα πρόσβασης στα ΑΕΙ, από «μηδενική βάση». Η επιλογή αυτή χαρακτηρίζεται ακόμα και από στελέχη της κυβερνητικής παράταξης ως οπισθοδρόμηση από προηγούμενες επιλογές και κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Ενδεικτικά, η «απροθυμία» του νέου υπουργού Παιδείας κ. Αρη Σπηλιωτόπουλου να προσδώσει δυναμική στις μεταρρυθμίσεις αποτυπώνεται σε μία σειρά βασικών νομοθετημάτων, που ψηφίστηκαν μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από την Νέα Δημοκρατία το 2004.

— Ο κ. Σπηλιωτόπουλος ήδη παρέπεμψε στις ελληνικές καλένδες την εφαρμογή του νόμου για τα κολέγια που ψηφίστηκε πέρσι τον Αύγουστο. Και αυτό παρότι το θέμα είναι κρίσιμο αφού η Ελλάδα απειλείται με πρόστιμο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για μη εφαρμογή των σχετικών κοινοτικών Οδηγιών. Το ζήτημα των κολεγίων ανέκυψε το 1989 και από τότε εκκρεμεί καθώς καμιά κυβέρνηση δεν θέλησε να το αντιμετωπίσει ουσιαστικά, φοβούμενη το πολιτικό κόστος. Είναι εντονότατες οι αντιδράσεις από επαγγελματικές ενώσεις, πανεπιστήμια και ΤΕΙ στη χορήγηση επαγγελματικών δικαιωμάτων στους πτυχιούχους των κολεγίων.

— Ο κ. Σπηλιωτόπουλος παρέλαβε από τον κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη το χαρτοφυλάκιο του ΥΠΕΠΘ σε μία περίοδο κατά την οποία τα ΑΕΙ επιχειρούσαν να βρουν το βηματισμό τους με βάση το νέο νόμο πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Βελτιώσεις στο νόμο σαφώς χρειάζεται να γίνουν, όπως άλλωστε έγινε και με τον προηγούμενο νόμο-πλαίσιο του 1982. Ομως, είναι διαφορετικό το ζήτημα των όποιων διορθωτικών αλλαγών, οι οποίες μπορεί να υιοθετηθούν ύστερα από συνεννόηση ΑΕΙ – υπουργείου, και διαφορετικής βαρύτητας ζήτημα η έναρξη διαλόγου για αλλαγές στο νόμο υπό την επίβλεψη του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, που έχει θέση μείζονος γνωμοδοτικού οργάνου. Πάντως, στην παρούσα φάση πολλά ΑΕΙ βρίσκουν δικαιολογίες να μην εφαρμόζουν το νόμο.

— Αντιδράσεις πυροδοτεί και η απόφαση για έναρξη από μηδενική βάση του διαλόγου στο θέμα των αλλαγών της δομής του λυκείου και του συστήματος πρόσβασης στα ΑΕΙ. Ο διάλογος «από μηδενική βάση», που εξήγγειλε η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, κατεύνασε τις αντιδράσεις στα λύκεια, ενώ επιτρέπει τη διεξαγωγή μιας συζήτησης μακράς διαρκείας, χωρίς χρονοδιάγραμμα με μόνο στόχο να κερδηθεί χρόνος. Ο χειρισμός αυτός ακυρώνει στην ουσία τη βαρύτητα των όποιων προτάσεων για το σύστημα εισαγωγής.

Βολές υπήρξαν και για την επιλογή ο διάλογος να διεξαχθεί στο Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ), όπου ως πρόεδρος ορίσθηκε την προηγούμενη εβδομάδα ο πανεπιστημιακός κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης. Η επιλογή του κ. Μπαμπινιώτη θεωρήθηκε ιδανική, σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη που δυσανασχέτησαν από τις εξελίξεις, επειδή εξυπηρετεί εσωτερικές κυβερνητικές ισορροπίες. Ταυτόχρονα, η επιλογή του ΣΠΔΕ θεωρήθηκε ως υποβάθμιση του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, υπό την προεδρία του πανεπιστημιακού κ. Θάνου Βερέμη, το οποίο θεσμικά, ως γνωμοδοτικό όργανο, έχει την αρμοδιότητα της διατύπωσης μίας πρότασης-βάσης διαλόγου. Ηδη, άλλωστε, επιτροπή του ΕΣΥΠ έχει επεξεργαστεί μία πρόταση, η τελική μορφή της οποίας θα παρουσιαστεί τις προσεχείς ημέρες.

  • Διαφωνίες και συγκλίσεις

Η «Κ» ζήτησε τις απόψεις του προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας κ. Θάν. Βερέμη και του προέδρου του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Γ. Μπαμπινιώτη, οι οποίοι δηλώνουν επισήμως την πρόθεση για μεταξύ τους συνεργασία, όμως είναι γνωστοί και οι διαφορετικοί προσανατολισμοί τους στο θέμα του διαλόγου. Και οι δύο απάντησαν στις ίδιες ερωτήσεις, για τη στρατηγική που υπάρχει γύρω από τη στόχευση των μεταρρυθμίσεων.

1. Πού εκτιμάτε ότι πρέπει να επικεντρωθεί ο διάλογος για τις αλλαγές στο λύκειο και στο σύστημα πρόσβασης στα ΑΕΙ; Πότε πρέπει να ολοκληρωθεί;

2. Ολοι παραδέχονται ότι δεν πάσχει μόνο το λύκειο, πάσχει η υποχρεωτική εκπαίδευση, ξεκινώντας από το δημοτικό. Δεν είναι λάθος να εστιάζουμε κυρίως στο εξεταστικό σύστημα;

3. Ποια είναι τα προβλήματα, τα «μελανά σημεία» στην εφαρμογή του νόμου–πλαισίου για τα ΑΕΙ; Τι πρέπει να γίνει; Απαιτείται διάλογος και γι’ αυτό;

  • Θάνος Βερέμης

1 Ο διάλογος πρέπει να επικεντρωθεί διά του εξεταστικού και στην αναβάθμιση του λυκείου. Αναβάθμιση του λυκείου θεωρώ την επιστροφή των «φυγάδων» μαθητών στο λύκειο, οι οποίοι τώρα βρίσκονται στα φροντιστήρια. Αυτό θα γίνει με τη σύνδεση των υποχρεωτικών για όλους μαθημάτων του λυκείου με εκείνα που προορίζονται αποκλειστικά με την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ετσι θα εξασφαλισθεί η παρακολούθηση του λυκείου, που λανθάνει σήμερα. Τα μαθήματα θα πρέπει να μειωθούν αριθμητικά κατά το ήμισυ και λιγότερο, και να διδάσκονται εντατικότερα και εις βάθος. Θα αποφύγουμε έτσι τον παπαγαλισμό και τα «πασαλείμματα» γνώσεων. Ο διάλογος θα πρέπει να περαιωθεί ώς τις αρχές του καλοκαιριού. Πιστεύω ότι η συζήτηση πέραν αυτού του μεγάλου διαστήματος θα έχει χαρακτήρα επαναλήψεων.

2 Βεβαίως, η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι η αρχή του προβλήματος και θα πρέπει να αντιμετωπισθεί σύντομα σε ένα διάλογο ανάλογο με αυτόν για το λύκειο.

3 Δεν είναι τόσο «μελανά σημεία», όσο ατέλειες. Ο νόμος έχει αγκυλώσεις, π.χ. στον τρόπο σύνθεσης των εκλεκτορικών σωμάτων, στη διεκπεραίωση της διανομής των συγγραμμάτων και στον ρυθμό διαγραφής των «αιωνίων» φοιτητών. Το σωστό είναι να γίνει μία σωστή τήρηση από τα ΑΕΙ και μικρές διορθώσεις, με τη συνδρομή του υπ. Παιδείας, όπου αυτές χρειάζονται.

  • Γεώργιος Μπαμπινιώτης

1 Ο διάλογος πρέπει να εστιασθεί στην πλήρη απελευθέρωση του λυκείου από τις πανελλαδικές εξετάσεις, στην αναβάθμισή του ώστε να αποκτήσει το κύρος και τη βαρύτητα που είχε πάντοτε το λύκειο, και στην ουσιαστική και ριζική αναμόρφωση του περιεχομένου των σπουδών, ώστε να ξαναφέρει πίσω τους μαθητές που αυτή τη στιγμή φοιτούν στο φροντιστήριο αντί για το λύκειο. Δοθέντος ότι προς τιμήν του υπουργού Παιδείας Αρη Σπηλιωτόπουλου δεν έχει υπάρξει καμία χρονική δέσμευση για τη διάρκεια του διαλόγου, θα μείνουμε σε ένα λογικό χρονικό διάστημα που απαιτεί κάθε σοβαρός, ουσιαστικός και συμμετοχικός διάλογος.

2 Το να επικεντρώσουμε μόνο στο εξεταστικό σύστημα θα ήταν πράγματι λάθος. Το να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στην καίρια παιδευτική βαθμίδα του λυκείου που αφορά στις ηλικίες 15 έως 18 ετών, με καθοριστική τη διαμόρφωση του χαρακτήρα των μαθητών, του επαγγελματικού προσανατολισμού και της γενικότερης συγκρότησής του είναι και σωστό, και αναπόφευκτο. Το να κινηθεί κάποιος μαξιμαλιστικά περιλαμβάνοντας σ’ έναν πρώτο διάλογο ολόκληρη την εκπαίδευση, δηλαδή δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο, θα ήταν πέρα από τις απαιτήσεις του συγκεκριμένου διάλογου. Οπωσδήποτε είναι ένα μεγάλο ανοιχτό ζήτημα.

3 Απαιτείται διάλογος και γι’ αυτό το μείζον θέμα, ο οποίος πρέπει να αναληφθεί από άλλα όργανα και οπωσδήποτε μεταξύ πανεπιστημίων και πολιτικής ηγεσίας, με τη μεσολάβηση και του ΕΣΥΠ. Είναι φανερό από τη λειτουργία του νόμου ότι εμφανίζονται στην πράξη μεγάλα προβλήματα που πρέπει να οδηγήσουν σε επανεκτιμήσεις και παρεμβάσεις.

  • Του Αποστολου Λακασα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...