Μπαρτζινόπουλος Ερρίκος

Αλλες χώρες, άλλες λογικές

Posted on Νοέμβριος 3, 2010. Filed under: Μπαρτζινόπουλος Ερρίκος |

  • ΓΡΑΦΕΙ Ο ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΘΝΟΣ, 02/11/2010

Διαβάζω ότι οι πανεπιστημιακοί αντιδρούν στις κυβερνητικές προτάσεις για τη μεταρρύθμιση στην Παιδεία. Θεωρούν ότι, κοντά στ’ άλλα, καταργείται και η συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξαρτησία των ΑΕΙ, της οποίας αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι θεματοφύλακες και κανένας δεν επιτρέπεται να την παραβιάζει.

Ταυτόχρονα, όμως, διαβάζω και κάποια άλλα πράγματα για τους πανεπιστημιακούς, που μάλιστα συνδέονται άμεσα με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν (ή αξιοποιούν) την ανεξαρτησία αυτή. Μαθαίνω έτσι, και φυσικά όχι μόνο εγώ, ότι η διαχρονική πληγή της οικογενειοκρατίας αποτελεί ένα από τα κύρια γνωρίσματα της τριτοβάθμιας Παιδείας μας, μια και τα υπαγόμενα σ’ αυτήν ιδρύματα ήταν και παραμένουν χώροι επαγγελματικής αποκατάστασης γιων, θυγατέρων, γαμπρών, ανεψιών και γενικώς κάθε λογής συγγενών, εξ αγχιστείας ή εξ αίματος, των νυν ή και τέως καθηγητών και καθηγητριών.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα ΑΕΙ μας είναι αυτά που είναι και γιατί οι νέοι και οι νέες μας επιλέγουν να μείνουν στο εξωτερικό για να φτιάξουν εκεί τη ζωή τους παρά να γυρίσουν στην πατρίδα και να βρεθούν αντιμέτωποι με τα απροσπέλαστα εμπόδια που τους δημιουργεί η ευνοιοκρατία. Αν μη τι άλλο, ξέρουν ότι οι ξένοι θα τους κρίνουν με βάση τα προσόντα τους και τίποτα άλλο.

Γνωρίζω δύο νέα παιδιά που έχουν κάνει αυτήν ακριβώς την επιλογή. Πήγαν για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία, τα βρήκαν και προχωράνε μαζί στη ζωή και ταυτόχρονα βρήκαν κι ανοιχτό τον δρόμο στην ακαδημαϊκή καριέρα που επέλεξαν ν’ ακολουθήσουν. Αγνωστοι και ξένοι εν μέσω αγνώστων και ξένων. Αλλά όλα ήρθαν απλά. Μερικά e-mail με τα βιογραφικά τους, τα αντίστοιχα ραντεβού και μέχρι και περιθώρια επιλογής βρέθηκαν να έχουν. Αξιολογήθηκαν για τις γνώσεις και τα προσόντα τους και όχι για τις συγγενικές, τις φιλικές ή τις πολιτικές γνωριμίες τους.

Και ούτε και το γεγονός πως ήταν πολίτες άλλης χώρας στάθηκε εμπόδιο στην επαγγελματική τους ανέλιξη. Φαντάζεστε να ήταν ξένοι στην Ελλάδα και να διεκδικούσαν μια θέση σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή; Μέχρι και κραυγές για κινδύνους άλωσης του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα εκτοξεύονταν από κάποιες πλευρές. Γιατί, δυστυχώς, εδώ είναι Βαλκάνια και θέλουμε πολύ δρόμο για να γίνουμε πραγματικά Ευρώπη.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μεροληπτική σιγή

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Μπαρτζινόπουλος Ερρίκος |

Θυμάμαι προεκλογικά την ανάκριση τρίτου βαθμού στην οποία υποβάλλονταν από τους τηλε-αστέρες οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ για τις υποσχέσεις που αφειδώς σκόρπιζε το κόμμα τους. «Πόσα είναι για την άλφα παροχή και πόσα για τη βήτα κι από πού θα τα βρείτε;». Σωστές και επιβεβλημένες δημοσιογραφικές ερωτήσεις όταν είναι προφανές ότι υπάρχει το στοιχείο της υπερβολής.

Και πολύ σωστά είναι πιεστικές σήμερα οι ερωτήσεις για τα μέτρα που ενδέχεται ή θα υποχρεωθεί να πάρει η κυβέρνηση, αν το έλλειμμα εκτιναχθεί στο 15,5% ή πλησιάσει το 16%, αν και στο θέμα αυτό δεν μπορεί ν’ απαντήσει ο οιοσδήποτε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ή και μέλος της κυβέρνησης.

Ωστόσο, από το καλοκαίρι ο Σαμαράς και οι περί αυτόν πιπιλίζουν την καραμέλα της «άλλης λύσης», συνοδεύοντάς την και με την εξόφθαλμα γελοία δέσμευση για εξαφάνιση του ελλείμματος μέχρι και το τέλος του 2011. Και οι απορίες μου είναι δύο.

Η πρώτη: ποιος τηλε-αστέρας ή οικονομικός αναλυτής αφιέρωσε μερικά τηλεοπτικά λεπτά στην ανάλυση της «άλλης λύσης» του Σαμαρά ή έκανε δύο σχετικά πιεστικές ερωτήσεις σε βουλευτή ή στέλεχός του;

Και η δεύτερη: επειδή η απάντηση στην προηγούμενη ερώτηση είναι «κανένας», γιατί αυτή η ανοχή στην εξόφθαλμα ανεδαφική πρόταση που επισείει αλλά ποτέ δεν αναλύει ο πρόεδρος της ΝΔ;

Προσωπικά είμαι διατεθειμένος να δεχτώ οποιαδήποτε εξήγηση μου δοθεί, υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι στοιχειωδώς λογική. Αλλά μέχρι τότε στέκομαι στο μοναδικό συμπέρασμα στο οποίο τα γεγονότα με οδηγούν: η απραξία της τηλεοπτικής ενημέρωσης επιτρέπει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να πλασάρει το παραμύθι περί της ανύπαρκτης «άλλης λύσης», χωρίς τον αντίλογο εκείνο που θα τη γελοιοποιούσε μέσα σε διάστημα δεκαλέπτων.

Πριν από μερικές μέρες αναφέρθηκα στο σκέλος της «άλλης λύσης» που αφορά την τόνωση της οικοδομικής δραστηριότητας. Εγραψα τότε ότι με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία θα πρέπει, εκτός των άλλων, να πουληθούν πρώτα τα 150.000 απούλητα διαμερίσματα που υπάρχουν σ’ όλη τη χώρα.

Σε μία φιλική παρέα, το Σάββατο το βράδυ, ασχολούμενος με τα κτηματομεσιτικά μού υπέδειξε να προσθέσω και τα 50 με 70 χιλιάδες παλιά διαμερίσματα που προσφέρονται προς πώληση. Τίποτα άλλο.

ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΘΝΟΑ, 26/10/2010

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η βλακεία της απεργίας

Posted on Μαΐου 6, 2010. Filed under: Μπαρτζινόπουλος Ερρίκος, Uncategorized |

  • Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 06/05/2010

Επανειλημμένα και επί χρόνια έχω υποστηρίξει ότι σε πολλά έχουμε πάρει στραβό δρόμο οι δημοσιογράφοι, ότι έχουμε παρεξηγήσει τον ρόλο μας, τα δικαιώματά μας και τις υποχρεώσεις μας και ότι από φορείς ενημέρωσης και πληροφόρησης έχουμε καταντήσει, στις περισσότερες περιπτώσεις, δίαυλοι παραπληροφόρησης και φανατισμού. Δυστυχώς, έχουμε καταντήσει μέρος του προβλήματος και όσο ταχύτερα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο και για εμάς, αλλά κυρίως για τον τόπο.

Απόδειξη της επιπολαιότητας αλλά και της ανικανότητας με την οποία ενεργούμε είναι και η βλακώδης, απαράδεκτη και αντιδημοσιογραφική πρακτική της συμμετοχής σε απεργιακές κινητοποιήσεις, που ουσιαστικά αποτελεί ακύρωση του ρόλου μας και της αποστολής μας. Στις κρίσιμες για τη χώρα και τον λαό στιγμές, η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να διαδηλώνει. Είναι να πληροφορεί και να ενημερώνει. Δεν είναι μόνο να παρακολουθεί, αλλά και να καταγράφει. Κι αυτή είναι μία υποχρέωση που δυστυχώς την έχουμε ξεχάσει.

Είτε το θέλουμε είτε όχι δεν είμαστε μία συνηθισμένη κατηγορία εργαζομένων. Θεωρητικά ούτε ωράριο εργασίας έχουμε. Και κάποτε κυριολεκτικά δεν το είχαμε. Κι έτσι έπρεπε. Ημασταν τότε, στη δεκαετία του ‘60, ο μοναδικός τρόπος ενημέρωσης της κοινής γνώμης για τα σοβαρότερα ή και τα μικρότερης σημασίας γεγονότα της καθημερινότητας. Γι’ αυτό και η δημοσιογραφία -με τις όποιες αδυναμίες της και τότε- χαρακτηριζόταν δικαιολογημένα, και όχι κατ’ ευφημισμόν, «λειτούργημα».

Σήμερα τα πράγματα είναι δυστυχώς διαφορετικά. Ασύγκριτα καλύτερες συνθήκες εργασίας και αυξημένες αμοιβές, αλλά αδυναμία ή αδιαφορία συνειδητοποίησης του ρόλου και της αποστολής του δημοσιογράφου. Κάποτε οι δημοσιογράφοι απλώς ενημερώναμε και κάποιοι, οι κορυφαίοι μας, σχολίαζαν. Σήμερα καταντήσαμε «παράγοντες» της δημόσιας, της κοινωνικής, ακόμη και της οικονομικής ζωής, αποκτήσαμε μία κάστα προνομιούχων που υποδύονται ότι όλα τα ξέρουν και, ουσιαστικά, όλα τα «σφάζουν» προς χάριν της τηλεθέασης, αλλά καταντήσαμε να ξεχάσουμε ποιος είναι ο ρόλος μας, ποιες οι υποχρεώσεις μας και με ποιον τρόπο οφείλουμε να τις υπηρετούμε.

Εύχομαι κάποτε οι δημοσιογράφοι να καταλάβουμε και πάλι πως η θέση μας είναι στις επάλξεις της ενημέρωσης. Επιλογή μας είναι να την υπηρετούμε. Ας το κάνουμε τουλάχιστον σωστά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το άλλο μήνυμα της κάλπης

Posted on Οκτώβριος 28, 2009. Filed under: Μπαρτζινόπουλος Ερρίκος |

Δεν διατηρώ δυστυχώς αρχείο κι έτσι δεν μπορώ να παραθέσω με ακρίβεια τα όσα γράφονταν και λέγονταν τότε που ο Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να καθιερώσει τη συμμετοχή των μελών, των οπαδών και των φιλικά προσκείμενων στη διαδικασία εκλογής της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Αλλά νομίζω ότι όλοι θα θυμάστε ότι τα περισσότερα ήταν από απαξιωτικά μέχρι ειρωνικά. Ποιος φανταζόταν ότι η ενέργεια εκείνη θ αποδεικνυόταν μια πραγματική επανάσταση στα κομματικά πράγματα του τόπου και ότι μερικά χρόνια μετά θα έσπευδε και η Νέα Δημοκρατία να την αντιγράψει ως μοναδικό τρόπο ανάδειξης μιας ισχυρής και αδιαμφισβήτητης ηγεσίας;

Βέβαια, δεν φαίνεται πιθανό να φτάσουν τελικά στην εφαρμογή του μοντέλου που υιοθέτησε το ΠΑΣΟΚ, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα είχε γίνει αν η τελευταία πρόταση Αβραμόπουλου είχε τεθεί νωρίτερα. Ισως και να είχε υιοθετηθεί. Ολα είναι πιθανά. Αλλωστε, αν δεν έγινε τώρα, τίποτα δεν αποκλείεται να γίνει σε μια μελλοντική εκλογή. Δεν θα λείψουν οι ευκαιρίες.

Ωστόσο, εκείνο που δεν φαίνεται να τους προβληματίζει στη Νέα Δημοκρατία είναι ότι αυτού του είδους οι διαδικασίες δεν έχουν μόνο το αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα της ανάδειξης ηγεσίας με αυξημένο κύρος, αλλά αποτελούν και ένα μέτρο σύγκρισης στην περίπτωση που η πρακτική χρησιμοποιείται και από άλλα κόμματα, αφού, θέλοντας και μη, και συγκρίσεις θα γίνουν και συμπεράσματα θα επιχειρηθεί να εξαχθούν.

Για παράδειγμα, ασφαλώς και έχει σημασία να είναι πολλοί αυτοί που θα εκλέξουν τον νέο αρχηγό, αλλά σημασία θα έχει και πόσοι θα είναι αυτοί. Εκατό χιλιάδες, διακόσιες χιλιάδες, περισσότεροι, λιγότεροι; Οσοι και να είναι, θα βρεθούν κάποιοι που θα τους συγκρίνουν με τον αριθμό εκείνων που πήραν μέρος στη διαδικασία ανάδειξης του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, όταν υποψήφιοι ήταν ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος και ο Σκανδαλίδης.

Μοιραίες είναι αυτές οι συγκρίσεις. Και για πολλούς είναι και ενδεικτικές της απήχησης των κομματικών σχηματισμών στην κοινωνία. Θα είναι κι αυτό ένα αποτέλεσμα που θα βγάλουν οι νεοδημοκρατικές κάλπες όταν θ ανοίξουν.

  • Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 27/10/009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ποτέ μη λες ποτέ

Posted on Οκτώβριος 7, 2009. Filed under: Μπαρτζινόπουλος Ερρίκος |

Καλά λένε πως «ποτέ μην πεις ποτέ». Σοφή κουβέντα. Αν και μόλις προχθές το βράδυ το κατάλαβα. Βλέπετε, ως τότε πίστευα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να γράψω καλή κουβέντα για τον Κ. Καραμανλή. Τα γεγονότα, όμως, με διαψεύδουν.

Το σενάριο που οι περισσότεροι πρόβαλαν ως πιθανότερο στην περίπτωση μιας βαριάς ήττας ήταν πως θα έσπευδε να παραιτηθεί, ακολουθώντας την τακτική του θείου του. Θα τους ανακοίνωνε ότι εγκαταλείπει την ηγεσία της παράταξης κι ας φρόντιζαν μόνοι τους για τη συνέχεια. Μέχρι και για οικογενειακή μετάβαση στο εξωτερικό, αλλά και για αναζήτηση μεταβατικού πρωθυπουργού, μιλούσαν τα σχετικά σενάρια.

Αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν έτσι. Μπορεί την παραίτηση να μην την απέφυγε ο Καραμανλής, αλλά το κόμμα δεν το εγκατέλειψε στην τύχη του. Αντίθετα φρόντισε όσο περισσότερο και όσο καλύτερα μπορούσε να προστατεύσει την ενότητά του και να διασφαλίσει την ομαλή εκλογή του διαδόχου του. Για να το πούμε με δυο λόγια: ενήργησε υποδειγματικά.

Φυσικά δεν θα είναι εύκολα για την παράταξη της Δεξιάς τα όσα θ ακολουθήσουν. Μπορεί να υπάρχει φαβορί για την κατάληψη της αρχηγικής καρέκλας, αλλά υπάρχουν και αντιπαλότητες που δεν κρύβονται. Η χθεσινή επίθεση του Λιάπη δεν είχε μοναδικό στόχο τον Σουφλιά, αλλά και τη φερόμενη ως επικρατέστερη για τη διαδοχή, την Μπακογιάννη. Πιστεύετε ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια και κλιμάκωση των επιθέσεων του Λιάπη ή και άλλων, όταν μάλιστα οι άλλοι δύο υποψήφιοι ήταν από εκείνους που τάχθηκαν εναντίον της απόφασης να γίνουν τώρα οι εκλογές;

Με δεδομένα όλα αυτά είναι περισσότερο από βέβαιο ότι η παρουσία του Κ. Καραμανλή ως εγγύηση της διαδικασίας για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του κόμματος δεν θα είναι απλώς χρήσιμη για τη Νέα Δημοκρατία. Δεν αποκλείεται ν αποδειχθεί και σωτήρια, μια και απόφασή του, όπως δήλωσε, είναι να παραμείνει ως απλός βουλευτής στη νέα Βουλή και να στηρίξει τη νέα ηγεσία, όποια κι αν είναι.

Δεν νομίζετε ότι το μισό ενδιαφέρον να είχε δείξει ως πρωθυπουργός για τη χώρα απ αυτό που έδειξε ως αρχηγός για το κόμμα του, ίσως, να μην είχε φτάσει σε μια τόσο ατιμωτική ήττα;

  • Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 06/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...