Νέα Δημοκρατία

Πώς η Ν.Δ. αρνείται την Ευρώπη

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Νέα Δημοκρατία, Παπαδημητρίου Μπάμπης |

  • Του Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Δεν γνωρίζω τι μπορεί να συζητήσει ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με τους ανθρώπους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, συμμαχία που συνενώνει τα συντηρητικά κόμματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ισως τίποτε, κοινού ενδιαφέροντος, πλέον. Ο Αντώνης Σαμαράς δείχνει αποφασισμένος να οδηγήσει, χωρίς περιστροφές, το κόμμα που έβαλε τη χώρα στην Ενωμένη Ευρώπη, υπό την καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μακριά από τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες και, τελικά, μακριά από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, ίσως και χωρίς κανέναν σχεδιασμό, οι δρόμοι της Νέας Δημοκρατίας χωρίζουν από τον δρόμο στον οποίο οφείλει να κρατηθεί η χώρα. Τελικά, αν ο Γιώργος Παπανδρέου κατηγορείται πως «επίτηδες» οδήγησε τα πράγματα στο αδιέξοδο πληρωμών του Απριλίου, ο Αντώνης Σαμαράς θα κατηγορηθεί ότι «επίτηδες» ταυτίζεται με τους κομμουνιστές, τον Τσίπρα και το… νεοσυντηρητικό Κάμερον!

Η διαφορά όμως παραμένει κολοσσιαία. Ο πρωθυπουργός παραμένει συνομιλητής των Ευρωπαίων, όσο φουρκισμένοι και αν είναι με την Ελλάδα, όσο και αν, ενδόμυχα, αμφιβάλλουν κατά πόσον η «ομάδα Παπανδρέου» τα καταφέρνει καλύτερα από όσο (δεν) τα κατάφερνε η «ομάδα Καραμανλή». Αντιθέτως, παρά τη συντηρητική πλειοψηφία που κυβερνά τις τύχες της Ευρώπης και η οποία μάλιστα ενισχύεται, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας επιμένει να διαφοροποιείται με τρόπο προσβλητικό στους πολίτες των κρατών που μας δίνουν τα ανά τρίμηνο δάνεια με τα οποία συντηρείται το κράτος «μας».

Μόλις αυτήν την εβδομάδα, οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας απείχαν (πρακτικώς καταψήφισαν) από την έκθεση της Ειδικής Επιτροπής για τη Χρηματοπιστωτική, Οικονομική και Κοινωνική Κρίση στην Ευρωβουλή. Βεβαίως ο λόγος δεν ήταν ότι εισηγήτρια ήταν μια ευρωβουλευτής των Σοσιαλιστών, η κ. Περβάνς Μπερές! Ούτε ότι η έκθεση απηχεί τη σύνθεση, δηλαδή τις κοινές πεποιθήσεις, μεταξύ των δύο μεγάλων πολιτικών ομάδων της Ευρώπης. Σύμφωνα με ανακοίνωση της κ. Μαριέτας Γιαννάκου, η αποχή αποδεικνύει ότι η Ν.Δ. «δεν ακολουθεί άκριτα τις επιλογές της πλειοψηφίας» (sic!). Προσθέτει μάλιστα ότι έγιναν «χιλιάδες τροπολογίες» και ο «συμβιβασμός χαρακτηρίζεται από ασάφειες». Λησμονεί ότι το Κοινοβούλιο ήθελε οπωσδήποτε αυτή την ιστορική σύμπνοια απέναντι στην κρίση. Προσθέτει τέλος ότι οι ίδιοι πάντοτε ευρωβουλευτές υπερηφάνως δεν συμφώνησαν με όσα προβλέπονται στην Εκθεση σχετικά με την «επιβολή αυστηρών και πιθανώς αυτόματων κυρώσεων σε κράτη που δεν ανταποκρίνονται πλήρως στους στόχους του Συμφώνου Σταθερότητας». Και στην Ελλάδα, δηλαδή! Αναρωτιέμαι, θα φιλοτιμηθεί κάποιος από το στενό περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού να κάνει μια κάποια δήλωση για να μην οδηγηθούμε στην αντίληψη ότι η «αιδήμων σιωπή» μπορεί να ερμηνευθεί ως «σιωπηρή συμφωνία» ή, accord tacite, στη διπλωματική, την οποία μπορεί περαιτέρω να μεταφράσει ο κ. Πέτρος Μολυβιάτης προς τον Κώστα Καραμανλή.

Στην άλλη άκρη των όμορφων αυτών «εθνοκεντρικών εξελίξεων», που συνεχίζουν την «υπερήφανη» παράδοση της εποχής των ράσων και του νέου μακεδονικού αγώνα, στην οποία κυρίως παραμένει πιστός ο σημερινός αρχηγός της (αν) αξιωματικής αντιπολιτεύσεως (;), με αυστηρότατο κοινό ανακοινωθέν, που συντάχθηκε στο όμορφο θέρετρο της γαλλικής Ντοβίλ, τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου, Γαλλία και Γερμανία «συμφώνησαν πως η οικονομική διακυβέρνηση (της Ε.Ε.) χρειάζεται να ενισχυθεί». Ζητούν μάλιστα να γίνουν οι απαραίτητες αναθεωρήσεις των κοινοτικών συνθηκών «συντόμως και πάντως πριν από το 2013». Σαν να λέμε, ξεκινώντας αύριο το πρωί!

Στο κέντρο των γαλλο-γερμανικών προτάσεων βρίσκεται αυτό ακριβώς που «υπερηφάνως» απέρριψαν οι 7 υπερήφανοι της Νέας Δημοκρατίας, αφού ο διαγραφείς Θοδωρής Σκυλακάκης, απολαμβάνοντας την ανεξαρτησία που του χάρισε με τη διαγραφή του ο κ. Σαμαράς, τοποθετήθηκε υπερθεματίζοντας και υπερψηφίζοντας. Συγκεκριμένα, ο γνώριμος ευρωπαϊκός άξονας ζητεί: «Σε περίπτωση σοβαρής παραβίασης των βασικών αρχών της ΟΝΕ να αναστέλλονται τα δικαιώματα ψήφου του εν λόγω κράτους-μέλους»! Θα βγάλουν έτσι από τον κόπο τους ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας…

Η ύστατη αυτή ποινή προτείνεται να αποτελεί την εξειδίκευση μιας άλλης διπλής σειράς μέτρων αντιμετώπισης εκείνων που αδιαφορούν ως προς την τήρηση της εθνικής τους δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το νέο ποινολόγιο θα διαθέτει προληπτικές και διορθωτικές αποφάσεις. Προφανώς όλα τούτα δεν θα μοιάζουν σε τίποτε με όσα γέμιζαν τις παραγράφους του περίφημου άρθρου 104 του ισχύοντος αλλά κατακουρελιασμένου Συμφώνου Σταθερότητας.

Η πραγματική και πραγματικά νέα τιμωρία είναι ότι μια διευρυμένη πλειοψηφία κρατών θα μπορεί μέσα σε έξι μήνες από τη διαπίστωση του προβλήματος να ανακοινώσει τις διορθωτικές ποινές. Σκεφτείτε ότι, στην περίπτωση της Ελλάδας, επί περίπου τρία έτη η Αθήνα «κορόϊδευε» τις Βρυξέλλες και τανάπαλιν και θα κατανοήσετε πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει παρόμοια υπέρβαση.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα «σχέδια σωτηρίας» από ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.

Posted on Ιουλίου 6, 2010. Filed under: Ζούλας Στάμος, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ |

Επιτέλους! Τα δύο μεγάλα κόμματα ανακοίνωσαν κάτι το επιβεβλημένο και αυτονόητο. Θα μας πουν πώς και πότε προβλέπουν να απαλλαγεί η χώρα από τη στυγνή κηδεμονία της τρόικας. Ο κ. Σαμαράς θα αναγγείλει το σχέδιο – χρονοδιάγραμμα της Ν. Δ. στις 7 Ιουλίου και η κυβέρνηση, κατά δήλωση του κ. Βενιζέλου, πιθανότατα με την ομιλία του πρωθυπουργού τον Οκτώβριο στη ΔΕΘ. Οπως είχε επισημανθεί, η σχετική «παράλειψη» των δύο κομμάτων ήταν απαράδεκτη. Διότι το μεν ΠΑΣΟΚ δείχνει να έχει εκχωρήσει πλήρως και επ’ αόριστον τη διακυβέρνηση της χώρας στους επιτηρητές της τρόικας, η δε Ν. Δ. περιορίζεται στη διεκτραγώδηση της καταστάσεως, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί από το «ειδεχθές» Μνημόνιο. Με τα δεδομένα αυτά, η υποχρέωση των δύο κομμάτων να εξαγγείλουν ένα σχέδιο ανακτήσεως των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων ήταν επιτακτική. Πρώτον, γιατί είναι διαχρονικώς και ισομερώς συνυπεύθυνα για την ελληνική κατάντια. Δεύτερον -και κυριότερο-, διότι όφειλαν να αντιμετωπίσουν τη σημερινή αποκαρδίωση και απελπισία του ελληνικού λαού με την προοπτική κάποιας ελπίδας.

Ουδείς μπορεί να ισχυρισθεί πως τα υπό αναγγελία σχέδια θα τηρηθούν χρονικά και ότι θα αποβούν σωτήρια. Ομως, εκτός της αναγκαίας προοπτικής, είναι βέβαιον ότι θα αποτελέσουν μια δημόσια δέσμευση των κομμάτων, που θα προδιαγράψει και την πολιτική τους πορεία, βάσει της οποίας θα κριθούν στις επόμενες εκλογές. Τούτο είναι σημαντικότατο για το ΠΑΣΟΚ, αφού η κυβερνητική του θητεία λήγει σχεδόν ταυτόχρονα με την τριετή ισχύ του μνημονίου. Κρισιμότατο είναι όμως και για τη Ν. Δ. Διότι η αξιοπιστία της θα δοκιμασθεί συγκριτικά· με την εκτέλεση του σχεδίου του ΠΑΣΟΚ και τη ρεαλιστικότητα των δικών της προτάσεων.

Υπάρχει όμως μια βασική προϋπόθεση, προκειμένου τα δύο σχέδια να έχουν κάποια -στοιχειώδη έστω- επίδραση στο καταρρακωμένο λαϊκό φρόνημα. Πρέπει να είναι απηλλαγμένα κάθε κομματικής δουλείας και σκοπιμότητος. Θα είναι κωμικά, καταγέλαστα, αλλά και εξοργιστικά, αν βασίζονται στο «περιεχόμενο» της σημερινής αντιπαραθέσεως των δύο κομμάτων. Οτι, δηλαδή, η χώρα έφθασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας εξ αιτίας της κυβερνητικής 5ετίας της Ν. Δ. ή λόγω του «ολέθριου» πρώτου 5μήνου της σημερινής κυβερνήσεως. Οφείλουν πρωτίστως να αποδεχθούν αυτό που τους καταλογίζει η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών και η άρνηση του οποίου συνιστά το βασικό αίτιο της ταυτόσημης ανυποληψίας τους. Να απεξαρτηθούν αμοιβαίως από το κομματικό τους παρελθόν, να διακηρύξουν τη διαχρονική συνυπαιτιότητά τους και να αναλάβουν αποκλειστικά την ευθύνη για την από τούδε πολιτική τους πορεία και το μέλλον της χώρας.

Οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα να κάνουν την υπέρβαση αυτή. Τους παρέχεται η ευκαιρία να το πράξουν τώρα, με την εκπόνηση και την εξαγγελία των σχεδίων τους για την αποτίναξη του καθεστώτος δεσποτείας της χώρας από την τρόικα, το οποίο προκάλεσαν κατά την τελευταία 30ετία τα κόμματα εξουσίας, υποτάσσοντας την ελληνική οικονομία στις ορέξεις των απανταχού κερδοσκόπων και στο έλεος επίβουλων «προστατών». Πιθανότατα, λοιπόν, η ευκαιρία αυτή των δύο πολιτικών αρχηγών είναι και η τελευταία. Διότι είναι βέβαιον πως η αδυναμία τους να αρθούν στο σημερινό ύψος των περιστάσεων θα καλυφθεί από άλλα πρόσωπα, που υπάρχουν ή θα αναδειχθούν στα δύο κόμματα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο ορισμός του Λένιν

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία |

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Ο Βλαδίμηρος Ιλιτς Ουλιάνοφ, γνωστότερος με το ψευδώνυμο Λένιν, ήδη από τις αρχές του περασμένου αιώνα ξόδεψε άφθονη φαιά ουσία, ενέργεια και ρητορεία για να απαντήσει στο ερώτημα ποιος είναι «κομμουνιστής», ποιος θεωρείται από τους άλλους «κομμουνιστής». Τελικά, κατέληξε σε μια απάντηση που στην απλοϊκότητα, την πρακτικότητα και την πονηριά μοιάζει με το «αυγό του Κολόμβου»: «Κομμουνιστής είναι το μέλος του κομμουνιστικού κόμματος». Αυτή η απλοϊκή και σχεδόν ταυτολογική απάντηση επαναλαμβάνεται αναλλοίωτη σε όλες τις εκδόσεις της «Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας», τον εγκυρότερο ερμηνευτή της σοβιετικής θεολογίας.

Επί δεκαετίες πίστευα ότι ο ορισμός αυτός ήταν περιττή ταυτολογία, σα να λες «ύδωρ είναι το ύδωρ της θαλάσσης». Χρειάσθηκε να έρθουν χρόνια διαφορετικά για να καταλάβω την αξία (την πολιτική αξία) του απλοϊκού ορισμού. Και χρειάσθηκε να ανακύψει το ερώτημα (θεμελιώδες, κατά τη γνώμη μου): «ποιοι θα εκλέξουν τον νέο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας» για να ξαναθυμηθώ τον ορισμό του Λένιν.

Στα νιάτα μου πίστευα ότι κομμουνιστής είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με πολλές αναφορές σε ηθικές, πνευματικές και κοινωνικές αξίες, οι οποίες τελικά τον προσδιορίζουν. Υποθέτω ότι αυτές τις αξίες τις σκεφτόταν και ο Λένιν γιατί στο συνολικό του έργο αναφέρεται σε αυτές. Αλλά όταν επρόκειτο να δώσει την πολιτική έννοια του κομμουνιστή περιορίσθηκε αποκλειστικά στη σχέση του με το κόμμα, χωρίς να αναφέρεται καν στις πεποιθήσεις και στα πιστεύω του κομμουνιστή, του αρκούσε ότι είναι μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Είναι φανερό ότι η προσοχή του απορροφιέται από μια πραγματικά νέα τότε πραγματικότητα, το οργανωμένο κόμμα. Το ήθελε μάλιστα επαναστατικό, πρωτοποριακό και προλεταριακό, όταν το προλεταριάτο αντιπροσώπευε μόλις το 4% του ρωσικού λαού. Στην αντίληψη του Λένιν το κόμμα είναι εξ ορισμού μειοψηφική «οργάνωση αφοσιωμένων εκλεκτών» και εχλεύαζε απροκάλυπτα ως ψεύτικα και υποκριτικά τα «δημοκρατικά ανοίγματα στον λαό».

Οι αντιλήψεις αυτές του Λένιν για το κόμμα και το μέλος δέχθηκαν σφοδρή κριτική. Το βέβαιο όμως είναι ότι μετά το 1974 τα λεγόμενα «αστικά» κόμματα στην Ελλάδα όταν αποφάσισαν να οργανωθούν, οργανώθηκαν κατά το πρότυπο των κομμουνιστικών κομμάτων. Τα αντέγραψαν, ακόμη και στα πιο αμφιλεγόμενα σημεία, όπως είναι ο «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός». Δεν μπόρεσαν, δυστυχώς, να ανακαλύψουν τίποτα περισσότερο από τη δομή που τα κομμουνιστικά κόμματα εφάρμοζαν 70 χρόνια πριν.

Ετσι, η Ν. Δ. συγκαλούσε αντιπροσωπευτικά συνέδρια που καθόριζαν την πολιτική και εξέλεγαν τον «αρχηγό», εξέλεγαν Κεντρική Επιτροπή, περιφερειακές και κλαδικές οργανώσεις και διέθετε μέλη. Ολες οι διαδικασίες ξεκινούσαν από τα μέλη. Αυτά αποτελούν τη βάση. Το λεγόμενο «άνοιγμα στον λαό» είναι στην ουσία η ταύτιση του μέλους με τον «φίλο», τον «οπαδό» (συχνότατα περιστασιακά) και τελικά με τον ψηφοφόρο. Δεν είναι της ώρας να αναλύσουμε τη μάλλον τραγελαφική ταύτιση διαφορετικών ρόλων και λειτουργιών (μάλλον εκ του πονηρού κατά τη γνώμη μου). Μπορούμε όμως να αναρωτηθούμε κατά πόσο ανταποκρίνεται στο αίτημα «για περισσότερη δημοκρατία». Φοβάμαι ότι θα συνέβαινε το εντελώς αντίστροφο: Η διάλυση και η διάχυση μιας έστω ατελούς δημοκρατικής διαδικασίας θα κατέληγε σε αποχαλίνωση των μηχανισμών και του λαϊκισμού και στη διάλυση και τον κατακερματισμό του ίδιου του κόμματος.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία |

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Το χειρότερο για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι τα μεγάλα και τα μικρά σκάνδαλα που σημάδεψαν την εξαετή διακυβέρνησή της. Δεν είναι οι απίστευτες σπατάλες, σε επιτροπές, επιτροπούλες, ρουσφέτια, προσλήψεις, τα σταζ, τα «παραστάζ», η οικογενειακή διαμονή υπουργών στο «Four Seasons» των Παρισίων, ο λογαριασμός ύψους 107.000 ευρώ τον μήνα σε ένα τηλέφωνο ενός υπουργού! Ολα αυτά τα χωνέψαμε ως πολίτες και τώρα ως φορολογούμενοι καλούμαστε να πληρώσουμε διπλάσιο χρέος, από εκείνο που παρέλαβε η σεμνή και ταπεινή διακυβέρνηση. Το χειρότερο, όμως, για τη Νέα Δημοκρατία είναι πως ό,τι και να ακουστεί πλέον για τα στελέχη της δεν προξενεί σε κανέναν, καμιά εντύπωση. Απαντες απλώς σηκώνουν τους ώμους και απαντούν: «Ε, καλά! Τι περίμενες, από αυτούς;»

Την Κυριακή η εφημερίδα «Real News» δημοσίευσε με φωτογραφίες ένα απίστευτο θέμα. Στο ιστορικό κτίριο της Βουλής, ο τέως πρόεδρός της, κ. Δημήτρης Σιούφας, τοιχογράφησε τον εαυτό του και την κόρη του! Σύμφωνα με την εφημερίδα, η τοιχογραφία ολοκληρώθηκε λίγες μέρες πριν από την προκήρυξη των εκλογών. Εγινε σε ένα χώρο ο οποίος βρίσκεται στην πλευρά της εισόδου επί της Βασιλίσσης Σοφίας, εκεί όπου οι υπάλληλοι της Βουλής υποδέχονται τους μαθητές. Στους τοίχους κόλλησαν απ’ άκρου εις άκρον τεράστιες φωτογραφίες, στις οποίες απεικονίζεται ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και η κόρη του, η οποία μάλιστα εργάζεται –που αλλού;– στο «Ιδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία».

Σημείωση: η εφημερίδα αποκαλύπτει ότι η κόρη του πρώην προέδρου σπούδασε σε «ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Αθήνας», προσελήφθη στο γραφείο του κ. Σιούφα ως υπάλληλος Κλάδου ΔΕ (Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) και δεν έφτασε απλώς να δουλεύει στο «Ιδρυμα της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία», αλλά προοριζόταν και για την αιωνιότητα. Είναι προφανές ότι και στο «Ιδρυμα της Βουλής» απεχθάνονται τα βιογραφικά. Μάλλον επειδή θα υπήρχε σοβαρή χρονοτριβή στη στελέχωση και δεν θα… παραγόταν το απαιτούμενο έργο. Επί τη ευκαιρία: μήπως ο κατά τ’ άλλα λαλίστατος νέος πρόεδρός της μπορεί να μας πει τι έγινε με το διακομματικό όργιο διορισμών στη Βουλή προεκλογικά, που δημοσίευσε η «Καθημερινή» (21.9.2009); Το ήλεγξε; Εβγαλε κάποιο συμπέρασμα; Ή μήπως το κράτος έχει συνέχεια μόνο στο κουκούλωμα; Κλείνει η παρένθεση…

Το βασικό πρόβλημα της Ν.Δ., λοιπόν, είναι ότι οι πολίτες θα δηλώσουν πως τίποτε πλέον δεν τους εκπλήσσει από τα έργα και τις ημέρες των στελεχών της προηγούμενης διακυβέρνησης. Αυτή η απαξία, που τελικά οδήγησε και σε εκλογική κατάρρευση της Ν.Δ., πρέπει να γεννήθηκε τον Μάιο του 2009. Τότε, με απόφαση του τέως πρωθυπουργού, έκλεισε νύχτα η Βουλή, ενώ εκκρεμούσαν πολλές υποθέσεις που έπρεπε να ελέγξει η Ολομέλεια. Τότε, πολλοί έκλεισαν την πόρτα πίσω τους· ένιωσαν ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όχι μόνο παράγει σκάνδαλα, αλλά δεν τηρεί καν τα προσχήματα. Γι’ αυτό δεν τους εκπλήσσει τίποτε πλέον. Σε κάθε νέα αποκάλυψη, η απάντηση είναι: «Ε, καλά, τι περίμενες από αυτούς;» Και δυστυχώς για τη Ν.Δ., όταν λένε «αυτούς», εννοούν όλους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο δημόσιος λόγος και η «νομιμοποιητική βάση» του λαϊκισμού

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Προ μερικών μηνών έγραψα σε τούτη τη στήλη ένα σημείωμα, όπου περιέγραφα τις θέσεις στελέχους της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης για την οικονομία. Βασιζόμενος στις κατά καιρούς δημόσιες δηλώσεις του, υποστήριζα ότι το πρόσωπο αυτό (του οποίου την ταυτότητα δεν υπάρχει λόγος να αποκαλύψω…) είναι ακραιφνής οπαδός μιας παρωχημένης πλέον εκδοχής του κρατισμού, που παρέπεμπε στις αρχές της ελληνικής δεκαετίας του 1980.

Την επομένη κιόλας δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από το περί ου ο λόγος πρόσωπο, με το οποίο ώς τότε δεν είχα μιλήσει ποτέ. Εντυπωσιάστηκα, ομολογουμένως, από την ευγένεια της προσέγγισης και την αστική ευπρέπεια των τρόπων του, αλλά στη διάρκεια της συνδιάλεξής μας δεν άργησα να καταλάβω σε τι αποσκοπούσε η «επίθεση γοητείας»: «Ξέρετε», μου είπε, «δεν είμαι καθόλου οπαδός του κρατισμού και με αδικείτε όταν με περιγράφετε με τέτοιους όρους». Συνέχισε, εξηγώντας μου ότι, στην πραγματικότητα, αποστρέφεται (αυτό ακριβώς ήταν το ρήμα που χρησιμοποίησε) τον κρατισμό στην οικονομία, καθώς γνωρίζει πολύ καλά τις επιπτώσεις του, λόγω της μακράς ενασχόλησής του με τα θέματα αυτά. «Το δέχομαι, εφόσον το ακούω από εσάς», διέκοψα εγώ, «και σας υπόσχομαι ότι αύριο κιόλας θα επανορθώσω. Θα γράψω ότι μου τηλεφωνήσατε προκειμένου να με βεβαιώσετε ότι αποστρέφεστε τον κρατισμό, ότι…». Δεν πρόλαβα να αποσώσω τη φράση μου και από την άλλη πλευρά υψώθηκε κραυγή αγωνίας: «Οχι! Μην το κάνετε αυτό!.. Αλλά, όποτε θέλετε, ευχαρίστως να συναντηθούμε για να σας εξηγήσω τις θέσεις μου».

Φυσικά, ούτε έγραψα τίποτε ούτε και επεδίωξα τη συνάντηση. Διότι οι απόψεις που εκφράζουν οι πολιτικοί κατ’ ιδίαν δεν είναι δυνατόν να έχουν την παραμικρή αξία, όταν βρίσκονται στον αντίποδα εκείνων που διατυπώνουν δημοσίως. Το μόνο που μετράει στην πολιτική είναι ο δημόσιος λόγος -τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις…

Γιατί όμως θυμήθηκα τώρα το περιστατικό και κάθομαι και το γράφω; Επειδή χθες κόντεψα να σπάσω την τηλεόρασή μου, όταν άκουσα την υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας κυρία Λούκα Κατσέλη να δηλώνει -με ύφος επιτηδευμένης αθωότητας- ότι αδυνατεί να κατανοήσει τη «νομιμοποιητική βάση» της απόφασης των λιμενεργατών να προχωρήσουν σε νέα απεργία. Κάποιος πρέπει να θυμίσει στην κυρία υπουργό τις δικές της, παλαιότερες δηλώσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας του ΟΛΠ με την Cosco, οι οποίες και πυροδότησαν τη φασαρία στο λιμάνι. Ας αναζητήσει, λοιπόν, πρώτα τη «νομιμοποιητική βάση» του δικού της ανεύθυνου λαϊκισμού και, αν το καταφέρει, θα είναι στον σωστό δρόμο για να ανακαλύψει και τη «νομιμοποιητική βάση» των απεργών. Νισάφι πια, με όσους πολιτεύονται χαϊδεύοντας αυτιά και υποτιμώντας τη νοημοσύνη των άλλων!..

  • Ηλικιακά κριτήρια

Οτι ο «μπαμπούλας της Αννας» (κατά κόσμον, Γιάννης Πανάρετος, υφυπουργός Παιδείας…) ανέλαβε να βρει την άκρη στο χάος των βιογραφικών, που κατατέθηκαν μέσω Διαδικτύου, είναι ήδη γνωστό. Το νεώτερο στοιχείο που πληροφορούμαι είναι ότι ο υφυπουργός είναι αυτός που είχε και τη φαεινή ιδέα να κόβονται αυτομάτως όσοι υποψήφιοι για τις θέσεις των γενικών γραμματέων είναι ηλικίας κάτω των 30 και άνω των 60 ετών. Ακούω, επίσης, ότι αγωνίζεται να επιβάλει την ιδέα του διά ροπάλου. Ορισμένοι ίσως βρουν ενδιαφέρον το ότι ο ίδιος ο κύριος Πανάρετος είναι 61 ετών, μολονότι ηλικιακά κριτήρια δεν υφίστανται βεβαίως για τους υφυπουργούς…

  • Η κίνηση των τριών

Το άρθρο των Νίκου Δένδια, Γιάννη Παπαθανασίου και Κωστή Χατζηδάκη, που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» στις 18 Οκτωβρίου, ήταν μόνον η αρχή. Μαθαίνω ότι οι τρεις τέως υπουργοί προτίθενται να συνεχίσουν τη συνεργασία τους, με γνώμονα τον ιδεολογικό εκσυγχρονισμό της Ν. Δ. Δεν θα αποτολμούσα την πρόβλεψη ότι η κίνησή τους θα εξελιχθεί σε ένα είδος ΟΠΕΚ της Ν. Δ., πάντως προγραμματίζουν δύο δημόσιες εκδηλώσεις: τη μία πριν από την εκλογή του νέου προέδρου και την άλλη πριν από το συνέδριο…

  • Οι απρόθυμοι

Είναι πολύ απλουστευτική η αντίληψη που θέλει τους βουλευτές της Ν. Δ. να κατατάσσονται σε υποστηρικτές της Ντόρας και υποστηρικτές του Αντώνη Σαμαρά. Διαπιστώνω ότι υφίσταται και μία τρίτη, ουδόλως ευάριθμη ομάδα βουλευτών. Απαρτίζεται κυρίως από τέως υφυπουργούς καραμανλικής προελεύσεως, οι οποίοι στέκονται εξίσου επιφυλακτικά και προς τις δύο υποψηφιότητες. Σπεύδω να προδικάσω ότι, ελλείψει τρίτης αξιόπιστης υποψηφιότητας, στο τέλος θα υποχρεωθούν να συμπλεύσουν με μία από τις υπάρχουσες. Ωστόσο, η ύπαρξη της «ομάδας των απρόθυμων» δίνει μια ιδέα των ενδοκομματικών προβλημάτων που θα έχει να ξεπεράσει ο/η διάδοχος του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Ν. Δ.

  • Eχει λόγο σοβαρό

Μην περιμένετε σύντομα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Δημήτρη «δεν κλέψαμε» Αβραμόπουλου ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Το πιθανότερο είναι ότι θα το κάνει κάποια στιγμή, όχι όμως προτού κατοχυρώσει στη συνείδηση της κοινής γνώμης την ιδιότητα του υποψηφίου προέδρου της Ν. Δ. Πραγματικός σκοπός της προσπάθειάς του είναι να αυξήσει το κοινωνικό κύρος του. Του είναι απαραίτητο αυτό, καθώς έχει μπροστά του διάφορα «προβληματάκια», που αφορούν «το κοινωνικό πρόσωπο της νομαρχίας»…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Διαταραχές στην Κεντρική Επιτροπή

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Δεξιά, Νέα Δημοκρατία |

  • Tης Ελλης Τριανταφυλλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Το να έχουν χάσει τον ύπνο τους στη Νέα Δημοκρατία ακούγεται λογικό και αναμενόμενο. Το ερώτημα είναι γιατί δεν αφήνουν και κανέναν άλλον να αποκτήσει έναν ήσυχο, αδιατάρακτο ύπνο – στοιχείο πολύτιμο ακόμη και για τη σωματική ακεραιότητα ενός εκάστου.

Προφανώς, γιατί δεν τους απασχολούν ούτε οι αϋπνίες ούτε οι άπνοιες ούτε καν τα τροχαία δυστυχήματα που μπορεί να προκληθούν από την υπνηλία που οφείλεται στον ανεπαρκή ύπνο. Αυτοί έχουν τα δικά τους βάσανα. Και τη δική τους αφασία, θα έλεγε ο υποβολέας, αν βρισκόταν το πρωί του περασμένου Σαββάτου στο κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας όπου πραγματοποιούνταν η Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας. Για κακή τους τύχη, ιατροί και άλλοι επιστήμονες από όλη την Ελλάδα είχαν επιλέξει -εδώ και μήνες- την ίδια ημέρα, την ίδια ώρα και τον ίδιο τόπο για να πραγματοποιήσουν το δικό τους συνέδριο, το οποίο είχε να κάνει με τις διαταραχές του ύπνου, τις συνέπειές τους στην καθημερινή ζωή και τους κινδύνους που αυτές συνεπάγονται.

Το σκηνικό ήταν πραγματικά σουρεαλιστικό. Η αρχική αντίδραση των γαλάζιων συνέδρων μετά την είσοδό τους στον προθάλαμο του ξενοδοχείου ήταν μάλλον αμήχανη μπροστά στη θέα των διαφόρων ειδών από μάσκες οξυγόνου που υπήρχαν στον χώρο. Η πιθανότητα κάποιος να προσπαθούσε να τους πει με τρόπο υπαινικτικό ότι πολλές από τις συμπεριφορές της εξαετούς διακυβέρνησης προκάλεσαν ασφυξία στους πολίτες -εξ ου και η ανάγκη για μάσκες οξυγόνου- δεν τους περνούσε από το μυαλό, ούτε ως αίσθηση του χιούμορ. Ούτε, φυσικά, το τι γύρευαν εκεί όλα αυτά τα μηχανήματα. Ακόμη και όταν κάποιοι από τους συνδιοργανωτές του επιστημονικού συνεδρίου τούς παρακαλούσαν ευγενικά να κατέβουν στην αίθουσα του συνεδρίου της Ν. Δ. και να μην κλείνουν την είσοδο της δικής τους εκδήλωσης – εκείνοι αντιδρούσαν σαν να έχουν πάθει ομαδική υπνηλία. Δεν κουνούσαν ρούπι. Ούτε καν οι προβεβλημένοι βουλευτές ή οι πρώην υπουργοί και υφυπουργοί που συνέχιζαν απτόητοι τις συζητήσεις στα πηγαδάκια και αδιαφορούσαν πλήρως για τη θεματική του συνεδρίου, η οποία αν εξελισσόταν στα τηλεοπτικά παράθυρα είναι βέβαιο ότι θα είχε αναχθεί στο υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα των πολιτών!

Προς στιγμήν, η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται, όταν στο υπόγειο κατέβηκε και ο τελευταίος υποψήφιος αρχηγός, ακολουθουμένος από τους κεντρικοεπίτροπους της επιρροής του. Μαζί τους είχαν αδειάσει και οι δίσκοι με τα βουτήματα και τα καναπεδάκια (του πάνω συνεδρίου), αλλά μικρό το κακό! Ισως να είχαν ακούσει ότι στο ΠΑΣΟΚ υπάρχει μπουφές για όλους, ενώ στη Ν. Δ. είχε στηθεί ροτόντα, και είπαν να το εμπεδώσουν.

  • Δεν ήταν όμως γραφτό…

Η ευλαβική σιωπή του ακροατηρίου της πάνω αιθούσης για την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία της μητέρας που χάνοντας το παιδί της σε τροχαίο αφιέρωσε τη ζωή της σε δράσεις για τον δραστικό περιορισμό τους διεκόπη ξαφνικά απο τον εκκωφαντικό προβληματισμό του συνέδρου της κάτω αιθούσης για το εύρος του εκλεκτορικού σώματος που θα αναδείξει τον νέο αρχηγό. «Κάθε Σαββατοκύριακο μετράμε κατά μέσο όρο οκτώ νεκρούς από τροχαία στην Κρητη. Πρόκειται για κανονικό πόλεμο», εξηγούσε με ένταση στη φωνη ο ομιλητής της πάνω αιθούσης. «Κλαίω και πονώ που γυρίσαμε την πλάτη στους πολίτες», έλεγε χειροκροτούμενος ο ομιλητής της κάτω αιθούσης. Για το σύνδρομο της ανεπαρκούς επαφής με το περιβάλλον δεν μίλησαν ούτε στην πάνω ούτε φυσικά στην κάτω αίθουσα. Στο υπόγειο, είχαν βαλθεί να αποδείξουν στον έναν εκ των υποψηφίων για την ηγεσία ότι εκεί δεν περνάνε ούτε οι απόλυτες ελευθερίες (σ. σ.: να συμμετέχουν και οι φίλοι της Ν. Δ. στην εκλογή) ούτε βέβαια οι περιορισμοί (σ. σ. να μην καπνίζουν οι σύνεδροι σε κοινόχρηστους χώρους)! Η κατάσταση έμοιαζε πράγματι με καζάνι που βράζει, όπως μετέδιδαν τα ΜΜΕ – οι εκπρόσωποι των οποίων ούτε που πέρασαν έξω από το συνέδριο της πάνω αιθούσης.

Μόνο που αντί για υδρατμούς, απέπνεε νικοτίνη.

ΥΓ. Αυτά είδε ο πρώην υπουργός Υγείας και αποχώρησε σκασμένος…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μηνύματα από το παρελθόν

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία, Πολιτική |

Τα πρώτα μηνύματα μάς ήρθαν από τη Ν.Δ. με την ευκαιρία της εκλογής της νέας, μετά την εκλογική ήττα, ηγεσίας. Εκτακτο συνέδριο, γιατί και οι περιστάσεις ήταν έκτακτες, με την τελευταία σύνθεση του τακτικού, θα συνέρχονταν με αποκλειστικό θέμα την εκλογή νέου προέδρου και με διαδικασία μιας μόνο ημέρας. Το μήνυμα είναι παμπάλαιο, έρχεται από πολύ μακριά. Εχει πολλά δημοκρατικά κενά, τυπικά και ουσιαστικά και πάσχει στην αντιπροσωπευτική του εγκυρότητα, αλλά και σε αντιπροσωπευτικό εύρος. Επιπλέον, το έκτακτο συνέδριο μοιραία θα αποτελούσε, με τη συγκεκριμένη σύνθεση, μέρος του ανακύψαντος προβλήματος, δηλαδή της ήττας. Αν ένα προς ένα μελετούσατε τα πρόσωπα θα είχατε αναγνωρίσει όλους τους βασικούς συντελεστές της ήττας.

Θα δεχθούμε όμως ότι αυτή η λύση είχε το χάρισμα της αμεσότητας για την αντιμετώπιση σημαντικού και εκτάκτου γεγονότος, στο οποίο σχεδόν αποκλειστικά θα έπρεπε να συγκεντρώσει την προσοχή του. Το πιο σημαντικό είναι ότι από παράδοση η κομματική διαμόρφωση αυτής της παράταξης ήταν αποκλειστικό έργο μιας πολιτικής «ελίτ», πιστεύω και όλων των άλλων κομμάτων. Δεν είναι αρνητικό, αντιθέτως. Είναι μέχρι τώρα τουλάχιστον η πιο έγκυρη διαδικασία για να ξεχωρίσει η αυτόνομη και ανεξάρτητη λειτουργία ενός κόμματος, δηλαδή της πολιτικής, σε σχέση με τη συγκρότηση και τη λειτουργία της κοινωνίας. Τα αποτελέσματα από μια σύγχυση των δύο αυτόνομων ρόλων τα ζούμε πολύ οδυνηρά όταν μια κατακερματισμένη σε ενδιαφέροντα και συμφέροντα κοινωνία ή και παράταξη μεταφέρει με αξιώσεις στην πολιτική τον κατακερματισμό ενδιαφερόντων, συμφερόντων και προπαντός επιδιώξεων και αιτημάτων.

Η εισπήδηση του κατακερματισμού στη διαμόρφωση του πολιτικού κόμματος αναπήδησε αμέσως, με σαφήνεια και απειλητικά μόλις άρχισαν οι συζητήσεις για διεύρυνση του εκλεκτορικού σώματος και για το «άνοιγμα στην κοινωνία». Αμφιβάλλω αν οι υποψήφιοι ή οποιοσδήποτε άλλος πιστεύουν ειλικρινά στα συνθήματα αυτά και γι’ αυτό πυρετωδώς συνεχίζουν να προωθούν την υποψηφιότητά τους με τις «ελίτ» που ο καθένας προσπαθεί να συγκεντρώσει γύρω του. Κανείς όμως δεν τολμάει να αρνηθεί το «άνοιγμα στην κοινωνία» έστω και αν κινδυνεύει να εξελιχθεί σε τραγέλαφο.

Τα μηνύματα που έστειλε το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ στον πρόεδρό του και νεοεκλεγέντα από τον λαό πρωθυπουργό (αλλά και σε μας) είναι σαφέστερα αλλά και απειλητικότερα. Ενα σώμα εκλεγμένο από το προηγούμενο συνέδριο σε μέρες ήττας και κατάθλιψης και χωρίς να έχει μπροστά του την «πίτα της εξουσίας», εκλήθη, σε ατμόσφαιρα θριάμβου, να αποφασίσει για θέματα καινοφανή γι’ αυτό.

Διακήρυξε ο Γιώργος Παπανδρέου τον χωρισμό του κόμματος από το κράτος. Δεν ξέρουμε σε ποιο βάθος το εννοεί ούτε αν είναι σε θέση να το εφαρμόσει. Απευθύνεται όμως σε ένα κόμμα και σε ένα παλαιό ηγετικό σώμα με εικοσαετή κυβερνητική πείρα, όπου το κόμμα είχε ολοκληρωτικά ταυτισθεί με το κράτος, για την ακρίβεια είχε απεμπολήσει τον ανεξάρτητο πολιτικό ρόλο και είχε ενσωματωθεί στο κράτος και τα συνδεόμενα με αυτό συμφέροντα. Τώρα με φρεσκοψημένη την πίτα της εξουσίας μπροστά του αχνίζουσα θα ήταν αφελές να περιμένουμε ότι το Εθνικό Συμβούλιο θα έστελνε άλλα μηνύματα στον πρόεδρό του και σε μας.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η προϋπόθεση για να γίνει η αναμέτρηση επί ίσοις όροις

Posted on Οκτώβριος 28, 2009. Filed under: 28 Οκτωβρίου 1940, Μητροπολίτης Ανθιμος, Νέα Δημοκρατία, Παπούλιας Κάρολος |

«Προετοιμάζεται από καιρό». Το είπε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος για την Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά στοιχηματίζω ότι θα το προσυπέγραφε ευχαρίστως και ο Αντώνης Σαμαράς. Αυτό που υπονοείται από το παράπονο των δύο υποψηφίων είναι ότι εκείνοι δεν είχαν το αντίστοιχο χρονικό διάστημα προετοιμασίας και, ως εκ τούτου, η αναμέτρηση δεν γίνεται επί ίσοις όροις. Επί της ουσίας, ο ισχυρισμός δεν διαφέρει πολύ από εκείνον που διατυπώνει κάθε φορά μετά τις εκλογές ο πρόεδρος της Ενωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης: Δεν αποδέχεται την ήττα του επειδή δεν είχε τον ίδιο χρόνο και τα ίδια μέσα προβολής με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ…

Παρακινούμενος λοιπόν από την επιθυμία να συμβάλω στη διασφάλιση όρων ισοτιμίας μεταξύ των υποψηφίων, παίρνω το θάρρος να προτείνω το εξής: Να αναβληθεί η εκλογή αρχηγού για ένα χρόνο. Στο διάστημα αυτό, η Ντόρα οφείλει να αποχωρήσει από τη Ν.Δ. και να ιδρύσει το δικό της κόμμα. Αφού το κρατήσει για κάμποσους μήνες, του βάζει λουκέτο και εντάσσεται ξανά στη Ν.Δ. Τότε μόνον η αναμέτρηση με Σαμαρά και Αβραμόπουλο θα είναι επί ίσοις όροις! Διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι οι ανθυποψήφιοι της Ντόρας θα αναγνωρίσουν το δίκαιο της πρότασής μου, ίσως μάλιστα εκδηλώσουν και την προθυμία να συνδράμουν στη δημιουργία του κόμματός της με την τεχνογνωσία που ενδεχομένως διαθέτουν. Ελπίζω η ίδια να έχει τη μεγαλοψυχία να δεχθεί…

  • Πολιτική από άμβωνος

Οχι ότι αγνοούσε παντελώς το πολιτικό κλίμα στη συμπρωτεύουσα, αλλά χθες στην πανηγυρική δοξολογία για την επέτειο της εισόδου των ελληνικών στρατευμάτων στην πόλη, πρέπει να κατάλαβε τι κάνει τον πατριωτισμό στη Θεσσαλονίκη τόσο ξεχωριστό όσο και οι μπουγάτσες της.

Στην είσοδο του ναού τον περίμενε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, κρατώντας την εικόνα του τιμωμένου αγίου. Στα βλέμμα του αρχιερέα διάβαζες αμέσως το παροιμιώδες εκείνο «σκύψε ευλογημένε». Αλλά, εδώ που τα λέμε, η επιδεικτική προσκύνηση της εικόνας δεν αποτελεί πλέον δοκιμασία για τον Γιώργο: Εκατοντάδες ιερές εικόνες ανά την επικράτεια προσκύνησε και φίλησε τα τελευταία χρόνια, ώσπου να γίνει πρωθυπουργός…

Η δοξολογία, μετά την άφιξη του Προέδρου της Δημοκρατίας ξεκίνησε με το (καθιερωμένο στη Θεσσαλονίκη) πολιτικό λογύδριο του μητροπολίτη Ανθιμου. Ξεκίνησε επισημαίνοντας την αγάπη των Θεσσαλονικέων για τον πολιούχο άγιο και ιδίως των «καλών Ελλήνων Χριστιανών», οι οποίοι, κατά τον σεβασμιότατο, «ακόμη τον βλέπουν καβαλάρη να περνά στις γειτονιές της πόλης». (Στο σημείο αυτό, διερωτήθηκα ειλικρινώς μήπως αυτό που βλέπουν οι καλοί Ελληνες χριστιανοί είναι, στην πραγματικότητα, ο Π. Ψωμιάδης ντυμένος Ζορό και καβάλα στο μουλάρι. Πάντως, η αναφορά του σεβασμιοτάτου περιέχει μια καλή ιδέα για τη μεταμφίεση του νομάρχη στις επόμενες Απόκριες: Γιατί όχι Αγιος Δημήτριος;)

Επειτα πέρασε κατευθείαν στο ψητό. Διετράνωσε την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας (λες και τίθεται υπό αμφισβήτηση…), καταχειροκροτούμενος από το εκκλησίασμα, το οποίο εν προκειμένω θα ήταν σωστότερο να το πούμε «κοινό», καθώς εξ όσων γνωρίζω στις εκκλησίες δεν συνηθίζονται χειροκροτήματα. Διαμαρτυρήθηκε για την κατάργηση του «ακριτικού υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης» (και πάλι χειροκροτούμενος), τονίζοντας και το παράπονο «της ελληνοπούλας Θράκης που μας απέμεινε». Επειτα συνέστησε στον πρωθυπουργό να μην πολυσκοτίζεται με τη χρεοκοπία της οικονομίας: «Καλά τα δημόσια οικονομικά, αλλά η ουσία της ζωής είναι πνευματική», είπε και τον συμβούλευσε να προτάξει τα «εθνικά θέματα». (Ευτυχώς σταμάτησε προτού εισηγηθεί την υποκατάσταση της πολιτικής από τη θρησκεία…) Κατέληξε, δε, ευχόμενος «χρόνια πολλά, ελληνικά, ορθόδοξα και μακεδονίτικα», προσθέτοντας επιπλέον, με τον δείκτη προτεταμένο στους πολιτικούς, τη φιλική προσταγή: «Και να ψάλλετε!». Οπως έχετε ήδη υποθέσει και στο σημείο αυτό ο σεβασμιότατος χειροκροτήθηκε. Ακολούθησε η σύντομη δοξολογία, η οποία έληξε (πρωτοφανώς, κατά την αντίληψη εμού, ο οποίος δεν είμαι εξοικειωμένος με τα εκκλησιαστικά) με τον εθνικό ύμνο σε πρωτότυπη εκκλησιαστική εκτέλεση από βυζαντινή χορωδία. Η κάμερα της ΕΤ-3 έκανε ζουμ στο πρόσωπο του Γιώργου, ώστε οι πάντες να μπορούν να απολαύσουν το θέαμα των πρωθυπουργικών χειλέων να ψελλίζουν τον εθνικό ύμνο. Εύχομαι και του χρόνου!..

  • Το νόημα της επετείου

Από τις ουκ ολίγες εθνικές επετείους στο ημερολόγιό μας, η 28η Οκτωβρίου είναι εκείνη που φανερώνει καλύτερα τη νεοελληνική ιδιαιτερότητα. Τι γιορτάζουμε αύριο; Την απώθηση της εισβολής των Ιταλών το 1940. Κατά συνέπεια, δηλαδή, γιορτάζουμε την είσοδο της χώρας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και, συγχρόνως, στην τραγικότερη δεκαετία της ιστορίας μας τον εικοστό αιώνα, το κόστος της οποίας ακόμη πληρώνουμε. Ενώ, κατά κανόνα, στις περισσότερες χώρες γιορτάζουν είτε το τέλος του πολέμου είτε την απελευθέρωσή τους από τις δυνάμεις του Αξονα, εμείς επιλέγουμε να γιορτάζουμε την έναρξη της εμπλοκής μας στον πόλεμο, επειδή σημαδεύτηκε από μία αναπάντεχη ελληνική νίκη. Αλλωστε, ο Ιωάννης Μεταξάς, στη συνάντηση του με τον Ιταλό πρεσβευτή ποτέ δεν εξεστόμισε το θρυλικό «όχι». Ως άνθρωπος που καταλάβαινε άριστα τις διεθνείς σχέσεις και είχε επίγνωση των γενικότερων επιπτώσεων που θα είχε η ιταλική εισβολή στην πορεία της χώρας, αρκέστηκε να πει στα γαλλικά: «Alors, c’ est la guerre». Ωστε λοιπόν, ο πόλεμος…

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η καθημερινή, 27/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα αναπόφευκτα αποτελέσματα

Posted on Οκτώβριος 7, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία |

ΟΥΤΕ χθες ούτε προχθές δημιουργήθηκαν τα προβλήματα για τη Νέα Δημοκρατία. Και ούτε η εκλογική συντριβή ούτε η παραίτηση του Κ. Καραμανλή, ούτε η αποχώρηση από την πολιτική του Γ. Σουφλιά είναι οι αιτίες που έχουν φέρει τη μέχρι προχθές κυβερνητική παράταξη στα πρόθυρα της διάλυσης. Ολα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τα αναπόφευκτα αποτελέσματα μιας πενταετούς κυβερνητικής διαχείρισης η οποία ισοπέδωσε αρχές και αξίες, αγνόησε υποσχέσεις και δεσμεύσεις και αδιαφόρησε για προβλήματα που δημιούργησε και για αδιέξοδα που προκάλεσε.

ΕΙΧΑΝ πιστέψει όλα αυτά τα χρόνια ο Κ. Καραμανλής και οι συνεργάτες του ότι μπορούσαν να πολιτεύονται αδιαφορώντας για την κοινή γνώμη και για τις συνέπειες των πράξεων και των παραλείψεών τους. Τους είχαν δημιουργήσει αυτή την ψευδαίσθηση και τα εσωκομματικά προβλήματα του ΠΑΣΟΚ. Θεωρούσαν πως έπαιζαν χωρίς αντίπαλο και πως ό,τι κι αν έκαναν θα παρέμεναν οι αδιαφιλονίκητοι κυρίαρχοι του παιχνιδιού.

ΑΛΛΑ σιγά σιγά το ποτήρι ξεχείλισε. Από κάθε άποψη. Και ηθικά, και διαχειριστικά. Το ένα σκάνδαλο διαδεχόταν το άλλο, αλλά το μόνο που απασχολούσε τους κυβερνώντες ήταν πώς να συγκαλύψουν τις ανομίες. Κι όσο για την πρωτοφανή ανικανότητά τους να διαχειριστούν προβλήματα, υπήρχε πάντα η εύκολη λύση της επίρριψης των ευθυνών στις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, που δεν είχαν φροντίσει να έχουν ρυθμίσει το καθετί στην εντέλεια, έτσι ώστε ο Κ. Καραμανλής και οι συνεργάτες του να μην είναι υποχρεωμένοι ν ασχοληθούν με την καθημερινότητα του Ελληνα και τα προβλήματα του τόπου.

ΑΥΤΑ είναι που οδήγησαν τη Νέα Δημοκρατία στα πρόθυρα της διάλυσης και τους Κ. Καραμανλή και Γ. Σουφλιά στην παραίτηση. Γι αυτό και το πραγματικό ζητούμενο των εσωκομματικών διεργασιών που δρομολογούνται δεν είναι αν θα εκλέξουν ή όχι κάποιον ή κάποια για τη θέση του προέδρου του κόμματος. Είναι αν θα καταλάβουν και θ αποδεχτούν τους λόγους της κατάρρευσής τους.

ΓΝΩΜΗ, ΕΘΝΟΣ, 06/10/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση

Posted on Οκτώβριος 6, 2009. Filed under: Αντιπολίτευση, Κυβέρνηση, Κωνστανταρας Νικος, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος |

Το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στην εξουσία με σαρωτική νίκη ύστερα από σχεδόν έξι χρόνια στην αντιπολίτευση. Το άμεσο ερώτημα είναι πώς θα κυβερνήσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Το άλλο είναι το πώς θα συμπεριφερθεί η αξιωματική αντιπολίτευση. Από την εμπειρία γνωρίζουμε ότι το δεύτερο ερώτημα είναι εξίσου σημαντικό όσο το πρώτο. Το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία εναλλάσσονται στην κυβέρνηση από το 1974. Γνωρίζουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο τα δύο κόμματα κινούνται όταν κυβερνούν, τις ομοιότητες και τις διαφορές. Οταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση είναι εξίσου προβλέψιμα – η πολιτική τους βασίζεται στην απλή συνταγή ενός λαϊκίστικου «όχι σε όλα». Το είδαμε επανειλημμένως όταν ο Κώστας Καραμανλής ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης, είδαμε και τον Γιώργο Παπανδρέου να φθάνει σε σημείο να απαρνείται βασικές θέσεις του για να μη φανεί ότι συμφωνεί με την κυβέρνηση Καραμανλή.

Και όμως, παρ’ όλη τη μακρά παράδοση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα κυβερνήσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Από τη μια, η υπεροχή του στο κόμμα βασίζεται στο πιο οπισθοδρομικό στοιχείο της πολιτικής σκηνής -το όνομά του-, από την άλλη, είναι άνθρωπος με ιδέες και πολιτικές τόσο προοδευτικές που μοιάζουν ξένες για την Ελλάδα. Δυσκολεύτηκε στην αντιπολίτευση και πριν από δύο χρόνια αναγκάστηκε να δώσει μάχη για την πολιτική του επιβίωση. Ως πρωθυπουργός, όμως, μπορεί να βρει τα πράγματα πιο εύκολα, λόγω της μεγάλης νίκης που τον καθιστά κυρίαρχο του παιχνιδιού εντός του κόμματός του και τον νομιμοποιεί να κάνει μεγάλες τομές στη χώρα.

Θα δούμε αν θα χρησιμοποιήσει αυτή τη δύναμη για να δώσει στους Ελληνες ένα όραμα, μια ελπίδα για το μέλλον. Αρκεί να θυμάται ο ίδιος ο Παπανδρέου ότι ο θρίαμβος του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα του προγράμματός του όσο της έντονης αποδοκιμασίας της Νέας Δημοκρατίας. Εως τις εβδομάδες της εκλογικής εκστρατείας καμία δημοσκόπηση δεν έκρινε τον Παπανδρέου ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό ούτε το κόμμα του ως ικανοποιητική αντιπολίτευση. Με την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών (η αποδοχή ήττας του Καραμανλή), οι ψηφοφόροι αγκάλιασαν τον Παπανδρέου, γνωρίζοντας ότι θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, ελπίζοντας ότι θα φανεί άξιος του αξιώματος.

Ο Κώστας Καραμανλής, κουρασμένος πια από το ανυπάκουο κόμμα, τη δυσλειτουργική κυβέρνησή του και μια αντιπολίτευση αντίθετη σε όλα, έπαιξε την τελευταία του ζαριά και έχασε.

Η Νέα Δημοκρατία θα δυσκολευτεί να ξεπεράσει αυτήν την ήττα. Ηδη ο Καραμανλής δρομολόγησε τη διαδικασία της διαδοχής του. Αυτό είναι κατανοητό, αλλά είναι κρίμα. Βάζει την «παλικαριά» μπροστά από την υποχρέωση. Ο Καραμανλής βάσισε την εκλογική εκστρατεία του στο μήνυμα ότι η χώρα αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα και έχει ανάγκη μια κυβέρνηση με νωπή και δυνατή λαϊκή εντολή για να τα αντιμετωπίσει. Κατηγορούσε δε τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ως ανίκανους και ανεύθυνους. Τώρα θα έπρεπε να εντείνει τη μάχη για τις θέσεις του – είτε όταν το ΠΑΣΟΚ προσπαθήσει να υπεκφύγει από την πραγματικότητα είτε επειδή οι λύσεις απαιτούν σκληρές αποφάσεις και, συνεπώς, την ευρύτερη πολιτική συναίνεση, μια συναίνεση την οποία ένας νέος ηγέτης της αντιπολίτευσης δεν θα μπορέσει να δώσει εύκολα. Ο Καραμανλής έχει ακόμη μια ευκαιρία να προσφέρει υπηρεσία στη χώρα – και μια ευθύνη μεγαλύτερη από αυτήν που χρωστάει στο κόμμα του.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η Καθημερινή, 05/10/2009
ΑΠΟΨΕΙΣ
Tου Νίκου Κωνσταντάρα

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση
Νέος Καραμανλής ή Παπανδρέου
Αυτά που θέλουν να ακούνε οι οπαδοί
Κέρδη και κόστος
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...