Νέτας Βίκτωρ

Μια χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Νέτας Βίκτωρ |

  • Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

Στις δημοτικές εκλογές του 1986, το ΠΑΣΟΚ από τον πρώτο γύρο -στις 12 Οκτωβρίου- υπέστη σοβαρή καθίζηση της εκλογικής του δύναμης, μόλις πέντε χρόνια από την άνοδό του στην εξουσία και ενώ είχε κερδίσει με 45,82% τις βουλευτικές εκλογές της 2ας Ιουνίου 1985.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, μ’ ένα φραστικό τέχνασμα που έμεινε στην Ιστορία, απέφυγε να ομολογήσει και να αποδεχθεί την ήττα. Δήλωσε το βράδυ της αναμέτρησης, όταν είχε διαμορφωθεί το αποτέλεσμα: «Ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι για μια ακόμη φορά ο νικητής των δημοτικών εκλογών. Αυτή η νίκη θα επισφραγισθεί οριστικά στον δεύτερο γύρο».

Η επισφράγιση στις 19 Οκτωβρίου ήταν αντίθετη από τις προσδοκίες του αρχηγού του Σοσιαλιστικού Κινήματος. Το ΠΑΣΟΚ έχασε τους τρεις μεγάλους δήμους της χώρας, τους οποίους κέρδισε η Νέα Δημοκρατία εκλέγοντας στην Αθήνα τον Μιλτιάδη Εβερτ, στη Θεσσαλονίκη τον Σωτήρη Κούβελα και στον Πειραιά τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Ουσιαστικό ρόλο σ’ αυτό το αποτέλεσμα έπαιξε η στάση των κομμάτων της Αριστεράς (ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτ.), που υποστήριξαν δικούς τους υποψηφίους και η γραμμή για το δεύτερο γύρο ήταν «λευκό» ή «άκυρο». Εως τότε, συνεργαζόμενες οι δημοκρατικές προοδευτικές δυνάμεις εξέλεγαν δημάρχους στις μεγάλες πόλεις.

Η όποια νίκη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης τότε ήταν περιορισμένη, διότι το εκλογικό σώμα εξέλεγε μόνο δημάρχους και κοινοτάρχες, ενώ τους νομάρχες τούς διόριζε η κυβέρνηση. Με τον «Καποδίστρια» και ιδιαίτερα με τον «Καλλικράτη», περνά στο εκλογικό σώμα η ευθύνη για την ανάδειξη όλων των οργάνων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στη δίνη της οικονομικής κρίσης δεν έγινε ευρύτερα κατανοητή η μεγάλη αλλαγή στην αυτοδιοίκηση και η σημασία των εκλογών της 7ης Νοεμβρίου. Σ’ αυτό, την κύρια ευθύνη έχουν τα κόμματα, που έδωσαν άλλο νόημα στην αναμέτρηση. Το ΠΑΣΟΚ ζητάει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του και επιδοκιμασία του έργου της, ενώ η αντιπολίτευση ζητάει ψήφο αποδοκιμασίας της κυβέρνησης των οδυνηρών για τον λαό συνεπειών του Μνημονίου. Χάνεται έτσι μια ευκαιρία να νικήσει πραγματικά η Τοπική Αυτοδιοίκηση και να ανοίξει ένας δρόμος ηθικής κάθαρσης του πολιτικού σκηνικού.

Το κύριο βάρος του εκλογικού αγώνα δεν το έχουν οι υποψήφιοι δήμαρχοι, περιφερειάρχες και σύμβουλοι, αλλά οι ίδιοι οι αρχηγοί των κομμάτων, οι οποίοι περιοδεύουν στη χώρα και δεν μιλούν για την Αυτοδιοίκηση, αλλά προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις πολιτικές τους θέσεις σαν να έχουμε βουλευτικές εκλογές. Ως ένα βαθμό αυτό δεν μπορούσαν να το αποφύγουν τα δύο κόμματα εξουσίας, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, που έχουν την κύρια, αν όχι την αποκλειστική, ευθύνη για την πολύπλευρη και βαθιά κρίση, όχι μόνο οικονομική αλλά προπαντός κοινωνική, που περνάει ο τόπος.

Δείχνουν έως τώρα οι δημοσκοπήσεις καθίζηση της εκλογικής δύναμης των δύο κομμάτων εξουσίας και λογικά θα περίμενε κανείς θεαματική αύξηση της δύναμης της Αριστεράς.

Αυτό, όμως, δυστυχώς, δεν συμβαίνει, διότι η ηγεσία των κομμάτων της παραδοσιακής Αριστεράς αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων και χάνει για ακόμη μία φορά την ευκαιρία να γίνει ένας ισχυρός τρίτος και προπαντός αξιόπιστος πόλος διεκδίκησης της εξουσίας ή πόλος συμμετοχής στην εξουσία. Η πολυδιάσπαση, οι αμέτρητες συνιστώσες, η έλλειψη διάθεσης και πνεύματος συνεργασίας έχουν απογοητεύσει τον προοδευτικό δημοκρατικό κόσμο.

Επαναλαμβάνει η Αριστερά τα λάθη του παρελθόντος αρνούμενη να διεκδικήσει ρόλο στο παιχνίδι της εξουσίας, τον οποίο θα μπορούσε να κερδίσει ανοίγοντας δρόμους με προεκλογικές και μετεκλογικές συνεργασίες, ώστε να φτάσουμε, επιτέλους, σε συμμαχικές κυβερνήσεις, δηλαδή στο τέλος της ηγεμονίας των δύο κομμάτων εξουσίας.

Μένοντας έξω από το παιχνίδι της εξουσίας, η Αριστερά έχει και αυτή μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κρίση. Οι μονοκομματικές κυβερνήσεις οικοδομούν το μονοκομματικό κράτος και το συντηρούν με τις πελατειακές σχέσεις, τη συναλλαγή και τη διαφθορά.

Στις πολυκομματικές κυβερνήσεις υπάρχουν αντίβαρα και αντιστάσεις, που περιορίζουν τις ανομίες, σπάει το μονοκομματικό κράτος και ενισχύεται η διαφάνεια των κυβερνητικών πράξεων. Το ΚΚΕ, με το επιχείρημα ότι δεν ενδιαφέρεται για την αστική εξουσία αλλά για τη λαϊκή, αποκρούει κάθε ιδέα συνεργασίας μετά και το πείραμα της συγκυβέρνησης.

Η υπόλοιπη Αριστερά, όμως, θα έπρεπε προ πολλού να διασφαλίσει τη συνοχή της, να λειτουργήσει ως ενιαίο κόμμα και να χαράξει μια άλλη πορεία ως δύναμη εξυγίανσης του πολιτικού σκηνικού.

Τίθεται από πολλούς και γνήσιους αριστερούς το ερώτημα: Γιατί η ελλαδική Αριστερά, και μάλιστα η μη δογματική, δεν θα μπορούσε να αντιγράψει τη στρατηγική και τακτική του κυπριακού ΑΚΕΛ, που με συνεργασίες κατάφερε να διατηρήσει μια ισχυρή δύναμη και τελικά να πάρει την εξουσία; Την απάντηση πρέπει να δώσουν όλοι όσοι οφείλουν να απολογηθούν για τις ευθύνες τους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...