Νεολαία

Κ. Καραμανλής: Το επικοινωνιακό θαύμα τελείωσε

Posted on Ιανουαρίου 10, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Αγροτιά, Νεολαία |

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΡΑΗ
Αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα έρχεται ο Κώστας Καραμανλής την επόμενη ημέρα του ανασχηματισμού. Το επικοινωνιακό «θαύμα» κράτησε τρεις μέρες. Μπορεί οι δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι οι αλλαγές είχαν θετική απήχηση -ιδιαίτερα μέσα στους κόλπους των ψηφοφόρων της Ν.Δ.- τώρα όμως όλοι αναμένουν την πράξη.  Περιμένουν να δουν πώς θα εξελιχθεί ο «πόλεμος» με τα προβλήματα. Από αυτό θα κριθεί αν ο πρωθυπουργός έχει συγκεκριμένο σχέδιο. Στις μάχες της καθημερινότητας θα κριθεί αν το νέο κυβερνητικό σχήμα είναι πιο αποτελεσματικό του προηγούμενου. Ο πρωθυπουργός έθεσε μερικά από τα εσωτερικά μέτωπα που κυριαρχούν στην ατζέντα της κυβέρνησης. Είναι και τα μεγάλα στοιχήματα που έχει μπροστά του.

1. Αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης τοποθετήθηκε ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης. Σε μια θέση αναβαθμισμένη σε σχέση με του απερχόμενου Π. Χηνοφώτη. Η αναβάθμιση δείχνει τη σημασία που δίνει ο Κ. Καραμανλής στον συγκεκριμένο κυβερνητικό τομέα.

2. Τα καθημερινά προβλήματα των οικονομικά ασθενέστερων ομάδων. Με το νέο μοντέλο που εφαρμόζει ο Κ. Καραμανλής στον τομέα της οικονομίας με το διευθυντήριο Σουφλιά – Παπαθανασίου – Χατζηδάκη θέλει να εκπέμψει το μήνυμα ότι μπορεί να αλλάξει κάτι στη μετα-Αλογοσκούφη εποχή. Ο ακριβός δανεισμός των 12-15 δισ. που θα χρειαστεί το ελληνικό Δημόσιο μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2009, η ανάγκη αναθεώρησης του προϋπολογισμού καθώς και οι δείκτες που χειροτερεύουν λόγω της διεθνούς κρίσης (ρυθμός ανάπτυξης, ανεργία κ.λπ.) δημιουργούν ένα εφιαλτικό τοπίο.

3. «Οι αγωνίες και τα δίκαια ζητούμενα της νέας γενιάς», όπως τα χαρακτήρισε ο Κ. Καραμανλής. Ο νέος υπουργός Παιδείας δήλωσε ότι «καλά κάνουν και μας αμφισβητούν». Ωστόσο, τέτοιες επικοινωνιακές κορόνες δεν αρκούν. Οι γέφυρες είναι καλό να ανοίγουν, αλλά πρέπει να υπάρξει διάθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε αλλαγές ουσιαστικές με αυξήσεις στα κονδύλια για την Παιδεία.

4. Οι αγρότες. Στις 12 του μηνός αρχίζουν τις κινητοποιήσεις. Μακρύς ο κατάλογος των αιτημάτων τους. Ο νέος υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Θεσσαλός Σωτήρης Χατζηγάκης, γνωρίζει τον χώρο, αλλά θα πρέπει να εκπονήσει ένα σχέδιο για να κρατήσει τους νέους αγρότες στη γη τους. Η κυβέρνηση έως τώρα επαίρονταν για τα κοινοτικά κονδύλια των ενισχύσεων που δίνονταν ενίοτε νωρίτερα από άλλες χρονιές. Οι επιδοτήσεις όμως έχουν ημερομηνία λήξης και οι αγρότες δεν είναι καθόλου προετοιμασμένοι για την επόμενη μέρα.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 10/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η παράνοια φίμωσε τη Γιορτή

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, Δημοκρατία, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Διανοούμενοι, Καταλήψεις, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Xρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε» πνίγηκε φέτος στον απόηχο της λυσσαλέας κραυγής «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Και η «επί γης ειρήνη», η άλλη εκείνη ειρήνη που δεν παραπέμπει στο αμεριμνομέριμνον της καταναλωτικής αποχαύνωσης, αλλά σε ελπίδα νίκης καταπάνω στον θάνατο, απόμεινε λόγος περιθωριακός, διακοσμητικός αισθημάτων. Σαν κάποιες φιοριτούρες της εμπορικής καπηλείας των Χριστουγέννων που απόμειναν στις θρυμματισμένες και καμένες βιτρίνες θυμητάρια βανδαλισμού, καθόλου ίχνη Γιορτής.

Ολοφάνερα πια, άξονας συνοχής της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι η κοινωνούμενη εμπειρική αναζήτηση αλήθειας, δηλαδή «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν είναι η ποιότητα ζωής, δηλαδή η χαρά των σχέσεων κοινωνίας, ούτε ο πολιτισμός που τον χτίζει πάντοτε η ανιδιοτέλεια της αναζήτησης και της σχέσης. Μια αντικοινωνική, απάνθρωπη βία ντύνεται τη λεοντή της δήθεν εξέγερσης για περισσότερη δημοκρατία και μαζί με την παθητικότητα των πολλών μπροστά στην απάτη, στην ανομία, στο έγκλημα, με τραγική την ιδιοτέλεια των μπροστάριδων, δεν αφήνει περιθώρια να ξεμυτίσει έστω υπόμνηση Γιορτής.

Ο λόγος για τα Χριστούγεννα απόμεινε ψίθυρος εντελώς ανίκανος να αναμετρηθεί με τη βροντώδη και ανεξέλεγκτη παράνοια. Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε για τα χειροπιαστά της καθημερινότητας, να ξεχωρίσουμε τη δημοκρατία από την οχλοκρατία και ανομία, πώς λοιπόν να μιλήσουμε για κοινωνούμενη ψηλάφηση ελπίδας που γεννάει πανηγύρι Γιορτής; Πραγματικά, ο πανικός δεν είναι τόσο από την τυφλή βία, είναι από τον κυρίαρχο στον δημόσιο λόγο (τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες) παραλογισμό, την απροσμέτρητη σύγχυση.

Εξωραΐζουν και ηρωοποιούν σαν «εξέγερση» της νεολαίας τις πολιορκίες αστυνομικών τμημάτων από δεκάχρονα και δεκαπεντάχρονα παιδιά, που μόνο συναισθηματικά (ή με το αφιόνι έντεχνης προπαγάνδας) μπορούν να συνεπαρθούν για κάτι διαφορετικό από τον χαβαλέ. Και με τον ξεσηκωμό των παιδιών θέλουν να καμουφλάρουν τις συντονισμένες (εκ προμελέτης και κατά συρροήν) απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών υπαλλήλων από ενήλικες κουκουλοφόρους με λοστούς, τσεκούρια και βόμβες μολότωφ. Ούτε καν απόφαση της θεσμικής δικαιοσύνης δεν ξεμύτισε ποτέ να οριοθετήσει το έγκλημα: οι εξόφθαλμες απόπειρες δολοφονίας εκ προθέσεως προσάγονται στον εισαγγελέα και απαλλάσσονται – οι θεσμοί υποτάσσονται στην απειλή της βίας.

Να δεχθούμε ότι η αφορμή οργής είναι δικαιολογημένη. Οτι υπάρχουν αστυνομικοί που αυθαιρετούν, φτάνουν σε αδικοπραγίες, κάποιοι και σε φόνο. Οτι οι προφανώς ένοχοι δικάζονται μεροληπτικά, τους επιβάλλονται μικρές ή καθόλου ποινές. Ομως γιατρεύεται το κακό με το να προπηλακίζουμε χυδαία όλους ανεξαίρετα όσους βγάζουν το ψωμί τους σαν αστυνομικοί υπάλληλοι; Να προσπαθούμε να τους κάψουμε ζωντανούς, να τους λυώσουμε με λοστούς και τσεκούρια μόνο επειδή φοράνε στολή; Οταν βγαίνει αρχηγός κόμματος ή περιώνυμος σατυρικός σχολιαστής και δικαιώνουν εξυμνητικά τις ωμές απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών, ποιος θεσμός μπορεί να συμμαζέψει την παράνοια;

Να δεχθούμε δικαιολογημένη την έκρηξη της συλλογικής οργής. Αλλά, αν αφορμή της οργής είναι συμπεριφορές αστυνομικών που οφείλονται στην κακή τους εκπαίδευση, στην απουσία πειθαρχικού τους ελέγχου, στην κραυγαλέα ανικανότητα της πολιτικής τους ηγεσίας, γιατί να ζητάμε το αποδιοπομπαίο σφάγιο σε μια επαγγελματική τάξη βιοπαλαιστών υπαλλήλων και όχι στους κυρίως υπεύθυνους; Γιατί να εξωραΐζεται ο πρωτογονισμός που καίει καταστήματα, αυτοκίνητα, τράπεζες προκειμένου να εκδικηθεί εγκλήματα αστυνομικών, ναι, απαραδέκτως πολλά, αλλά οπωσδήποτε μεμονωμένα; Για όσους ιατρογενείς θανάτους συμβαίνουν στα νοσοκομεία, είναι λογικό να βγούμε στους δρόμους ουρλιάζοντας «Γιατροί, γουρούνια, δολοφόνοι» και να καίμε την πόλη; Το διανοείται κανείς; Υπάρχει εγκληματικότερος (χιτλερικότερος) ρατσισμός από το μεθοδευμένο συλλογικό μίσος για συγκεκριμένη επαγγελματική τάξη;

Αν φταίει η κυβέρνηση για την εγκληματική συμπεριφορά αστυνομικών και για τις μεθόδους καταστολής της ανομίας, γιατί η οργή των δημοκρατικά ευαίσθητων δεν ξεσπάει σε καταστροφή και πυρπόληση κομματικών γραφείων και κυβερνητικών κτηρίων; Εκφραση ωμής κτηνωδίας θα ήταν και ένα τέτοιο ξέσπασμα, θα είχε όμως κάπως εμφανέστερο λογικό έρεισμα από τη συντριβή, στα τυφλά, του κοινωνικού ιστού της χώρας, το βύθισμά της σε χάος οικονομικό που το πληρώνει πρώτη η φτωχολογιά.

Το σίγουρο είναι ένα: Η κυβέρνηση αποδείχθηκε δραματικά ανίκανη να αναμετρηθεί με το πραξικόπημα της παρανοϊκής βίας. Και η αντιπολίτευση αηδιαστικά ιδιοτελής, με μοναδική έγνοια να ψηφοθηρήσει. Ο πολίτης βρίσκεται παγιδευμένος στο αδιέξοδο ανάμεσα στη φαυλεπίφαυλη ανικανότητα και στον αδίστακτο καιροσκοπικό αμοραλισμό.

Για την ανικανότητα της κυβέρνησης και τη φαυλότητα του δημόσιου βίου την ευθύνη έχει ο πρωθυπουργός. Ομως, το κόμμα του αντιπροσωπεύει τη θεσμική δυνατότητα (δυστυχώς όχι και την πολιτική πραγματικότητα) μοναδικής εναλλακτικής στην άσκηση της εξουσίας αντιπρότασης έναντι του σοσιαλεπώνυμου αμοραλισμού και του συρριζωμένου στη βία μηδενισμού. Αν η ανικανότητα του πρωθυπουργού συμπαρασύρει και το κόμμα του στον πολιτικό καταποντισμό, η ελληνική κοινωνία θα μείνει για άλλα είκοσι χρόνια έρμαιο στον μονόδρομο της αναξιοκρατίας, του συνδικαλιστικού γκανγκστερισμού, της ιδεολογικής τρομοκρατίας, του κράτους, του υποταγμένου στις «κλαδικές».

Δεν μπορεί να μην υπάρχει μέσα στο κυβερνών κόμμα ένας πυρήνας ανθρώπων με συνείδηση της ευθύνης τους για την πατρίδα και επαρκή ανιδιοτέλεια. Ενας τέτοιος πυρήνας οφείλει να θέσει θέμα ηγεσίας και να προκαλέσει την απόσυρση του πρωθυπουργού. Οχι για να ανοίξει ο δρόμος στις φτηνές ορέξεις σπιθαμιαίων έως και κωμικών δελφίνων, άρρενες και θηλυκού γένους. Αλλά για να υποχρεωθεί αυτό το κόμμα, ύστερα από εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια, να αναζητήσει κριτήρια διάκρισης ποιοτήτων, κριτήρια εντοπισμού ηγετικών χαρισμάτων.

Πέντε ολόκληρα χρόνια, το κυβερνών κόμμα απέδειξε ότι δεν διαφέρει σε μεθόδους και σε στόχους από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ιδια αναξιοκρατία, ίδια παθητικότητα απέναντι στον γκανγκστερικό συνδικαλισμό, ίδια αθλιότητα κομματικού κράτους, ίδια ντροπή συνδρόμου κατωτερότητας στην εξωτερική πολιτική. Μοναδική διαφορά το γεγονός ότι ο αμοραλισμός και ο μηδενισμός του κυβερνώντος κόμματος είναι δεύτερο χέρι, απομίμηση συνταγής για δήθεν σίγουρη επανεκλογή, παρακολούθημα φτηνιάρικης εξουσιολαγνείας. Δεν προβλήθηκε σαν ιδεολογική πρωτοπορία και κοινωνική αυταξία. Αν τώρα η αναζήτηση καινούργιου αρχηγού πιθηκίσει και την καταφυγή σε ολίγιστη και κωμική ηγετική επάρκεια για να συνεχίζεται η οικογενειοκρατία στο τεταρτοκοσμικό Ελλαδιστάν, τότε και η προσέλευση του πολίτη στην κάλπη θα είναι πια περιττή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η τέχνη της διαμαρτυρίας

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Διανοούμενοι, Κοινωνία, Νεολαία, Τέχνη | Ετικέτες: |

Tης Μαριας Κατσουνακη, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Οταν η κοινωνία είναι σε κρίση, η τέχνη τι κάνει;». Το ερώτημα, υπό μορφή διαμαρτυρίας, διατυπώθηκε από θεατές στο Μέγαρο Μουσικής, στη διάρκεια συναυλίας της ΚΟΑ. Οι νεαροί (φοιτητές μουσικών σπουδών, σημειώνουν τα ρεπορτάζ) ανήκαν σε ομάδα 50, περίπου, ατόμων, που επέλεξαν το χάπενινγκ αυτό των ερωταπαντήσεων για να δηλώσουν την παρουσία τους και τις απόψεις τους.

Το περασμένο Παρασκευο–σαββατοκύριακο και άλλα θέατρα της Αθήνας δέχτηκαν παρόμοιες επισκέψεις. Στο Εθνικό (που εγκαινίαζε τη Νέα Σκηνή) και στο «Παλλάς» οι παραστάσεις του «Ρομπέρτο Τσούκο» και της «Μήδειας» διακόπηκαν. Τα μηνύματα: «Βγείτε στους δρόμους» ή «Αφού έχετε απενεργοποιήσει τα κινητά σας, ενεργοποιήστε τη συνείδησή σας». Οι παρεμβάσεις σύντομες, οι αντιδράσεις ποικίλες. Κάποιοι δυσφορούν και το δείχνουν, άλλοι χειροκροτούν και συντάσσονται.

Η πόλη χωρισμένη σε ένα, δύο, τρία, πολλά μέτωπα. Οσες και οι απόψεις. Και είναι πολλές, διαφορετικές ή αλληλοσυμπληρούμενες. Ορισμένοι καλλιτέχνες κατανοούν, πιστεύουν όμως ότι «οι δουλειές που υπογράφουν δεν εντάσσονται στην “κοινωνία του θεάματος”», ισοδυναμούν «με ένα βιβλίο ή μια εικαστική σύνθεση». Ισχυρίζονται ότι οι διαμαρτυρόμενοι «θα μπορούσαν να επιλέξουν άλλους χώρους συμβολικά, όπως ένα Mall ή ένα Shopping Center». Στέκουν όμως και αφουγκράζονται. Συμφωνούν ότι «είμαστε ακόμη ζαλισμένοι» και οι κρίσεις μας οφείλουν να είναι προσεκτικές.

Η καταναλωτική συνείδηση των ημερών θέλει την ησυχία της. Απαιτεί να ανακτηθεί η απολεσθείσα «ποιότητα ζωής», η όποια τέλος πάντων, η καθημερινότητα που διαταράχθηκε, μας ξεβόλεψε, κλόνισε το ημερήσιο πρόγραμμα, τις απρόσκοπτες μετακινήσεις. Η διάκριση ανάμεσα σε ό,τι αποκαλούμε συλλήβδην «ποιότητα ζωής» και στην «ποιότητα της κοινωνίας» παραπέμπει στην αντιδικία ανάμεσα σε μια απολιτική και σε μια πολιτική θεώρηση των ανθρωπίνων πραγμάτων.

Από τη μία, η όχληση και η διαφωνία· έτοιμα, παγιωμένα ανακλαστικά. Από την άλλη, νέα παιδιά, φοιτητές δραματικών ή μουσικών σχολών, καθόλου «περιθωριοποιημένα στοιχεία» (για να υπάρχει και το άλλοθι του ψόγου στα ετοιμοπόλεμα ΜΜΕ) που αποσυντονίζουν το αναμενόμενο, δίνοντας το προβάδισμα στο απρόβλεπτο. Ο δημόσιος χώρος, μέσα στον οποίο οι πράξεις και οι ζωές των ανθρώπων αποκτούν νόημα, αναθερμαίνεται. Αρκεί να διαβάσουμε στις αντιδράσεις αγωνία και όχι χαβαλέ, την προτροπή «ας σταματήσουμε να σκεφτούμε» και όχι συνεχίζουμε όπως έχουμε και με ό,τι έχουμε (ή περισσεύει από τους άλλους). Αν η πολιτική προϋποθέτει δράση, συνεύρεση, συνεκτίμηση και συνοδοιπορία, τότε, μέσα από τα αναρτημένα πανό, τις διαμαρτυρίες στους «θεσμικούς» χώρους και τις άγαρμπες, έστω, προτροπές «βγείτε από τα κλουβιά σας», ίσως βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα, υπό διαμόρφωση, συλλογικότητα.

Ας μη βιαστούμε να κατηγοριοποιήσουμε τις αντιδράσεις. Δεν τις γνωρίζουμε έτσι όπως εκδηλώνονται, δεν τις έχουμε ξαναζήσει στην ίδια πυκνότητα και επανάληψη. Είναι λόγος που αρθρώνεται, αδιαμόρφωτος ίσως ακόμη (μπορεί και έτσι να παραμείνει), αλλά λόγος. Γιατί να μη σκεφτούμε ότι από τη στίλβουσα ανακύκλωση ενός παγκοσμιοποιημένου (δήθεν) μοντερνισμού, που οδήγησε σε έναν άνευ όρων και ορίων ατομικισμό, μπορούμε να επιλέξουμε μιαν άλλη συλλογικότητα; Οτι λέξεις εξορισμένες ή ακυρωμένες στα προεκλογικά μπαλκόνια, όπως «κοινή υπόθεση» ή «κοινότητα» επανενεργοποιούνται στο καθημερινό συντακτικό μας;

Η τέχνη και η καλλιτεχνική δημιουργία εμπνέονται από τις αντιφάσεις, από το ασύντακτο και ακατάτακτο. Τα ρεύματα και οι τάσεις προκύπτουν πάντα από τους ανήσυχους και «οχληρούς». Από εκείνους που μπορούν να συνταιριάσουν το «Happy Christmas» με το «Happy crisis» και το «Happy new year» με το «Happy new fear». Που μπορούν να τροφοδοτήσουν το καθιερωμένο και αναμενόμενο με χιούμορ, πικρό, ευρηματικό και εύστοχο.

Δεχόμαστε επί χρόνια αυτόν τον σπάνιο συνδυασμό χυδαιότητας, ημιμάθειας, ανοησίας και ιδιοτέλειας, που εκπέμπει το άναρχο τοπίο της ιδιωτικής τηλεόρασης. Με τη συνενοχή της πολιτικής εξουσίας. Τώρα, εισπράττουμε τις «απαντήσεις». Ας μην τις αποκλείσουμε πριν τις αποδελτιώσουμε, γιατί έχουν τις ρίζες τους στο μέλλον.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρώτα τα παιδιά!

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Ανεργία, Δημοκρατία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Επικοινωνία, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Δεν καταλαβαίνετε γιατί βγαίνουμε
στους δρόμους. Διαδηλώνουμε για να
λησμονούμε τον φόβο μας».

(Λόγια ενός νέου διαδηλωτή)

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διαισθάνονται πως τους ετοιμάζουμε ένα άνυδρο αύριο, με λιγότερες ευκαιρίες. Το προμηνύει η σημερινή δηλητηριώδης αξιακή ατμόσφαιρα. Σκεφτείτε πόσους ρύπους έχει αναπνεύσει ένας σημερινός 17χρονος: Από τις συζητήσεις που έγιναν σε όλα τα σπίτια, στα 14 έμαθε ότι κάποιοι μπορούν να υποκλέπτουν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις – ακόμα και του πρωθυπουργού! Στα 15, έμαθε ότι παράγοντες με εξουσία δοκίμασαν να κλέψουν τις συντάξεις των γονιών του. Στα 16, έμαθε ότι ο παπάς ίσως δεν είναι «ο δικός του», αλλά ένας κλέφτης δημόσιας περιουσίας με συνεργούς κάποιους υπουργούς. Στα 17, συγκλονισμένος έμαθε ότι πρέπει να φυλάγεται από τους φύλακες – μπορεί να τον σκοτώσουν. Η κατάρρευση των αξιών στον δημόσιο χώρο, οι απειλές των ναρκωτικών και του AIDS, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με τα υποδείγματα των δικών μας ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών.

Εκπληκτα μάς ακούν να εκτοξεύουμε χυδαιότητες από τις εξέδρες των γηπέδων ή μάς βλέπουν να πιάνουμε το τιμόνι και να ορμάμε στον ατυχή προπορευόμενο αναβοσβήνοντας τα φώτα, «ξεκουμπίσου, ρε, να προσπεράσω!». Τραυματίζονται βαριά όταν, με τη στάση ζωής, τα «διδάσκουμε» ότι η επιτυχία ταυτίζεται με τα «φράγκα», ο αμοραλισμός είναι προϋπόθεση για να «φτιαχτείς» ή, πάλι (η άλλη όψη του νομίσματος…) όταν μάς βλέπουν να παραλύουμε στην οσμή της οικονομικής δυσπραγίας και να ψευδίζουμε ασυναρτησίες για τον «κωλότοπο». Και ασφαλώς μάς υποψιάζονται όταν επιδιώκουμε να εξαγοράσουμε τις έναντί τους οφειλές μας, με ακριβά μοντελάκια παιγνιδιών ή ρούχων (αξίας ίσης με δίδακτρα αρκετών μηνών σε ένα ωδείο-που-δεν-τα-πηγαίνουμε).

Για να είμαστε ειλικρινείς, ως κοινωνία χρωστάμε στα παιδιά.

Χωνέψαμε τέσσερα κοινοτικά πακέτα, χωρίς να φτιάξουμε δομές που θα βελτιώνουν το δικό τους αύριο, αποφεύγοντας τα κοπιαστικά (αύξηση παραγωγικότητας, βελτίωση ανταγωνιστικότητας κ.ά.) Ως κράτος, καταναλώνουμε με δανεικά και εν ψυχρώ παραπέμπουμε τους ξένους τραπεζίτες στις δικές τους γενιές. Αρνούμαστε να κοστολογήσουμε το φυσικό περιβάλλον, αυταπατώμενοι ότι είναι «φτηνή» η ενέργεια και «φτηνά» τα νερά, ταχυδρομώντας στην ωριμότητα των παιδιών μας το κόστος της δικής μας εγκληματικής σπατάλης και αμέλειας.

Θέμα χρόνου είναι, τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν τα ζούσαμε εμείς – όπως νόμιζαν. Μάλλον εμείς ζούσαμε σε βάρος τους.

Λοιπόν, μακάρι τα παιδιά μας να εξεγερθούν, βρίσκοντας τον δικό τους δρόμο μακριά από τις συμπληγάδες του «βολέματος» και των «κουκουλοφόρων». Ισως έτσι μας υποχρεώσουν να αλλάξουμε, να αλλάξουμε και ως κοινωνία, ώστε να ανατρέψουμε τις κυρίαρχες προτεραιότητες και να θέσουμε σε πρώτη γραμμή τη μείωση της ανείπωτης ανισότητας σε βάρος τους. Να συμφωνήσουμε σε μία νέα προτεραιότητα, την κατάργηση της άδικης διανομής σε βάρος τους, και να υιοθετήσουμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο μια αρχή από την οποία θα απορρέουν όλες οι επιμέρους συμπεριφορές και πολιτικές μας: Την αρχή «πρώτα τα παιδιά».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η «εξέγερση» και το αίτημα

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Αριστερά, Δημοκρατία, Διαδηλώσεις, Διανοούμενοι, Κόμματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Κάτι στράβωσε άσχημα στην Aριστερά τα τελευταία χρόνια. Οχι μετά το ’89, που το σοκ ήταν τέτοιο ώστε το παραλήρημα να είναι δικαιολογημένο. Κάπου εκεί στη δεκαετία του ’60 πολλοί διέκριναν αδιέξοδα στην μαρξιστική ανάλυση και το ’ριξαν στο σορολόπ. Αντί να προσαρμόσουν τη θεωρία στην πραγματικότητα, άρχισαν να αμφισβητούν τα εργαλεία ανάγνωσης της πραγματικότητας και κατόπιν με χαλασμένα τα εργαλεία, άρχισαν να προσαρμόζουν την πραγματικότητα στη θεωρία.

Ετσι η Aριστερά τα τελευταία χρόνια έχει αφήσει την πραγματικότητα και ασχολείται με τη φαντασία. Εχει εγκαταλείψει την ανάλυση και το έριξε στην ποίηση. Η μεταμοντέρνα ανοησία έγινε κυρίαρχος λόγος και το αποτέλεσμα είναι η απόλυτη σύγχυση. Αυτή που είναι εμφανής και στην ανάγνωση του νεολαιίστικου ξεσπάσματος που έζησε πριν από δύο εβδομάδες η χώρα.

Το λογικό ερώτημα έπειτα από μια κινητοποίηση (έστω αυτής της έντασης) είναι το αίτημα. Οχι «για να συκοφαντηθεί η εξέγερση», όπως συκοφαντούν το ερώτημα οι νεφελώδεις υπερασπιστές κάθε φασαρίας, αλλά χωρίς διευκρίνιση του αιτήματος δεν διορθώνεται τίποτε. Αν δεν καταλάβουμε τι ακριβώς θέλουν οι νέοι, δεν θα μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε τις παραμέτρους που οδήγησαν στο ξέσπασμα, με αποτέλεσμα αυτό να επαναληφθεί. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η διατύπωση του αιτήματος. Δεν είναι ανάγκη να το διατυπώσουν οι 16ρηδες, αλλά τα κόμματα, οι κοινωνικοί φορείς, οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, οι σχολιαστές. Ολοι οφείλουν να το προσεγγίσουν με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ώστε η συζήτηση πέρα από διαπιστωτική να γίνει και παραγωγική.

Κι όμως. Οχι μόνο δεν επιχειρείται η διατύπωση του αιτήματος, αλλά πολλοί επιχειρηματολογούν ότι κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται. Φτάνει που διαπιστώσαμε ότι οι νέοι είναι ζωντανοί, αρκεί που σηκώθηκαν από τον καναπέ και θα φέρουν την αλλαγή· λες και κάθε αλλαγή είναι a priori θετική. Αυτό είναι κομμάτι της μισής συλλογιστικής που χρόνια διατυπώνει η Αριστερά με το σύνθημα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Το πρόβλημα όμως είναι ότι πολλοί «άλλοι κόσμοι είναι εφικτοί». Πιθανόν να είναι εφικτός ο κόσμος που ρομαντικά οραματίζεται η Αριστερά, πιθανότερο όμως να είναι εφικτός ο αντίθετός του. Αν δεν υπάρχει πυξίδα σε στιγμές κοινωνικής θύελλας, τότε το καράβι μπορεί να κάτσει στα βράχια. Οπως έδειξε η ιστορία, όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί. Μπορεί να οδηγηθούμε σε κοινωνία μεγαλύτερης κινητικότητας, αλλά μπορεί να υπάρξουν συντηρητικά ανακλαστικά που θα οδηγήσουν σε περιορισμό ελευθεριών. Το γενικό, αόριστο και ανεδαφικό, όσο καλές προθέσεις κι αν έχει, πάντα ηττάται από το συγκεκριμένο. Και το ακραία συντηρητικό είναι πάντα πολύ συγκεκριμένο.

Γι’ αυτό επείγει η διατύπωση του αιτήματος. Οι νεφελώδεις και αλατισμένες με ποίηση διακηρύξεις για την «λάβα της οργής των νέων» είναι χρήσιμες στη λογοτεχνία, αλλά δεν βοηθούν την πολιτική, η οποία πάντα καταλήγει στην επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων. Η ανάγνωση της πραγματικότητας πρέπει να είναι ενδελεχής, άσχετα αν τα συμπεράσματα πολλές φορές δεν κολακεύουν τις ιδεοληψίες μας. Η εξέγερση δίχως αίτημα είναι σίγουρα μεγάλη φασαρία. Πιθανόν να είναι και θαυμάσια κατάσταση. Μόνο που δεν ξέρουμε για ποιους…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υπάρχει και χρειαζόμαστε ένα χαρμόσυνο μήνυμα…

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Δημοκρατία, Εκλογές, Ελλάδα, Κόμματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Σταμου Ζουλα, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Οπως όλοι μας τις χρονιάρες τούτες μέρες, αγαπητοί αναγνώστες, έτσι και ο υπογράφων, αισθάνεται την ανάγκη να ξεφύγει από τα μαύρα κι άραχλα των ημερών, που ζούμε, να μετριάσει τις απειλές που ζώνουν τη χώρα, να αναζητήσει μια ελπίδα εξόδου από τη δεινή κρίση, οποία ήδη έχει μπει στη ζωή μας. Δεν θα επικαλεσθώ τη φράση του Παύλου Μπακογιάννη ότι «στην πολιτική δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Διότι δεν την θεωρώ ευοίωνη ή αρκούντως εφησυχαστική, αφού βασίζεται στον «πατριωτισμό» των κομματικών ηγεσιών (μέχρι στιγμής ανεκδήλωτο) και όχι στη φιλοπατρία των πολιτών. Θα αναφερθώ στην πρώτη ομιλία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αμέσως μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1974 και ενώ αναλάμβανε το τεράστιο έργο να βγάλει τη χώρα από το έρεβος της εφταετούς δικτατορίας. Απευθυνόμενος, απευθείας στον ελληνικό λαό, είπε τότε ο Κ.Κ.: «Στη ζωή όλων των εθνών υπάρχουν στιγμές που επιβάλλουν έξαρση ηθική και εθνική. Είναι οι στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός, απογοητευμένος από το πρόσφατο και το απώτερο παρελθόν, αναζητεί με αγωνία τον δρόμο του. Και τις στιγμές αυτές ακριβώς ζει σήμερα η χώρα μας». Η πίστη του μεγάλου πολιτικού ηγέτη προς τον ελληνικό λαό δικαιώθηκε. Διότι χωρίς την «ηθική και εθνική έξαρση» των πολιτών δεν θα ’ταν τότε εφικτή η αποκατάσταση της ομαλότητος, η εδραίωση της Δημοκρατίας και η επάνοδος της χώρας στον δρόμο της προόδου και της ευημερίας.

Κάτι ανάλογο διαφαίνεται τις τελευταίες εβδομάδες στη χώρα μας, αφού η ωριμότητα και η σύνεση των πολιτών, φαίνεται ότι αρχίζει όχι μόνον να υπερτερεί του αισθήματος ευθύνης των πολιτικών μας κομμάτων, αλλά και να υπαγορεύει συμπεριφορές και λύσεις. Κατά πρώτο λόγο η μέχρι σήμερα απαξιωτική αντίληψη ότι «όλοι, (δηλαδή κόμματα και πολιτικοί) είναι ίδιοι», άρχισε να υποχωρεί. Παράλληλα δημιουργείται η πεποίθηση ότι στα πολιτικά μας κόμματα –και ιδίως στα δύο μεγαλύτερα– υπάρχουν πολιτικοί, οι οποίοι δεν ταυτίζουν το συμφέρον του κόμματός τους και τη βουλευτική τους οντότητα, με το όφελος του τόπου. Πολιτικοί, που δεν δέχονται ότι η διαφθορά είναι «ενδημική, γενικευμένη και αναπότρεπτη», που αρνούνται να ταυτίζονται με επίορκους ή υπόλογους συναδέλφους τους, που αγανακτούν από τον συναγελασμό τους με αιφνιδίως και υπόπτως πλουτήσαντες «ομογάλακτούς τους· πολιτικοί, τέλος, πού θεωρούν την εσωκομματική κάθαρση και εξυγίανση, ως προϋπόθεση για την αναβάθμιση της πολιτικής μας ζωής. Αυτή η ανάγκη να διαχωρισθεί η ήρα από το σιτάρι, δεν ανέκυψε αιφνίδια και απρόοπτα. Προηγήθηκε η γενική αποδοκιμασία των πολιτών και η ταυτόσημη απαξίωση των κομμάτων εξουσίας, που καταγράφηκε από τις δημοσκοπήσεις, ως απαρχή καταρρεύσεως του διπολισμού.

Οσοι, για επαγγελματικούς λόγους, παρακολουθούμε τις διενεργούμενες συνεχώς δημοσκοπήσεις, δεν εντυπωσιαζόμαστε τόσο από τις αλλαγές του συσχετισμού των δυνάμεων μεταξύ των πολιτικών μας κομμάτων, οι οποίες συχνά είναι περιπτωσιακές, ευμετάβολες και –όχι σπάνια– ανατρέψιμες. Αντίθετα εστιάζουμε το ενδιαφέρον μας σε ορισμένα καινοφανή ευρήματα, τα οποία υποδηλώνουν βαθύτερες, σημαντικότερες και γι’ αυτό, ίσως, περισσότερο σταθερές μεταβολές στο εκλογικό σώμα. Με το πνεύμα αυτό θα μπορούσαμε να επισημάνομε ότι για πρώτη φορά κατά την 34ετή περίοδο της μεταπολιτεύσεως, διαμορφώνεται –και μάλιστα διογκούμενη συνεχώς– μια πλειοψηφία πολιτών, που προτάσσει τη συνυπευθυνότητα και τη συνεργασία των δύο μεγάλων κομμάτων στη διακυβέρνηση της χώρας. Συγκεκριμένα στην τελευταία δημοσκόπηση της GPO, που έγινε για λογαριασμό του MEGA, υποβλήθηκε το ερώτημα «ποια κυβέρνηση μπορεί καλύτερα να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση». Το 29,1% ετάχθη υπέρ μιας κυβερνήσεως συνεργασίας Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ.

Το 22,6% προτιμά αυτοδύναμη κυβέρνηση της Ν.Δ., το 22% θέλει συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ και το 17,2% επιλέγει αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Αδιαμφισβήτητα τα παραπάνω ευρήματα ανατρέπουν πάγιες, έως τώρα, αντιλήψεις περί «ισχυρών» μονοκομματικών κυβερνήσεων, περί «συγγενών» κομμάτων και περί «φυσικών» συμμαχιών. (Οπως, π.χ., στην περίπτωση μη αυτοδυναμίας, τη δημιουργία ενός κεντροαριστερού σχήματος από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ ή μιας κεντροδεξιάς κυβερνήσεως από τη Ν.Δ. και τον ΛΑΟΣ). Επιπλέον, τα ευρήματα αυτά είναι σαφώς ασύμβατα με το δημοσκοπικό προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ και την αισιοδοξία του ότι άρχισε να προσεγγίζει την αυτοδυναμία, όπως αντιβαίνει και στην εμμονή της Ν.Δ. για την επίτευξη του ίδιου στόχου. Ωστόσο η διακηρυσσόμενη βούληση της πλειοψηφίας των εκλογέων εξακολουθεί να απορρίπτεται από τις κομματικές μας ηγεσίες, που επιμένουν σε στερεότυπα και σε προκαταλήψεις του παρελθόντος. Το ευοίωνο όμως είναι, όπως σημειώσαμε την περασμένη Κυριακή, ότι πληθαίνουν συνεχώς, οι εξωπολιτικές εκκλήσεις για προσέγγιση των δύο μεγάλων κομμάτων, στις οποίες έχει αρχίσει να ανταποκρίνεται και ένας σημαντικός αριθμός βουλευτών τους. Δεν είναι δε διόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι φωνές αυτές προέρχονται από βουλευτές, των οποίων το κύρος και οι αξιοπιστία δεν έχουν τρωθεί ούτε από σκάνδαλα ούτε από υποψίες διαφθοράς, ούτε έχουν διαβληθεί από κενόδοξες ηγετικές φιλοδοξίες.

Από τις διαπιστώσεις αυτές, αγαπητοί αναγνώστες, ο υπογράφων αντλεί και προσπαθεί να μεταδώσει – συνεπικουρούμενος και από το χαρμόσυνο κλίμα των ημερών– κάποιο πνεύμα αισιοδοξίας, στη δυσχερή περίοδο που διανύουμε. Μια αισιοδοξία, που βασίζεται, κατά κύριο λόγο, στην αφύπνιση και στην ενεργό παρέμβαση των πολιτών. Δηλαδή στην «ηθική και εθνική έξαρση» όλων μας, στην οποία είχε στηριχθεί και προ 34ετίας ο Κωνσταντίνος Καραμανλής…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται»

Posted on Δεκέμβριος 27, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Ευρώπη, Καταλήψεις, Κινήματα, Νεολαία, Πολιτική, Ταραχές |

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

Αρχής γενομένης από την Αθήνα, το «σύνδρομο της Ελλάδας», όπως το είδαν οι ξένοι δημοσιογράφοι, εξαπλώνεται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποδεικνύοντας κατά πώς φαίνεται ότι «η Ευρώπη υπάρχει», σύμφωνα με τα σχόλια αναλυτών, αλλά και ότι οι φωτιές που ανάβουν οι νέοι από την Αθήνα μέχρι το Παρίσι, τη Μαδρίτη ή το Μάλμο της Σουηδίας δίνουν το στίγμα ενός αναβρασμού που έχει τη δική του δυναμική.

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται», ήταν το σλόγκαν που έγραψαν με σπρέι διαδηλωτές στο Γαλλικό Ινστιτούτο, όπως και «Γαλλία, Ελλάδα, εξέγερση παντού».
Αναλυτές εκτιμούν ότι πρόκειται για μια συντονισμένη, βίαιη προσπάθεια σύνδεσης των κινημάτων διαμαρτυρίας απελπισμένων νέων σε ολόκληρη την Ευρώπη και ιδιαιτέρως σε χώρες όπου δεν υπάρχει εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και ούτε βάσιμες ελπίδες για την εξυγίανση της οικονομίας. Με το ακρωνύμιο PIIGS, που σχηματίζεται από τα αρχικά των χωρών Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία, στα λατινικά, γίνεται ένα παιγνίδι από τη μια για μια αυθόρμητη και παράλληλα δομούμενη σωστά στην πορεία της αντίδραση, και από την άλλη με παραπομπή στη λέξη pigs που φυσικά σημαίνει γουρούνια.

Δραματοποίηση

Όπως έγραψε η βρετανική εφημερίδα «Independent», μπορεί τελικά η προσπάθεια να πολιτικοποιήσουμε και να συνδέσουμε τις διάφορες συγκρούσεις μέσα στα σύνορα της Ευρώπης να αποδειχθεί μια πράξη δραματοποίησης κάποιων μεμονωμένων γεγονότων από μια απομονωμένη ομάδα της ελληνικής ακρο-Αριστεράς. Ομως εκ των πραγμάτων έχει τραβήξει το ενδιαφέρον εστιάζοντας την προσοχή όλων στις ομοιότητες -αναπόφευκτα και στις διαφορές- των ταυτόχρονων ξεσπασμάτων σε κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

«Χιλιάδες Ελληνες νέοι διαδηλώνουν επί τουλάχιστον δύο εβδομάδες διαμαρτυρόμενοι ενάντια στο χαοτικό και μάλιστα διεφθαρμένο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα», σύμφωνα με τον βρετανικό Τύπο, «μιας χώρας που παραμένει διχασμένη ανάμεσα στον ευρωπαϊκό «εκμοντερνισμό» της και σε ένα μπερδεμένο βαλκανικό παρελθόν». Υπ’ αυτή την έννοια «μπορεί να πει κανείς ότι πράγματι επαναστατούν», σχολιάζουν ξένοι δημοσιογράφοι.

Η πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, γράφει η ιταλική «Repubblica», είναι ότι μετέχουμε σε ένα ευρωπαϊκό σύνολο που αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες στο να προσφέρει μια εναλλακτική προοπτική στο χάος που ανοίγεται στις παρυφές της μεγάλης ανασφάλειας και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων για τη δημιουργία ενός κύκλου που κανονικά έπρεπε συνεχώς να διευρύνεται και να κλείνει μέσα του όλο και περισσότερες ευκαιρίες για απασχόληση.

Ο κόσμος στρεφόταν επί μακρόν στη Δεξιά ή στην Αριστερά αλλά δεν βρήκε λύσεις. Τώρα, εξηγεί η ιταλική εφημερίδα, «μόνο με την έλλειψη μιας πειστικής πολιτικής πρότασης μπορεί να ερμηνευτεί ο χαρακτήρας των φοιτητικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν στην Ευρώπη αλλά δεν ξεπήδησαν από το χώρο των πανεπιστημίων ούτε γνωρίζουν εθνικά σύνορα και για την ώρα προσδιορίζονται ως «επεισόδια»». Ομως, όπως υπογραμμίζεται στο σχετικό δημοσίευμα, ποιος μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει «αν η παγκόσμια κρίση δεν ξεπεραστεί μέσα σε λίγους μήνες»; Τι θα κάνει άραγε αυτή η νεολαία που αισθάνεται προδομένη από τα κόμματα και από την πολιτική στο σύνολό της; (Πηγές: Repubblica, Independent), ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι εγχώριοι μύθοι που κρατούν

Posted on Δεκέμβριος 23, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Κοινωνία, Νεολαία |

Των Διονυση Μιντζοπουλου και Αλεξανδρας Φιληνδρα*, Η Καθημερινή, 23/12/2008

Στο βιβλίο του «Η Mεθοδολογία των Επιστημονικών Ερευνητικών Προγραμμάτων», ο φιλόσοφος Ιμρε Λάκατος μιλάει για τη γένεση και αναπαραγωγή ιδεών, διαχωρίζοντας τα συστήματα ιδεών σε προοδευτικά και σε εκφυλιστικά. Ενα εκφυλιστικό σύστημα χαρακτηρίζεται από κλειστά συστήματα σκέψης που έχουν από καιρό πάψει να προσφέρουν ανάλυση ιδεών και έχουν χάσει την ικανότητα ερμηνείας της πραγματικότητας. Σήμερα βλέπουμε στη χώρα μας τα αποτελέσματα ενός τρόπου σκέψης και μιας πολιτικής κουλτούρας που, κατά τον Λάκατος, είναι εκφυλιστικές.

Η κακή σκέψη και η εκφυλιστική ιδεολογία έχουν μια σειρά από συνέπειες. Επειδή η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στις ιδέες μας, δημιουργούμε μύθους και επανερμηνεύουμε την πραγματικότητα στρεβλά, ώστε να προστατεύσουμε τα κεντρικά στοιχεία της ιδεολογίας από κριτική ανάλυση. Η μυθολογία αυτή, η οποία βρίσκεται σε συνάφεια με την κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, όπως επισήμανε ο Στάθης Καλύβας, έχει καλλιεργήσει ιδέες που δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τη δολοφονία του μαθητή Α. Γρηγορόπουλου και των βίαιων επεισοδίων που ακολούθησαν το γεγονός, οι μύθοι αυτοί έκαναν την εμφάνισή τους με διάφορες παραλλαγές. Μερικοί από τους μύθους αυτούς είναι:

Ο μύθος της «δημιουργικής βίας» («καταστροφή ίσον δημιουργία») που μέσα από την υλική καταστροφή προετοιμάζει το έδαφος για δημιουργία. Πρόκειται για μια μορφή έκφρασης που τρόμαζε τον Τζορτζ Οργουελ, ο οποίος την απαθανάτισε ως NewSpeak στο «1984». Στην ελληνική ερμηνεία του μύθου, η δημιουργική βία είναι αποκλειστικό αριστερό προνόμιο. Η κρατική βία, σε μυστηριώδη αντίθεση, ούτε αγνή είναι ούτε δημιουργική, αλλά μόνο έκφραση εξουσίας και απολύτως καταδικαστέα.

Ο μύθος της «αντίστασης» θέτει ότι το κράτος αποτελεί ένα κατασταλτικό μηχανισμό με στόχο την εξάλειψη άλλων ιδεών και απόψεων. Αυτός ο μύθος εξισώνει την καταστροφή με την αντίσταση. Η βία είτε είναι η συνήθης μορφή συμπεριφοράς της εξουσίας είτε είναι απαραίτητη για να αποδειχτεί ότι η εξουσία δεν παρέχει προστασία είτε είναι το δυσάρεστο αλλά αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αντίστασης του πολίτη. Σε όλες τις περιπτώσεις, την ηθική ευθύνη για τη βία την έχει το κράτος. Ο Ελληνας πολίτης είναι ο ήρωας που πάντα αντιστέκεται.

Ο μύθος της «ελληνικής ιδιαιτερότητας» προβάλλει τον Ελληνα σα θύμα συνωμοσιών και καταστάσεων τις οποίες ο ίδιος δεν ελέγχει. Ο Ελληνας δεν υποκύπτει. Πάντα βρίσκεται σε θέση άμυνας διότι οι επιλογές και η ελευθερία του είναι πάντα περιορισμένες από τους φορείς της εξουσίας. Η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική αν ο Ελληνας είχε πραγματική εξουσία, αλλά για λόγους πέραν του προσωπικού του ελέγχου και άρα της προσωπικής του ευθύνης ο ίδιος αντιστέκεται χωρίς να συμμετέχει στην εξουσία.

Ο μύθος της «άδολης νεολαίας», που δεν είναι άβουλη ούτε καθοδηγούμενη ούτε υπεύθυνη για τις επιπτώσεις των πράξεών της, διότι «είναι παιδιά». Με αυτό τον μύθο, η νεολαία δεν είναι αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ούτε αποδέκτης των ίδιων επιδράσεων και ιδεών. Τα παιδιά έχουν κρίση και άποψη και βαθιά και ουσιαστική αντίληψη των προβλημάτων, αλλά όχι ευθύνη για την κοινωνία στην οποία ζουν, και αμφισβητούν τους μεγάλους και το κράτος. Παρά τα δημοσιεύματα που δείχνουν ότι οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν μέσω SMS και μέσω μπλογκ στο Διαδίκτυο, ο μύθος εμμένει ότι οι διαδηλώσεις τους είναι «αγνές», «αναπάντεχες» και «αυθόρμητες» και διαφέρουν ριζικά από αυτές των προηγούμενων γενεών, Όπως γράφτηκε στην «Ελευθεροτυπία», «παιδιά πρωτοστάτησαν σε συμβολικές διαμαρτυρίες ανά την Ελλάδα, πολιορκώντας με αγνότητα αστυνομικά τμήματα».

Οι μύθοι αυτοί έχουν κύριο στοιχείο ότι όχι μόνο διαγράφουν τις ευθύνες μας, αλλά ηρωποιούν τον χαρακτήρα μας και τις πράξεις μας. Οι μύθοι αυτοί διαιωνίζονται πάνω στη βάση ενός πέμπτου μύθου ο οποίος επιτρέπει την αναπαραγωγή τους. Είναι ο μύθος του «άλλου υπαίτιου» που σβήνει τις ευθύνες μας, αλλά επίσης μας βάζει εξ ορισμού πάντοτε στη θέση να αντιδρούμε και ποτέ να παίρνουμε θέση, μιας και η δική μας πράξη πάντα ορίζεται ως δίκαιη απάντηση στην αδικία που διαπράττει ο «άλλος».

Οι μύθοι αυτοί εμποδίζουν τη διαπραγμάτευση των δύσκολων ερωτημάτων. Πώς ορίζουμε και κατοχυρώνουμε τη δημοκρατία και τον σεβασμό στο άτομο, σε μια κοινωνία που δεν σέβεται τους θεσμούς; Ο μύθος της ιδιαίτερότητας εμποδίζει την κατανόηση ότι είμαστε μια μικρή χώρα μέσα σε μια παγκόσμια οικονομική κρίση.

Μύθοι όπως της άδολης νεολαίας και της δημιουργικής βίας μάς εμποδίζουν να δεχθούμε τη δική μας ευθύνη για την ίδια μας ζωή, και μας στέλνουν να ψάχνουμε, με όποιο τρόπο θέλουμε, αλλά ποτέ με κόπο, τους μυθικούς «υπεύθυνους». Όταν τους βρούμε και τους κάψουμε, όλα θα γίνουν σωστά και δίκαια.

Γράφεται ως κοινός τόπος ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει όραμα. Πιστεύουμε ότι ευθυνόμαστε οι ίδιοι για το ότι είμαστε σε αυτή τη θέση, διότι δεχθήκαμε έναν τρόπο σκέψης και συλλογισμού που μας στρέφει μακριά από την πραγματικότητα, προς άγονες ιδέες. Η κουλτούρα αυτή μας απομακρύνει από την κριτική αντιμετώπιση του (συλλογικού) εαυτού μας και δεν παράγει καμία ερμηνευτική ιδέα. Αυτό που παράγει είναι κακή Δημοκρατία. Και την κακή και αδύναμη Δημοκρατία την πληρώνουμε όλοι μας, ιδιαίτερα οι πιο αδύναμοι.

* Ο κ. Διονύσης Μιντζόπουλος είναι ερευνητής στην Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και η κ. Αλεξάνδρα Φιλήνδρα είναι ερευνήτρια στο Κέντρο Αμερικανικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Ράτγκερς.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Για όλα φταίνε οι «μπάτσοι»;

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, Εξάρχεια, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία | Ετικέτες: |

Tου Σωκρατη Τσιχλια, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Iσως είναι το πλέον λαοφιλές και το μακροβιότερο σύνθημα της μεταπολίτευσης. Θα το τοποθετούσα δίπλα σε μια ακόμη ακραία γενίκευση των μαζικών διαδηλώσεων, το περίφημο «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι». Το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» λοιπόν που για χρόνια τώρα εκφράζει κάθε αγανακτισμένο διαδηλωτή, αλλά απηχεί τα αισθήματα πολύ περισσότερων Ελλήνων, είναι ακαριαίο, εκφέρεται εύκολα και ρυθμικά και έχει συνήθως αφορμή πράξεις επίορκων αστυνομικών, οι οποίοι κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας τους, βασάνισαν ή αφαίρεσαν ζωές άοπλων και συχνά εντελώς αθώων συμπολιτών μας.

Είναι όμως άραγε αυτό το σύνθημα, γέννημα προφανώς της συναισθηματικής φόρτισης κάποιας στιγμής, ένα πολιτικό σύνθημα; Και το κυριότερο, είναι ένα σύνθημα «σημαία» που μπορεί σήμερα να εκφράζει τη βασική αντίθεση κοινωνίας και εξουσίας; Η αστυνομία είναι το κεντρικό πρόβλημα των εξεγερμένων νέων και των γονιών τους; Κι αν είναι η αστυνομία, είναι όλη η αστυνομία, γενικώς; Μήπως η γενίκευση είναι μήτρα κάθε ολοκληρωτικής λογικής; Αλλά ακόμη κι αν δεν είναι, τι σόι πολιτικός στόχος για ένα κίνημα μαθητών, φοιτητών ή μεγάλων είναι η αστυνομία; Και μάλιστα στόχος που απλώς καθυβρίζεται και λιθοβολείται αναπαράγοντας μια ιδιότυπη βεντέτα: βρίσιμο, πρόκληση, βία, δακρυγόνα, χημικά, ξύλο, συλλήψεις και πάει λέγοντας στο διηνεκές.

Το μόνο που κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια όσοι συμμετέχουν σε αυτό το ιδιότυπο θέατρο καλών-κακών, με τις μάχες για τους «καλούς» εκ προοιμίου χαμένες, είναι να κλείσουν στο σπίτι τους εκείνους που διαφωνούν με τη βία, τυφλή ή ανοιχτομάτα ή απλώς τη φοβούνται.

Για τον χαμό του δύστυχου Αλέξη, φταίει η «βολίδα» του ειδικού φρουρού. Η κάθαρση είναι επιτακτική ανάγκη επιτέλους να υπάρξει. Ωστόσο, τόσο για το καθεστώς των Εξαρχείων και για τον τριακονταετή πόλεμο αντιεξουσιαστών και αστυνομίας, όσο και για τα τριάντα τόσα χρόνια κραυγαλέας ατιμωρησίας κάθε αστυνομικής αυθαιρεσίας, αποκλειστικά υπεύθυνες είναι οι πολιτικές οικογένειες που μας κυβέρνησαν. Μήπως είναι καιρός να αντικατασταθούν;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μια ανακωχή

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Κοινωνία, Νεολαία | Ετικέτες: |

Τoυ Nικου Γ. Ξυδακη,  Η Καθημερινή, 20/12/2008

Είδα τα πρόσωπα εφήβων στους φλεγόμενους δρόμους, κι ήταν σκληρά, πέτρινα, πιο σκληρά κι από ψημένων ενηλίκων. Και το βλέμμα τους, κι αυτό σκληρό, παγωμένο. Μου το είπαν ψημένοι ενήλικοι που βρέθηκαν στον δρόμο αυτές τις σκληρές μέρες· το αντίκρισα κι εγώ. Αναρωτήθηκα φωναχτά: Γιατί; Πώς; Ενας συνομιλητής άκουσε τη σκέψη κι απάντησε: Γιατί δεν βλέπει τίποτε μπροστά του ούτε μέλλον ούτε παρόν· βλέπει από τη μια ανεργία και malls κι από την άλλη πρέζα, δεν μπορεί να διακρίνει τίποτε ανάμεσα, κανέναν ενδιάμεσο χώρο, τίποτε να τον περιμένει, τίποτε να τον χωράει ή να του υπόσχεται.

Μα είναι δυνατόν ένας έφηβος, ένας κατ’ ουσίαν αθάνατος, να μη βλέπει μπροστά του υπόσχεση, να βλέπει μόνο διάψευση; Τα δραματικά συμβάντα του Δεκεμβρίου δείχνουν πως ναι: υπάρχει πολλή διάψευση, πολλή απόγνωση, πολλά άγουρα σκληρά πρόσωπα. Αυτό το ψυχικό και ηθικό έλλειμμα είναι η βαθύτερη πληγή στο κοινωνικό μας σώμα. Κι αυτή η πληγή, αδιάγνωστη, φλογισμένη, αθεράπευτη, εκκρίνει τώρα βία, τυφλότητα, πόνο. Η πληγή μάς κατατρώει. Εχουμε ανάγκη μια διάγνωση, δύο – τρεις – πολλές διαγνώσεις, πολλά σχέδια θεραπείας, χρειαζόμαστε ειλικρίνεια, θάρρος, κουράγιο. Δεν μπορούμε να πορευόμαστε έτσι πληγωμένοι.

Χρειαζόμαστε μια ανακωχή. Μια μεγάλη διαδήλωση, ειρηνική, χωρίς σπασίματα και φωτιές, χωρίς δακρυγόνα, χωρίς ελικόπτερα, χωρίς πανικό, χωρίς κούφια μνησικακία. Προφυλαγμένη απ’ όλους μας, από μαθητές και γονείς, από ενήλικους και εφήβους με ακάλυπτα πρόσωπα, απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, από τον μετριοπαθή νοικοκύρη έως τον απογοητευμένο αριστερό και τον πολιτικό αναρχικό, που θα αποκλείσουν το μπάχαλο και το χάος για τουλάχιστον μία φορά, τούτη τη φορά, και θα αφήσουν το ποτάμι της κοινωνίας να εκφραστεί για μία φορά ενωμένο, τεράστιο, επιβλητικό, χωρίς πανικό, χωρίς κατακερματισμό· με περίσκεψη, με αυτοκριτική, με ευθύνη.

Χρειαζόμαστε μια ανακωχή, μια ανάσα, μια ευκαιρία να δούμε τους εαυτούς μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...