Οικολογία

Το τέλος ενός μύθου

Posted on Ιουλίου 23, 2009. Filed under: Οικολογία, Παγκοσμιοποίηση |

Η σοβαρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων 80 χρόνων θα έχει ως πρώτο μέγα θύμα την παγκοσμιοποίηση; Το ερώτημα επανέρχεται σε προχθεσινό άρθρο των Financial Times, απ’ όπου και το απόσπασμα: «Ο προστατευτισμός αναδεικνύεται σε ανθούσα βιομηχανία, με πολλά κράτη –συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ– να επιλέγουν άμεσους ή έμμεσους εμπορικούς φραγμούς ύστερα από τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του Σεπτεμβρίου του 2008… Από τα μέλη του G20, 17 χώρες έχουν επιβάλει προστατευτικά μέτρα».

Η βρετανική εφημερίδα αναφέρει τους ρωσικούς δασμούς στα σιδηρομεταλλεύματα, τις ισχυρές επιδοτήσεις στην αμερικανική και ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία, τους περιορισμούς στις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων σε Βραζιλία και Αργεντινή και τις νομοθετικές ρυθμίσεις για προτίμηση των εγχώριων προϊόντων σε ΗΠΑ και Κίνα. «Οταν ακόμη και η Κίνα, που απολαμβάνει ετήσιων ρυθμών ανάπτυξης της τάξης του 7%, αναγκάζεται να υιοθετήσει ανοιχτά τον προστατευτισμό για να αντιμετωπίσει την εργατική δυσαρέσκεια, σκεφτείτε τι πιέσεις δέχονται τα κράτη που βουλιάζουν στην ύφεση», σημειώνεται σχετικά.

Προς επίρρωσιν αυτών των εκτιμήσεων, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε το μεγάλο οικονομικό παιχνίδι που παίζεται γύρω από την οικολογική διάσκεψη της Κοπεγχάγης, τον προσεχή Δεκέμβριο, για την κλιματική αλλαγή. Οι βιομηχανικές υπερδυνάμεις της Δύσης, που ευθύνονται για τη λεηλασία του περιβάλλοντος τους δύο τελευταίους αιώνες, θα επικαλεσθούν υποκριτικά τη «μη συμμόρφωση» των αναδυόμενων βιομηχανικών χωρών με τα μέτρα μείωσης των ρύπων για να νομιμοποιήσουν προστατευτικά μέτρα, τα οποία κανονικά θα ήταν παράνομα στο πλαίσιο του ΠΟΕ. Θα πουν, δηλαδή, ότι επιβάλλουν δασμούς στις κινεζικές και ινδικές εξαγωγές, όχι επειδή είναι φθηνές, αλλά επειδή είναι «βρώμικες». Αυτή είναι μια πολύ σοβαρή, αν και υποτιμημένη (και φυσικά ανομολόγητη) πλευρά του περίφημου «πράσινου New Deal».

Ωστόσο, οι προβλέψεις περί «απο- παγκοσμιοποίησης» ελέγχονται ως υπερβολικές, καθώς η κακόηχη παγκοσμιοποίηση ήταν από πολλές απόψεις περισσότερο ιδεολογικός μύθος, παρά πραγματικότητα. Ο πατριάρχης του φιλελευθερισμού, Ανταμ Σμιθ, θεωρούσε προϋπόθεση για τη δημιουργία παγκόσμιας αγοράς την ελεύθερη διακίνηση του εργατικού δυναμικού. Στις μέρες μας, «απελευθερώνονται» εμπορεύματα, αλλά υψώνονται τείχη και ηλεκτροφόρα καλώδια απέναντι στους ανθρώπους που μεταναστεύουν. Αυτό που «παγκοσμιοποιήθηκε» ήταν η φυγή των νομαδικών κεφαλαίων προς τις χώρες με τα χαμηλότερα μεροκάματα. Αντί όμως αυτή η στρατηγική να αποδειχθεί η ευεργετική παλίρροια που θα σηκώσει όλες τις βάρκες, όπως μας υπόσχονταν, ανέβασε ήδη την ανεργία στο 9,5% στη χώρα – οδηγό της παγκοσμιοποίησης, την Αμερική. Υπό άλλες συνθήκες, ο κατ’ εξοχήν «πολυπολιτισμικός» Μπαράκ Ομπάμα θα ήταν ο ιδανικός Αμερικανός ηγέτης για να αναζωογονήσει τη μυθολογία της εποχής Κλίντον περί παγκοσμιοποίησης και παγκόσμιας διακυβέρνησης. Σήμερα, το πιθανότερο είναι ότι απλώς θα τις ενταφιάσει.

  • Του Πετρου Παπακωνσταντινου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 23/07/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αποχή, η οικολογία

Posted on Μαΐου 30, 2009. Filed under: Αποχή, Ευρωεκλογές, Οικολογία |

  • Του Nικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 30/5/2009

Λίγες ημέρες προ των ευρωεκλογών, από τις σφυγμομετρήσεις και τη διάχυτη αίσθηση, εικάζεται ότι τη Δευτέρα 8 Ιουνίου, τρίτο κόμμα θα είναι η αποχή και τέταρτο κόμμα ένα brand name. Σε περιβάλλον ευρωεκλογών βέβαια, με την ψήφο χαλαρή έως ανέμελη πάντα, μια ψήφο που δείχνει όμως και την αδιαφορία για τον ευρωπαϊκό σχηματισμό, τη μη κατανόηση της κοινής μοίρας, την αδυναμία να εκφραστούν πολιτικά οι λαοί σε αυτό το πολυδιαμεσολαβημένο επίπεδο της συνομοσπονδίας.

Πώς αντηχείται η λαϊκή βούληση στην τεράστια γραφειοκρατία των Βρυξελλών, μη εκλεγόμενη και ελάχιστα επηρεαζόμενη από τους λαούς, και εντούτοις νομοθετούσα Οδηγίες που μετασχηματίζουν βαθιά τις ζωές των ευρωπολιτών; Αυτό δεν το λέει κανείς υποψήφιος, κανένα κόμμα, μα και κανείς δεν τους ρωτάει· ιδίως στην Ελλάδα, όπου οι ευρωεκλογές έχουν χαρακτήρα γκάλοπ ενόψει των βουλευτικών εκλογών, αφενός· και όπου η ερώτηση για τη λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητα αυτού του μέγιστου ιστορικού εγχειρήματος, ο αναγκαίος υγιής ευρωσκεπτικισμός, αντιμετωπίζεται είτε με ιαχές είτε με ξόρκια, βαφτίζεται είτε ευρωλιγούρα είτε δυτικοφοβία.

Χωρίς συζήτηση, λοιπόν. Χωρίς πολιτική άρα. Εξ ου και η ψήφος έχει κάτι, τόσο δα, από Eurovision: χαλαρά, σχεδόν χαρούμενα, μπορεί να πας, μπορεί και όχι, και δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις τίποτε από Ευρώπη… Εξ ου και η εισπήδηση ενός brand name στο προσκήνιο, με αξιώσεις πολιτικής κερδοφορίας: οι Οικολόγοι – Πράσινοι, μελαγχολικό απομεινάρι ενός ελπιδοφόρου σχηματισμού του παρελθόντος, χωρίς πολιτική πλατφόρμα, απόντες από τις μεγάλες συγκρούσεις για το περιβάλλον, την κοινωνία, τον δημόσιο χώρο, ξυπνούν από τη νεκροφάνεια και φαίνεται να κερδίζουν συμπάθεια και έδρες. Με την αίγλη του ονόματος.

Η οικολογική πράξη, η πράσινη συνείδηση, η ευρωπαϊκή ταυτότητα, η ενέργεια, οι μεταλλαγμένοι σπόροι, οι πατέντες στα φάρμακα και στους αλγόριθμους, οι υδάτινοι πόροι, οι αποφάσεις για την κοινή γεωπολιτική μοίρα, είναι ασφαλώς πολύ σημαντικά πράγματα για να τα εμπιστευθείς σε περιστασιακούς διαμεσολαβητές και ανώνυμους γραφειοκράτες. Αλλά συμβαίνει.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...