Οικονομική κρίση

Η χύτρα και η βαλβίδα ασφαλείας

Posted on Δεκέμβριος 15, 2010. Filed under: Οικονομική κρίση, Παπαχελάς Αλέξης |

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Στα μάτια του περισσότερου κόσμου βλέπεις πλέον τον φόβο, την ανησυχία, την αβεβαιότητα. Κανείς πια δεν πιστεύει τίποτα, δεν εμπιστεύεται κανέναν. Η φράση πoυ ακούς πολύ συχνά είναι «εντάξει να κόψουν, να περάσουμε δύσκολα, αλλά κάποιος να μας πει πότε θα μπει μια τελεία και πότε θα βγούμε από αυτήν τη μαύρη τρύπα». Δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να μας το πει με σχετική, έστω, βεβαιότητα. Είναι για παράδειγμα βέβαιο ότι κάποια στιγμή τον Φεβρουάριο οι αγορές και κατόπιν η τρόικα θα διαπιστώσουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται μακριά από τους δημοσιονομικούς στόχους που είχε θέσει για το 2010. Θα κάνουν τα στραβά μάτια οι αγορές και οι δανειστές μας αναγνωρίζοντας την τεράστια προσπάθεια αυτής της χώρας και τα όρια των αντοχών της ή θα επιμείνουν σε νέο γύρο μέτρων με απολύσεις στο Δημόσιο; Και πόσες αντοχές έχουν το ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση και πρωτίστως η κοινωνία;

Οι απαντήσεις σε όλα αυτά δεν είναι εύκολες. Στο απρόβλεπτον του πράγματος πρέπει δε να προσθέσουμε και τη μεγάλη αβεβαιότητα για το πώς θα εξελιχθεί η κρίση του ευρωπαϊκού χρέους στις αρχές του 2011.

Το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση επέλεξε την τακτική του σοκ, συμπιέζοντας πολλές αλλαγές σε ελάχιστο χρόνο. Αν η συνταγή δουλέψει, θα έχει ένα ισχυρό χαρτί στα χέρια της και έναντι των Ευρωπαίων αλλά και έναντι των αγορών, σε περίπτωση που επιλεγεί η λύση της αναδιάρθρωσης. Αν δεν δουλέψει, μπορεί η θεραπεία σοκ να είναι η στιγμή που χαλάει η βαλβίδα ασφαλείας σε μια χύτρα που βράζει μήνες σε υψηλές θερμοκρασίες.

Ενα είναι το σίγουρο πάντως. Ο κ. Παπανδρέου και 2 – 3 υπουργοί συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι που έχουν ένα στόχο μόνο και δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Κάποιος, όμως, πρέπει να εξηγεί στον κόσμο τι αλλάζει και για ποιο λόγο, εκτός των άμεσα εμπλεκομένων υπουργών. Αλλιώς θα εδραιωθεί το στερεότυπο μιας τρόικας που φέρεται ως κατοχική κυβέρνηση, λίγων υπουργών που «συνεργάζονται» και μιας πλειοψηφίας πολιτικών που κάνουν «αντίσταση». Και αυτός είναι ένας σίγουρος τρόπος να βάλεις και άλλη πίεση στη… χύτρα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εξαγγελίες και σύγχυση

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Εκλογές, Νέδος Βασίλης, Οικονομική κρίση |

  • Το Μαξίμου ποντάρει στο τρίπτυχο ΔΕΚΟ – νοσοκομεία – «Καλλικράτης»
  • Του Βασιλη Νεδου, Η Καθημερεινή, 24/10/2010

Η 15η Νοεμβρίου, η επομένη δηλαδή των περιφερειακών εκλογών, είναι μια ημέρα δύσκολη για το κυβερνών κόμμα. Το ενδεχομένως αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με την ανακοίνωση του αναθεωρημένου ελλείμματος και τα μέτρα που συνεπάγεται, είναι τα δύο κρίσιμα ζητήματα που θα κληθεί να διαχειριστεί το Μέγαρο Μαξίμου. Και η διαχείριση, βεβαίως, θα πρέπει να είναι ταχεία, καθώς εκκρεμεί και η έγκαιρη κατάθεση του προϋπολογισμού. Οι βεβιασμένες προεκλογικές εξαγγελίες των προηγουμένων ημερών προδίδουν μια προφανή σύγχυση ενώπιον του δύσκολου χειμώνα ο οποίος για την κυβέρνηση ξεκινά τη Δευτέρα μετά τις εκλογές. Ενδεικτικό του κλίματος υπό το οποίο έγιναν οι εξαγγελίες είναι το γεγονός ότι την Τρίτη ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, κ. Ι. Παναγόπουλος, επισκέφθηκε με τους λοιπούς κοινωνικούς εταίρους το Μέγαρο Μαξίμου και πρότεινε στον κ. Παπανδρέου ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους τους ανέργους. Μόλις δύο ημέρες μετά, το βράδυ της Πέμπτης, ο πρωθυπουργός γνωστοποίησε σε προεκλογική συγκέντρωση στο Περιστέρι ότι η κυβέρνηση προτίθεται να χορηγήσει ιατροφαρμακευτική κάλυψη σε όλους τους ανέργους, καθώς επίσης και το συμπληρωματικό επίδομα τα Χριστούγεννα. Ολα αυτά τα χαμηλού δημοσιονομικού κόστους μέτρα ήταν, σύμφωνα με πληροφορίες, εν γνώσει της τρόικας.

Ως προς τα μέτρα που αναμένεται να ληφθούν ενόψει του 2011 (και αναμένεται να περιγράφονται και στον προϋπολογισμό που θα κατατεθεί στις 18 Νοεμβρίου) φαίνεται ότι δεν θα αφορούν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Μάλιστα, ο κ. Γ. Παπανδρέου έχει διαμηνύσει στους συνεργάτες του ότι δεν προτίθεται να λάβει ούτε ένα μέτρο που θα περικόπτει εισοδήματα. Οι συνομιλητές του πρωθυπουργού τονίζουν ότι τουλάχιστον για το 2010 δεν υφίσταται ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων. Ωστόσο, υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος, που συμμετέχει στις πρωινές συσκέψεις του διευθυντηρίου, αναφέρει στην «Κ» ότι έχουν εντοπισθεί οι πηγές που θα βοηθήσουν στην ανεύρεση των υπολειπόμενων εσόδων για το 2011. Οπως λέει η κυβέρνηση, έχει εναποθέσει αρκετές ελπίδες στο τρίπτυχο ΔΕΚΟ – νοσοκομεία – «Καλλικράτης».

Οσον αφορά τις ΔΕΚΟ, ιδίως τον ΟΣΕ και εκείνες των αστικών μεταφορών, στην κυβέρνηση υπολογίζουν τουλάχιστον 300 εκατομμύρια ευρώ από την περικοπή των επιδομάτων και ευελπιστούν ότι το ύψος της εξοικονόμησης για τον κρατικό προϋπολογισμό ενδεχομένως φθάσει και στο ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Πεντακόσια εκατομμύρια θα εξοικονομηθούν επίσης από την εφαρμογή του «Καλλικράτη», ενώ τα αποτελέσματα του εξορθολογισμού στις δαπάνες των νοσοκομείων δεν είναι δυνατόν να αξιολογηθούν ακόμη. Σε κάθε περίπτωση, στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν στηρίξει πολλά στον υπουργό Υγείας. Ο κ. Ανδ. Λοβέρδος έχει υπολογίσει ότι μέχρι τον Μάρτιο θα έχει ολοκληρωθεί η μηχανοργάνωση και σταδιακά θα μπορούν να εντοπισθούν και οι κρυφές πηγές της σπατάλης και στο νοσοκομειακό φάρμακο. Με δεδομένο πάντως ότι την ευθύνη για τα ασφαλιστικά ταμεία έχει διατηρήσει ο αναπληρωτής υπουργός Εργασίας κ. Γ. Κουτρουμάνης, προεξοφλείται πως τουλάχιστον στον συγκεκριμένο ευαίσθητο χώρο των μεταρρυθμίσεων, η συνεργασία για το κρίσιμο θέμα των νοσοκομείων θα είναι αμφίπλευρη. Τούτο, βεβαίως, δεν μπορεί να ειπωθεί για άλλους κρίσιμους κυβερνητικούς τομείς.

Η ανάπτυξη και οι επενδύσεις εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενα με πολλούς «μνηστήρες», με τις επαναλαμβανόμενες αντεγκλήσεις ακόμη και τις τελευταίες ημέρες. Η εύρεση μιας ισορροπίας μεταξύ των κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδη, Χ. Παμπούκη φαίνεται να εμπίπτει τελικώς στους ώμους του κ. Θ. Πάγκαλου, ο οποίος ως συντονιστής της Επιτροπής για την Ανάπτυξη ζήτησε ήδη από την προηγούμενη Δευτέρα επιτάχυνση των αποτελεσμάτων, προκειμένου να μη σημειωθούν περαιτέρω καθυστερήσεις τόσο ως προς την κατάρτιση του αναπτυξιακού νόμου (ο προηγούμενος της κ. Κατσέλη εκρίθη από τον αντιπρόεδρο ατελής), όσο και για την ταχύτερη προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αναδιάρθρωση του χρέους προβλέπει ο Ρουμπινί

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος, Οικονομική κρίση, Ρουμπινί Νούριελ |

  • Ο διάσημος οικονομολόγος εξηγεί στην «Κ» γιατί την θεωρεί αναπόφευκτη στο μέλλο
  • Συνέντευξη στον Αθανασιο Eλλις, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Παρά την εφαρμογή σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και επώδυνων μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στο τεράστιο χρέος που συσσωρεύεται και θα αναγκασθεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωσή του, υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» ο διάσημος οικονομολόγος Νούριελ Ρουμπινί, ο άνθρωπος που πριν από πέντε χρόνια προέβλεψε την παγκόσμια οικονομική κρίση. «Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε την αναδιάρθρωση υπό πίεση, αλλά είναι βέβαιο ότι θα συμβεί» επιμένει ο γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη Ιρανοεβραίος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο οποίος έχει χαρακτηρίσει την Ελλάδα «LehmaBrothers της Ευρώπης» και θεωρεί πως ο δανεισμός από το ΔΝΤ και την Ε. Ε. το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αναβάλει την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα όταν γίνει αυτή να μην είναι πλέον ελεγχόμενη.

Ο κ. Ρουμπινί, τον οποίο το περιοδικό Time συμπεριέλαβε πέρυσι στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, οφείλει τη φήμη του στην πρόβλεψη που έκανε το 2005 περί επερχόμενης κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ και γενικευμένης οικονομικής καταστροφής. Το 2008 το περιοδικό Fortune ανέφερε ότι «όταν το 2005 ο Ρουμπινί έλεγε πως οι τιμές των ακινήτων επέπλεαν σε ένα κύμα εικασιών, το οποίο σύντομα θα βύθιζε την οικονομία, πολλοί τον περιέγραφαν ως Κασσάνδρα, αλλά τώρα αποδεικνύεται σοφός».

– Η εκτίμησή σας για την Ελλάδα παραμένει το ίδιο αρνητική όπως ήταν την περασμένη άνοιξη; Ο κ. Στρος-Καν δηλώνει ότι η Ελλάδα κινείται στον σωστό δρόμο.

– Κοιτάξτε. Εχουν υπάρξει μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο και το ξέραμε, η αύξηση των φόρων και η μείωση των δαπανών έχει επηρεάσει αρνητικά τη συνολική ζήτηση και το ΑΕΠ που μειώνονται, και όσο θα μειώνονται καθίσταται πιο δύσκολη η βελτίωση της σχέσης του ελλείμματος και του χρέους με το ΑΕΠ. Υπάρχουν επίσης πολιτικές αντιστάσεις που γίνονται περισσότερο ηχηρές.

– Ομως, παρά τις όποιες ενστάσεις, η Ελλάδα εφαρμόζει σημαντικά διαρθρωτικά μέτρα.

– Ακόμη και εάν η Ελλάδα υλοποιήσει όλα όσα περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα του ΔΝΤ, εάν λάβει όλα τα δρακόντεια μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης και σταθεροποίησης, το ίδιο το πρόγραμμα προβλέπει μείωση της παραγωγής και, σύμφωνα με το καλύτερο σενάριο, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα σταθεροποιηθεί στα επίπεδα του 148% του ΑΕΠ, που για μένα δεν είναι βιώσιμο και απαιτεί αναδιάρθρωση.

Αναβολή

– Η ελληνική κυβέρνηση επιμένει ότι δεν τίθεται θέμα πτώχευσης.

– Οι Ελληνες γυρίζουν και δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι ποτέ δεν θα προχωρήσουν σε πτώχευση. Το ζήτημα δεν είναι η πτώχευση. Πολύ λίγα κράτη κάνουν ξεκάθαρη πτώχευση. Αλλά πολλά προχωρούν σε επιβαλλόμενη από τις αρχές, που διέπουν τις αγορές, ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους τους. Αλλά το κάνουν υπό την απειλή της πτώχευσης, αλλιώς κανείς δεν θα δεχόταν οικειοθελώς να πάρει νέο χρέος με χειρότερη προμήθεια. Το Πακιστάν, η Ουκρανία, ο Αγ. Δομίνικος, η Ουρουγουάη, είναι χώρες που έχουν κάνει ελεγχόμενη, «εκτός δικαστηρίου», εκτός πτώχευσης, προληπτική αναδιάρθρωση του χρέους, ανταλλάσσοντας το παλαιό χρέος με νέο. Με αυτό τον τρόπο αναβάλλουν την ωρίμαση του χρέους για πολλά χρόνια, μειώνοντας τα επιτόκια για το νέο χρέος κάτω από τα επίπεδα της αγοράς, και διατηρώντας την ονομαστική αξία του χρέους στο 100% ώστε οι τράπεζες που το έχουν να μην αρχίσουν να το διαγράφουν. Οσο η αξία του χρέους είναι σταθερή, δεν υποχρεούσαι να το διαγράψεις. Μπορεί να επιτευχθεί «κούρεμα» με την επιμήκυνση της αποπληρωμής και θέτοντας όρια στα επιτόκια.

Μη ρεαλιστική η επιστροφή στις αγορές

Ο κ. Ρουμπινί είναι κατηγορηματικός όταν η συζήτηση έρχεται στο θέμα της επαναφοράς της Ελλάδας στις αγορές χρήματος. Οπως ξεκαθαρίζει, θεωρεί μη ρεαλιστική την πρόβλεψη για επάνοδο σε 18 μήνες το πολύ. Κι εξηγεί τους λόγους.

– Η εκτίμηση του ΔΝΤ ότι σε 12 ή 18 μήνες η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στις αγορές δεν είναι ρεαλιστική;

– Εγώ δεν την βρίσκω ρεαλιστική. Ακόμη και στο καλύτερο σενάριο, είναι δύσκολο να δει κανείς πώς η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει μια πρόσβαση στις αγορές που θα έχει νόημα. Η εξυγίανση θα είναι επώδυνη, με περισσότερο στασιμοπληθωρισμό, περισσότερη ύφεση. Αλλά, όπως σας είπα, μπορείτε να προχωρήσετε σε ελεγχόμενη αναδιάρθρωση. Να μειώσετε το χρέος σας με έναν ελεγχόμενο τρόπο, όπως έχουν κάνει πολλές χώρες, και τότε δεν θα χρειασθεί να απευθυνθείτε στις αγορές.

– Αρα, επιμένετε ότι η πτώχευση είναι αναπόφευκτη.

– Για μένα είναι αναπόφευκτη. Θα συμβεί. Διότι είναι αδύνατον να επιζήσει η Ελλάδα με ένα χρέος που φθάνει στο 150% του ΑΕΠ. Να αντικαταστήσει το ιδιωτικό χρέος με δημόσιο, να μπορέσει να αποπληρώσει το ΔΝΤ και την Ε. Ε. ύστερα από τρία χρόνια, και να επιστρέψει στις αγορές με τα spreads να παραμένουν στο ζενίθ. Θα χρειαστεί μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση. Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε τη αναδιάρθρωση υπό πίεση. Εχει συμβεί τόσες φορές. Και κανείς δεν πιστεύει ότι δεν θα συμβεί και στην περίπτωση της Ελλάδας.

Το ίδιο θα συμβεί στην πορεία και με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Θα έχουμε, λοιπόν, ουσιαστικές πτωχεύσεις (effective defaults), ίσως όχι επίσημες, αλλά ακόμη και εάν δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε την βρώμικη λέξη «πτώχευση», θα είναι ελεγχόμενες αναδιαρθρώσεις χρέους οι οποίες θα αρχίσουν από την Ελλάδα. Δεν έχω καμία αμφιβολία επ’ αυτού.

– Τίθεται ζήτημα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ;

– Είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Μπορείτε να κάνετε ελεγχόμενη αναδιάρθρωση και να παραμείνετε στη νομισματική ένωση, αλλά μπορείτε ταυτόχρονα να βγείτε από το ευρώ. Η αναδιάρθρωση είναι πιο πιθανή, και θα συμβεί νωρίτερα από την ενδεχόμενη επιλογή της εξόδου από την Ευρωζώνη, η οποία είναι λίγο παγίδα αφού ουσιαστικά θα οδηγηθείτε εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αρα, το κόστος μιας τέτοιας εξέλιξης είναι πολύ μεγαλύτερο από μια αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό είναι ένα σενάριο για τα επόμενα πέντε χρόνια όταν χώρες όπως η Ελλάδα και άλλες υποστούν όλες τις θυσίες και εξακολουθούν να μην παρουσιάζουν ανάπτυξη. Εάν δεν έχουν υποχωρήσει οι τιμές στο εσωτερικό και δεν έχει υπάρξει αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω μικρότερης αύξησης των μισθών από την παραγωγικότητα, στην πορεία οι χώρες αυτές θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα ανάπτυξης το οποίο δεν θα μπορεί να επιλυθεί με αναδιάρθρωση του χρέους, κάτι που σημαίνει ότι η επιλογή εξόδου από το ευρώ παραμένει στο τραπέζι ως μια πιθανότητα.

Χρονική μετάθεση του προβλήματος

Οταν η «Κ» επισήμανε στον κ. Ρουμπινί ότι στο σενάριο περί αναπόφευκτης πτώχευσης η Ελλάδα θα αντέτεινε πως η ελληνική οικονομία αλλάζει και σύντομα θα είναι περισσότερο ανταγωνιστική και θα παρουσιάζει ανάπτυξη, παρενέβη ο διευθυντής αγορών και στρατηγικής της Roubini Global Economics, Αρναμπ Ντας, για να τονίσει πως ναι μεν «η επίσημη γραμμή είναι ότι αποδίδει η δημοσιονομική εξυγίανση, και αυτό είναι σωστό, αλλά τίθεται το ερώτημα εάν ταυτόχρονα υλοποιούνται και όλες οι άλλες αλλαγές, και μάλιστα με τέτοιους ρυθμούς που να φέρουν την Ελλάδα στο ποθητό σημείο στο τέλους του προγράμματος».

Και συνέχισε: «Αυτό μένει να φανεί, αλλά μέχρι στιγμής τα πράγματα δεν κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Ο πληθωρισμός είναι 5%, το εξωτερικό χρέος αυξάνεται και η ανταγωνιστικότητα δεν αποκαθίσταται. Εχει επιλεγεί ένας πολύ επώδυνος τρόπος σταθεροποίησης. Είναι σαφώς αναγκαίος για να διατηρηθεί το ευρώ, αλλά λογικά αυτό που αναμένεται να συμβεί είναι να μετατεθεί χρονικά το πρόβλημα τόσο ώστε να μην προκαλέσει συστημικό κύμα μετάδοσής του στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Να δοθεί σε αυτές τις χώρες αρκετός χρόνος να θέσουν τα δημοσιονομικά τους και το δημόσιο χρέος τους υπό έλεγχο, και τότε, αν η Ελλάδα εξακολουθεί να μην βρίσκεται σε βιώσιμη φάση, να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους και να παραμείνει στο ευρώ».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ισχυρά διλήμματα για πρόωρες εκλογές

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Εκλογές, Οικονομική κρίση, Παπαδιόχος Κ.Π., Πολιτική |

  • Ο πρωθυπουργός φέρεται για πρώτη φορά να συζητάει το ενδεχόμενο, σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος στις 7 Νοεμβρίου
  • Του Κ. Π. Παπαδιοχου, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Σε μεγάλη δοκιμασία, που θέτει ενώπιον του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου ισχυρά διλήμματα, περιλαμβανομένης της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, εξελίσσεται η εκλογική αναμέτρηση για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, της 7ης Νοεμβρίου. Καθώς τα μηνύματα από τις δημοσκοπήσεις που φθάνουν καθημερινά στο νέο «στρατηγείο» του κ. Γ. Παπανδρέου στη Βασιλίσσης Σοφίας δεν είναι ενθαρρυντικά για την πορεία των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ στις περιφερειακές εκλογές, ο πρωθυπουργός φέρεται για πρώτη φορά να συζητά το ενδεχόμενο, σε περίπτωση αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος, να ζητήσει την άμεση ανανέωση της λαϊκής εντολής.

Βεβαίως, στενοί συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου αρνούνται επιμελώς να προσδιορίσουν τον «πήχυ» του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Αφήνουν, όμως, σαφώς να εννοηθεί ότι θα επιχειρήσουν να συγκρίνουν τα ποσοστά που θα λάβουν οι «πράσινοι» υποψήφιοι, έναντι εκείνων της Ν. Δ. στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών, προκειμένου να προβάλουν το επιχείρημα πως παρά τα σκληρά μέτρα που υποχρεώθηκε να λάβει η κυβέρνηση το 2010, το ΠΑΣΟΚ παραμένει πρώτο κόμμα. Είναι όμως προφανές ότι εκ των πραγμάτων θα εγερθεί ζήτημα δυσαρμονίας μεταξύ της παρούσας Βουλής και της λαϊκής ετυμηγορίας, εάν η υπέρ του ΠΑΣΟΚ διαφορά των δέκα ποσοστιαίων μονάδων στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 έχει μειωθεί σε οριακό προβάδισμα έναντι της Ν.Δ.

Οι λόγοι της αιφνίδιας μεταστροφής του κ. Παπανδρέου, που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες απέρριπτε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, είναι δύο.

Πρώτον, αντιλαμβάνεται ότι εάν η κυβέρνηση περάσει τον σκόπελο των αυτοδιοικητικών εκλογών με μειωμένη πολιτική νομιμοποίηση θα είναι πρακτικά πολύ δύσκολο, έως αδύνατον, να «περάσει» τα δύσκολα μέτρα που απαιτεί το Μνημόνιο με την τρόικα για το 2011, ενώ δεν θα είναι σε θέση να δώσει από θέση ισχύος τις σκληρές μάχες που απαιτούνται για μια σειρά από επιβεβλημένες πλέον -λόγω Βρυξελλών και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου- διαρθρωτικές αλλαγές, από την εξυγίανση των ζημιογόνων ΔΕΚΟ μέχρι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Δεύτερον, στην περίπτωση κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ «αποδοκιμαστεί» στις επικείμενες κάλπες, ο κ. Παπανδρέου θα αντιμετωπίζεται ως πρωθυπουργός «περιορισμένης ισχύος» και στο εξωτερικό της χώρας. Ομως, η ισχυρή προσωπική εικόνα του κρίνεται από τον ίδιο απολύτως απαραίτητη, προκειμένου η Αθήνα να αντεπεξέλθει με επιτυχία στη συνεχή διαπραγμάτευση που απαιτείται με την τρόικα για την προσαρμογή του Μνημονίου στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες, αλλά και για άλλα κρίσιμα θέματα. Τον πρωθυπουργό φέρεται να επηρέασε και ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικος, ο οποίος σε σύσκεψη που έγινε, μετέφερε στον πρωθυπουργό μια ανησυχητική εικόνα η οποία -όπως φέρεται να είπε- θα μπορούσε να παραπέμψει σε Γαλλία, λόγω της κυοφορούμενης δυσαρέσκειας στον κόσμο.

Η σημασία που αποδίδει αίφνης το Μέγαρο Μαξίμου στην εκλογική αναμέτρηση είναι ορατή από μια σειρά κινήσεων στις οποίες κατέληξε η υπό τον κ. Γ. Ραγκούση ομάδα του πολιτικού σχεδιασμού. Η αρχή έγινε με την ανάδειξη του διακυβεύματος της εκλογικής αναμέτρησης που συνοψίζεται στο δίλημμα εάν η χώρα θα συνεχίσει την πορεία των μεταρρυθμίσεων που προωθεί το ΠΑΣΟΚ ή θα επιστρέψει σε τροχιά πτώχευσης. Παράλληλα, ορατή είναι η πλήρης ενεργοποίηση του κ. Παπανδρέου. Θα σηκώσει το κύριο βάρος της αντιπαράθεσης με τη Ν.Δ. εν αντιθέσει με γνωστά κυβερνητικά ονόματα που δεν δείχνουν τον ίδιο ζήλο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε να παραχωρήσει διακαναλική συνέντευξη Τύπου, ενώ πυκνό προβλέπεται το συνολικό πρόγραμμα των προσωπικών του εμφανίσεων. Βαρύτητα δίδεται στην περιφέρεια Αττικής, όπου το φάσμα της ήττας του κ. Γ. Σγουρού από τον κ. Γ. Δημαρά είναι ορατό, γεγονός που, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, προβληματίζει τον κ. Παπανδρέου.

Το επίδομα δίχασε την Ιπποκράτους

Το επιτελείο του πρωθυπουργού έχει αποφασίσει η κυβέρνηση να «παγώσει» κάθε νέα επώδυνη απόφαση μέχρι τις 15 Νοεμβρίου, δηλαδή μέχρι και τον β΄ γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Ετσι μετατίθενται για αργότερα οι όποιες αποφάσεις για τα κλειστά επαγγέλματα, ενώ πιο διαλλακτική εμφανίζεται η κυβέρνηση και στο πεδίο των αλλαγών στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στο ίδιο πλαίσιο του «κατευνασμού» των ψηφοφόρων εντάσσεται και η εξαγγελία για τη χορήγηση έκτακτου επιδόματος από 100 έως 300 ευρώ στους χαμηλοσυνταξιούχους έως το τέλος του χρόνου. Πάντως, το συγκεκριμένο μέτρο λέγεται ότι δίχασε σε πολλά επίπεδα το επιτελείο του ίδιου του κ. Γ. Παπανδρέου. Κατά πληροφορίες, υπήρξαν ένθερμοι θιασώτες του επιδόματος αλλά και σφοδροί πολέμιοι, με δύο βασικά επιχειρήματα. Πρώτον, ότι πλήττεται η αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό καθώς εμφανίζεται να διολισθαίνει σε παροχές, και δεύτερον, ότι στο εσωτερικό η κυβερνητική πρωτοβουλία θα ερμηνευθεί ως «ψηφοθηρική» και κίνηση πανικού. Θα πρέπει να επισημανθεί, τέλος, ότι ανεξαρτήτως των τελικών αποφάσεων του πρωθυπουργού αναφορικά με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, το κλίμα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, ενόψει της αυτοδιοικητικής αναμέτρησης, παραμένει βαρύ. Μάλιστα, πολλοί εκτιμούν πως μετά τις 14 Νοεμβρίου και στην πορεία προς την ψήφιση του προϋπολογισμού το κυβερνών κόμμα αναμένει ένας νέος κύκλος εσωστρέφειας στον οποίο δεν θα πρωταγωνιστήσουν μόνο δυσφορούντες βουλευτές που τηρούν στάση αναμονής, αλλά και ορισμένοι πρωτοκλασάτοι υπουργοί.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι καθημερινοί εμφύλιοι

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Κατσουνάκη Μαρία, Οικονομική κρίση |

  • Aναγνωσεις
  • Tης Mαριας Kατσουνακη, Η Καθημερινή, 24/10/2010

«Σχεδόν 18.000 καταγγελίες έχουν γίνει από πολίτες στις αρμόδιες ελεγκτικές υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών για φοροδιαφυγή», γράφτηκε στον Τύπο την περασμένη εβδομάδα. Πιο συγκεκριμένα: Συγγενείς κατήγγειλαν συγγενείς για απόκρυψη περιουσιακών στοιχείων, γείτονες κατήγγειλαν γείτονες για παράνομο πλουτισμό, συνέταιροι συνεταίρους για πλαστά τιμολόγια, κ.ο.κ.

Οι εμφύλιοι που ξεσπούν καθημερινά στην ελληνική κοινωνία είναι πολλοί. Θα αντέξει; Περίπου ένα χρόνο από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση, ο απολογισμός της συνύπαρξης αναδεικνύει πρώτα στη λίστα την εμπάθεια, τον φόβο, τον θυμό, τη μνησικακία. Η πληροφορία που καταδικάζει ερήμην, που αποκαλύπτει μίζες, υπέρογκους μισθούς, διαπλεκόμενα συμφέροντα, χρηματισμούς, «αδιανόητα προνόμια» επαγγελματικών ομάδων, κυκλοφορεί με αξιοζήλευτη ταχύτητα, ανακυκλώνεται, ανατροφοδοτείται, διανθίζεται με λεπτομέρειες, πραγματικές ή επινοημένες είναι σχεδόν αδύνατον να πει κανείς. Το εισαγγελικό τσουνάμι παρασύρει όχι μόνο ένοχους αλλά και αθώους. Η οργή για την «Ελλάδα της χρεοκοπίας» αναζητεί εναγωνίως στόχους, η καχυποψία εγκαταστάθηκε στο σπίτι, στην παρέα, στα ΜΜΕ, στον δημόσιο βίο.

Ακούω ιστορίες για υπαλλήλους που εμφανίζονται να έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα δημόσιων οργανισμών, που διασύρονται ως υπόλογοι σε κατασπατάληση χρήματος, να υποβάλλουν παραιτήσεις. Ακούω μαρτυρίες από κανονικά εργαζόμενους, που καταβάλλουν εντίμως τον όβολό τους στην εφορία, να πολτοποιούνται μέσα στον σωρό με τους φοροφυγάδες, τους πλαστογράφους, τις βολεμένες συντεχνίες· να εκπροσωπούνται από φαύλους συνδικαλιστές και να δυσφορούν, να αναρωτιούνται «γιατί εσείς οι δημοσιογράφοι δεν απευθύνεστε και στους επαγγελματίες ενός κλάδου αλλά μόνο στα σωματεία τους»;

Στις γενικευμένες κρίσεις, οι μονάδες είναι ανυπεράσπιστες. Ολοι εν δυνάμει ένοχοι, διαρκώς φοβισμένοι, υπό την απειλή μιας ακόμη «αποκάλυψης» αληθινής ή πλασματικής, λίγο απασχολεί. Μια κοινωνία κατακερματισμένη σε στρατόπεδα. Από εδώ εκείνοι «που έφαγαν», από εκεί εκείνοι που «δεν έφαγαν». Από εδώ οι κατηγορούμενοι, από εκεί οι δικαστές. Οπως σε κάθε αυθαίρετη κατάταξη τα σύνορα είναι ρευστά. Από τη μια στιγμή στην άλλη, οι μεν προσχωρούν στους δε και τούμπαλιν. Η κρίση και η προσπάθεια εξόδου από αυτήν έχει και θα έχει θύματα. Πολλά. Παρωχημένες μορφές σκέψης και καθημερινής λειτουργίας, όσες συνδέονται με άνομα κεκτημένα, οφείλουν να εκλείψουν. Αλλά μέσα στη φόρα για γενικό ξεκαθάρισμα η ελληνική κοινωνία εμφανίζει έλλειμμα αξιολόγησης. Η καθολική ενοχοποίηση καθιστά τους αδύναμους ανθρώπους μοχθηρούς αλλά και άκρως αποτελεσματικούς μηχανορράφους. Οι βιτριολικές επιθέσεις συρρικνώνουν το κράτος και καλλιεργούν μια κοινωνία αποδεσμευμένη από ουσιώδεις αρχές και αξίες. Εδαφος πρόσφορο για δεσποτισμούς, εθνικισμούς και εθνοσωτήριες παρεμβάσεις. Σε αυτήν την εποχή της παράδοξης συνύπαρξης αδράνειας και κινητικότητας, οι 18.000 καταγγελίες οφείλουν να προβληματίσουν τους αρμόδιους φορείς. Εάν οι πολίτες αρχίσουν να υποκαθιστούν θεσμικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, η δημοκρατία ακρωτηριάζεται. Επιβιώνει παρασιτικά μέσα σε ένα δήθεν πλουραλισμό. Αρκεί να ανακαλέσουμε τις «Ζωές των άλλων» και να φρεσκάρουμε το διόλου φανταστικό σενάριο της ταινίας: στο Ανατολικό Βερολίνο του 1984 οι κάτοικοι της πόλης επιτηρούνται από 100.000 υπαλλήλους και 200.000 κατασκόπους της Στάζι.

Ενα χρόνο μετά τη διαπίστωση του ελληνικού οικονομικού κατήφορου, η κοινωνική παραμόρφωση καταλαμβάνει τις εκτάσεις όπου το δίκαιο υποχωρεί. Περισσότερο και από τη φτώχεια κινδυνεύουμε από την απαξίωση των κανόνων συμβίωσης. Εάν υπάρχουμε χωρίς να συνυπάρχουμε αντλώντας ικανοποίηση από την εκδικητική μετριότητα (πόσο απέχει από τη νοσηρότητα;), τα αναχώματα θα ισοπεδωθούν και ο παραλογισμός θα είναι η νέα κατασκευασμένη πραγματικότητα. Στην τελευταία σκηνή του γλεντιού, στην ταινία του Εμίρ Κουστουρίτσα «Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές», ο κεντρικός ήρωας, διαπιστώνει: «Με άδεια ταμεία δεν υπάρχει δημοκρατία». Αναφέρεται στη Γιουγκοσλαβία του 1952.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φρόνημα και ηγεμονία: κενά πεδία

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Επενδύσεις, Ξυδάκης Νίκος, Οικονομική κρίση, Πολιτική |

  • Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Η αναγγελθείσα αποτυχία της επένδυσης του Κατάρ στον Αστακό προϊδεάζει και για την τύχη της άλλης θορυβώδους εξαγγελίας για μεγάλη επένδυση κεφαλαίων ιδίας προελεύσεως στο Ελληνικό. Κυρίως όμως περιγράφει τον τρόπο πολιτεύεσθαι του νέου ΠΑΣΟΚ, όπως αυτό αυτοορίσθηκε έναντι του παλαιού ή βαθέος εαυτού του. Να όμως που η προπαγανδιζόμενη από ομιλούσες κεφαλές νέα πολιτική του νέου ΠΑΣΟΚ δεν διαφέρει ουδόλως από τη δοκιμασμένη παλαιά: άκρατος, άφρων, αλαζονικός επικοινωνιασμός τότε, το ίδιο και σήμερα.

Με μια κρίσιμη διαφορά: στη δεκαετία του ’80, του ’90, του ’00, η χώρα δεν βρισκόταν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, υπό κηδεμονία και υπό διαρκή απειλή πτώχευσης. Ως εκ τούτου ο ερασιτεχνισμός, οι νεωτεριστικές μονομανίες, η άγνοια ή και περιφρόνηση της πραγματικότητας, τα επικοινωνιακά βεγγαλικά, όσα επιδεικνύουν σήμερα οι κυβερνώντες, είναι ασυγχώρητα, είναι μοιραία. Οι μεταρρυθμίσεις που σκέφτεται η κυβέρνηση, παρότι νεφελώδεις, συχνά έρχονται να καλύψουν υπαρκτές ανάγκες, μα κάποτε έρχονται να καταστρέψουν τις υπάρχουσες δομές, χωρίς ποτέ να βάζουν κάτι άλλο στη θέση τους. Σαν μια παράδοξη πατροκτονία, σαν τελετή αυτοκαταστροφής που βιώνεται σαν τελετή ενηλικίωσης· από ποιον; Πάντως όχι από τον χειμαζόμενο, εξουθενωμένο και έμφοβο λαό.

Αυτή την ασταθή, απρόβλεπτη, χωρίς συνοχή, συχνά αυτοκαταστροφική πολιτική βλέπουν οι κατέχοντες τον πλούτο και την οικονομική ισχύ και ανησυχούν. Δεν ανησυχούν τόσο και με τον ίδιο τρόπο που ανησυχούν οι γονατισμένοι μικρομεσαίοι· ο προσωπικός τους πλούτος είναι ασφαλής. Οι κατέχοντες ανησυχούν διότι η απρόβλεπτη πολιτική μιας ασταθούς ηγεσίας απειλεί να ξεθεμελιώσει το σύνολο σύστημα, άρα απειλεί και τις δικές τους θέσεις στον ελληνικό χώρο, θέσεις προσπορισμού πλούτου, και κυρίως θέσεις ισχύος και κύρους. Το εγχώριο σύστημα έχει λόγους να αισθάνεται απειλούμενο από την επέλαση νέων, ξένων παικτών σε ένα ξέφραγο γήπεδο ευκαιριών, όπως η πτωχευμένη Ελλάδα. Αλλωστε μέγα μέρος των εγχώριων πλουσίων ουδέποτε επεχείρησε ανοιχτά, με όρους διακινδύνευσης, καινοτομίας, υγιούς ανταγωνισμού. Επλούτισαν εγκαθιστώντας ολιγοπώλια, επλούτισαν απομυζώντας και επηρεάζοντας τον μεγάλο εργοδότη και πελάτη, το κράτος· ήσαν το κράτος. Αυτή η επιρροή επί της κρατικής δομής, αυτό το προνομιακό πεδίο άσκησης ισχύος και προσπορισμού πλούτου, απειλείται τώρα σε συνθήκες κρίσης. Υπό την πίεση της διεθνούς κρίσης και ενώπιον των εγχώριων αδιεξόδων το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα μετασχηματίζεται βίαια. Ποιος θα διατηρήσει τις θέσεις και τα κεκτημένα στο αναδυόμενο, άγνωστο ακόμη, τοπίο;

Μέρος των ισχυρών, παρά την ανησυχία και επειδή δεν στηρίζονται αποκλειστικά στην προειρηθείσα προσοδοθηρία, προσβλέπει σε μετριοπαθείς λύσεις· αναζητεί εναλλακτικές λύσεις στην πολιτική ηγεσία, ομαλή διαδοχή, άρα και ομαλότητα στις αναμενόμενες ενέργειές της. Αντιλαμβάνονται επίσης ότι η οικονομική συντριβή της μεσαίας τάξης είναι ασύμβατη με οποιαδήποτε έννοια ανάκαμψης της χώρας· η ογκούμενη ανεργία δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή και την κοινωνική ειρήνη. Αλλοι όμως εμμένουν φανατικά στον δραστικό περιορισμό του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ζητούν απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων υπαλλήλων. Η άθροιση 300 ή 400 χιλιάδων απομακρυνόμενων στους ήδη 650 χιλιάδες καταγεγραμμένους και διαρκώς πληθυνόμενους ανέργους, το ένα τέταρτο και πλέον του ενεργού πληθυσμού, δεν φαίνεται να απασχολεί τους ακραιφνείς υποστηρικτές του νεοθατσερισμού.

Τέτοια η νευρικότητα και διχοστασία, που θολώνει τον νου και παρακινεί είτε σε αδράνεια είτε σε ριζοτόμες αλλαγές χωρίς προβλέψεις και οικονόμηση των συνεπειών, χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος των ελίτ που βρίσκονται στα κέντρα αποφάσεων σήμερα.

Αν η κρίση καθιστά ανήσυχους τους ισχυρούς, τους μικρομεσαίους τους πλήττει με σφοδρότητα και τους γεμίζει φόβο και οργή. Προς το παρόν υπερισχύει ο φόβος ενώπιον του άδηλου, σκοτεινού μέλλοντος· και όλη η ενεργητικότητα διοχετεύεται σε στρατηγικές επιβίωσης, οικονόμησης του βίου, εξασφάλισης της οικογένειας. Ταυτόχρονα όμως σωρεύεται αγανάκτηση, βουβή και ανεκδήλωτη, βαθιά δυσαρέσκεια και δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα, οι οποίες ενδέχεται να εκδηλωθούν και κατά τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Παρότι πολλοί πολίτες αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ανάγκη για βαθιές και εκτενείς μεταρρυθμίσεις της δημόσιας διοίκησης και της οργάνωσης της παραγωγής, η δυσαρέσκεια συχνά τρέπεται προς αντισυστημικές κατευθύνσεις, με οργισμένη τυφλή απόρριψη των κομμάτων και του κοινοβουλευτισμού. Οι περισσότεροι δεν πείθονται από τους κυβερνητικούς αυτοσχεδιασμούς, πιστεύουν ότι την πορεία πλέον την χαράζει η τρόικα, και επιπλέον δεν έχουν πεισθεί ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο και στο βάθος αχνοχαράζει φως ανόρθωσης. Απογοήτευση και ζάρωμα, δυσπιστία και εσωστρέφεια. Το ελατήριο ωστόσο μπορεί να εκτιναχθεί ανά πάσα στιγμή, όσο περισσότερο πιεζόμενο πλησιάζει στο όριο θραύσεως.

Σε μια διεθνή συγκυρία διόλου ευνοϊκή για όλους, με την Ευρώπη σε σύγχυση ταυτότητας και αναπροσανατολισμού έναντι της αναδυόμενης Ασίας, με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να βαρύνονται ασύμμετρα με το κόστος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, με το εθνικό κύρος τρωθέν εξ ιδίων βελών, με τα εθνικά θέματα ανοιχτά και εμάς αδύναμους διαπραγματευτές, με την κοινωνία διχασμένη και αποκαρδιωμένη, γίνεται όλο και πιο φανερή στην Eλλάδα η απουσία ζωηρού συλλογικού φρονήματος αφενός, αλλά και ηγέτιδος τάξεως με πειθώ και όραμα, αφετέρου. Καμία κοινωνική δύναμη, κανένας πολιτικός χώρος, καμιά δεξαμενή προσώπων, δεν φαίνονται τούτη τη στιγμή στον ορίζοντα, ικανά να απαντήσουν σε αυτές τις επείγουσες ιστορικές ζητήσεις, να δώσουν νέο υλικό περιεχόμενο και νόημα στα κενά πεδία της ηγεμονίας και του συλλογικού σχεδίου. Τούτη τη στιγμή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πώς να αλλάξουμε τη ρότα;

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Γιανναράς Χρήστος, Οικονομική κρίση, Πολιτική |

  • Tου Χρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Σε ποια χέρια βρίσκεται η χρεοκοπημένη οικονομία της χώρας, ποιος διαχειρίζεται την ελπίδα ανάκαμψης, την προσπάθεια εξόδου από τη δεδομένη, μη διακηρυγμένη πτώχευση; Η τηλεοπτική εμφάνιση του υπουργού Οικονομίας, τη Δευτέρα 11 Οκτωβρίου στους «Νέους Φακέλους», έθετε το ερώτημα με αγχώδη ένταση.

Εικόνα αιφνιδιασμένου μαθητή σε προφορική εξέταση, πολύ μέτριου μαθητή. Που χάνει τα λόγια του, απαντάει άλλα αντ’ άλλων. Ταραγμένος, κομπιάζοντας, ενοχλημένος που εκτίθεται δημόσια. Ανίκανος έστω να υπεκφύγει, να αποφύγει με ετοιμόλογη δεξιότητα την αποκάλυψη των αδυναμιών του.

Εικόνα, περισσότερο, μικρομεσαίου κομματικού στελέχους σε επαρχιακή (πολύ επαρχιακή) οργάνωση «βάσης». Και επιστράτευε ύφος υπουργικής αυτονόητης υπεροχής, σε κωμική αντίθεση προς τη χαλαρή, ήρεμη βεβαιότητα των διάσημων στον διθενή στίβο συνομιλητών του. Δεν καταλάβαινε ότι έτσι ανέδειχνε απροκάλυπτα συμπλεγματική τη συμπεριφορά του.

Εικόνα, προπαντός, θλιβερής ανθρώπινης αλλοτρίωσης: Ατομο καταξιωμένο με δημόσιες ευθύνες, τιμές, προβολή, όμως ανίκανο να συζητήσει πρόβλημα, να παραδεχθεί πρόβλημα, να αποπαγιδευτεί από τη μονότροπη κομματική απολογητική.

Αδύνατο να αναμετρηθεί με ερωτήματα, να συγκροτήσει επιχείρημα, να τεκμηριώσει τον λόγο του. Πάλευε σπασμωδικά μόνο να υπερασπίσει την κυβέρνηση με παιδαριώδεις γενικολογίες, επαναλήψεις, πάλι και πάλι, λαϊκίστικων στερεοτύπων: «Εχουμε κάνει βήματα, δεν έχουν γίνει όλα». Και την ευθύνη για όλα, ολόκληρη, την έχουν οι κομματικοί του αντίπαλοι.

Απέναντί του τα δύο σαΐνια, οι Αμερικανοί οικονομολόγοι – άκρως διακριτικοί στην ευγενική τους συγκατάβαση γι’ αυτόν τον υπουργό Οικονομικών που έμοιαζε να σκέπτεται με κασέτα παραταξιακής πειθαρχίας. Ισως να είχαν υποθέσει ότι η συζήτηση με στέλεχος κόμματος «σοσιαλιστικού» θα τους στρίμωχνε σε απαιτήσεις για προτεραιότητες κοινωνικού κράτους, σχέσεων κοινωνίας, στόχων κοινωνικής συνοχής. Ενώ αυτός, αξιολύπητος, χτυπιόταν για να αποδείξει ότι η κυβέρνησή του είναι συνεπέστατα πειθαρχημένη στις εντολές των επιτρόπων της «ελεύθερης αγοράς». Η φυσιογνωμική έκφραση των συνομιλητών του πρόδιδε, μαζί με τη συγκατάβαση, και απορία: Πειθαρχικότερον υπήκοο και θιασώστη του αχαλίνωτου καπιταλισμού από αυτόν τον «σοσιαλιστή» υπουργό, δύσκολα θα μπορούσαν να φανταστούν.

Σίγουρα, ένα κρίσιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα ποσοστό ψηφοφόρων στην Ελλάδα δεν αντιλαμβάνεται ούτε την κραυγαλέα ανεπάρκεια του πρωτόπειρου υπουργού Οικονομικών ούτε την αντίφαση κόμματος «σοσιαλιστικού» να ασκεί πολιτική αχαλίνωτου καπιταλισμού. Καταπίνουν οι ψηφοφόροι απερίσκεπτα τη δικαιολογία ότι «δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, μια χρεοκοπημένη χώρα, έρμαιο των δανειστών της, είναι αναπότρεπτα υπόδουλη στους όρους που επιβάλλει το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα».

Σαθρή η δικαιολογία. Δεν χρεοκόπησε η χώρα από το κόστος του κοινωνικού κράτους, δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί», όπως θέλει να υποκρίνεται ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Η χώρα πνίγηκε στον υπέρμετρο δανεισμό που αποτόλμησαν αμοραλιστές πολιτικοί, για να εξαγοράσουν με εξωφρενικές παροχές και διορισμούς την ψήφο των πολιτών, την κραιπαλική ηδονή της εξουσίας. Το κράτος πτώχευσε, γιατί η οικονομία του καταληστεύθηκε διαδοχικά από το πράσινο, το γαλάζιο, πάλι από το πράσινο και πάλι από το γαλάζιο κομματικό κράτος. Αν το «σοσιαλιστικό» κόμμα ήθελε να πάψει να εμπαίζει την ελληνική κοινωνία με τον τίτλο του, μπορούσε να αποστασιοποιηθεί τίμια από την κλεπτοκρατία: Να διαλύσει το πράσινο κομματικό κράτος, το παρακράτος των πρασινοφρουρών και να ξαναστήσει στη χώρα θεσμούς κοινωνικού κράτους.

Να θεσμοθετήσει χωρισμό του κράτους από την κυβέρνηση, την κάθε κυβέρνηση, να αυτονομηθεί η κρατική λειτουργία από την κομματική ιδιοτέλεια, να εφαρμόζουν οι κρατικοί λειτουργοί το ξεχωριστό κάθε κυβέρνησης πολιτικό πρόγραμμα, αλλά για να υπηρετήσουν την κοινωνία, όχι την επανεκλογή του κυβερνώντος κόμματος. Και αυτή η (αυτονόητη στη δημοκρατία) κοινωνικοποίηση του κράτους να εξασφαλιστεί με θεσμικές εγγυήσεις αξιοκρατίας, καταξίωσης της ανθρώπινης ποιότητας, της δημιουργικότητας, της άμιλλας.

Ποιος εμπόδισε το «σοσιαλιστικό» κόμμα να είναι συνεπές με τις επαγγελίες του τίτλου του; Ποιος εμπόδισε το αντίπαλο στη διεκδίκηση της εξουσίας κόμμα να φιλοδοξήσει ταυτότητα και επωνυμία κόμματος «λαϊκού»; Η χρεοκοπία και ο διεθνής εξευτελισμός της Ελλάδας σήμερα έχει μία και μοναδική αιτία, ολοφάνερη και αδιαμφισβήτητη: την υποκατάσταση του κράτους από το κομματικό κράτος, την υποταγή της κοινωνίας στον ζυγό της κομματοκρατίας.

Αναπόφευκτα τραυλίζει ή γενικολογεί ανόητα ο υπουργός Οικονομίας αντιμέτωπος με τα ερωτήματα του Αλέξη Παπαχελά. «Πώς ξαναβάζουμε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης»; Μα είναι περισσότερο από φανερό ότι τον υπουργό Οικονομίας και τον προκλητικής ανεπάρκειας πρωθυπουργό του δεν τους ενδιαφέρει η χώρα και η επανεύρεση αναπτυξιακής δυναμικής. Το μόνο που τους κόφτει είναι να περισώσουν αταλάντευτη, ακόμα και μέσα στην καταστροφή, την κομματοκρατία, να κερδίσει χρόνο εξουσίας η συντεχνία τους. Η καταιγιστική κενολογία προπαγάνδας, η μικρονοϊκή αυθυπεράσπιση που ακατάπαυστα αναμηρυκάζουν (από τα κατακίτρινης δημοσιογραφίας κρατικά κανάλια) αυτό βεβαιώνει.

Για να βάλουμε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης πρέπει να υπάρχει κράτος που να λειτουργεί. Για να λειτουργήσει το κράτος πρέπει να παταχθεί θεσμικά ο βιασμός του κοινωνικού σώματος από τον ασύδοτο συνδικαλισμό. Και τότε να οργανωθεί τεκμηριωμένα απροκατάληπτη αξιολογική κρίση της δημοσιοϋπαλληλίας. Με απολύσεις των περιττών, των ανίκανων, των φαύλων. Αλλά και επιτελικά σχεδιασμένη, με καθολική κοινωνική συνέγερση συντονισμένη, τη θετική, αναπτυξιακή απορρόφηση του σοκ των απολύσεων. Υπάρχουν στρατηγικές για τέτοια απορρόφηση, υπάρχουν και μυαλά για να τις οργανώσουν. Η ανασύνταξη του κράτους είναι αντιφατικό να επιδιωχθεί με άγονες θυσίες, με ευνουχισμό της δημιουργικότητας πλήθους ανθρώπων.

Επειδή τα κόμματα ταύτισαν τον διορισμό με το ρουσφέτι, ταυτίστηκε και η απόλυση με τον διωγμό, την τιμωρία. Αλλά το να λειτουργήσει παραγωγικά το κράτος με σωστή στελέχωση θα είναι για όλους μέγα καλό, ζωτική κοινωνική κατάκτηση. Και αυτή την κατάκτηση είναι αδύνατο να την καταλάβουν, να τη σχεδιάσουν, να την πραγματοποιήσουν τα κόμματα του σημερινού φαύλου πολιτικού συστήματος.

Λύση που να απελευθερώνει τη χώρα από την κομματοκρατία, δηλαδή την τυραννία και την υπανάπτυξη, μπορούμε να βρούμε; Κάποτε απειλή για τη δημοκρατία ήταν η αυθαιρεσία του λοχία. Τώρα την κατάλυση της δημοκρατίας τη σαρκώνουν τα κόμματα. Ποια είναι η λύση;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Η δημοκρατία στα όριά της

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Κωνστανταρας Νικος, Οικονομική κρίση, Πολιτική |

Tου Νικου Κωνστανταρα, Η Καθημερινή, 24 Oκτωβρίου 2010

Σε όλη την Ευρώπη κυβερνήσεις επιχειρούν να στηρίξουν τις οικονομίες τους με περικοπές δαπανών και προνομίων και με αυξήσεις φόρων και εισφορών. Ενώ δρουν «οικονομικά», γνωρίζουν ότι το κόστος που θα πληρώσουν θα είναι πολιτικό. Οσο διευρύνονται οι αντιδράσεις των πολιτών τόσο επιτείνεται και το αδιέξοδο. Οι διαδηλώσεις στη Γαλλία, όπου μεγάλα πλήθη εναντιώθηκαν στην αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 60 στα 62 χρόνια, δείχνουν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η λογική της οικονομικής πειθαρχίας προκαλεί μη λογικές αντιδράσεις – αντιδράσεις οι οποίες υπονομεύουν την οικονομία αλλά και την πολιτική.

Επειδή μέτρα πρέπει να ληφθούν, και αυτά θα προκαλέσουν αντιδράσεις, η κάθε προσπάθεια ουσιαστικής μεταρρύθμισης θα οδηγεί είτε στην αποδυνάμωση (και ίσως και πτώση) της κυβέρνησης είτε στην υιοθέτηση πολιτικών μέτρων που θα περιορίζουν τη δυνατότητα δυναμικής διαμαρτυρίας. Η ίδια η δημοκρατία θα υποβληθεί σε μεγάλη δοκιμασία. Από τη μια πλευρά, θα έχουμε κυβερνήσεις που δεν μπορούν να κυβερνήσουν (δηλαδή, δεν θα εφαρμόζουν πολιτικές που η χώρα έχει ανάγκη), από την άλλη, θα υπάρχουν καθεστώτα όπου οι κυβερνήσεις αποφασίζουν και οι πολίτες υπακούν.

Τα παραδείγματα αυτά δεν είναι υπερβολικά: η Ελλάδα είναι διεθνές «πειστήριο» για τις ολέθριες συνέπειες όταν η πολιτική τάξη κυβερνάει όχι με άξονα τις μακρόχρονες προοπτικές της χώρας αλλά για το δικό της μικροπολιτικό συμφέρον· η Κίνα βασίζει την ανάπτυξή της στον συνδυασμό σφιχτής, κεντρικής εξουσίας και ελεύθερης οικονομίας. Ούτε η μια εκδοχή ούτε η άλλη μοιάζει με τις φιλελεύθερες δημοκρατίες που αναπτύχθηκαν τον τελευταίο αιώνα και που είχαν ως πρώτο μέλημα την ευημερία και την κοινωνικοπολιτική ανάπτυξη των λαών τους. Και εδώ βρίσκεται ο λόγος για την ανησυχία μας: η δημοκρατία, όπως εξελίχθηκε σε ανεπτυγμένες, δυτικές κοινωνίες, είναι ένα βραχύ πείραμα, μια μικρή διακοπή στη μακρά κυριαρχία αυταρχικών μορφών διακυβέρνησης. Οπως έσβησε η φλόγα της δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα, έτσι μπορεί να σβήσει και στις δικές μας κοινωνίες.

Προς τα πού πάμε, εξαρτάται από τη διάρκεια της κρίσης, από τις προσπάθειες μεταρρύθμισης και από τις αντιδράσεις που θα προκαλέσουν. Το δυναμικό «όχι» των Γάλλων στην ελάχιστη αλλαγή στο ασφαλιστικό τους σύστημα υποδεικνύει ότι το πάθημα της Ελλάδας δεν έχει λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Το έλλειμμα της Γαλλίας φέτος εκτιμάται στο 7,7% του ΑΕΠ και η χώρα είναι υποχρεωμένη να το μειώσει στο 3% το 2013. Αυτό δεν γίνεται χωρίς μεταρρυθμίσεις. Αλλά όταν η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού (και δη οι νέοι) στηρίζει τους διαδηλωτές και τους απεργούς, κάποια στιγμή η κυβέρνηση θα υποχωρήσει, θα πέσει ή θα βρει τρόπο να επιβάλει τις αλλαγές χωρίς να λογαριάζει τις αντιδράσεις. Σε κάθε περίπτωση, δοκιμάζεται σκληρά η σχέση ανάμεσα σε κυβέρνηση και πολίτες, με κύρια αιτία την απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών για τις προθέσεις και τις ικανότητες των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων σε εθνικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο.

Κάθε περικοπή, κάθε θυσία, κάθε απόλυση εκλαμβάνεται ως άλλη μια επίθεση εναντίον αδικημένων πολιτών (είτε στο σύνολό τους είτε σε ομάδες). Αλλά οι χρεωμένες χώρες είναι αναγκασμένες να ξεχρεώσουν. Η Βρετανία υιοθέτησε ένα πρόγραμμα που στοχεύει στην εξοικονόμηση 113 δισ. στερλινών έως το 2015, η Γερμανία ακολουθεί με 80 δισ. ευρώ έως το 2014 και η Γαλλία με 40 δισ. το 2011. Χώρες όπως η Ελλάδα, η Ρουμανία και η Ουγγαρία στηρίζονται από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ με αντάλλαγμα την αυστηρή λιτότητα.

Λόγω τέτοιων μέτρων, κάθε κυβέρνηση κινδυνεύει να πέσει είτε στις επόμενες εκλογές είτε νωρίτερα. Και πώς αντιδρά η Ευρώπη; Με μια έντονη συζήτηση που προσβλέπει στην υιοθεσία ενός συστήματος «αυτόματης» τιμωρίας όποιας χώρας υπερβεί τους κανόνες περί του επιτρεπόμενου ύψους του ελλείμματος και του χρέους. Είναι άλλη μια απόδειξη ότι ο φόβος που προκαλεί το παράδειγμα της Ελλάδας ωθεί την Ευρώπη προς τη δημιουργία ενός υπερκράτους – το οποίο, μάλιστα, θα παίρνει αποφάσεις χωρίς να λογαριάζει τις πολιτικές συνθήκες σε κάθε χώρα-παραβάτη. Θα απαλλάσσει τις κυβερνήσεις από την ευθύνη τους και θα υπονομεύει την εθνική κυριαρχία. Το ότι γίνεται τέτοια συζήτηση δείχνει ότι το έλλειμμα πολιτικής σκέψης είναι πιο επικίνδυνο από οποιοδήποτε δημοσιονομικό πρόβλημα. Τώρα δεν κινδυνεύει μόνο το όραμα της ενωμένης Ευρώπης, αλλά η ίδια η δημοκρατία.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οπως το ’40…

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Οικονομική κρίση, Παπαχελάς Αλέξης, Πολιτική |

Tου Αλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 24 Oκτωβρίου 2010

Το πολιτικό μας σύστημα κινδυνεύει σύντομα να βρεθεί σε ένα απόλυτο αδιέξοδο, το οποίο το ίδιο δημιούργησε εδώ και 30 χρόνια, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσον το ίδιο θα μπορέσει τελικά να λύσει. Ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ φοβούνται, δικαιολογημένα, το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Θεωρούν ότι οι κάλπες μπορεί να βγάλουν ένα «ηχηρό χαστούκι» λόγω της οργής του κόσμου και της όλο και πιο βαθιάς ύφεσης.

Το ζήτημα είναι τι μπορεί να κάνει την επόμενη μέρα ο κ. Παπανδρέου. Να αλλάξει πολιτική και να αρχίσει να καταφέρεται κατά του Μνημονίου θα ήταν μια πράξη παραλογισμού, θα τον εξέθετε στο εξωτερικό και θα οδηγούσε τη χώρα σε στάση πληρωμών. Οι ράγες θα είναι οι ίδιες, όποιος και να είναι ο πρωθυπουργός της χώρας από σήμερα έως τουλάχιστον το 2013. Μπορεί να αλλάξει λίγο το μείγμα, να ξαναδιαπραγματευθεί κάποιος μερικά εδάφια του Μνημονίου, αλλά η τροχιά θα είναι απολύτως η ίδια, εκτός αν κάποιος αποφασίσει να εκτροχιασθεί ηθελημένα, να βγάλει τη χώρα από την Ευρωζώνη, να τραβήξει μια γενναία υποτίμηση και να μας εξηγήσει γιατί θα γίνουμε μια λίγο πιο χλιδάτη Αλβανία.

Ο κ. Παπανδρέου καθυστέρησε απελπιστικά στην αρχή να πάρει δημοσιονομικά μέτρα και κατόπιν δίστασε να κόψει εκεί όπου πραγματικά υπάρχει σπατάλη. Μπορεί να ακούγεται ανάλγητο και σκληρό, αλλά θα ήταν καλύτερα να απολύσει όσες χιλιάδες εργαζομένων δεν κάνουν τίποτα στο ευρύτερο Δημόσιο, ακόμη και να κλείσει κομμάτι της ΕΡΤ και του ΟΣΕ κ.λπ., παρά να ξεπατώσει την αγορά με φόρους και να οδηγήσει στα όρια της εξαθλίωσης έναν ολόκληρο κόσμο συνταξιούχων αλλά και δημοσίων υπαλλήλων με τις περικοπές που έκανε. Τώρα που έρχεται η ώρα των μεγάλων περικοπών στις ΔΕΚΟ, ο πρωθυπουργός θα βρει μπροστά του την ανεξέλεγκτη οργή των Πασκιτών και του βαθέος κράτους του ΠΑΣΟΚ. Αυτά γίνονταν, να το πούμε διαφορετικά, όσο η εντολή ήταν νωπή και ο κίνδυνος της πλήρους κατάρρευσης άμεσος. Δυστυχώς, δεν το κατάλαβε εγκαίρως.

Τι θα κάνει λοιπόν ο κ. Παπανδρέου; Μπορεί να προχωρήσει πολιτικά λαβωμένος μέχρι το σημείο που δεν θα αντέχει άλλο, που θα αρχίσει δηλαδή το κόμμα του να καταψηφίζει νομοσχέδια ή να διαμαρτύρεται βίαια. Μπορεί επίσης να επιλέξει να προτείνει ο ίδιος στον κ. Σαμαρά ή σε άλλους πολιτικούς μια μορφή συγκυβέρνησης. Μπορεί, τέλος, να πάει σε εκλογές με το επιχείρημα «καταλαβαίνω το μήνυμα που μου στείλατε, δεν μπορώ να διαπραγματευθώ με την τρόικα με αυτούς τους όρους, εγώ έχω τα εχέγγυα της αξιοπιστίας εκτός Ελλάδος για να αποτρέψω τη χρεοκοπία». Κάτι από αυτά τα τρία θα κάνει εν τέλει ο κ. Παπανδρέου, αλλά ο πολιτικός χρόνος από τα μέσα Νοεμβρίου θα τρέχει με απίστευτη ταχύτητα και εντελώς απρόβλεπτο τρόπο.

Υπάρχουν, εν τω μεταξύ, σοβαρότατοι κίνδυνοι που ελλοχεύουν και μπορούν να επιταχύνουν τις εξελίξεις. Η ενδελεχής έρευνα των Ευρωπαίων ενδέχεται από τη μία να βγάλει «ελέφαντες» που θα αλλάξουν όλα τα δεδομένα και από την άλλη να εδραιώσει την πεποίθηση των Ευρωπαίων και άλλων πως η Ελλάδα δεν είναι σοβαρό κράτος και πολύ δύσκολα θα αλλάξει. Η νεολαία πάλι θέλει ένα σπίρτο για να πάρει φωτιά, γιατί ζει το δράμα της ανεργίας και συζητάει πια στα καφέ αν θα μεταναστεύσει και πού θα πάει. Οι επιχειρηματίες έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο απόγνωσης, που λένε πια μεταξύ τους πως «για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν με νοιάζει που χτυπάνε επιταγές, άλλωστε σε όλους συμβαίνει». Η ανοησία των Εξεταστικών μπορεί να μας βάλει σε μια τροχιά σκανδαλολογίας χωρίς τέλος.

Η μόνη λύση μέσα σε όλο αυτό σκηνικό είναι το πολιτικό σύστημα να ξυπνήσει και να καταλάβει τι συμβαίνει. Η χώρα δεν κυβερνιέται με αρλούμπες του τύπου «λεφτά υπάρχουν» ή «θα μηδενίσω το έλλειμμα το 2011». Δεν κυβερνιέται, επίσης, με άπειρους πρίγκιπες και φθαρμένα κομματικά υλικά. Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. μαζί διαθέτουν ελάχιστο πολιτικό προσωπικό που μπορεί να ανταποκριθεί στο σημερινό αδιέξοδο. Γι’ αυτό, ο μόνος δρόμος είναι δυστυχώς ο δρόμος του μαρτυρίου αλλά με εθνική συνεννόηση, με αξιοποίηση τεχνοκρατών κάθε απόχρωσης και ένα πειστικό όραμα που θα κάνει τον Ελληνα να βρει τον καλύτερό του εαυτό και να δώσει μια δύσκολη μάχη με την πίστη πως στο τέλος θα βγει κερδισμένος. Οπως ακριβώς έκανε η γενιά των παππούδων μας πριν από ακριβώς 70 χρόνια, όταν έδωσε τη δική της ιστορική μάχη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η χώρα θα κλείσει

Posted on Οκτώβριος 2, 2010. Filed under: Οικονομική κρίση, Τσιχλιάς Σωκράτης |

Φαίνεται ότι η μοίρα της πατρίδας μας είναι να βολοδέρνει παραδομένη στην επικράτεια του παράλογου και του παράδοξου. Φαίνεται ότι η αυταπάτη, οι ψευδαισθήσεις, οι σκοτεινές προθέσεις και η αδιαφάνεια θα κατισχύουν για χρόνια ακόμα της κοινής λογικής και μιας φωτεινής δημοκρατίας. Επιχειρώ να ερμηνεύσω δυο τρία συμβάντα των ημερών, διαφορετικές όψεις της ίδιας κακοδαιμονίας. Ο τραυματισμός από πυροβολισμούς δύο πολιτών μέρα μεσημέρι, στην οδό Σοφοκλέους, μου θύμισε τον Μ. Χρυσοχοΐδη. Ενα σούπερ υπουργό που, κατά δήλωσή του, κατανίκησε δις τους τρομοκράτες, ο οποίος αφού βομβαρδίστηκε μέσα στο ίδιο του το υπουργείο από τους κατανικηθέντες, εγκατέλειψε την Αθήνα, παραδομένη στο κοινό έγκλημα, με το οποίο δεν πρόλαβε να ασχοληθεί επαρκώς.

Αρχισε, βεβαίως, αλλού τα θαύματα. Οι οπαδοί του δημοσιογράφοι διαδίδουν ήδη, από προχθές, ότι χρειάστηκε μόλις λίγα λεπτά με τους επικεφαλής φορτηγατζήδες για να λύσει μια απεργία που δεν μπορούσε ολόκληρη η κυβέρνηση. Δεν αμφισβητώ τις ικανότητές του, αλλά την επικοινωνιακή διαχείριση των όποιων επιτευγμάτων που καταντάει να αποκρύπτει την αλήθεια. Επιχειρεί αποθέωση και αυτοϋπονομεύεται. Παραλογισμός και αυταπάτη… Διάβασα έκπληκτος ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου περιλαμβάνει στην περαίωσή του και όσους είχαν εκδώσει πλαστά τιμολόγια. Χαρακτηρίστε εσείς: Παράλογο; Παράδοξο; Σκοτεινό; Οποια αγαθή σκοπιμότητα κι αν δεχτείς, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: οι κλεπτοκράτες και οι φοροφυγάδες δικαιώνονται πανηγυρικά και τα διαχρονικά υποζύγια βογγάνε. Το τρίτο περιστατικό αφορά τους δημοσιογράφους. Αντιγράφω από την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ μετά την αναστολή της απεργίας στις εφημερίδες ΒΗΜΑ, ΝΕΑ, ΕΘΝΟΣ και Ημερησία. «Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ δηλώνει ότι ο αγώνας ενάντια στις απολύσεις θα συνεχιστεί». Δηλαδή, η Ενωση Συντακτών απειλεί με απεργίες εταιρείες που χρωστούν εκατοντάδες εκατομμύρια και ζημιώνουν 10 με 20 εκατ. ετησίως. Απειλεί με απεργίες επιχειρήσεις που στην ουσία έχουν χρεοκοπήσει σε έναν κλάδο που καταρρέει. Παράδοξο; Παράλογο; Σκοτεινό; Διαλέξτε. Παίζεται παντού το ίδιο έργο. Αν δεν κατέβει, η χώρα θα κλείσει.

Του Σωκρατη Tσιχλια, Η Καθημερινή, Σάββατο, 2 Oκτωβρίου 2010

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...