Ομοφυλοφιλία

Η περιττή αλήθεια

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Ομοφυλοφιλία |

Νέα πρωθυπουργός της Ισλανδίας ανέλαβε την Κυριακή η πρώην υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων, Γιοχάνα Σιγκουρνταρντοτίρ.

H είδηση ότι η Γιοχάνα Σιγκουρνταρντοτίρ είναι η νέα πρωθυπουργός της Ισλανδίας μας ενδιαφέρει γιατί: Α. Είναι γυναίκα. Β. Αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση μιας χώρας της οποίας η οικονομία κατέρρευσε εξαιτίας της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Γ. Είναι ομοφυλόφιλη και δεν το κρύβει.

Θα χρειαζόταν ενδελεχής έρευνα για να ανακαλύψουμε τα (ελάχιστα) δημοσιεύματα που δεν αναδεικνύουν ως βασικό θέμα την τρίτη εκδοχή. Η ανάληψη της εξουσίας από την κ. Σιγκουρνταρντοτίρ ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να «φωτιστεί» η προσωπική της ζωή. Πληροφορηθήκαμε, λοιπόν, (από τον διεθνή Τύπο) ότι η πρώην υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων, είναι 66 χρόνων, είχε εργαστεί ως αεροσυνοδός και συζεί με τη σύντροφό της Γιονίνα Λεοσντοτίρ, δημοσιογράφο και θεατρική συγγραφέα. Γι’ αυτήν την ήσυχη, προοδευτική και με εξαιρετικά χαλαρό τελετουργικό κοινωνία, όπου οι γυναίκες παίζουν, ούτως ή άλλως πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή, οι επιλογές της πρωθυπουργού αποτελούν αυστηρά δική της υπόθεση. Εν πάση περιπτώσει, απασχολούν την ίδια και το στενό περιβάλλον της. Ομως, όταν η Γιοχάνα Σιγκουρνταρντοτίρ αναδείχθηκε στο κατεξοχήν δημόσιο πρόσωπο, στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, μαζί με τις εκτιμήσεις για τις διοικητικές ή διπλωματικές ικανότητές της, επισημάνθηκαν και οι σεξουαλικές της προτιμήσεις.

Εχουν περάσει σχεδόν τέσσερις δεκαετίες από την εποχή που ο Χάρβεϊ Μιλκ διεκδίκησε μια θέση στο δημοτικό συμβούλιο της Καλιφόρνιας για να υποστηρίξει τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, σε καιρούς διόλου ανοιχτούς και πολύ καχύποπτους (αν όχι επιθετικούς) στη διαφορετικότητα. Αρχές του ’70, ο Μιλκ ξεκίνησε να αγωνίζεται, επιδιώκοντας να κινήσει νοοτροπίες, μηχανισμούς, γερά θεμελιωμένες αντιλήψεις περί «διαστροφής», επιθετικές συμπεριφορές, να θεσμοθετήσει αλλαγές, να κατοχυρώσει (επαγγελματικά) δικαιώματα, δεδομένα για τους ετεροφυλόφιλους. Οταν το 1978 κατόρθωσε να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος, δολοφονήθηκε από πολιτικό του αντίπαλο. Η ταινία του Γκας Βαν Σαντ «Milk» (που προβάλλεται αυτήν την περίοδο στις αίθουσες), με τον Σον Πεν στον ομώνυμο ρόλο (σε μιαν αλησμόνητη ερμηνεία), επαναφέρει την ιστορία ενός ανθρώπου και ενός κινήματος.

Από τον δημοφιλή «δήμαρχο της οδού Κάστρο» και την φράση που απηύθυνε σε κάθε ομιλία του –«με λένε Χάρβεϊ Μιλκ και θα σας στρατολογήσω»– έχουν διανυθεί σημαντικές αποστάσεις. Ομως, παρά τις κινητοποιήσεις, την ολοένα και μεγαλύτερη διεύρυνση των ασφυκτικών ορίων, τις διαλέξεις, τις συζητήσεις και τις παροτρύνσεις για την αφομοίωση του «διαφορετικού», τη θερμή συνηγορία της τέχνης στην προσπάθεια να κατανοήσουμε και να συμφιλιωθούμε με τις πολλές πλευρές της ανθρώπινης επιθυμίας, οι κοινωνίες έχουν ισχυρές αντιστάσεις και αμετακίνητες εμμονές. Κυρίως, όμως, έχουν μιαν ακατανίκητη ανάγκη για κατηγοριοποιήσεις, ταξικές, κοινωνικές, διαθέσεων, τάσεων, κ.ο.κ. Να ξεχωρίζουμε ό,τι δεν κατανοούμε και ό,τι δεν μας ταιριάζει, να το εντάσσουμε στην ενότητα «εκτός κανονικότητας» για να το ελέγχουμε, να το χλευάζουμε, να το ξορκίζουμε.

Στα δημόσια πρόσωπα οι αναφορές είναι πιο προσεκτικές, ενδύονται το προστατευτικό κάλυμμα της επωνυμίας, αλλά η καχυποψία, η ειρωνεία, η εμπάθεια, παραμονεύουν. Ο Χάρβεϊ Μιλκ, ο πρώτος ομοφυλόφιλος που εκλέχτηκε σε δημόσιο αξίωμα στην Καλιφόρνια, παρότρυνε: «Αποκαλυφθείτε, πείτε το στους οικείους σας, δεν είμαστε λάθος». Σήμερα, η παρότρυνση μπορεί να ηχεί δραματική ή παρωχημένη. Θα όφειλε, πλέον, να είναι περιττή. Να μη θεωρείται ένδειξη τόλμης ή θάρρους η δήλωση της «διαφορετικής ταυτότητας». Να θεωρείται αυτονόητο ότι ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει και να επιλέγει, χωρίς οι προτιμήσεις του να αποτελούν στοιχείο του βιογραφικού του. Γιατί οι δημοκρατίες δεν δοκιμάζονται μόνο στις αλήθειες που ομολογούνται αλλά και στις αλήθειες που αφομοιώνονται.

  • Tης Μαριας Κατσουνακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/3009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...