Παιδεία

Με τον φόρο του «τυχαίου»…

Posted on 19 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Κόμματα, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νεολαία, Παιδεία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 19/12/2008

Δεν ξέρουμε κατά πόσο, εκ των πραγμάτων, είναι δυνατόν να τηρηθεί η δέσμευση του αρμόδιου υπουργού για «άμεση διαλεύκανση» του πολύ σοβαρού περιστατικού με τον τραυματισμό από σφαίρα πυροβόλου όπλου του νεαρού στο Περιστέρι, προχθές τη νύχτα. Το μόνο βέβαιο είναι πως πρέπει άμεσα να κάνουμε κάτι, όλοι μας, για να βγούμε από αυτό το εκρηκτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Πριν είναι αργά, μα πολύ αργά… Αυτό που όλοι φοβόμασταν χρόνια τώρα, ξορκίζοντάς το («τι θα γίνει αν υπάρξει ένας νεκρός;») σε κάθε εκδήλωση έκρυθμων φαινομένων τόσο συχνών σε πορείες, διαμαρτυρίες, «επετειακά» επεισόδια, μας συνέβη στην πιο αποτρόπαια και δραματική μορφή του, μια «συνηθισμένη μέρα» ένα Σαββατόβραδο. Που θα μπορούσε να εξελιχθεί σαν όλα τα άλλα, αν δεν «τύχαινε» ένας τσαμπουκάς και «αρπαγμένος» αστυνομικός να θελήσει να γυρίσει πίσω ύστερα από ένα συνηθισμένο «συμβάν» στα Εξάρχεια για να «γυρέψει τα ρέστα» από μια παιδική παρέα…

«Συνέβη» και από εκείνη την καταραμένη ώρα η χώρα πήρε μπουρλότο. Αποδείχθηκε πυριτιδαποθήκη, «έτοιμη από καιρό» να τιναχθεί στον αέρα. Οι αντιδράσεις, ιδίως των νέων παιδιών, αυθόρμητες και αγανακτισμένες από την πρώτη στιγμή του κακού, γενικεύθηκαν εν ριπή οφθαλμού και πήραν διαστάσεις που δύσκολα μπορούσε να προβλέψει κανείς – ιδίως όσοι παρέβλεπαν για καιρό τη σωρευόμενη απελπισία, τα άγχη και τις αγωνίες, τα όλο και πιο πολλά ασφυκτικά αδιέξοδα σε κάθε «εικόνα» του πολιτικού μα και κοινωνικού βίου.

Σαν έσπασε «το φράγμα», λογικό είναι στο ρεύμα που αφέθηκε ανέλεγκτο να μπλέξουν «υλικά» ανόμοια μεταξύ τους, που παρασυρόμενα με μανία να ’ναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις τα μεν από τα δε. Στην αυθόρμητη αγανάκτηση και διαμαρτυρία των νέων παιδιών αναμενόμενο ήταν να σπεύσουν να «συμπαραταχθούν» οι επί χρόνια οργανωμένοι «ταραξίες», οι «μπαχαλάκηδες», οι… φημισμένοι (και πανύποπτοι και ως προς τα «κίνητρα» και ως προς τους στόχους – άγνωστο ποιοι τους έχουν θέσει…) «γνωστοί άγνωστοι» που κατά άκρως περίεργο τρόπο, προκλητικό πολλές φορές, παραμένουν «άγνωστοι» και ασύλληπτοι…

Και έπειτα, «πέτρα που κύλησε…». Αθώα και άδολα, αλλά θυμωμένα, παιδιά μαζί με επαγγελματίες του χάους και της καταστροφής, ντεσπεράντος πρόσφυγες και επαγγελματίες κλέφτες και πλιατσικολόγοι, σε ένα συνονθύλευμα που δύσκολα ξεκαθαρίζεις και δυσκολότερα αντιμετωπίζεις – ιδίως όταν οι «δυνάμεις της τάξεως» είναι και αυτές σοκαρισμένες από το πρόσφατο έγκλημα ενός συναδέλφου τους και η φυσική μα και πολιτική τους ηγεσία πανικόβλητη, φοβική, να αδυνατεί να δώσει εντολές, να κατευθύνει, να αναλάβει ευθύνες…

Ζούμε, ως κοινωνία, τις τελευταίες μέρες σ’ ένα τρομακτικά εκρηκτικό κλίμα που από τη μια στιγμή στην άλλη, σε μια δραματική επανάληψη του «συμβάντος» εκείνο το βράδυ του Αη Νικόλα, μπορεί να βιώσουμε ακόμη πιο ανεξέλεγκτα, δραματικά, τη θεωρία της συμβολής του τυχαίου στη διαμόρφωση της Ιστορίας. Μόνο που «τότε» θα ’ναι πολύ αργά…

Πρώτα απ’ όλα η οικογένεια και από κοντά πολιτικός κόσμος, ΜΜΕ, οι ίδιες οι δυνάμεις της τάξης και της ασφάλειας, πρέπει να βρούμε επειγόντως διαύλους επικοινωνίας με τα παιδιά μας. Να τους εξηγήσουμε, με τρόπο που δεν θα τα σπρώξει σε ακόμη μεγαλύτερη αντίδραση, πως είναι άλλο πράγμα να εξεγείρονται και να διαδηλώνουν τη διαμαρτυρία τους κι εντελώς διαφορετικό να διεξάγουν πραγματικό πόλεμο, παρασυρόμενα από τους επαγγελματίες του χάους και τους οπαδούς της καταστροφής. Να αρνηθούν να γίνουν άβουλα όργανα (γιατί αυτό συμβαίνει, σε μεγάλο βαθμό…) σκοτεινών σχεδίων και προβοκατόρων που δρουν, άγνωστο για λογαριασμό ποιων κέντρων…

Δεν είναι «αστείο» ούτε άμοιρο τραγικών ίσως συνεπειών να πετάς πέτρες στους δρόμους· ο σοβαρός τραυματισμός ή ακόμη και ο θάνατος του «απέναντι» (αστυνομικού χωρίς κράνος ή ακόμη και περαστικού πολίτη) μπορεί να ’ρθει ανά πάσα στιγμή, που έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το «σκηνικό», κάθε άλλο παρά «κακιά» θα είναι – αναμενόμενη και προβλεπτή. Να καταλάβουν τα παιδιά, τα παιδιά μας πως «ζυμάρι» στα χέρια των επιτήδειων που τα χειραγωγούν και τα κατευθύνουν, άθελά τους συμβάλλουν στη δημιουργία «ψυχολογίας του όχλου», που μόνο κινδύνους και ανεξέλεγκτες καταστάσεις δημιουργεί…

Να κατέβουν στους δρόμους, να φωνάξουν, να διαδηλώσουν, να σηκώσουν «πλακάτ», να διαμαρτυρηθούν δίχως κουκούλες, με ευθύτητα και παλικαριά. Και μόλις αντιληφθούν τους «γνωστούς άγνωστους» να επιχειρούν να εκμεταλλευθούν τη δική τους αντίδραση, να φύγουν, να τους αφήσουν μόνους τους. Μόνους μέσα στις κουκούλες και τα κράνη τους, «γυμνούς» από τον αθώο και άδολο περίγυρο που εκ των πραγμάτων στήνουν τα παιδιά όταν αφήνονται να παρασυρθούν…

Ξέρουμε πως εύκολα λες τέτοια, μα δύσκολα γίνονται και πράξη. Αν είχαν την ψυχραιμία και την ικανότητα του να παίρνουν αποστάσεις, όταν όλα γύρω τους φλέγονται, δεν θα ’ταν παιδιά. Ας κατέβουμε μαζί με τα παιδιά μας στους δρόμους, να τα περιφρουρήσουμε! Παρ’ όλα τούτα, πρέπει όλοι εμείς οι «ώριμοι» από τη θέση τους ο καθένας να προσπαθήσουμε. Γιατί έτσι όπως, δυστυχώς, δείχνουν να εξελίσσονται τα πράγματα, τα «μυστήρια» σαν αυτό του τραυματισμού με σφαίρα στο Περιστέρι, αλλά και τα «τυχαία» που μπορούν να συμβούν ανά πάσα στιγμή, μπορούν να πυροδοτήσουν καταστάσεις μπροστά στις οποίες η τωρινή θα είναι «ασήμαντη»…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Σαν να κυνηγάνε τον αέρα…»

Posted on 18 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Νεολαία, Παπανδρέου Γιώργος, Παιδεία, Πολιτική, Ψωμιάδης Παναγιώτης |

EIKONOΓPAΦHMA

Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 17/12/2008

«Αρχίζω να αδειάζω από τη Νέα Δημοκρατία», λέει προχθές ο Παναγιώτης Ψωμιάδης στο «Καλημέρα Ελλάδα» (ΑΝΤ1). Δεν εννοεί ότι η Ν.Δ. τον «αδειάζει», αλλά ότι ο ίδιος νιώθει κάτι σαν αποξένωση.

Η έκφραση ξενίζει, αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί συμπατριώτες μας έχουν αρχίσει «να αδειάζουν» από κόμματα, αν και δεν αποκλείεται, στις παραμονές των εκλογών, να ξαναγεμίσουν.

«Μήπως έχετε αδειάσει και από καραμανλισμό;», ρωτάει ο παρουσιαστής.

«Δεν απαντώ».

«Ωπ, ωπ, κι αυτό είναι είδηση! Το ότι δεν απαντάτε!»

Η αερολογία αυτές τις ημέρες πάει σύννεφο. Προχθές, άκουσα στη ραδιοφωνική «Ελληνοφρένεια» του ΣΚΑΪ ένα απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του κόμματός του: «… προσπαθεί αυτή η νέα γενιά, μέσα σ’ αυτή την γκρίζα πραγματικότητα, να δώσει τη δική της πινελιά, το δικό της χρώμα, το δικό της φως. Είτε με τα skateboards στις πλατείες… είτε με τα γκραφίτι στους τοίχους είτε με την αναζήτηση ανθρωπιάς στις καφετέριες».

Μπα, με γελούν τ’ αυτιά μου, σκέφτηκα. Αναζήτησα το πλήρες κείμενο της ομιλίας στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ, το διάβασα με προσοχή και διαπίστωσα ότι το ηχητικό απόσπασμα δεν ήταν πειραγμένο. Μήπως βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος; Η ομιλία δεν είναι σαρδανάπαλη, λέει πολλά σωστά πράγματα. Ομως τι σχέση έχει η καφετέρια με την αναζήτηση της ανθρωπιάς; Είναι δυνατόν το τρίπτυχο «φραπές, γκράφιτι, πατίνι» να είναι το σύγχρονο ισοδύναμο του «ψωμί, παιδεία (ή μάλλον καλλιτεχνία), ελευθερία»;

Δεν έχω τίποτα εναντίον του καφενείου ή της καφετέριας. Μακάρι όλοι να είχαμε ελεύθερο χρόνο και λίγα ευρώ για ξόδεμα ώστε να πίναμε πιο συχνά καφέ, εκτός κατοικίας, συντροφιά με τους φίλους μας. Δύσκολο όμως να μην ψιθυρίσει κανείς: «Ανθρωπε αγάπα, τον καπουτσίνο κράτα» ή «άνθρωπο γυρεύω, φρεντουτσίνο βρίσκω» ή «παρακαλώ, μια ανθρωπιά με ολίγη».

Λόγια του αέρα συναντάμε παντού, συχνά ξεφεύγουν και από τη δική μας δημοσιογραφική πένα ή από «επώνυμα» τηλεοπτικά χείλη. Κανείς δεν έχει το μονοπώλιο στην ευθυκρισία ή στην αερολογία.

Την ημέρα της κηδείας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, νωρίς το βράδυ, άκουσα ξανά στο ραδιόφωνο έναν κάτοικο του Παλαιού Φαλήρου, αυτόπτη μάρτυρα κάποιων επεισοδίων, να περιγράφει τηλεφωνικά τις κινήσεις ορισμένων αστυνομικών που, κατά τη γνώμη του, δεν απειλούνταν από καμία «ομάδα νεαρών»: «οι αστυνομικοί πήγαιναν νωχελικά σαν να κυνηγούσαν τον αέρα».

Μια περιγραφή τόσο λιτή, που θυμίζει χορογραφία. Ολοι αυτοί που επί πολλά χρόνια έχτιζαν πύργους στην άμμο του τραπεζικού δανεισμού και απολάμβαναν μια ψεύτικη ευδαιμονία, τώρα επικρίνουν ή κυνηγούν ή προσπαθούν να κολακεύσουν ή να καθοδηγήσουν τους ανέμους που οι ίδιοι έσπειραν. Ομως οι κοινωνικοί άνεμοι είναι ανυπότακτοι, ενώ η οικονομική κρίση τούς καθιστά ακόμα πιο απρόβλεπτους. Δεν υπακούουν στα κηρύγματα, τις νουθεσίες, τις καταγγελίες ή τις ιερεμιάδες μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Πολιτική χρεοκοπία

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Εκπαίδευση, Εκλογές, Ελλάδα, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Νεολαία, Παπανδρέου Γιώργος, Παιδεία | Ετικέτες: |

Παύλος Ελευθεριάδης | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Oσοι παρακολουθήσαμε τους επαίσχυντους βανδαλισμούς και την κατάρρευση του κράτους από τα ξένα μέσα ενημέρωσης είδαμε την Ελλάδα σαν να ήταν άλλη χώρα. Σαν να άλλαξε κάτι μέσα σε δύο μέρες.

Καθώς φαίνεται η βία ξέσπασε για δύο λόγους. Πρώτον διότι οι λεγόμενοι «αντιεξουσιαστές» θεώρησαν ότι η δολοφονία του 15χρονου αγοριού ήταν επίθεση εναντίον όλων τους από την αστυνομία και το κράτος. Πώς και έφτασαν να πιστεύουν κάτι τέτοιο; Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι η κυβέρνηση διέταξε την αστυνομία να μην επέμβει στα επεισόδια και άφησε τους κουκουλοφόρους να καταστρέψουν την Αθήνα. Πώς και έφτασε η κυβέρνηση να δίνει τέτοιες απίστευτες σε μιαν ευνομούμενη κοινωνία εντολές;

Η πρώτη ερώτηση είναι και η πιο εύκολη. Η αλήθεια είναι ότι η βία και η εξαπάτηση (που είναι μια άλλη μορφή παραβίασης) έχουν μπει για τα καλά στην πολιτική. Η κυβέρνηση εδώ και καιρό δίνει την εντύπωση ότι έχει πάψει να ασχολείται με το κοινό συμφέρον. Ασχολείται κυρίως με τις δημοσκοπήσεις, τον ανασχηματισμό, τον έλεγχο της Δικαιοσύνης, τη συγκάλυψη του σκανδάλου της Siemens, τη συγκάλυψη του σκανδάλου του κ. Ζαχόπουλου, τον πλουτισμό του κ. Βουλγαράκη, τον πλουτισμό του κ. Ρουσόπουλου, το σκάνδαλο της Μονής Βατοπαιδίου κ.ο.κ. Το κοινό στοιχείο είναι ο ολοφάνερος κυνισμός της κυβέρνησης· κυνισμό που είδε ολόκληρη η Ελλάδα στη συνέντευξη του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.

Γι΄ αυτό η πεποίθηση των «αντιεξουσιαστών» (αλλά και άλλων κοινωνικών ομάδων) ότι το κράτος βρίσκεται αντιμέτωπό τους δεν είναι παράλογη. Ισως και να είναι σωστή, αν αυτά που βγαίνουν στη δημοσιότητα για τη δολοφονία του 15χρονου είναι αληθινά. Η αστυνομία είναι άλλη μια πολιτική ομάδα της ελληνικής κοινωνίας που εξυπηρετεί τα συμφέροντά της (χωρίς εκπαίδευση και χωρίς φροντίδα για τον πολίτη), όπως ακριβώς κάνει το κόμμα (ή οι οικογένειες Καραμανλή, Μητσοτάκη, Παπανδρέου κ.λπ.). Το ίδιο και οι δικαστές, ή τουλάχιστον η πλειοψηφία τους. Το ίδιο και οι βενζινοπώλες, οι εργολάβοι και οι ταξιτζήδες. Στην Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας δεν υπάρχει γενικό καλό ή πραγματική πολιτική συζήτηση και διαβούλευση. Υπάρχει μόνο αλισβερίσι για χρήμα και εξουσία. Ετσι επετράπη στη Μονή Βατοπαιδίου να αρπάξει αυτά που άρπαξε από τον έλληνα φορολογούμενο. Τι άλλο άλλωστε έπραξαν οι κουκουλοφόροι λιανικώς στα μαγαζιά της Αθήνας από αυτό που έπραξαν οι ρασοφόροι χονδρικώς στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου;

Η αντιπολίτευση;

«Ως πότε παλικάρια να ζώμεν στα στενά…» έγραφε ο Ρήγας Φεραίος στον Θούριο. Αγνωστο, όπως φαίνεται, κείμενο σε εκείνους που βανδάλισαν το άγαλμά του

Δυστυχώς η ευθύνη της αντιπολίτευσης είναι παρόμοια. Η ευθύνη της αντιπολίτευσης ήταν να υποστηρίξει το κράτος δικαίου της χώρας μας, να καταδικάσει τους ταραξίες και να αναβάλει τις όποιες πορείες ή διαδηλώσεις. Είχε ευθύνη απέναντι στην ασφάλεια των πολιτών και της πόλης. Ο κ. Αλαβάνος δήλωσε ανοιχτά ότι οι καταστροφείς εκφράζουν την «κοινωνική εξέγερση της νεολαίας». Με τον τρόπο όμως αυτό προσβάλλει την αληθινή ελληνική νεολαία, που δεν καταστρέφει αλλά εργάζεται σκληρά για να δημιουργήσει κάτι στο μέλλον, ταυτίζοντάς την με τον υπόκοσμο των τεμπέληδων και άξεστων που καταστρέφουν τα πανεπιστήμια, τις βιβλιοθήκες και τα μαγαζιά, χωρίς να σέβονται τις περιουσίες και τις ζωές των άλλων.

Ο κ. Παπανδρέου ήταν πιο προσεκτικός αλλά το μήνυμα ήταν το ίδιο, αφού είπε ότι η δολοφονία του παιδιού «προκάλεσε την εκπυρσοκρότηση, θα λέγαμε, της ελληνικής κοινωνίας και έχει προξενήσει μεγάλες, βίαιες αντιδράσεις» και συνέχισε λέγοντας ότι «σήμερα υπάρχει αχτίδα φωτός για τη νεολαία, συμμετοχής, επιρροής και δυνατότητάς της να αλλάξει τη ζωή της και την κοινωνία». Με άλλα λόγια οι αλήτες που καίνε την Αθήνα αγανάκτησαν από τη Νέα Δημοκρατία και θέλουν να επιστρέψει το ΠαΣοΚ. Και έτσι κάλεσε την κυβέρνηση να προκηρύξει εκλογές, μέσα στο παρόν κλίμα.

Η χρεοκοπία της πολιτικής
Ο Πρωθυπουργός άφησε τις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες να καούν. Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρήστος Κίττας παραιτήθηκε αηδιασμένος. Αυτό είναι για μένα το πιο συμβολικό γεγονός της περασμένης εβδομάδας, και αυτό που δείχνει την ουσία της κρίσης. Το μέλλον της χώρας έχει αφεθεί ανυπεράσπιστο. Δυστυχώς κανείς από τους πολιτικούς μας αρχηγούς δεν βλέπει μακριά. Κανείς τους δεν βάζει το συμφέρον της ελληνικής δημοκρατίας και του ελληνικού λαού πάνω από το στενό προσωπικό και μικροκομματικό συμφέρον. Δεν είναι μόνο θέμα ήθους και διαφθοράς, αλλά και θέμα ικανοτήτων και διορατικότητας. Η σημερινή πολιτική ηγεσία μας είναι συλλογικά η πιο ανεπαρκής και η πιο κυνική που έχει γνωρίσει η χώρα εδώ και δεκαετίες.

  • Ο κ. Παύλος Ελευθεριάδης διδάσκει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Περιφρόνηση και εξευτελισμός

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Απεργίες, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Ανεργία, Βατοπέδι, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Κόμματα, Κοινωνία, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Γεράσιμος Βώκος | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

O καθορισμός των ορίων δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα και γίνεται πολύ δυσκολότερο όταν το αντικείμενο είναι η βία. Είναι γνωστό σε όλους ότι μερικά από τα μεγαλύτερα μυαλά της ανθρωπότητας αναμετρήθηκαν με το πρόβλημα και ο καθένας μπορεί να διαβάσει και να μελετήσει τις απαντήσεις τους, ενώ οι πολιτικοί ηγέτες που άφησαν το όνομά τους στην Ιστορία είχαν ως καίριο μέλημα την τιθάσευση της βίας, ώστε οι άνθρωποι να συνυπάρξουμε σε αυτή τη δύσκολη υπόθεση που είναι η ζωή. Από τη σκοπιά αυτή, εμείς είμαστε άτυχοι γιατί η χώρα, σαν τρελό καράβι, αρμενίζει ακυβέρνητη.

Η πίκρα, που τώρα πια αγγίζει την απελπισία, είναι μεγάλη, γιατί δεν αξίζουμε τη μοίρα που η κυβέρνηση πασχίζει να μας επιβάλει. Η μοίρα αυτή, που δεν βρίσκεται στον ορίζοντα αλλά έχει πλησιάσει πολύ και μας απειλεί σε απόσταση αναπνοής, έχει όνομα: ονομάζεται εξευτελισμός και εξηγείται πρωτίστως, κατά τη γνώμη μου, από την περιφρόνηση με την οποία μας αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός, περιφρόνηση που καθιερώθηκε επισήμως σε σύστημα διακυβέρνησης ήδη από την περιβόητη πια συνέντευξη Τύπου στην Εκθεση της Θεσσαλονίκης. Απειλητικός, χτυπώντας το χέρι στο έδρανο, στράφηκε εναντίον όλων όσοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν την ηθική ακεραιότητα των υπουργών του. Υπερόπτης, έκρινε ότι δεν είχε καμία υποχρέωση να απαντήσει στις συγκεκριμένες και νόμιμες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, που ήταν και απορίες  όλων μας. Με την ίδια ευκαιρία υποδύθηκε για πρώτη φορά δημοσίως, κάτι σαν επίσημη πρεμιέρα, τον ηγέτη. Ακριβέστερα, ενστερνίστηκε το ύφος που ο ίδιος νομίζει ότι ταιριάζει στους ηγέτες. Θέλησε να φανεί αποφασιστικός: ήταν μόνο αυτάρεσκος. Επεχείρησε να παρουσιαστεί ορμητικός: ήταν μόνο νευρικός. Προσπάθησε να εμφανιστεί αποτελεσματικός: ήταν μόνο κραυγαλέος. Ο ίδιος πρέπει να ζούσε κάτι σαν ξύπνιο όνειρο. Ολοι οι άλλοι όμως ζούσαμε κάτι που έμοιαζε πολύ με εφιάλτη.

Τον ίδιο εφιάλτη που κατέστρεψε την Πάρνηθα. Τον ίδιο εφιάλτη που ρήμαξε την Πελοπόννησο. Τον ίδιο εφιάλτη που κλέβει τη δημόσια περιουσία. Τον ίδιο εφιάλτη που αποσυνθέτει μεθοδικά το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Τον ίδιο εφιάλτη που εμπιστεύθηκε τον πολιτισμό στα χέρια που όλοι γνωρίζουμε. Τον ίδιο εφιάλτη που υπονομεύει τη Δικαιοσύνη. Τον ίδιο εφιάλτη που σκοτώνει τους ανθρώπους όταν δουλεύουν. Τον ίδιο εφιάλτη που καταδικάζει σε αργό θάνατο τους ανθρώπους που δεν έχουν πια δουλειά. Τον ίδιο εφιάλτη που συντρίβει τη δημόσια Υγεία. Τον ίδιο εφιάλτη που λεηλατεί με τρόπο κτηνώδη τις ζωές των νέων ανθρώπων. Τον ίδιο εφιάλτη που τους σκοτώνει.

Ο κ. Πρ. Παυλόπουλος αναχωρεί από την αίθουσα της Βουλής την περασμένη Πέμπτη. Από την κυβέρνηση, δεν αποχώρησε αν και υπέβαλε την παραίτησή του, αφού δεν έγινε αποδεκτή από τον Πρωθυπουργό

Όταν ο εφιάλτης απλώθηκε σε όλη τη χώρα και περιέπαιξε τα λόγια του φαφλατά υπουργού των Εσωτερικών κ. Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος μας έκανε χριστουγεννιάτικο δώρο την ευθιξία του, ο Πρωθυπουργός φάνηκε να δείχνει και αυτός κάποιο ενδιαφέρον για την όλη ιστορία. Μας μίλησε και αυτή τη φορά εμφανίστηκε λιτός, χωρίς τη στολή εκστρατείας που φορούσε στις πυρκαϊές. Ταυτοχρόνως κάλεσε τους αρχηγούς των κομμάτων, χωρίς όμως να κοινοποιήσει τους ακριβείς λόγους της πρόσκλησης και τις προθέσεις του. Ολοι πιστέψαμε ότι θα συζητούσε επιτέλους σοβαρά την κρίσιμη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, πως θα ζητούσε τη γνώμη και τη συμβουλή τους. Η πραγματικότητα έδειξε άλλα.

Αν κατάλαβα καλά το δεύτερο μήνυμά του, ο Πρωθυπουργός δεν κάλεσε τους αρχηγούς των κομμάτων για να συζητήσει μαζί τους: τους κάλεσε για να τους αποδώσει ευθύνες. Δεν ήθελε συνομιλητές. Συνενόχους αναζητούσε, κάτι σαν χορηγούς στη φρίκη- και φαίνεται ότι δύο κατάφερε να τους βρει. Αλλά ίσως να αναζητούσε μόνο ενόχους. Γιατί ο ίδιος δεν αναγνωρίζει κανενός είδους ευθύνη στον εαυτό του και στην κυβέρνησή του. Η καταστροφή, σύμφωνα με αυτό που πρέπει να είναι πεποίθησή του, γίνεται ή από μόνη της ή οφείλεται σε άλλους. Σε όλους τους άλλους εκτός από τον ίδιο. Μάλλον έτσι εξηγείται η επιστροφή, με περισσότερο αυταρχισμό αυτή τη φορά, του πέτρινου εγωισμού που εγκαινιάστηκε στη Θεσσαλονίκη. Εδωσε μαθήματα σε όλους. Στα κόμματα για το τι πρέπει να κάνουν και στους συνδικαλιστές για το τι δεν πρέπει να κάνουν. Ορισε μάλιστα και τη δημοκρατία. Των ομολόγων; Των Πακιστανών; Του Βατοπαιδίου; Του dvd; Προφανώς δεν έκρινε σκόπιμο να μπει σε λεπτομέρειες. Τις έχει αναθέσει στους συνεργάτες του. Ο ίδιος περιορίστηκε, όπως αρμόζει σε αρχηγό, στις γενικές κατευθύνσεις.

Μας βύθισε λίγο περισσότερο στην απελπισία. Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί. Δεν πρέπει πάντως να έχουν απομείνει πολλοί που εξακολουθούν να είναι αισιόδοξοι. Ας ελπίσουμε ότι θα γίνονται όλο και περισσότεροι αυτοί που θα σηκώσουν το κεφάλι και θα αποκρούσουν την περιφρόνηση και τον εξευτελισμό.

  • Ο κ. Γεράσιμος Βώκος είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χωρίς κουκούλες…

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Εκπαίδευση, Κοινωνία, Νεολαία, Παιδεία, Πολιτική, Τρομοκρατία, Ταραχές | Ετικέτες: |

Γιώργος Ρωμαίος | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Θα επιχειρήσω να προσεγγίσω τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων ημερών χωρίς κουκούλες… Επειδή η εξέγερση της νεολαίας μετά τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη δεν ήταν πρωτοβουλία και οργάνωση των «γνωστών αγνώστων κουκουλοφόρων». Δεν απουσίαζαν και αυτοί, κυρίως στους απαράδεκτους βανδαλισμούς και τις λεηλασίες. Αλλά δεν ήταν και λίγοι οι νεαροί χωρίς κουκούλες που μετείχαν στις καταστροφικές επιδόσεις. Τα δραματικά γεγονότα δεν συνέβησαν μόνο στα Εξάρχεια και στο κέντρο της Αθήνας, αλλά σε πολλές πόλεις της χώρας, όπου υπάρχει οργανωμένο φοιτητικό κίνημα.

Κατ΄ αρχάς η ελληνική κοινωνία ζει σήμερα μια βαθιά οικονομική κρίση με επιστέγασμα την πολιτική κρίση, την οποία βάθυνε η ανικανότητα και η απραξία της σημερινής κυβέρνησης. Αυτή η κρίση έχει προκαλέσει ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον σε όλες σχεδόν τις οικογένειες. Αυτή την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια βιώνει και η πλειονότητα της νεολαίας μας.

Η πολιτική και κοινωνική κρίση εκφράζεται με τον κλονισμό της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και αποτυπώνεται σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή στο «Εθνος». Οι νέοι δεν εμπιστεύονται σε ποσοστό 89,8% τα κόμματα, 78,3% την Εκκλησία, 73,65 τα ΜΜΕ, 70,9% τη δημόσια διοίκηση, 62,4% τη Δικαιοσύνη και 56% τα συνδικάτα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα ποσοστά εμπιστοσύνης γενικά των πολιτών στην Ευρωπαϊκή Ενωση: 56%- πρώτη στην κλίμακα- με δεύτερη την Αστυνομία με ποσοστό 51,8%.

Την πολιτική και κοινωνική κρίση εμβαθύνουν τα αντιφατικά μηνύματα που εκπέμπονται από τα κόμματα, την πνευματική ηγεσία και τα ΜΜΕ. Παράδειγμα: Καταδικάζεται συλλογικά η Αστυνομία για τη δολοφονία του Αλέξη και ταυτόχρονα αποδοκιμάζεται για την ουδέτερη στάση της στις καταστροφικές επιδόσεις των διαδηλωτών. Δεν δικαιολογώ ούτε τη δολοφονία του νέου ούτε την απραξία της Αστυνομίας. Απλώς καταγράφω τα αντιφατικά μηνύματα. Δεύτερο παράδειγμα: Οι πρυτάνεις διαμαρτύρονται διότι η Αστυνομία δεν προστάτευσε τα πανεπιστημιακά κτίρια από τις καταστροφικές επιδόσεις των διαδηλωτών. Τι έκαναν, όμως, όταν οι ίδιοι αυτοί νέοι με βία εμπόδιζαν τις εκλογές των πρυτανικών αρχών και κατελάμβαναν για μήνες τα ιδρύματα;

Εύστοχα ο Αντώνης Καρακούσης σημειώνει («Το Βήμα», 9 Δεκεμβρίου): «Οι πιο συστηματικοί παρατηρητές είχαν εντοπίσει την πολιτική επικράτηση στον χώρο των πανεπιστημίων των αντιηγετικών και αυτοοργανωμένων σχημάτων, που ουδεμία σχέση έχουν με τις πολιτικές και τις κομματικές νεολαίες και οι αναφορές τους είναι πιο κοντά στα σήματα και τα μηνύματα του προ τεσσαρακονταετίας γαλλικού Μάη παρά σε οτιδήποτε ελληνικό».

Η ευθύνη της κυβέρνησης για την οικονομική και κοινωνική κρίση και για την ανικανότητα διαχείρισης της εξέγερσης και πρόληψης των καταστροφών και των βιαιοτήτων είναι δεδομένη. Ο καταλογισμός επαφίεται στους εκλογείς και στη Δικαιοσύνη η απόδοση της ευθύνης για τη δολοφονία του Αλέξη.

Αλλά και τα κόμματα, η πνευματική και πανεπιστημιακή ηγεσία και τα συνδικάτα έχουν την ευθύνη να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και να πείσουν ότι θέλουν και μπορούν να δουλέψουν, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, για μια κοινωνία με οικονομική ασφάλεια και ελπίδα. Η οικονομική δημοκρατία είναι το ασφαλές θεμέλιο της πολιτικής δημοκρατίας.

Τα πρόσφατα γεγονότα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στα πανεπιστήμια και στα σχολεία αναπτύσσεται και διευρύνεται η δυναμική αντίδραση στην πολιτική και κοινωνική κρίση. Θα αφήσουμε τη διαχείριση αυτού προβλήματος στην Αστυνομία;

Κλείνω με την επιγραμματική δήλωση του σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη στο «Βήμα»: «Ενα δεκαπεντάχρονο παιδί χάνει τη ζωή του γιατί έχουν χαθεί πιο πριν η υπευθυνότητα, η σοβαρότητα, η αληθινή έγνοια για μια ζωή της προκοπής».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολύ κρύο· πολύ κρύο εφέτος

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Εκπαίδευση, Εκλογές, Ηγέτες, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νεολαία, Οικονομία, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Το ’χει συνήθειο τούτη η πατρίδα –και πολύ φοβούμεθα ότι βρισκόμαστε λίγα βήματα πριν διαπράξουμε το ίδιο ατόπημα: να κάνουμε τη λάθος κουβέντα, για το λάθος πρόβλημα, στη λάθος ώρα. Και αντί να κάτσουμε όλοι (γιατί φταίμε όλοι!) μαζί κάτω και να επιχειρήσουμε να αποτιμήσουμε ψύχραιμα μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται καιρό τώρα με τη λογική του… «χρονικού ενός προαναγγελθέντος θανάτου», αντί από τα αλλεπάλληλα και διαμετρικά αντίθετα (που όμως στην προοπτική τους, συγκλίνουν!) παθήματα να πάρουμε μαθήματα, βολικά περιοριζόμαστε σε ανέξοδες, επικοινωνιακές, μικροσυμφεροντολογικές, ανάλογα από το πού «στέκεται» ο καθένας, «καταγγελίες» και ενεργοποιούμε τα αντανακλαστικά της γενικευμένης οργής. Που, όμως, αποτελούν σε τελευταία ανάλυση παρωπίδες, μοχλούς αποπροσανατολισμού και αρνητικούς παράγοντες για την επίτευξη του στόχου που άμεσα πρέπει να επιτευχθεί: ν’ αλλάξουμε πορεία…

Αναμφίβολα, τα όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του 15χρονου το βράδυ του προπερασμένου Σαββάτου, δεν είναι δυνατόν να βρουν την παραμικρή «νομιμοποίηση» στο όνομα της φρικιαστικής πράξεως που τα πυροδότησε. Ομως, συνέβησαν. Και συνέβησαν (πέρα κι άσχετα με τις όποιες παραμέτρους ύποπτης εκ των υστέρων εκμετάλλευσής τους…) με τη δύναμη των νόμων της φυσικής που χαρακτηρίζει σχεδόν όλα τα κοινωνικά φαινόμενα. Στη «δράση», θα υπάρξει «αντίδραση». Και όσο πιο άμεση και πηγαία είναι αυτή η αντίδραση (γιατί αναμφισβήτητα πηγαία εκδηλώθηκε αμέσως μετά τη δολοφονία του παιδιού) τόσο πιο πολύ πρέπει να μας προβληματίσει, να μας βγάλει από τα διάφορα στερεότυπα «ερμηνειών» και «αναλύσεων» – και πάντως να μας απομακρύνει από «λογικές» καπηλείας και εκμετάλλευσης. Για τα όποια «συμφέροντα».

Το ότι όμως, τα όσα βιώσαμε τις τελευταίες μέρες δεν επιδέχονται κατά περίπτωση «βολική» δικαιολογία, αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχουν ψυχολογική και κοινωνική εξήγηση. Που πρέπει να επιχειρηθεί με τη μεγίστη δυνατή ψυχραιμία και νηφαλιότητα – αν δηλαδή θέλουμε να διδαχθούμε κάτι, να προσεγγίσουμε με ειλικρίνεια την άκρως προβληματική πραγματικότητα που ζούμε και η οποία δεν «ξορκίζεται» με ωραίες παρόλες και με γενικόλογα άνευ ουσιαστικού περιεχομένου (και κυρίως: σχέδια δράσης επέκεινα…) κοινότοπα ευχολόγια. Να καταδικάσουμε τις ακρότητες απ’ όποια πλευρά και αν προέρχονται – σύμφωνοι. Αλλά κυρίως να επιχειρήσουμε να επισημάνουμε και να προσεγγίσουμε τα διάφορα «αίτια» που τις πυροδότησα, αλλιώς είναι μαθηματικώς βέβαιο πως θα επαναληφθούν. Και ίσως με ακόμη μεγαλύτερη «δύναμη πυρός»…

«Ανεπαισθητως εξω…»

Ζούμε τα τελευταία χρόνια μέσα σε ένα εντελώς συμβατικό πλαίσιο. Περιοριζόμαστε, ως κοινωνία και ως πολιτική τάξη, σε μια απλή διαχείριση προβλημάτων και αποτελεσμάτων τους, που είναι πρόδηλο πως όχι μόνο δεν «αρκεί», αλλά σωρευτικά δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα εκραγεί – όπως εξερράγη και η κυβέρνηση αποκαλύφθηκε σε όλο της το «μεγαλείο» το πόσο ανίκανη και απροετοίμαστη ήταν να αντιδράσει, να το αντιμετωπίσει νηφάλια, να το διευθετήσει. Πολύ πριν από την τρέχουσα μεγάλη παγκόσμια οικονομική κρίση, που ήδη πλήττει και εμάς η χώρα ζει μια διαρκή, έρπουσα κρίση σε όλα τα επίπεδα, από αυτά της «πραγματικής καθημερινότητας» μέχρι τα αξιακά…

Παρακολουθούμε όλοι το «σύστημα» για επικίνδυνα μεγάλο χρονικό διάστημα να βάζει όλα τα προβλήματα «κάτω από το χαλί», σε μια διαχειριστική «λογική» συγκάλυψης και εγκατάλειψής τους «για αργότερα». Το περιβόητο πολιτικό προσωπικό, με εστιασμένη την προσοχή του σχεδόν αποκλειστικά στην κατάληψη και νομή της εξουσίας απλώς «μπαλώνει» πράγματα και διαχειρίζεται όπως – όπως καταστάσεις, εθελοτυφλεί, σχεδιάζει μόνο βραχυπρόθεσμα (συχνά πια, ούτε με… προοπτική τετραετίας!) δίχως την παραμικρή αίσθηση ιστορικής προοπτικής, χωρίς πρόγραμμα και εκπονημένο για «διάρκεια γενεάς» όραμα, κλείνει τα αυτιά του στα όσα του «λέει» με κάθε τρόπο και ένταση η κοινωνία. Οδηγώντας την έτσι, σε μια προϊούσα απαξίωση και απομάκρυνση από την «πολιτική τάξη» και τους εκφραστές της, σε μια στάση συνολικής απόρριψης και «αντίθεσης».

Δεν ήθελε και πολύ μυαλό για να κατανοήσει κανείς πως σε συνθήκες τέτοιου εκρηκτικού κλίματος, θα αρκούσε μια, έστω τυχαία, θρυαλλίδα για να τιναχθούν τα πάντα στον αέρα, να ακολουθήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις που θα «εξειδίκευαν» τη διάχυτη για καιρό ανασφάλεια, θα έδιναν «διέξοδο» (έστω και τυφλή) σε μια υφέρπουσα απελπισία του κόσμου, θα μετέτρεπαν τον φόβο της κοινωνίας σε οργή και θυμό. Τα «πολιτικά χαρακτηριστικά» του οποίου ήδη αποτυπώνονται με συνέπεια και… διακομματικότητα σε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Μια διάχυτη και με χαρακτηριστικά μονιμότητας κοινωνική παθογένεια, την οποία αδυνατεί να ερμηνεύσει (πρώτο βήμα για να τη διαχειρισθεί αποτελεσματικά, «λυτρωτικά»), το ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό, αυτοτροφοδοτούμενη από την ακινησία, τη «βολή» του ίδιου του σώματος της κοινωνίας που την «επικαλείται» για να… αποφύγει τη βάσανο της ίδιας της δικής της υγιούς αντίδρασης, τη «σύμβαση» που αρκείται εθελοτυφλικά στο υπάρχον για να μη δοκιμασθεί στην αρένα του «καινούργιου», που θέλει ήθος, προσπάθεια, στοχοπροσήλωση, περιφρόνηση «κεκτημένων» που έχουν εκμετρήσει το ζην. Και από πάνω, και μια… συνεχής και «συνεπής» λεηλασία της ουσιαστικής νομιμότητας, σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου…

Σωρευμενη εκρηκτικοτητα

Επικαλείται το σύστημα την «ανάγκη διαφύλαξης της νομιμότητας», όταν πλέον επικρατούν συνθήκες πολεμικής σύγκρουσης, λησμονώντας το ίδιο ότι αυτό πρώτο την υπονόμευσε και τη διέβαλε –ως έννοια και ως πραγματικότητα: το «παιχνίδι» με το χρηματιστήριο, η γενικευμένη διαφθορά (σιγά μη «λέει» κάτι, το ότι… ουδέποτε «αποδείχθηκε» με στοιχεία– χωριό που φαίνεται…), ο παράνομος πλουτισμός πολιτικών, η διαπλοκή με τους «ημετέρους», τα ομόλογα, οι «κουμπάροι», το διακομματικό σκάνδαλο της Siemens, το «νόμιμον, άρα ηθικόν» των… οφ-σορ εταιρειών υπουργών για να αποφύγουν τη φορολογία, η συστηματική και υπέρ ιδιωτικών συμφερόντων απαξίωση του συστήματος δημόσιας υγείας, η ύποπτη διαπλοκή δικαιοσύνης με εκκλησιαστικά και άλλα κυκλώματα, το Βατοπέδι, η υπονόμευση ακόμη και του θρησκευτικού συναισθήματος, με τα καμώματα των παπάδων. Και από κοντά, η αποσάρθρωση της δημόσιας παιδείας, η άνιση αναδιανομή του πλούτου μέσα από ένα άδικο και διαβλητό φορολογικό σύστημα, η αναποτελεσματική διαχείριση των δημοσιονομικών, με τη δημιουργία χρέους και ελλειμμάτων, που τώρα που χρειάζονται «νέα βέλη» στην αναπτυξιακή φαρέτρα για να βγούμε από την παγκόσμια κρίση, θα αποτελέσουν τις «αποφασιστικές» οπισθέλκουσες που θα μας φέρουν στην τελευταία σειρά της παγκόσμιας προσπάθειας…

Δεν αποτελούν «δικαιολογία» όλα τούτα για τα όσα εκτός μέτρου ζούμε αυτές τις μέρες, μετά τη δολοφονία του νεαρού αγοριού που λειτούργησε ως νυστέρι για να «σπάσει το σπυρί» και να βγει έξω το πύον του – ούτε φυσικά τα νομιμοποιούν. Χρειάζεται, όμως, να αποτελέσουν μέρος, τουλάχιστον, του προβληματισμού όλων μας, ώστε να επιδειχθεί επιτέλους σοβαρότητα και υπευθυνότητα και ως προς τα (σωρευμένα) αίτια της οργής και της απελπισίας, που αν δεν καταβληθεί με σύνεση και συναίνεση προσπάθεια να αντιμετωπιστούν είναι πλέον ή βέβαιο ότι μετ’ ου πολύ θα «ξανασκάσουν» ως «ανεξήγητη» διαμαρτυρία και ως προς «βάση» για τις λύσεις που πρέπει να επιχειρηθούν.

Μπορεί να χρησιμοποιήθηκε (επικοινωνιακά και επιπόλαια…) ως προεκλογικό σύνθημα η «επανίδρυση του κράτους» (μαζί με τη «σεμνότητα και ταπεινότητα» και τον «πόλεμο κατά των νταβατζήδων»…), δεν παύει όμως να αποτελεί αίτημα και ζητούμενο από την κοινωνία – έστω και αν δεν ξέρει «πώς» να το διατυπώσει. Βεβαίως και δεν είναι άμοιρη ευθυνών και η ίδια η κοινωνία για το πώς δρα και αντιδρά, αλλά την πρώτιστη ευθύνη, έστω «παραδειγματική» και «καθοδηγητική» την έχει η τάξη των πολιτικών μας ταγών. Που ακόμη και στις τεταμένες στιγμές που ζούμε, δείχνουν να ενδιαφέρονται πιο πολύ ως προς το αν η δολοφονία του Καλτεζά ήταν βαρύτερη από αυτή του 15χρονου Αλέξανδρου και αν οι «ανανεωτές» της Αριστεράς είναι πιο «κουκουλοφόροι» από τους δογματικούς που θέλουν «απλώς» την κατάρρευση του συστήματος, παντί τρόπω, δίχως πρόταση για τον διάδοχό του…

Μια πολιτεία που εκτός από ακυβέρνητη είναι και αδιέξοδη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αυτή την ταινία «Επαναστάτης χωρίς, και με αιτία», την έχουμε ξαναδεί! Τώρα, από αύριο «Νέον Εργο»!

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Κοινωνία, Παιδεία, Πολιτική, Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

Ούτε τα διπλά ρολά δεν μπόρεσαν να σώσουν το κατάστημα στη Θεσσαλονίκη από τη φωτιά. Πάνω από 80 μαγαζιά και 14 τράπεζες καταστράφηκαν μέσα σε 6 ημέρες στην ωραία Θεσσαλονίκη και πλάνα σαν κι αυτά δείχνουν τη νέα της όψη… (Φωτογραφία Γαλλικού Πρακτορείου AFP/DIMITAR DILKOFF, 11/12/08).

Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Δεν είναι ούτε δύο εβδομάδες πριν, που η Θεσσαλονίκη του Φεστιβάλ ήταν πράγματι Ωραία, με τα καταστήματα στην Τσιμισκή και στη Μητροπόλεως καταστόλιστα, έτοιμα για τις γιορτές, με μοντέρνα ρούχα για γυναίκες και άνδρες και ιδίως παιδιά, με καλές τιμές – «πηγαίνετε στη Θεσσαλονίκη να ψωνίσετε» παροτρύναμε τους Αθηναίους, μόλις γυρίσαμε, με φρέσκιες τις εντυπώσεις από μια ολοζώντανη ευρωπαϊκή Θεσσαλονίκη… Να τη «ματιάσαμε», άραγε, σκεπτόμαστε τώρα που βλέπουμε τις φωτογραφίες, μαύρο και γκρίζο του κάρβουνου, γιατί έσβησαν οι φωτιές και άφησαν πίσω τους μόνο θλιβερά αποκαΐδια. «Κατέβηκα στην Ερμού, που είχα μια επείγουσα δουλειά κι έβαλα σχεδόν τα κλάματα», μου τηλεφώνησε φίλη που μένει στη Χαριλάου Τρικούπη, στο κέντρο της Αθήνας, και είναι «ελεύθερη πολιορκημένη», μέσα στο διαμέρισμά της, αφ’ ότου άρχισε το κακό! «Καλύτερα να το έκαιγαν, θα ’χα κάτι να κάνω, παρά να κάθομαι μέσα και να μην περνά άνθρωπος, ούτε για “Καλημέρα”!. Πόσω μάλλον να μπει μέσα, να ψωνίσει», εξομολογούνταν τον καημό του καταστηματάρχης στο Τρίγωνο Ακαδημίας – Βουκουρεστίου – Κριεζώτου. «Να βάλουν όσοι υπέστησαν επίθεση, πλάτσικο, φωτιά, μια ταμπέλα, μόλις το ξαναφτιάξουν το μαγαζί για να ξέρουμε ποιοι έχουν πραγματικά ανάγκη, να μπούμε μέσα ν’ αγοράσουμε, να βοηθήσουμε το κατά δύναμιν. Γιατί αν περιμένουν τις αποζημιώσεις! Πότε θα δοθούν; Από ποια κυβέρνηση»; έριξε την ιδέα Αθηναία ρεαλίστρια. Τράπεζες και καταστήματα δέχθηκαν ήδη επισκέψεις του παλιατζή. Ξυλώνει λιωμένα σίδερα και τα φορτώνει στο τρίκυκλο, στο φορτηγό. Στη λαϊκή της οδού Ξενοκράτους στο Κολωνάκι, κατάπληκτοι οι περίοικοι είδαν ανάμεσα στους πάγκους με τα φρούτα, τις πατάτες, τα ζαρζαβατικά κι έναν πάγκο με… κρύσταλλα, πιατέλες, ποτήρια, σερβίτσια, προς 5 και 10 ευρώ, όχι το κομμάτι, αλλά όλο το «σετ»! Οσο για προέλευση, ποιο κατάστημα μεγάλο θα τα κλαίει, όταν πέρασαν και τα ’σπασαν όλα ως αγανακτισμένοι «ταύροι εν υαλοπωλείο»… Κι ενώ ακόμη οι αρμόδιοι και οι συνδικαλιστές δεν μπορούν να αποφασίσουν αν θα τ’ αφήσουν τρεις Κυριακές ανοιχτά τα μαγαζιά, μήπως δουλέψουν και γίνει τζίρος και κάπως ανακουφιστούν, ιδιοκτήτες και υπάλληλοι, «το κύμα του αντι-καταναλωτισμού», όπως το βαφτίσαμε βολικά, δεν λέει να κοπάσει. Από πέτρες άλλο τίποτα και μάρμαρα! Και δεν είναι μόνο τα νεανικά χέρια που τις σηκώνουν τις κοτρόνες και τις ρίχνουν στα «σύμβολα». Από πίσω τους έρχονται λάθρα οι φιγούρες, κι ενώ οι νεαροί προχωρούν παρακάτω, εκείνες μπαίνουν και σηκώνουν τα πάντα. Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Το ελπιδοφόρο σημείο είναι ότι οι έμποροι δεν το βάζουν κάτω. Στα κεντρικά σημεία της Αθήνας, αυτά που αποτέλεσαν και τον στόχο, άρχισαν και βάζουν τζάμια, καθαρίζουν τα σκουπίδια που ήταν το «έχει» τους, ετοιμάζουν βιτρίνες, σαν πραγματικοί ήρωες. Η εμπορική τάξη που είναι και η πλέον φορολογούμενη, είναι αυτή που επλήγη καίρια, αλλά δεν το ’ριξε στη φιλολογία. Αυτή η Κυριακή ας είναι το μέτρο για τις άλλες εορταστικές ημέρες που θ’ ακολουθήσουν. Οταν τα φώτα θ’ ανάψουν, τα μαγαζιά θα ανοίξουν τις πόρτες τους και θα μας περιμένουν, να περάσουμε να τους πούμε «Καλημέρα», «Καλησπέρα» και «Καλές Γιορτές», παίρνοντας και κάτι που μας χρειάζεται ή έστω και συμβολικά, για να τους συμπαρασταθούμε. Οι Ελληνες έχουμε φιλότιμο και όποτε αυτό ξύπνησε μέσα μας, θαυματούργησε. Αρκεί, τώρα που τα σχολεία θα κλείσουν για… διακοπές, οι οικογένειες να μαζέψουν τα βλαστάρια τους στο σπίτι, για καλό και κακό. Εάν υπάρχει σωστός πατέρας, να πει «τέρμα το “Επαναστάτης χωρίς αιτία”! Αυτό το έργο το ’χουμε ξαναδεί». Τα παιδιά μαζεύονται όταν λειτουργεί η οικογένεια. Σ’ ένα άδειο σπίτι με οικιακές βοηθούς και την τηλεόραση για γκουβερνάντα, ποιος 15άρης, 16άρης κάθεται; Για να βλέπουμε και την άλλη όψη του νομίσματος, της δικής μας ευθύνης… Αντε και καλά ψώνια! Αυτή τη χρονιά, ας κάνουμε εμείς το Δώρο, στην εμπορική τάξη που πάντα έβγαλε ασπροπρόσωπη την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, παντού όπου πέρασε η οργή και τα ’κανε όλα «γυαλιά – καρφιά». Τα γυαλιά αλλάζουν, τα καρφιά μένουν και μας στιγματίζουν, σαν λαό. Καιρός να τους δείξουμε εμείς, των ξένων που φοβούνται «μην γίνουν σαν την Ελλάδα». Από καταστροφές πια έχουμε μάθει, τις αναστάσεις, σαν λαός τις κάνουμε μόνοι μας, δεν περιμένουμε θαύματα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μόνο σε ένα «Μάξιμο θαύμα» μπορεί πλέον να ελπίζει η Ν.Δ.

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Εκπαίδευση, Εκλογές, Εξεταστική επιτροπή, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Σταμου Ζουλα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Σε κάθε επικείμενη αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας, υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτών, με διαφορετικά αισθήματα. (Αναφέρομαι αποκλειστικά στους περίπου 500.000 ψηφοφόρους, οι οποίοι, όπως έγραφα στη θέση αυτή προ διμήνου, μετακινούνται τα τελευταία χρόνια εναλλάξ μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, αναδεικνύοντας την εκάστοτε κυβέρνηση.) Τα αισθήματα των ψηφοφόρων αυτών έχουν ιδιαίτερη σημασία όχι μόνον διότι θα κρίνουν το επόμενο εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά κυρίως διότι διαμορφώνουν το πολιτικό κλίμα, μέσα στο οποίο θα πορευθεί η χώρα σε συνθήκες δεινής οικονομικής και κοινωνικής κρίσεως. Αδιαμφισβήτητα, όσοι από την κατηγορία αυτή των πολιτών ψήφισαν στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις τη Ν.Δ., αισθάνονται σήμερα μια βαθύτατη απογοήτευση, η οποία, αν δεν συμβεί κάποιο «Μάξιμο θαύμα» στις αμέσως προσεχείς εβδομάδες, το πιθανότερο είναι να μεταβληθεί σε οργή. Και τούτο διότι οι πολίτες αυτοί, επιλέγοντας με απολύτως ανιδιοτελή και «εθνωφελή κριτήρια» το κόμμα που ψηφίζουν, είναι φυσικό να θίγονται «υπέρμετρα», όταν αντιλαμβάνονται ότι οι «νικητές» τους εξαπάτησαν ή- ακόμη χειρότερα- καπηλεύθηκαν την ψήφο τους.

Πέραν, όμως, της σημερινής απογοητεύσεως ή της οργής, η συγκεκριμένη κατηγορία των ψηφοφόρων διακρίνεται από πολιτική ωριμότητα, ο οποία, πιθανότατα, υπερτερεί και έναντι μιας σημαντικής μερίδας «επαγγελματιών» της πολιτικής μας ζωής. Γι’ αυτό η «πρόθεση ψήφου της» -έστω και οργισμένη- δεν είναι εκδικητική, καταστροφική και αδιέξοδη, όπως θα συνέβαινε, π.χ., αν οι ψηφοφόροι αυτοί «συντάσσονταν» σήμερα με τον κ. Αλέκο Αλαβάνο. Συνεπώς, δεν θα επιλέξουν, αλλά θα προσφύγουν στο δεύτερο κόμμα εξουσίας, όχι γιατί ελπίζουν σε κάτι καλλίτερο, αλλά πιστεύοντας ότι έτσι μπορεί να αποφευχθεί το χειρότερο. Με την ίδια λογική και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο διπολισμός όχι μόνον αναβιώνει, αλλά το ΠΑΣΟΚ, στερούμενο έως σήμερα εναλλακτικής προτάσεως, αποδυναμωμένο από αλληλοσυγκρουόμενες τάσεις και με αρχηγό, ο οποίος μέχρι χθες εθεωρείτο, εσωκομματικά, ανεπαρκής και εσαεί «ηττοφόρος», έφθασε στο σημείο να προσβλέπει ακόμη και στην αυτοδυναμία. Τούτο δε αυτονοήτως το οφείλει στους «μετακινούμενους» -μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων- ψηφοφόρους, οι οποίοι, προφανώς, αξιολογούν ως μέγιστο κακό για τον τόπο την κυβερνητική συνεργασία του κ. Παπανδρέου με τον κ. Αλαβάνο. Δηλαδή «καλούνται» να αποτρέψουν την αποσταθεροποίηση, την ακυβερνησία και την παράλυση της χώρας, καθιστώντας «αυτοδύναμο» το έως χθες αδύναμο και χρήζον αριστερής πατερίτσας ΠΑΣΟΚ…

Ολα αυτά, αγαπητοί αναγνώστες, διαμορφώνουν σήμερα το πολιτικό κλίμα και κατ’ επέκταση το λαϊκό αίσθημα, εν μέσω της σοβούσης οικονομικής και κοινωνικής κρίσεως, η οποία, σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις, θα κορυφωθεί στο επόμενο δίμηνο. Αίφνης, όλοι οι Ευρωπαίοι ειδήμονες μας προειδοποιούν για επερχόμενο δανειακό αδιέξοδο, το οποίο μπορεί να απειλήσει τη χώρα ακόμη και με πτώχευση. Μαγικές συνταγές και σωτήριες πολιτικές προτάσεις δυστυχώς δεν υπάρχουν. Η μόνη λύση, για την αποτροπή της οικονομικής καταρρεύσεως, στην οποία θα καταφύγει κάθε κυβέρνηση, είναι η επιβολή εκτεταμένης λιτότητος, σαφώς αυστηρότερης- λόγω συνθηκών- εκείνης που εφήρμοσε το ΠΑΣΟΚ κατά τη διετία 1985 – 1987. Πόσο, όμως, γνωστή και αναμενόμενη είναι η επερχόμενη κατάσταση στον ελληνικό λαό;

Το παραπάνω ερώτημα δεν αναφέρεται στους 500.000 ψηφοφόρους που θα κρίνουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτοί γνωρίζουν την πραγματικότητα, ψηφίζοντας, όπως προαναφέραμε, για να αποτρέψουν το χειρότερο και όχι ελπίζοντας στο καλύτερο. Απευθύνεται στα υπόλοιπα… επτά εκατομμύρια των Ελλήνων ψηφοφόρων, οι οποίοι παραμένουν εν πολλοίς πιστοί στα κόμματά τους. Ωστόσο (και υπό τις σημερινές συνθήκες) το πιθανότερο είναι ότι μόνον μια μικρή κατηγορία και των εκλογέων αυτών θα οδηγηθεί στις κάλπες με την πεποίθηση πως το κόμμα τους μπορεί να αποτελέσει ή να συμβάλει στη «σωτήρια λύση». Η πλειονότητα θα δηλώσει κομματική προσήλωση, εξ αιτίας παραπλανήσεώς της ή λόγω παρωχημένων ιδεοληψιών και -ίσως- με τη λογική του ποδοσφαιρικού προπονητή ότι «η ομάδα έχει μεγαλύτερη ανάγκη από τους οπαδούς της, όταν πηγαίνει χάλια στο πρωτάθλημα». Με άλλους λόγους, σε μια περίοδο που στις κάλπες θα ’πρεπε να ενυπάρχει κάποιο αίσθημα ασφάλειας, εμπιστοσύνης και προοπτικής, η συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος θα ψηφίσει με ανύπαρκτο ή και καταπτοημένο φρόνημα προσδοκίας και ελπίδας…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για την κατάσταση αυτή ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά το κυβερνών κόμμα· με το ΠΑΣΟΚ απλώς να επωφελείται ενός αναπάντεχου σκουντουφλήματος της Ν.Δ. στο επί πενταετία σταθερό της προβάδισμα. «Αναπάντεχου», διότι σπάνια συμβαίνει στα πολιτικά χρονικά να συντελείται, μέσα σ’ έναν χρόνο και με σχεδόν ανύπαρκτη αξιωματική αντιπολίτευση, μια πλήρης ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Επειδή, όμως, πολλοί στη Ρηγίλλης επικαλούνται για το «αναπάντεχο» εξωγενείς υπονομεύσεις και ενδογενείς σκευωρίες, ας προσθέσουμε τα εξής: Ουδείς αμφιβάλλει ότι οι «ρηξικέλευθες» συμφωνίες της χώρας μας με τη Ρωσία, την Κίνα κ.λπ. στον ενεργειακό και τον εμπορικό τομέα έχουν προκαλέσει την έντονη δυσφορία των ΗΠΑ, οι οποίες θα ήθελαν «διακαώς» μια άλλη κυβέρνηση και κυρίως κάποιον περισσότερο «συνεργάσιμο» πρωθυπουργό. Οπως γνωστό είναι και το ρεβανσιστικό μένος που διακατέχει ορισμένους «καναλαρχοεπιχειρηματίες», για την ανατροπή της Ν.Δ. από την εξουσία και την αντικατάσταση του σημερινού αρχηγού της. Ωστόσο, τέτοια επίβουλα σχέδια κατά κανόνα ενεργοποιούνται όταν ο «αντίπαλος» έχει ήδη αρχίσει να αποδυναμώνεται, χάνοντας -για άλλους λόγους- τη λαϊκή εμπιστοσύνη και στήριξη.

Οταν, λοιπόν, ανέφερα στην αρχή ότι μόνον σε ένα «Μάξιμο θαύμα» μπορεί η Ν.Δ. να ελπίζει για την ανάκαμψή της, δεν εννοούσα φυσικά την επίκληση και τη δαιμονοποίηση των έξωθεν ή έσωθεν ραδιουργιών εναντίον της. Αναφερόμουν στο τι μπορεί να πράξει ο κ. Κώστας Καραμανλής για να ανακτήσει το κόμμα του ένα μέρος -έστω- της εμπιστοσύνης που διέθετε έως τώρα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι προϋπόθεση μιας τέτοιας προσπάθειας είναι η ειλικρινής αναγνώριση ασυγγνώστων λαθών και απαραδέκτων παραλείψεων. Είναι η απερίφραστη ανάληψη τουλάχιστον των πολιτικών ευθυνών για τα εκνόμως ή αθεμίτως διαπραχθέντα. Είναι, τέλος, και πρωτίστως επιβεβλημένος ο άμεσος και παραδειγματικός κολασμός των πολιτικώς υπευθύνων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος. Διότι η ανάληψη ή ο καταλογισμός οποιασδήποτε ευθύνης ταυτίζεται με την κύρωση. Ιδίως όταν η ευθύνη των κάθε είδους υπολόγων διασαλεύει την ομαλή λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος, στιγματίζει μια μεγάλη παράταξη και ταπεινώνει τον κόσμο που την εμπιστεύθηκε.

Προφανώς, λοιπόν, ο κ. Κώστας Καραμανλής οφείλει να λάβει αποφάσεις οι οποίες απαιτούν το μάξιμουμ της πολιτικής του τόλμης, αγγίζοντας, ίσως, και το μέγιστο όριο της προσωπικής και της κομματικής διακινδυνεύσεως…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο κύκλος των χαμένων ευθυνών

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Βατοπέδι, Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Μετανάστες, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Ο τίτλος, «Ο κύκλος των χαμένων ευθυνών», παραπέμπει βέβαια στον γνωστότατο κινηματογραφικό «Κύκλο των χαμένων ποιητών». Δεν τους θέλουμε, φυσικά, ποιητές τους κυβερνήτες μας. Δεν θέλουμε να γράφουν, αλλά τουλάχιστον να διαβάζουν. Και τούτο διότι, όπως αποδείχτηκε και με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και με όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν την εκτέλεση στα Εξάρχεια του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ανάγνωσης στο χώρο της κυβερνώσας παράταξης. Αίφνης, ολόκληρος (πρώην) υπουργός Τύπου αποδέχεται ότι δεν διάβαζε, επί μήνες πολλούς, με την προσοχή που άρμοζε στο αξίωμά του τις εφημερίδες, παρότι στην υπηρεσία του υπήρχε ολόκληρος μηχανισμός αποδελτίωσης και παρότι ορισμένα δημοσιεύματα έφεραν πρωτοσέλιδη τη φωτογραφία του κάτω από τίτλους που δεν του περιποιούσαν τιμή. Επίσης, ολόκληρος νομάρχης Θεσσαλονίκης παραδέχτηκε ότι δεν διάβαζε τις αποφάσεις των ίδιων των υπηρεσιών της νομαρχίας του, διότι ήταν λέει υπνωτισμένος επί διετία· η ύπνωσή του, πάντως, δεν τον εμπόδισε να εμφανιστεί στην τηλεόραση περί τις 489 φορές σε αυτό το χρονικό διάστημα, υποδυόμενος πάνω από δέκα ρόλους (τραγουδιστής, Ζορό, ηθοποιός, νομάρχης κ.ο.κ.).

Πρόβλημα με την ανάγνωση, όμως, ομολόγησαν στην Εξεταστική Επιτροπή και κάμποσοι υπουργοί, νυν και πρώην. Κανείς τους δεν έμπαινε στον κόπο να διαβάσει καταλεπτώς, όπως όφειλε, όσα υπέγραφε βαθιά – πλατιά, κάτω από τη στρογγύλη σφραγίδα του κράτους. Ετσι, με τις ανταλλαγές ακινήτων το Δημόσιο έχασε πολλές εκαντοντάδες εκατομμύρια ευρώ αλλά, διάβολε, ήταν για καλό σκοπό: για να μπορέσει η χειμαζομένη Μονή Βατοπεδίου να αναπτύξει το φιλανθρωπικό της έργο, οπότε όλα συγχωρούνται. Για τον ίδιο λόγο, άλλωστε, συγχωρείται και το κάποιο πρόβλημα ανάγνωσης που εμφάνισε η συμβολαιογράφος κ. Αικατερίνη Πελέκη, σύζυγος του ουδέν περί Βατοπεδίου γνωρίζοντος κ. Βουλγαράκη, η οποία, μέσα στην αγωνία της για την ευλογία της Παναγίας, δεν κατάφερε να διαβάσει έγκαιρα και καθαρά τις ατασθαλίες που διέπραττε ο δαίμων του συμβολαιογραφείου στα κείμενα των συμβολαίων, μεταβαπτίζοντας τις δασικές εκτάσεις της Ουρανούπολης σε οικόπεδα, όπως ένιοι εκ των πνευματικών της μεταβαπτίζουν εκ παραδόσεως το κρέας σε ψάρι.

Ολα τούτα αποτελούν εναργέστατα δείγματα της υπευθυνότητας που άρχισε να απαιτεί από τους πάντες (ή μάλλον από τους άλλους, όχι από τους πάντες) ο πρωθυπουργός της χώρας όταν είδε ότι η απαίτησή του για σεμνότητα και ταπεινότητα δεν ευοδώθηκε. «Υπευθυνότητα και όχι δημαγωγία, όχι λαϊκισμός», αυτό είναι το καινούργιο δόγμα του κ. Καραμανλή, το οποίο επανέφερε, στον γνωστό στηλιτευτικό τόνο του, και στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό το βράδυ της περασμένης Τρίτης, όταν, μετά τις συναντήσεις του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους αρχηγούς των τεσσάρων κοινοβουλευτικών κομμάτων, διεμήνυσε ότι «πρέπει να δείξουμε όλοι αίσθημα ευθύνης». Πάνω από τα αποκαΐδια της πρωτεύουσας, της συμπρωτεύουσας και μιας ντουζίνας πόλεων της περιφέρειας τα είπε όλα αυτά, αλλά ο ρόλος δεν του είναι ξένος και ανοίκειος: πάνω από τα αποκαΐδια όλης της Ελλάδας, κατά τόπους επικαλυμμένα με τριχίλιαρα δοσμένα με ψηφοθηρική γαλαντομία και μέσα από μηχανισμούς κομματικούς παρά πολιτειακούς, είχε ζητήσει την ψήφο του λαού, σεμνά και ταπεινά υπερήφανος για τη νίκη που είχε καταγάγει επί του «στρατηγού ανέμου» και για την υπευθυνότητα με την οποία είχε αντιμετωπίσει αυτός και η κυβέρνησή του την «ασύμμετρη απειλή».

Λοιπόν, όπως και με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, υπήρχε ένα πρόβλημα στην αναγνωστική ικανότητα των κυβερνητικών και πέρυσι με τις πυρκαγιές που κατέφαγαν τον τόπο και τώρα με τις φωτιές που άναψε η εκτέλεση του Αλέξανδρου από τον δημοκρατικότατα εκπαιδευμένο ειδικό φρουρό. Τότε δεν είχαν καταφέρει να διαβάσουν και να εννοήσουν τις έγκαιρες και σαφέστατες προειδοποιήσεις των δασολόγων και των περιβαλλοντικών οργανώσεων πως λόγω της κρατικής αμεριμνησίας και της επιβαρυντικής κλιματικής αλλαγής οδεύουμε προς την καταστροφή κι έτσι η κυβέρνηση «η καλύτερα προετοιμασμένη από κάθε άλλη φορά» παρέδωσε τη χώρα ολόκληρη στην πύρινη καταστροφή. Και τώρα, αυτοί οι φλογεροί κήρυκες της υπευθυνότητας αποδείχθηκαν τραγικά ανίκανοι να διαβάσουν όχι μόνο τα σήματα του καπνού (που δεν χρειάζονταν δα ικανότητες αποκρυπτογράφου) αλλά και τα σήματα που προανήγγελλαν αυτόν τον καπνό και προειδοποιούσαν.

Είπαμε, δεν τους θέλουμε σοφούς και ποιητές τους κυβερνήτες μας, ικανούς ν’ ακούν «τον ήχο των πλησιαζόντων γεγονότων». Ας έβλεπαν τουλάχιστον ό,τι ήταν μπροστά στα μάτια τους κι ας άκουγαν ό,τι τρυπούσε τ’ αυτιά τους. Οι καταγγελίες, επί παραδείγματι, για την αχαλίνωτη βία των δυνάμεων καταστολής και για τη σοβαρότατη πιθανότητα να οδηγήσει σε έναν ακόμα θάνατο αθώου η εθιμική (και κομματικώς ωφέλιμη) ατιμωρησία τους ήταν αναρίθμητες: δεν πάει μήνας από τότε που σκοτώθηκε ένας Πακιστανός μετανάστης στην Πέτρου Ράλλη κυνηγημένος από τα ΜΑΤ («ατύχημα», ένα επιπλέον «ατύχημα» που ήρθε να προστεθεί σε δεκάδες άλλα, με θύματα ημεδαπούς και αλλοδαπούς). Και δεν μπορεί, όσο απασχολημένοι κι αν είναι με την «επανίδρυση του κράτους» οι κυβερνώντες, δεν ήταν ανάγκη να βρεθεί ειδικός «κομιστής» που να πάει στο πρωθυπουργικό γραφείο ντιβιντί με τα συνεχιζόμενα βάσανα του Κύπριου φοιτητή Αυγουστίνου Δημητρίου, ώστε να πληροφορηθούν πως οι λεβέντες που καταβασάνισαν το παλικάρι μπροστά στις κάμερες έχουν επιστρέψει στην υπηρεσία τους (όπου ενδέχεται να τους αντιμετωπίζουν και σαν ήρωες), η οποία υπηρεσία δεν δίστασε να μηνύσει τον αγρίως ξυλοκοπηθέντα και διά βίου ψυχικά τραυματισμένο για «αντίσταση κατά της αρχής». Αλλά οι υπευθυνολόγοι δεν δημαγωγούν και δεν λαϊκίζουν, άρα δεν ασχολούνται με τέτοια δευτερεύοντα. Δεν ενδιαφέρονται επίσης να δουν πόσο βαθιά διάβρωση προκαλεί στο κοινωνικό σώμα η επίσημη αποδοχή και προβολή του δόγματος «το νόμιμο είναι και ηθικό» και, πιθανόν επηρεασμένοι από τους «πνευματικούς» και τους «γεροντάδες» τους, αλληλοσυγχωρούνται με μια χριστιανική ψυχική ευρυχωρία ασυνήθιστη πια ακόμα και στο Αγιον Ορος.

Με την απόλυτη βεβαιότητα ότι η πολιτική ασκείται αποκλειστικά στην τηλεόραση και διά της τηλεοράσεως (ειδικά δε ο πρωθυπουργός εμφανίζεται πεπεισμένος ότι η πολιτική ασκείται διά διαγγελμάτων δημοδιδασκαλικού στόμφου άλλων εποχών και καθηκοντολογικού περιεχομένου), τα μισά κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, αγκυροβολημένα στα ασφαλή πάνελ, έλεγαν και ξανάλεγαν ότι «οι πολίτες θα μας πάρουν με τις πέτρες αν δεν κάνουμε τίποτε για να αναστρέψουμε το κλίμα», ότι «ο κόσμος είναι θυμωμένος μαζί μας για το Βατοπέδιο και για την οικονομική πολιτική» και λοιπά αυτοκριτικά. Και, κατά βάθος ασυγκίνητοι και αστόχαστοι, δηλαδή ανεύθυνοι, αδυνατούσαν να διαπιστώσουν και να συνειδητοποιήσουν πως όσα πετούσαν οι ίδιοι στην «αυτοκριτική» τους σαν μεταφορές είχαν περάσει πια στη φάση της κυριολεξίας και εξακολούθησαν να μελετούν τις δημοσκοπήσεις ενώ ο δήμος, ιδίως ο νεανικός, δηλαδή αυτός που πρωτίστως θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει, είχε ήδη κατέβει στους δρόμους και πριν και μετά την εκτέλεση του Αλέξανδρου από κάποιον που εκπαιδεύτηκε να νιώθει βέβαιος ότι προστατεύεται από ασπίδα ατιμωρησίας, άρα μπορεί να δράσει σαν «τιμωρός».

Ευθύνες για τη δολοφονία, όχι, δεν ανέλαβαν οι φλογεροί υπευθυνολόγοι. Χάθηκαν από τη Βουλή, από τα υπουργικά τους γραφεία, από τους δρόμους, σχεδόν και από την τηλεόραση. Και συνέχισαν να κυβερνούν διά διαγγελμάτων. Απαιτώντας από όλους τους άλλους «να δείξουν αίσθημα ευθύνης». Οι τραγικά κατώτεροι των ευθυνών τους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νομιμοποιείται η βία;

Posted on 13 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Αλαβάνος Αλέκος, Καραμανλής Κώστας, Παιδεία, Πολιτική, Σκάνδαλα, Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

Απόψεις


Επικίνδυνα φαινόμενα
Κύριο Άρθρο, Η Καθημερινή, Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Είναι εξαιρετικά ανησυχητική η νομιμοποίηση της βίας από ορισμένους εκφραστές δήθεν προοδευτικών απόψεων. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων ταραχών, ακούστηκαν τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σχολιαστές να υποστηρίζουν πως το σπάσιμο τραπεζών ή καταστημάτων πολυεθνικών εταιρειών είναι θεμιτό, αλλά όχι η καταστροφή μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Πρόκειται για επικίνδυνα φαινόμενα που τορπιλίζουν τη δημοκρατία μας και τους βασικούς θεσμούς κάθε πολιτισμένης χώρας. Είναι εξαιρετικά κρίσιμο τέτοιου είδους φωνές να απομονωθούν τώρα από όλο τον πολιτικό κόσμο και την κοινωνία πριν ξαναγυρίσουν τη χώρα στη λίθινη εποχή. Η βία δεν λύνει ποτέ κανένα πρόβλημα και δεν είναι ποτέ ανεκτή, τελεία και παύλα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑ

Ανεπαρκείς ηγέτες Του Χαριδημου Κ. Τσουκα
Το εκρηκτικό μείγμα Tης Αγγελικης Στουπακη
Τα συνήθη χαλκεία Tου Παντελη Μπουκαλα
Φρυκτωρία Του Nικου Γ. Ξυδακη
Αμα λάχει, πάει ο Αλέξης Tου Σωκρατη Τσιχλια
«…μένω μονάχος στο παρόν μου» Tου Θανου Oικονομοπουλου
Ο κ. Αλέκος Αλαβάνος Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη

Πτυχες Tης Mαριας Κατσουνακη

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις Επόμενες Καταχωρήσεις »

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...