Παξινός Δημήτρης

Προς μία Ευρώπη των πολιτών

Posted on Δεκέμβριος 19, 2010. Filed under: Παξινός Δημήτρης |

  • Toυ Δημητριου X. Παξινου* Η Καθημερινή, 17/12/2010

Η Συνθήκη της Λισσαβώνας συμπλήρωσε ένα έτος από την εφαρμογή της, στη διάρκεια του οποίου συνέπεσε να συμβούν σημαντικά και καθοριστικά γεγονότα για την πορεία και την εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αναφέρομαι, βεβαίως, στην οικονομική κατάσταση καταρχήν της Ελλάδας και κατά δεύτερον στις οικονομικές εξελίξεις σε όλα τα μικρότερα κράτη της Ε.Ε.

Καίριο θέμα είναι κατά πόσο αισθάνονται σήμερα οι πολίτες των διαφόρων κρατών–μελών ως πολίτες της Ενωσης. Δυστυχώς, η ευφορία για τη δημιουργία και την ανάπτυξη της Ε.Ε., διάχυτη μία δεκαετία νωρίτερα, δεν διακατέχει πλέον τους πολίτες των κρατών–μελών. Αντίθετα, τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι ανασφάλεια, ανησυχία για το μέλλον και επιφυλακτικότητα για τις εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο και την τροπή που μπορεί να πάρει η Ε.Ε. Και αυτό όχι άδικα, γιατί εάν παρατηρήσει κάποιος τη δραστηριότητα της νομοθετικής εξουσίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πραγματικό βάρος της παραγωγής νομικών κανόνων έχει μεταφερθεί στις Βρυξέλλες.

Από τα λάθη, όμως, του παρελθόντος μαθαίνουμε όλοι και έτσι θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από την ίδια βάση, αλλά ακολουθώντας άλλη πορεία αυτή την φορά. Και τι εννοώ με αυτό: Ενίσχυση της αποκέντρωσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο αντί του ευρωπαϊκού συγκεντρωτισμού. Λιγότερη γραφειοκρατία. Περισσότερη δημοκρατία και εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τα κράτη–μέλη προς τα όργανα της Ε.Ε. και όχι το αντίθετο. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι θα δοθεί μεγαλύτερη σημασία στην ανάπτυξη της εθνικής ταυτότητας των κρατών–μελών μέσα στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Αναμφισβήτητα, είναι σημαντικό το ίδιο το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λισσαβώνας και η επίτευξη συμφωνίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι διατάξεις της όμως είναι σύνθετες και αρκετά περίπλοκες. Για τον λόγο αυτό, θα μπορούσε τελικά να προταθεί ένα πιο ευσύνοπτο και σχετικά σύντομο κείμενο, το οποίο θα αποτελούσε το καταστατικό των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Για τους πολίτες, είναι σημαντικό να μπορούν να καταλαβαίνουν τις θεμελιώδεις αποφάσεις και να τις ακολουθούν.

Επίσης, το ζήτημα της κατανομής των αρμοδιοτήτων μεταξύ των οργάνων της Ε.Ε. και των κρατών–μελών, στο οποίο δεν έχει δοθεί ούτε με τη συγκεκριμένη Συνθήκη κάποια λύση, θα μπορούσε να λυθεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο: η Ε.Ε. θα μπορούσε να αναλαμβάνει πρωτοβουλία για την έκδοση νομοθετικών ρυθμίσεων, μόνο στις περιπτώσεις όπου αποδεδειγμένα την επιτυχή πραγματοποίηση των μέτρων που χρειάζεται να ληφθούν προκειμένου να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός μπορεί να εγγυηθεί μόνο η ανάληψη αυτών σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Για τα μικρά κράτη–μέλη, όπως είναι και η χώρα μας, γεννιέται εύλογα το ζήτημα της αδυναμίας αυτών να ρυθμίσουν ικανοποιητικά κάποια αντικείμενα τα οποία εμπίπτουν στην αρμοδιότητά τους, ενώ αντίθετα μεγαλύτερα κράτη δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες επ’ αυτού. Η διαδικασία που προτείνεται από τη Συνθήκη και αφορά το ρόλο της Επιτροπής αναφορικά με την πορεία των σχεδίων νομοθετικών ρυθμίσεων της Ε.Ε. δηλώνει σαφώς μια πρόοδο, αλλά δεν κατοχυρώνει μικρότερα κράτη–μέλη. Ενδεχόμενη λύση θα ήταν ίσως η σύσταση συμβουλίου, το οποίο θα μεσολαβεί μεταξύ Επιτροπής και Συμβουλίου από τη μια πλευρά και εθνικών κοινοβουλίων από την άλλη σε περιπτώσεις πιθανών διαφορών με στόχο τη λήψη μιας απόφασης που θα συγκεράζει τις αντιτιθέμενες απόψεις.

Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές που βιώνει στο σύνολό της η Ε.Ε, η Συνθήκη της Λισσαβώνας αποκτά ένα έντονο ευρύτερο κοινωνικό ενδιαφέρον που σχετίζεται τόσο με το παρόν όσο και με το μέλλον των Ευρωπαίων πολιτών. Ετσι, δεν μπορεί να μη σχολιαστεί το γεγονός ότι η νέα Συνθήκη εστιάζει θεωρητικά στη δημιουργία μιας Ενωσης, στην οποία ενισχύεται η αξία του ανθρώπου και εν γένει τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ στην πράξη, στο όνομα διατήρησης της αξίας του ευρώ και της οικονομίας των ισχυρών της Ενωσης, θυσιάζονται και ανατρέπονται οι κοινωνικές κατακτήσεις Ευρωπαίων πολιτών, με αποτέλεσμα τελικά να «πριονίζεται» το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

* Ο κ. Δημήτριος Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο «μέγας» μικρόκοσμός μας

Posted on Σεπτεμβρίου 16, 2010. Filed under: Παξινός Δημήτρης |

  • Του Δημητριου X. Παξινου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Ανασχηματισμοί, αναδομήσεις, τελετές εγκατάστασης και αποχώρησης. Κόσμος πάει κι έρχεται σε θέσεις παλιές, νέες, ανασυσταμένες, και το μόνο που αλλάζει είναι η μετονομασία των υπουργείων, λες κι αυτή θα φέρει την άνοιξη, την αλλαγή, την αισιοδοξία στους πολίτες. Μαζί με τους υπουργούς, υφυπουργούς, αλλάζουν και τα επιτελεία τους για να εφαρμοσθεί το νέο, αναπαλαιωμένο πρόγραμμα, που δεν είναι πλέον άλλο απ’ αυτό της τρόικας.

Το ίδιο λίγο-πολύ συμβαίνει σε κάθε θέση εξουσίας από τις πάμπολλες χιλιάδες που υπάρχουν ή κατασκευάζονται για την ικανοποίηση του εγώ μας και την τέρψη των ψευδαισθήσεών μας, για να αισθανθούμε ότι είμαστε κάποιοι και, ανάλογα με την παιδεία και το επίπεδο του κάθε λαού, περνά με τρόπο πομπώδη σαν πανηγύρι ή αθόρυβο όπως απαιτεί η ουσία. Ο απερχόμενος αυτομάτως λησμονιέται και χάνεται από το προσκήνιο και ο επελθών αναδομεί και ανανεώνει τον χώρο εξουσίας του, ονειρευόμενος κάτι το ανώτερο, όσο ανώτερο γίνεται. Από τμηματάρχης έως πρωθυπουργός. Αλλωστε τόσοι έγιναν, που δεν τους έπιανε το μάτι σου.

Εν τω μεταξύ, ένα αρκετά μεγάλο τμήμα πολιτών, με τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν, αρχίζει να ασφυκτιά και να αντιμετωπίζει προβλήματα ακόμη και επιβίωσης. Και δεν αναφέρομαι σ’ αυτούς που έμαθαν να ζουν βίο πολυτελή με δανεικά, με πλαστό χρήμα και υφίστανται τις συνέπειες της απρονοησίας τους που έσπευσαν να πεισθούν από τις καταιγιστικές διαφημίσεις των τραπεζών για «δωρεάν» διακοπές κ.λπ.

Κλεισμένοι, λοιπόν, στα γραφεία μας, αποκομμένοι από τη ζώσα κοινωνία, ευλογούμε τα γένια μας για να ανυψώσουμε το εγώ και αποθεώνουμε την έπαρση. Για όσους έτυχε να βρεθούν σε ανάλογους χώρους, εύκολη η διαπίστωση για τον φανταστικό κόσμο στον οποίο ζουν, έντεχνα καλλιεργημένο από τον περίγυρό τους. Θα αναρωτηθούν κάποιοι τι σχέση έχουν όλα αυτά μ’ αυτά που βιώνουμε. Εχουν, διότι όπου δεν τηρείται το μέτρο ή μάλλον μέτρο σύγκρισης είναι η επίδειξη και όχι η ουσία της πολιτικής, τότε δεν υπάρχει κανένα απολύτως μέλλον.

Μάθαμε στα εύκολα και ξεμάθαμε να δουλεύουμε ή μάλλον τη δουλειά τη θεωρήσαμε πάρεργο. Το κυριότερο όμως είναι ότι θεωρήσαμε εαυτούς και αλλήλους το άλας της γης. Χωρίς παιδεία και με πολλή φιλαυτία, δημιουργήσαμε και ακόμη δημιουργούμε πρότυπα νοσούντα. Χρειάζεται η αναγέννηση της χώρας, που όμως δεν θα έλθει χωρίς ειλικρινή αυτοκριτική για την πολιτική μας αυτογνωσία και αναβάθμιση, και μέσω αυτής η ανόρθωση ενός λαού, που λησμόνησε την καταγωγή του, τα όριά του και ξέπεσε από δικά του λάθη, καθώς κι αυτοί που ψηφίζει κομμάτι του είναι.

Ηρθε η ώρα ο καθένας να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, τον οικογενειακό του προϋπολογισμό, τον νέο τρόπο ζωής, με βάση τα νέα δεδομένα, τις νέες συνθήκες, προς το δυσμενέστερο, που διαμορφώνονται. Να βασιστούμε στις δικές μας δυνάμεις και να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε το εγκληματικό πελατειακό σύστημα και τις δομές που συντηρεί τόσα χρόνια, με πίστη στις προσωπικές μας δυνάμεις, στους εαυτούς μας. Με ένα αίσθημα αλληλεγγύης, ξεχασμένο, αλλά αναγκαίο για πρόοδο και εξέλιξη ενός λαού που ένα σημαντικό τμήμα του «εκπαιδεύεται» και παιδεύεται αποκλειστικά και μόνο μέσω της τηλεοπτικής εικόνας, που διαμορφώνει τις συνειδήσεις και προκαθορίζει τα γεγονότα.

Αγωνιούμε μήπως και διαταραχθεί ο ράθυμος πλην αδιέξοδος μικρόκοσμός μας. Ας αποτινάξουμε το καταδυναστευτικό μας εγώ, να γίνουμε επιτέλους δημιουργικοί, ώστε να βοηθήσουμε τελικά πράγματι τους εαυτούς μας και συγχρόνως το κοινωνικό σύνολο.

* Ο Δημήτριος Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εάλω η πόλις, εάλω η χώρα;

Posted on Μαΐου 9, 2010. Filed under: Παξινός Δημήτρης |

  • Toυ Δημητρη Παξινου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 9 Mαϊου 2010

Πέντε Μαΐου 2010. Τρεις νέοι νεκροί εν ώρα εργασίας, από άγνωστους που παρεισέφρησαν στους ειρηνικούς διαδηλωτές και πέταξαν βόμβες μολότοφ εντός του χώρου εργασίας τους.

Τις προηγούμενες μέρες από τις οθόνες της τηλεόρασης παρακολουθούσες χαμογελαστούς κάποιους πολιτικούς να εκφέρουν την άποψή τους. Ηταν προφανές ότι δεν συνειδητοποίησαν σε ποια κατάσταση βρίσκεται η χώρα. Είναι προφανές ότι και αυτοί βρίσκονται στον δικό τους μικρόκοσμο, από τον οποίο θεώνται τα γενόμενα.

Τα μέτρα που λήφθηκαν, σκληρότατα, και ο κόσμος έχει αναστατωθεί, έχει εξοργισθεί και βάλλει εναντίον πάντων. Ετσι πάντα συμβαίνει όταν μια χώρα είναι σε παρατεταμένη κρίση πολιτική, κοινωνική, οικονομική. Σε κρίση θεσμών και αξιών, λόγω της εκτεταμένης διαφθοράς και διαπλοκής.

Ο κόσμος σε κατάθλιψη, το χαμόγελο έχει εκλείψει. Η αγανάκτηση, αν όχι το μίσος, έχει συσσωρευθεί. Η λογική παραμερίζεται, περιθωριοποιείται, οι ακραίες απόψεις φαίνεται να επικρατούν σε πολλά θέματα και επισκιάζουν κάθε προσπάθεια βελτίωσης της ψυχολογίας. Από τηλεοράσεως οι μόνιμοι εθνικοί κριτές προτρέπουν και εκτρέπουν σε πρακτικές μη ελεγχόμενες, απευθυνόμενοι στο θυμικό. Η υπευθυνότητα είναι το ζητούμενο. Αλλά στους χρόνους που διανύουμε, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη των διαδραματιζομένων για να ανεύρουμε και τον υπεύθυνο. Ο ένας τα φορτώνει στον άλλο και οι συσταθείσες επιτροπές στη Βουλή, με τον τρόπο που λειτουργούν, διαιωνίζουν το πρόβλημα και ο χορός καλά κρατεί.

Υπεύθυνοι όλοι πλην ημών. Πολύς κόσμος, ιδιαίτερα νέα παιδιά, που έχουν τη μικρότερη, αν όχι καθόλου, ευθύνη, αισθάνονται την ανάγκη να εκφρασθούν, να διαδηλώσουν ειρηνικά, να διαμαρτυρηθούν για το άδηλο μέλλον που τους επιφυλάσσεται, για την έλλειψη φροντίδας από την Πολιτεία να τους δοθούν τα επαρκή εφόδια να βγουν στην αγορά και να είναι ανταγωνιστικοί.

Να αισθανθούν ότι εφόσον έχουν τα προσόντα θα αξιοποιηθούν και θα ανταμειφθούν με τρόπο αξιοκρατικό και όχι πελατειακό, με βάση την κομματική επετηρίδα ή γνωριμία με παρέες ξέγνοιαστων, ανέμελων ανεπάγγελτων κάθε είδους συμβούλων, που απομυζούν χρόνια το δημόσιο χρήμα, ατιμωρητί.

Ολη λοιπόν αυτή η κατακραυγή, όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα, που χρήζουν κάποτε άμεσης αντιμετώπισης για μια μεσομακροπρόθεσμη προοπτική, όλα αυτά τα πράγματι σκληρά μέτρα έφεραν ένα μεγάλο όγκο πολιτών σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Θα μπορούσαν να είναι τριπλάσιοι, όμως από τη μια υπάρχει ο κίνδυνος των εκτροπών και από την άλλη έχει χαθεί η εμπιστοσύνη σε πολιτικούς, συνδικαλιστές, οι οποίοι όμως αναπαράγονται πάντα μέσα από τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες διαδικασίες.

Ο τόπος έχει ανάγκη αναγέννησης και ελπίδας. Αυτό είναι το κυρίως ζητούμενο και για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, απαιτείται συνοχή, κυρίως μεταξύ των αρχηγών των κομμάτων, που οφείλουν έναντι της χώρας να αναλάβουν τις μεγάλες ευθύνες που τους αντιστοιχούν και να καταλήξουν σε κανόνες με βάση το εθνικό και όχι το κομματικό συμφέρον. Η χώρα είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αν δεν έχει ήδη χρεοκοπήσει. Υπάρχει λίγος καιρός για σύνεση. Χρέος όλων μας να συμβάλουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

* Ο κ. Δημήτριος Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Στον βωμό της επικοινωνίας χάθηκε η ουσία

Posted on Απρίλιος 18, 2010. Filed under: Παξινός Δημήτρης |

  • Του Δημητρη X. Παξινου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 18 Aπριλίου 2010

Ελεγαν πως αυτοί οι προσκεκλημένοι των κομμάτων ειδικοί στο marketing, θα μας έδειχναν πώς να μιλάμε, πώς να στεκόμαστε, πώς να πλησιάζουμε τον κόσμο, πώς να τον πείθουμε ότι το σωστό είναι το δικό μας, οι δικές μας προτάσεις, που θα έδιναν λύση στο πρόβλημά του, το οποίο συνήθως εθεωρείτο και πρόβλημα της κοινωνίας. Αρα, η προσέγγιση και η απόσπαση της ψήφου, ήταν ο τελικός στόχος αυτής της επικοινωνιακής τακτικής, η οποία εγκαινιάστηκε πριν από πολλά χρόνια, εισαγόμενη και προωθούμενη σαν μυστικό τέλεσμα.

Κάπως έτσι τα παρουσίαζαν και ήταν τυχεροί, έλεγαν, όσα στελέχη πρώτης γραμμής επιλέγονταν από το κόμμα για να μυηθούν στα εσωτερικά της νέας θρησκείας. Ετσι θα μιλάτε, έτσι θα κουνάτε το κεφάλι και θα το περιστρέφετε δεξιά, αριστερά, εμπρός, όχι πίσω! Κάτι σαν την ασώματη κεφαλή θα έμοιαζε στην αρχή. Στη συνέχεια, όμως, είναι και η γλώσσα του σώματος. Ετσι θα κουνιέστε, έτσι θα έχετε το σώμα, έτσι θα προτάσσετε το χέρι, ή τα χέρια, ανάλογα με το κοινό. Να το μαγέψετε, να το κατακτήσετε, να το κάνετε δικό σας.

Ειδικοί, λοιπόν, κάθε είδους δεν έρχονταν, δεν έρχονται, δεν καλούνται για να διδάξουν ήθος, να διδάξουν την έντιμη προσέγγιση πολιτικού με τον πολίτη, την καθαρή και ειλικρινή, που είναι το δύσκολο και που η επιτυχία του σκοπού του ανάγεται στο μέλλον, με τη διαμόρφωση ενός άλλου σκηνικού παιδείας και επικοινωνίας, απαραίτητου για την πνευματική εξέλιξη.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, προχωρήσαμε και προχωρούμε με επικοινωνιακά «τερτίπια». Η κρίση, βέβαια, συνεχίζεται, οι ψευδαισθήσεις όμως πρέπει να υπάρχουν και να διαιωνίζονται κατά το δυνατόν. Είναι η πλέον κατάλληλη τροφή και μάλιστα αδάπανη. Λόγια πουλάς, όμορφα, καλοφτιαγμένα, καλοβαλμένα, καλοαλεσμένα στον μύλο της παραπληροφόρησης, που πλέον έχει προσλάβει επιστημονικά χαρακτηριστικά. Διδάσκεται στα καλύτερα πανεπιστήμια και οι καθηγητάδες τους είναι από τους πλέον περιζήτητους στα κομματικά επιτελεία, ιδιαίτερα παραμονές εκλογών, όταν η προσδοκία των πολιτών αυξάνεται. Αλλωστε, η αμνησία είναι το χαρακτηριστικό τους, όπως και η ευπιστία, που έντεχνα πλέον, εδώ και χρόνια καλλιεργείται και ευνοείται.

Ολα καλά, λοιπόν, μέχρι και τις εκλογές, για να αρχίσει, αμέσως από την επομένη, η διάψευση των προσδοκιών, το ανάθεμα στα κόμματα και τους πολιτικούς, αλλά ταυτόχρονα και η ολοένα αυξανόμενη ελπίδα για διορισμό, σε όποια θέση και να λάχει, εν ανάγκη και στο Δημόσιο. Πόσο άλλο να εκδιπλωθεί αυτό το Δημόσιο σύμπαν, πόσους να χωρέσει και να απορροφήσει, μέχρι τελικά να μας ρουφήξει όλους η μαύρη τρύπα της διαφθοράς και της πνευματικής αποδόμησης.

Ετσι λοιπόν, χάριν του προσωρινού οφέλους, χάριν της πελατειακής μορφής πολιτικής, εξακολουθούμε να αγνοούμε την ουσία και να αποφεύγουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, όσο σκληρά και δυσάρεστα και αν είναι αυτά. Με λίγα και απλά λόγια, η παραπλάνηση μας οδήγησε σε μία συνεχή, άσκοπη περιπλάνηση, με αποτέλεσμα, ο ένας να κατηγορεί τον άλλον και όλοι μαζί να κατηγορούμε το άτιμο και διεφθαρμένο κράτος, που το υποθάλπουμε, το στηρίζουμε και που το υλικό του αποτελείται από εμάς τους ίδιους.

Τι μας λένε, επομένως, όλα αυτά τα χρόνια ειδικοί επικοινωνιολόγοι, που τα κόμματα επιστρατεύουν ως μεσσίες; Πώς να μεταθέτουμε τα προβλήματα στο μέλλον και να δημιουργούμε νέες στρατιές παραπλανημένων, που κάποτε θα ξεσπάσουν, δεν ξέρω με ποιον τρόπο. Τα πράγματα είναι απλά. Εμείς τα καθιστούμε όλο πιο πολύπλοκα με τις σκοπιμότητες, τις οποίες η απληστία, η αλαζονεία, η διαφθορά κατευθύνουν τις σκέψεις μας, τις πράξεις μας. Αυτά χρήζουν αλλαγής κατεύθυνσης, που μόνο πνευματικοί άνθρωποι μπορούν να τα προσφέρουν. Να τι στερηθήκαμε όλα αυτά τα χρόνια. Την αλήθεια, την ουσία. Και να τι χορτάσαμε. Το επενδυμένο με μισοαλήθειες ψεύδος, που το βάφτισαν, επικοινωνία.

* Ο κ. Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...