Παπαδημητρίου Μπάμπης

Τίτλοι τέλους για συμβάσεις

Posted on Δεκέμβριος 13, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης |

  • Του Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 12/12/2010

Θα επιμείνω ότι οι προσπάθειες της κυβέρνησης να ρυθμίσει με κάθε λεπτομέρεια, καθολικά και υποχρεωτικά, την προσαρμογή των επιχειρήσεων στις νέες συνθήκες, είναι λανθασμένη. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι μπορεί να προκαλέσει συγκρούσεις εκεί που οι συζητήσεις θα μπορούσαν να γίνουν ομαλά και οι όποιες διαφωνίες να αντιμετωπιστούν με πνεύμα συνεργατικό. Ακόμη, η εμμονή της ανώτερης πολιτικής και συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στον προσδιορισμό «εκ των άνω» της επιχειρηματικής ζωής αποκαλύπτει την αγωνία τους να εκμεταλλευτούν την κρίση και τη δικαιολογημένη αγωνία εργαζομένων, εργοδοτών και στελεχών. Δυστυχώς, στο παιχνίδι αυτό οι πολιτικοί διευκολύνονται από δημοσιογράφους και εργατολόγους χωρίς καμία ουσιαστική γνώση της πραγματικότητας των επιχειρήσεων.

Παραμένει άγνωστο ποιοι απ’ αυτούς, ειδικά οι «παραθυράτοι», έχουν ποτέ επισκεφθεί τόπο παραγωγής. Η εξάρτηση των «δημοσιογράφων» από το υπουργείο και τις μεγάλες συνδικαλιστικές ενώσεις είναι χαρακτηριστική. Οι εργατολόγοι είναι, κατά κανόνα, δικηγόροι των οποίων τα εισοδήματα εξαρτώνται από τα συνδικάτα, τις εμπλοκές, ασάφειες και άλλες «διεκδικήσεις». Αλλά και η υπαλληλική κρατική ιεραρχία ζει επίσης από την ασάφεια και την πολυπλοκότητα των υπουργικών νομοθετικών πρωτοβουλιών.

Είναι χαρακτηριστική η δαιμονοποίηση των επιχειρησιακών και των ατομικών συμβάσεων, που έγιναν ξαφνικά το σατανικό «κόλπο» της εργοδοσίας. Τουλάχιστον, με την ευκαιρία, πολλοί εργαζόμενοι ανακάλυψαν πως καθένας έχει ατομική σύμβαση, η οποία διασφαλίζει την αμοιβή του και γενικότερα τη θέση εργασίας τους. Πολλοί επίσης κατανοούν τώρα ότι μέσω αυτής της ατομικής σύμβασης γίνεται η διασύνδεση με τις όποιες κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις μπορεί να επηρεάζουν τη συγκεκριμένη θέση εργασίας.

Ξαφνικά, το ως άνω συνονθύλευμα έκανε πως δεν γνωρίζει ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις, εκεί που υπάρχουν, είναι πάντοτε καλύτερες από τις κλαδικές και, βεβαίως, την Εθνική Συλλογική Σύμβαση. Γιατί οι γραφειοκράτες της κοινωνικής εκπροσώπησης εμπιστεύονταν τόσα χρόνια τους συνομιλητές μέσα στις επιχειρήσεις για τη σύναψη επιχειρησιακών συμφωνιών; Γιατί να μην αφήσουμε εκείνους που γνωρίζουν τη δική τους πραγματικότητα να πάρουν τις κατάλληλες, κατ’ αυτούς αποφάσεις; Γιατί χρειάζεται να ονομάσουμε «ειδική» την επόμενη επιχειρησιακή σύμβαση;

Αρκεί να ανατρέξετε στην ειδική ιστοσελίδα του υπουργείου Εργασίας και να διαλέξετε από το αρχείο των δημοσιευμένων επιχειρησιακών συμβάσεων, για να βεβαιωθείτε. Δύο παραδείγματα. Στις 20 Οκτωβρίου εφέτος με τη βοήθεια του Οργανισμού Μεσολάβησης οι εργαζόμενοι όλων των ειδικοτήτων της ΕΚΠ στο Καζίνο-Ξενοδοχείο και Τελεφερίκ Πάρνηθας «συνομολόγησαν και συναποφάσισαν» πως «η εταιρεία δεσμεύεται για το χρονικό διάστημα έως και 31-12-2011 να μην προβεί σε καταγγελίες των υφισταμένων συμβάσεων εργασίας για οικονομοτεχνικούς λόγους». Ακόμη, οι ίδιοι πάντοτε, συμφώνησαν πως δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων ως και οι αποδοχές και το επίδομα αδείας θα υπολογίζονται με βάση τα ισχύοντα, «ανεξάρτητα από ενδεχόμενη δυσμενή νομοθετική μεταβολή». Τέλος, μισθοί και επιδόματα «θα εξακολουθήσουν να καταβάλλονται στο ύψος που είχαν διαμορφωθεί την 31-12-2010».

Σε μια άλλη επιχείρηση, τη «Γέφυρα Α. Ε.», του Χαριλάου Τρικούπη, κάθισαν επίσης και συζήτησαν. Στις 29 Οκτωβρίου, αφού έλαβαν υπόψη «τη δυσμενή οικονομική συγκυρία και τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα», τη «μείωση της μέσης ημερήσιας κίνησης οχημάτων το πρώτο εννεάμηνο» και την πρόβλεψη της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης περί μηδενικής προσαρμογής αποφάσισαν οι μισθοί να αυξηθούν το 2011 κατά 1,50%. Τι προσθέτει στις δύο αυτές περιπτώσεις όλη η φασαρία, στην οποία υποβλήθηκε και μας επέβαλε το κατεστημένο των Αθηνών;

Το ΚΚΕ δείχνει να γνωρίζει καλύτερα αυτήν την πραγματικότητα. Γι’ αυτό έστησε από το 1999 το ΠΑΜΕ. Προκειμένου να εμπεδώσει την επιρροή του στο επίπεδο της επιχείρησης. Στις μικρότερες και μεσαίες επιχειρήσεις, η επιχειρησιακή σύμβαση προκαλεί μίσος και τρόμο, επειδή εκβιάζονται και απειλούνται για να την υπογράψουν, έτοιμη και συμπληρωμένη, «αν θέλουν να μείνουν στην πιάτσα». Εντύπωση προκάλεσε και η ανεξαρτητοποίηση των συνδικαλιστών του Συνασπισμού που απαίτησε (και πήρε) ο κ. Τσίπρας, μετά την αναγόρευσή του σε αντιπρόεδρο (!) του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Η τάση αυτή είναι μισητή στον κύκλο των σταλινικών κομμάτων, που καταγγέλλουν «τον βρώμικο ρόλο που παίζουν μερικές ηγετικές ομάδες της CGT Γαλλίας και CCOO της Ισπανίας».

Πέραν όμως των ιερογλυφικών και άλλων εσωτεριστικών αριστερών γραφικοτήτων, η μεγάλη αλήθεια είναι ότι ο μέχρι σήμερα ρόλος των επιδοτούμενων από το τεράστιο κομματικό κράτος συνδικάτων και συνδικαλιστών οδεύει προς το ιστορικό τέλος του. Ηταν καιρός. Γι’ αυτό μοιάζει -και είναι- μάταιη η προσπάθεια της κυρίας Κατσέλη να τους κρατήσει, με μηχανική-νομοθετική υποστήριξη, στη ζωή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ανεπαρκές το Μνημόνιο

Posted on Νοέμβριος 22, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης |

  • Του Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 21/11/2010

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του προϋπολογισμού, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν το 2011 θα μειωθεί στα 228,4 δισ., όταν το 2008 είχε φτάσει στα 236,4 δισ. ευρώ. Τότε ξεκίνησε η βαθύτερη κρίση. Επί μια τριετία, 2009-2011, η εθνική πίτα θα μικραίνει. Μόνον το 2012 θα δούμε μια μικρή αύξηση, αφού το ΑΕΠ θα πάει στα 230 δισ. ευρώ. Σκεφτείτε, πάντως, πως αν η οικονομία συνέχιζε με τον ρυθμό του 2008, θα είχε φτάσει το ΑΕΠ στα 278 δισ. το 2012.

Ομως, η οικονομία δεν βελτιώνεται με τα «αν» και «εφόσον». Χρειάζονται πολιτικά μέτρα, αγωνιώδης προσπάθεια, εξαίρετη τεχνοκρατική γνώση και πολλή τύχη. Είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα πρέπει να «ξεφουσκώσει», προκειμένου να μειωθεί η έκθεσή μας σε δανειακά κεφάλαια και να προσαρμοστεί το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Προσέξτε το ακόλουθο: το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, που είχε αγγίξει το καταστροφικό 14,7% του ΑΕΠ το 2007, αναμένεται να πέσει στο 11% εφέτος και θα συνεχίσει να μειώνεται μέχρι και στο 4,4% το 2014, που είναι και η χρονιά στην οποία περιμένουμε το δημοσιονομικό έλλειμμα να βρεθεί κάτω από το περίφημο «κατά Μάαστριχτ» όριο του 3%. Μέχρι τότε θα «υποφέρει» η οικονομία μας.

Ο κ. Παπανδρέου κατόρθωσε να συμφωνήσουν οι πιστωτές μας, δηλαδή οι αρχηγοί των μεγάλων κρατών, σε ήπια προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας. Από την άποψη αυτή, ο πολύς θόρυβος και η διεθνοποίηση της κρίσης με τα ελληνικά ομόλογα επέτρεψαν στην Ελλάδα να διαπραγματευτεί την παροχή μιας εκπληκτικά μεγάλης χρηματικής βοήθειας, εγγυημένης μέχρι την άνοιξη του 2013. Ταυτοχρόνως, απαλλαχτήκαμε από το Σύμφωνο Σταθερότητας και τις τιμωρίες του, μέχρι βεβαίως να έρθουν οι καινούργιες ποινές. Κυρίως όμως οι φίλοι και σύμμαχοι προστατεύουν το κράτος μας από την αυτονόητη τιμωρία που πάντοτε απονέμει η Ιστορία στους μπαταχτσήδες: τον αποκλεισμό, λόγω πτώχευσης, από την πηγή κεφαλαίων.

Το πρόβλημα με την πολιτική Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου – Πιστωτών είναι ότι δεν πάμε πουθενά όσο προστατεύουν το σπάταλο κράτος και μάλιστα με τόσο αναίσχυντο για τους φορολογουμένους τρόπο. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, είναι απλώς απαράδεκτο να συνεχίζει το κράτος, και το 2011, να ξοδεύει 50 ευρώ σε κάθε 100 που διαθέτει η οικονομία μας. Που σημαίνει προφανώς ότι θα συνεχίσει να αφαιρεί 42 ευρώ σε κάθε 100 μέσω των συνολικών εσόδων της κυβέρνησης. Κι επειδή ούτε αυτά επαρκούν, το κράτος δανείζεται συνεχώς περισσότερα.

Μπορεί, για κάποιους τεχνοκράτες των Βρυξελλών, να μοιάζει καλύτερος τρόπος μέτρησης των ελλειμμάτων η προσθαφαίρεση ποσών, της στενής ή της ευρείας κυβέρνησης, των τόκων ή των χρεολυσίων, των κεφαλαιακών αναγκών δημοσίων επιχειρήσεων ή του ταμείου που κρατούν οι Οργανισμοί του Δημοσίου. Ομως, από τα πολύ παλιά χρόνια, ο αξιόπιστος τρόπος μέτρησης της τρύπας του κράτους είναι να γνωρίζουμε τις χρηματοδοτικές ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού.

Το σύνολο, λοιπόν, του «ανοίγματος» του ελληνικού κράτους προβλέπεται για το 2011 σχεδόν στα 70 δισεκατομμύρια ευρώ. Η Ελλάδα χρειάζεται να κινητοποιήσει κεφάλαια που αντιστοιχούν στο ένα τρίτο του εθνικού της προϊόντος για να συνεχίσει η λειτουργία του κράτους. Υποθέταμε, στις καλές εποχές, ότι το κράτος μας δεν έχει καμία δυσκολία να ανανεώσει τα δάνεια που λήγουν και, επομένως, τα χρεολύσια των δανείων δεν αποτελούν πρόβλημα. Ανήθικοι πολιτικοί, ως προς τους κανόνες δημοσιονομικής ηθικής, και οσφυοκάμπτες υπηρεσιακοί παράγοντες, πολύ συχνά, δυστυχώς, με τις πλάτες τεχνοκρατών στις Βρυξέλλες και πανέξυπνων στελεχών μεγάλων επενδυτικών οίκων επέτρεψαν για αρκετά χρόνια περισσότερο απ’ όσα μπορεί σήμερα να αντέξει η πλάτη των Ελλήνων φορολογουμένων να συνεχιστεί αυτός ο ατελείωτος δανεισμός.

Ετσι, στο έλλειμμα των 21 δισ. του προϋπολογισμού, θα προστεθούν 2 δισ. για τη χρηματοδότηση του ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (που μας τα δίνει το Μνημόνιο). Επ’ αυτού έρχονται 28 δισ. χρεολυσίων μεσομακροπρόθεσμου χρέους (το Μνημόνιο κι αυτά), άλλα 18 βραχυπρόθεσμος δανεισμός, που θα «γυρίσει» ο αρμόδιος Οργανισμός. Στο υπουργικό συμβούλιο συμφώνησαν και διαφώνησαν μόνον για την πρώτη γραμμή του απίθανα μεγάλου ποσού. Αραγε, θεωρούν πως είναι ανεύθυνοι για το άθροισμα; Κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει ότι και τα 70 δισ. που λείπουν από το εθνικό ταμείο, τα χρωστάμε επειδή αυτοί και οι όμοιοί τους ακολούθησαν, επί τόσα έτη, μια πολιτική ψεύτικης και σπάταλης «ευημερίας».

Αν μας κυβερνούσαν συνετοί και ηθικοί (με την ως άνω έννοια) πολιτικοί, η κυβέρνηση θα πήγαινε ένα βήμα πιο μπροστά απ’ όσα συμφώνησε τον Μάιο με το Πρόγραμμα Οικονομικής Προσαρμογής (ΠΟΠ). Κανένα λόγο δεν έχουμε να περιμένουμε το 2012 για να αφήσει ο προϋπολογισμός θετικό αποτέλεσμα μεταξύ εσόδων και δαπανών πριν την πληρωμή τόκων, αυτό που αποκαλούμε πρωτογενές πλεόνασμα. Υπάρχουν και πρέπει να βρεθούν τρόποι ώστε στο τελευταίο τρίμηνο του 2011, να δημιουργηθεί το πρώτο πρωτογενές απόθεμα μείωσης του χρέους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αντιμνημονιακών φόβοι

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης |

Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, Tρίτη, 26 Oκτωβρίου 2010

Οταν θα διαβάσετε τις γραμμές αυτές, θα γνωρίζετε αν τελικά ο πρωθυπουργός επέλεξε να «απειλήσει» εαυτόν και αλλήλους με την προσφυγή στις κάλπες. Οχι ότι κατανοώ πώς ένας πρώην πράσινος βουλευτής μάς απασχολεί τόσο πολύ. Ας μην τον διέγραφε ο κ. Παπανδρέου! Εξάλλου, σ’ αυτή την περίπτωση, ούτε ο αντιμνημονιακός Αντώνης θα δει τον δικό του χαρισάμενο ευτυχισμένο περιφερειάρχη.

Είναι παράδοξο να περιμένει κανείς πως δεν θα εκφραστεί σοβαρότατη αντίδραση στη λιτότητα. Σε όλες τις δημοκρατίες, η κυβέρνηση που επεξεργάστηκε παρόμοια μέτρα βλέπει την εκλογική της επιρροή να περιορίζεται δραστικά.

Αυτό που θα μπορούσε να δικαιολογήσει πρόωρη αναμέτρηση θα ήταν να χάσει ο κ. Παπανδρέου τη δεδηλωμένη, δηλαδή η Βουλή να μην εγκρίνει τον προϋπολογισμό, η υπερψήφιση του οποίου ισοδυναμεί με ψήφο εμπιστοσύνης. Αν και αμφίβολο, υπάρχει βεβαίως και η περίπτωση, επειδή δείχνει να έχει ήδη καβαλήσει τη Ροσινάντε του, ο κ. Σαμαράς να επιδιώξει να εμφανιστεί ως ο ηγέτης της αντιμνημονιακής «πλειοψηφίας» και να καταθέσει στη Βουλή πρόταση δυσπιστίας. Είτε έτσι είτε με τη μετατροπή της πρόκλησης από τον κ. Παπανδρέου σε ψήφο εμπιστοσύνης, η κυβέρνηση θα έχει έξι μήνες απρόσκοπτης κοινοβουλευτικής εργασίας, δηλαδή, το νωρίτερο, μέχρι και λίγο μετά την επέτειο από την υπογραφή του Μνημονίου.

Πάντως, όπως η Δημοκρατία δεν γνωρίζει αδιέξοδα, το ίδιο συμβαίνει και με τα οικονομικά του κράτους. Στην περίπτωση που το κράτος δεν είναι σε θέση να συντάξει προϋπολογισμό ο οποίος θα σέβεται τις δημοσιονομικές ισορροπίες, όπως αυτές συμφωνήθηκαν με το Μνημόνιο (όχι υποχρεωτικώς κάθε ένα μέτρο πολιτικής, χωριστά!), τότε η Ελλάδα θα κληθεί να βρει, αυτή πλέον, τον τρόπο με τον οποίο επιθυμεί να παραμείνει εντός του πλαισίου εκταμίευσης των τριμηνιαίων δόσεων του ευρύτερου δανείου των 110 δισεκατομμυρίων.

Είναι προφανές ότι ο κ. Σαμαράς δεν εννοεί τίποτε το παρόμοιο. Μπορεί οι προτάσεις του να παραπέμπουν σε μια διαφορετική συνταγή εξόδου από τις συμφωνίες του Μνημονίου. Μπορεί να ισχυρίζεται ότι κατέχει έναν συντομότερο δρόμο για την εκ νέου αποδοχή της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Δεν μιλάει όμως για κάτι που θα μπορούσε να συμβεί την επαύριο μιας εκλογικής αποτυχίας του κ. Παπανδρέου. Σκέψεις και πρόγραμμα για την επόμενη μέρα, η Νέα Δημοκρατία δεν διαθέτει. Ούτε, προφανώς, μπορεί να δανειστεί όσα ίσως σκέφτεται ο κ. Δημαράς!

Οι προσεχείς εκλογές είναι κρίσιμες κυρίως για τα νέα όργανα αυτοδιοίκησης και λιγότερο για την τύχη του Μνημονίου. Μετά και τον δεύτερο γύρο, το πιθανότερο θα είναι να επιστρέψουμε στις πολύ δύσκολες υποθέσεις που μας περιμένουν. Κακώς ο πρωθυπουργός εγγράφει την ψήφο των πολιτών στην προοπτική εξόδου από την τεράστια δημοσιονομική κρίση και τις βαθύτατες επιπλοκές που έχει δημιουργήσει εις βάρος της παραγωγικής ελληνικής οικονομίας. Αν ο κ. Παπανδρέου και η παρέα του πρωινού σχεδιασμού έχει κάποιο πρόβλημα με την αμφισβήτηση του πολίτη, όταν αυτός έχει την ευκαιρία να το κάνει στην κάλπη και όχι στις δημοσκοπήσεις, δεν πρόκειται να κερδίσει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη επειδή θα εκφοβίσει τους πολίτες και θα έχει εκβιάσει την απόφασή τους. Σε τελευταία ανάλυση, σε τι διαφέρει ο λαός της Αττικής από τον λαό της Θεσσαλονίκης;

Υπάρχει βεβαίως η περίπτωση να παρασυρθούμε όλοι σε μια αντιδραστική ανωριμότητα. Να υποβαθμίσουμε τη σημασία των επιλογών μας στην Αυτοδιοίκηση. Στο κάτω κάτω, κανείς δεν έχει καταλάβει με ακρίβεια γιατί θα είναι τόσο δα σημαντικοί οι νέοι άρχοντες και γιατί θα πρέπει να μιλούν καλά τη «βρυξελλική» και με ποιον τρόπο θα μας χώνουν μεγαλύτερους φόρους από τους σημερινούς. Μπορεί, τελικά, να προτιμήσουμε την αποστολή μηνύματος. Να είστε σίγουροι ότι το μήνυμα θα γυρίσει πίσω από το σύστημα ηχούς που εγκατέστησαν οι εγγυητές του εξωτερικού μας χρέους. Να δείτε με πόση αγωνία θα τρέχουν όλοι οι «αντιμνημονιάκηδες», αν οι πιστωτές μας καθυστερήσουν μία δόση. Αν όχι αυτή του Ιανουαρίου, ίσως την αμέσως επόμενη…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πώς η Ν.Δ. αρνείται την Ευρώπη

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Νέα Δημοκρατία, Παπαδημητρίου Μπάμπης |

  • Του Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Δεν γνωρίζω τι μπορεί να συζητήσει ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με τους ανθρώπους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, συμμαχία που συνενώνει τα συντηρητικά κόμματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ισως τίποτε, κοινού ενδιαφέροντος, πλέον. Ο Αντώνης Σαμαράς δείχνει αποφασισμένος να οδηγήσει, χωρίς περιστροφές, το κόμμα που έβαλε τη χώρα στην Ενωμένη Ευρώπη, υπό την καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μακριά από τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες και, τελικά, μακριά από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, ίσως και χωρίς κανέναν σχεδιασμό, οι δρόμοι της Νέας Δημοκρατίας χωρίζουν από τον δρόμο στον οποίο οφείλει να κρατηθεί η χώρα. Τελικά, αν ο Γιώργος Παπανδρέου κατηγορείται πως «επίτηδες» οδήγησε τα πράγματα στο αδιέξοδο πληρωμών του Απριλίου, ο Αντώνης Σαμαράς θα κατηγορηθεί ότι «επίτηδες» ταυτίζεται με τους κομμουνιστές, τον Τσίπρα και το… νεοσυντηρητικό Κάμερον!

Η διαφορά όμως παραμένει κολοσσιαία. Ο πρωθυπουργός παραμένει συνομιλητής των Ευρωπαίων, όσο φουρκισμένοι και αν είναι με την Ελλάδα, όσο και αν, ενδόμυχα, αμφιβάλλουν κατά πόσον η «ομάδα Παπανδρέου» τα καταφέρνει καλύτερα από όσο (δεν) τα κατάφερνε η «ομάδα Καραμανλή». Αντιθέτως, παρά τη συντηρητική πλειοψηφία που κυβερνά τις τύχες της Ευρώπης και η οποία μάλιστα ενισχύεται, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας επιμένει να διαφοροποιείται με τρόπο προσβλητικό στους πολίτες των κρατών που μας δίνουν τα ανά τρίμηνο δάνεια με τα οποία συντηρείται το κράτος «μας».

Μόλις αυτήν την εβδομάδα, οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας απείχαν (πρακτικώς καταψήφισαν) από την έκθεση της Ειδικής Επιτροπής για τη Χρηματοπιστωτική, Οικονομική και Κοινωνική Κρίση στην Ευρωβουλή. Βεβαίως ο λόγος δεν ήταν ότι εισηγήτρια ήταν μια ευρωβουλευτής των Σοσιαλιστών, η κ. Περβάνς Μπερές! Ούτε ότι η έκθεση απηχεί τη σύνθεση, δηλαδή τις κοινές πεποιθήσεις, μεταξύ των δύο μεγάλων πολιτικών ομάδων της Ευρώπης. Σύμφωνα με ανακοίνωση της κ. Μαριέτας Γιαννάκου, η αποχή αποδεικνύει ότι η Ν.Δ. «δεν ακολουθεί άκριτα τις επιλογές της πλειοψηφίας» (sic!). Προσθέτει μάλιστα ότι έγιναν «χιλιάδες τροπολογίες» και ο «συμβιβασμός χαρακτηρίζεται από ασάφειες». Λησμονεί ότι το Κοινοβούλιο ήθελε οπωσδήποτε αυτή την ιστορική σύμπνοια απέναντι στην κρίση. Προσθέτει τέλος ότι οι ίδιοι πάντοτε ευρωβουλευτές υπερηφάνως δεν συμφώνησαν με όσα προβλέπονται στην Εκθεση σχετικά με την «επιβολή αυστηρών και πιθανώς αυτόματων κυρώσεων σε κράτη που δεν ανταποκρίνονται πλήρως στους στόχους του Συμφώνου Σταθερότητας». Και στην Ελλάδα, δηλαδή! Αναρωτιέμαι, θα φιλοτιμηθεί κάποιος από το στενό περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού να κάνει μια κάποια δήλωση για να μην οδηγηθούμε στην αντίληψη ότι η «αιδήμων σιωπή» μπορεί να ερμηνευθεί ως «σιωπηρή συμφωνία» ή, accord tacite, στη διπλωματική, την οποία μπορεί περαιτέρω να μεταφράσει ο κ. Πέτρος Μολυβιάτης προς τον Κώστα Καραμανλή.

Στην άλλη άκρη των όμορφων αυτών «εθνοκεντρικών εξελίξεων», που συνεχίζουν την «υπερήφανη» παράδοση της εποχής των ράσων και του νέου μακεδονικού αγώνα, στην οποία κυρίως παραμένει πιστός ο σημερινός αρχηγός της (αν) αξιωματικής αντιπολιτεύσεως (;), με αυστηρότατο κοινό ανακοινωθέν, που συντάχθηκε στο όμορφο θέρετρο της γαλλικής Ντοβίλ, τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου, Γαλλία και Γερμανία «συμφώνησαν πως η οικονομική διακυβέρνηση (της Ε.Ε.) χρειάζεται να ενισχυθεί». Ζητούν μάλιστα να γίνουν οι απαραίτητες αναθεωρήσεις των κοινοτικών συνθηκών «συντόμως και πάντως πριν από το 2013». Σαν να λέμε, ξεκινώντας αύριο το πρωί!

Στο κέντρο των γαλλο-γερμανικών προτάσεων βρίσκεται αυτό ακριβώς που «υπερηφάνως» απέρριψαν οι 7 υπερήφανοι της Νέας Δημοκρατίας, αφού ο διαγραφείς Θοδωρής Σκυλακάκης, απολαμβάνοντας την ανεξαρτησία που του χάρισε με τη διαγραφή του ο κ. Σαμαράς, τοποθετήθηκε υπερθεματίζοντας και υπερψηφίζοντας. Συγκεκριμένα, ο γνώριμος ευρωπαϊκός άξονας ζητεί: «Σε περίπτωση σοβαρής παραβίασης των βασικών αρχών της ΟΝΕ να αναστέλλονται τα δικαιώματα ψήφου του εν λόγω κράτους-μέλους»! Θα βγάλουν έτσι από τον κόπο τους ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας…

Η ύστατη αυτή ποινή προτείνεται να αποτελεί την εξειδίκευση μιας άλλης διπλής σειράς μέτρων αντιμετώπισης εκείνων που αδιαφορούν ως προς την τήρηση της εθνικής τους δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το νέο ποινολόγιο θα διαθέτει προληπτικές και διορθωτικές αποφάσεις. Προφανώς όλα τούτα δεν θα μοιάζουν σε τίποτε με όσα γέμιζαν τις παραγράφους του περίφημου άρθρου 104 του ισχύοντος αλλά κατακουρελιασμένου Συμφώνου Σταθερότητας.

Η πραγματική και πραγματικά νέα τιμωρία είναι ότι μια διευρυμένη πλειοψηφία κρατών θα μπορεί μέσα σε έξι μήνες από τη διαπίστωση του προβλήματος να ανακοινώσει τις διορθωτικές ποινές. Σκεφτείτε ότι, στην περίπτωση της Ελλάδας, επί περίπου τρία έτη η Αθήνα «κορόϊδευε» τις Βρυξέλλες και τανάπαλιν και θα κατανοήσετε πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει παρόμοια υπέρβαση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η περίπτωση ενός κρατικού τραπεζικού ομίλου

Posted on Οκτώβριος 2, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης, Τράπεζες |

Ο καλός φίλος, ανώτερος τραπεζικός έθεσε ένα πολύ σωστό ερώτημα: «Τι διαφορετικό, από εμάς τις ιδιωτικές τράπεζες, θα κάνει μια κρατική τράπεζα;». Ο άλλος καλός φίλος έθεσε ένα επίσης σωστό ερώτημα: «Ποια τράπεζα, σήμερα, δεν είναι κρατική;». Ομολογώ ότι η συζήτηση έχει το ενδιαφέρον της. Από την επιχειρηματική σκοπιά, είναι λογικό να συγκεντρωθούν σε ένα πόλο τα απομεινάρια της κρατικής ιδιοκτησίας στον ευρύτερο χώρο της τραπεζικής.

Η συγκέντρωση του κρατικού ενδιαφέροντος σε ένα πόλο, ένα πυλώνα, όπως έγραφε το π. Μ. (προ Μνημονίου) πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, είναι προικισμένη με σοβαρά επιχειρήματα. Γι’ αυτό, άλλωστε, τόσο ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου όσο και ο πρόεδρος της Ν. Δ. Αντ. Σαμαράς συμφωνούν, κάτι μάλλον ξεχωριστό. Για τον ίδιο λόγο παραμένει μυστήριο η απόσταση που κρατάει ο σημερινός υπουργός Οικονομικών και εκπρόσωπος του κρατικού μετόχου, που οφείλει να δώσει το «πράσινο φως» για την πραγματοποίηση του σχεδίου. Τι εμποδίζει τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου; Oταν επέμενε στην ανάγκη τραπεζικών συγχωνεύσεων, είχαμε αναρωτηθεί «γιατί ανακατεύεται» στις δουλειές των ιδιωτών μετόχων. Oταν ο Μιχάλης Σάλλας κατέθεσε τη δική του πρόταση για την αναδιοργάνωση του συστήματος, και πάλι ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν του απάντησε ευθέως: «Δεν συζητώ για κάτι που δεν πωλείται», αφού και τα δύο κομμάτια, Ταχυδρομικό και Αγροτική, αποτελούν, σύμφωνα με το πασοκικό πρόγραμμα, μέρος του κρατικού πυλώνα.

Τον κρατικό πυλώνα δεν εγκρίνουν οι εκπρόσωποι των πιστωτών μας, διέρρευσε στην αγορά. Oταν όμως έγινε το ευρωπαϊκό stress test, το υπουργείο δεσμεύθηκε να βάλει πίσω τα λεφτά που λείπουν στην Αγροτική Τράπεζα. Ο Θόδωρος Πανταλάκης, διοικητής της εν λόγω τράπεζας, είχε κάθε λόγο να είναι χαρούμενος. Aνθρωπος εκ φύσεως συγκρατημένος, ήταν λογικό να έχει ερωτήματα για τους λόγους της καθυστέρησης, που είχε ήδη καταγραφεί στην κατασκευή του κρατικού τραπεζικού πυλώνα. Oταν, μάλιστα, τα «παπαγαλάκια» είχαν σπεύσει να «εξηγήσουν» πώς η αποκατάσταση της αλήθειας στα βιβλία της συγκεκριμένης τράπεζας δημιούργησε προβλήματα.

Iσως να ηχεί παράδοξο, αλλά οι ελεγκτές των πιστωτών μας είχαν με μεγάλη ευκολία κατανοήσει ότι το «σχέδιο Παντελάκη» μπορεί να προχωρήσει, αφού δεν επιβαρύνει το κράτος. Aλλωστε, το σχέδιο αυτό είχε αναπτύξει ο κ. Πανταλάκης στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Τι δεν έχει η Αγροτική; Εποπτικά κεφάλαια. Ποιος έχει περισσότερα από όσα χρησιμοποιεί; Το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, ένας οργανισμός που ξέμεινε στο παρελθόν και έχει την ευκαιρία να φανεί χρήσιμος σήμερα, που το κράτος έχει τόσες δυσκολίες. Ποιος διαθέτει δίκτυο καταστημάτων στην πόλη; Η Τράπεζα Αττικής, η οποία, πάντως, διαθέτει αβέβαιο μέλλον. Η συγχώνευση του παραπάνω σχήματος με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, μια σχεδόν τράπεζα, δημιουργεί ένα πόλο ισχυρό και υγιή, που μπορεί να σταθεί δίπλα στον πόλο των ιδιωτικών τραπεζών, που θα φτιάξει τις 2,5 μεγάλες μονάδες. Τελικά, η ιδέα ενός κρατικού τραπεζικού ομίλου είναι σημαντική επειδή ακριβώς μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά ολόκληρο τον κλάδο. Βεβαίως, θα μου πείτε, σε ποιον ανήκουν και οι υπόλοιπες τράπεζες; Είναι αλήθεια, αν το μετρήσουμε σωστά, ότι «ανήκουν» σε αυτούς που έβαλαν χρήματα της σωτηρίας τους. Εμάς όλους, δηλαδή!

  • Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, Σάββατο, 2 Oκτωβρίου 2010
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γιατί η Δημοκρατία σιχαίνεται τις διαγραφές

Posted on Σεπτεμβρίου 23, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης |

  • Του Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή
  • Η επιστροφή της δημοκρατίας στις εσωτερικές λειτουργίες των κομμάτων, αποτελεί εξαιρετικά επείγουσα επιταγή προφύλαξης του καθεστώτος. Το πρώτο βήμα θα μπορούσε να είναι η απαγόρευση της διαγραφής -και μάλιστα με συνοπτική πράξη του «αρχηγού»- σε οποιαδήποτε έκφραση πολιτικής διαφωνίας. Το δεύτερο, συμπληρωματικό αλλά απαραίτητο, είναι να επιτραπεί στους βουλευτές να υπακούσουν στο 60ό άρθρο του Συντάγματος: «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». Με ποιο δικαίωμα, άλλωστε, ο «αρχηγός» τους ζητεί να καταπατήσουν τον όρκο τους;

Αν κάποιος εφαρμόσει το πολιτικό πρότυπο Σαμαρά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τότε, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ο συνασπισμός των κεντροδεξιών στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα όφειλε να διαγράψει τη Νέα Δημοκρατία. Η παραδοξότητα θα μπορούσε να φτάσει στα άκρα, αφού, μετά την «εδώ» διαγραφή του, ο Ελληνας ευρωβουλευτής Θόδωρος Σκυλακάκης θα παρέμενε καλοδεχούμενος σε αυτόν τον πλειοψηφικό σχηματισμό.

Είναι αλήθεια πως η ταύτιση της ελληνικής Δεξιάς με την κομμουνιστική υστερία σε οτιδήποτε μπορεί να εμφανίζεται ωφέλιμο για τη χώρα μας, προκαλεί. Η ανερμάτιστη αυτή επιλογή, συνδέεται με βραχύβιους και μυωπικούς υπολογισμούς, οι οποίοι, υποστηρίζονται από τη συστηματική εκτροπή των κομμάτων εξουσίας (και, δυστυχώς, όχι μόνον), από τον δημοκρατικό κανόνα της ελεύθερης γνώμης και της σύνθεσης μεταξύ διαφορετικών απόψεων.

Πρόκειται για τη χειρότερη απομίμηση που έχουν επιχειρήσει και τα δύο κόμματα, από όσα το ανιστόρητο τμήμα της ελληνικής Αριστεράς και η αυταρχική μετεμφυλιακή Δεξιά πλάσαραν στο μεταπολιτευτικό πολιτικό πεδίο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μιμήθηκε τις αρχές του ελάχιστα «δημοκρατικού» και σίγουρα «συγκεντρωτισμού», που παραμένει η βασική οργανωτική αρχή του ΚΚΕ και κατόρθωσε να μετατρέψει ειλικρινείς κεντρώους σοσιαλιστές σε οσφυοκάμπτες του συνθήματος «ένας είναι ο πρόεδρος».

Η Νέα Δημοκρατία, ενίσχυσε τον εξευτελισμό της υιοθετώντας τις απειλές για τη μοίρα των προβάτων «σαν βγουν από το μαντρί». Με αποτέλεσμα να μη συσπειρώνει νέες δυνάμεις, ούτε ακόμη όταν ο Σημίτης της παρείχε απανωτές ευκαιρίες. Πάντως, ακόμη κι αν το νεο-καραμανλικό πρόγραμμα, που εκπόνησε στο γύρισμα του αιώνα ο συνταξιούχος Σουφλιάς, δεν ακολούθησε τις ανοιχτές διαδικασίες της Χαλκιδικής του εξευρωπαϊσμένου καραμανλισμού, απηχούσε σε κάθε περίπτωση με πιο αυθεντικό τρόπο μια εναλλακτική πλατφόρμα πολιτικής.

Η αυθαιρεσία του προέδρου-αρχηγού είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που εισήγαγε ο Ανδρέας με την αυταρχική στροφή της συνταγματικής αναθεώρησης του 1985. Τα θεσμικά πρωτεία του πρωθυπουργού, καταστρέφουν με απόλυτη σιγουριά τη δημοκρατία σε ό,τι αφορά την αυτόνομη εσωτερική λειτουργία των κομμάτων εξουσίας. Μετατρέπονται, έτσι, σε λέσχες πατρικίων, οι οποίες ελέγχονται εναλλάξ από παρέες της πολιτικής. Μάλιστα, η μιντιακή επιστροφή του ενεχύρου δακτυλιδιού από τον Σημίτη στον Γιώργο Παπανδρέου, αποτελεί μια από τις μαύρες σελίδες της δημοκρατίας μας, που ανανέωσε τη μεσαιωνική αντίληψη του αρχηγού. Θυμηθείτε τους άγριους φυλετικούς πανηγυρισμούς για την επιστροφή του τροπαίου στα πολιτικά εδάφη του παπανδρεϊσμού, όταν οι τηλεοράσεις συνόδευσαν σε πραγματικό χρόνο (live) το νέο αρχηγό στην κοιτίδα που προσφέρει ο τόπος Καλέντζι.

Στη σταλινική παράδοση, που εξήγησε στο ρηχό μυαλό πολλών αστών πολιτικών την αντοχή της ριζοσπαστικής Αριστεράς, προστέθηκε η προεδρική πρωθυπουργία. Δεν ξέρω αν ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μείνει στην Ιστορία για άλλο λόγο πλην της πολιτικής του Μνημονίου. Οφείλουμε πάντως να τον θυμόμαστε επειδή εισήγαγε με θαυμαστή επιτυχία και συγκρότηση έναν ακόμη «θεσμό»: την εκλογή του προέδρου του κόμματος και υποψηφίου πρωθυπουργού «από τον λαό». Προσοχή, όχι από τα μέλη του κόμματος, αλλά από όλους όσοι θέλουν να ανέβουν στο τρένο, ώστε να μπουν στην πολιτεία της νέας εξουσίας «καβάλα».

Η πελατειακή συναλλαγή μεταξύ κόμματος, κυβέρνησης και κράτους, πήρε διαστάσεις απειλητικές για την πραγματική δημοκρατία. Η δημοκρατία κομμάτων, που αποτελεί τον θώρακα του κοινοβουλευτισμού, όπως περιγράφηκε με τη συνταγματική τάξη του 1975, έχει πλέον διαλυθεί. Και πάλι πρώτη, η κ. Παπαρήγα υποχρέωσε το 2008 σε παραίτηση βουλευτές επειδή, προφανώς, ο λαός δεν είχε ψηφίσει «σωστά». Θαυμαστής της κομμουνιστικής αντοχής και εκλιπαρών την αναγνώριση της Δεξιάς από αριστερά χείλη, ο Κ. Καραμανλής έσπευσε να διαγράψει δικούς του βουλευτές όταν διαφώνησαν.

Ο Γ. Παπανδρέου έκανε το ίδιο κατά τη ψήφιση του Μνημονίου. Ο Αντ. Σαμαράς επιβεβαίωσε με τη διαγραφή της Ντόρας Μπακογιάννη, του Χρ. Μαρκογιαννάκη και την απομάκρυνση του Θόδ. Σκυλακάκη. Μπροστά τους, ο Γ. Καρατζαφέρης, καθαρόαιμος ιδιοκτήτης πολιτικού σχηματισμού, εμφανίστηκε περισσότερο πράος. Απλώς «γλίτωσε» τον βουλευτή του ΛΑΟΣ Μαυρουδή Βορίδη, από την επιτυχημένη ανάδειξή του στις περιφερειακές εκλογές. Ακόμη και στη συνασπισμένη (μέχρι διαλύσεως) Αριστερά, ο αρχηγός έχει το κονάκι του. Προτιμά να εμπλέκεται σε πατροκτόνους καυγάδες, να ισορροπεί μεταξύ εσωκομματικών συμμοριών. Και ευκόλως αγνοεί τα επιχειρήματα, τον διάλογο και τις παραδόσεις ενός χώρου που μάτωσε για να καθιερώσει τον σεβασμό της διαφορετικής γνώμης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κόψτε μισθούς; Οχι ακριβώς

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης, Παπαδημητριου Mπαμπης |

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

Η έλευση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δίνει την ευκαιρία να επαναληφθούν χρήσιμες συζητήσεις για την ελληνική οικονομία. Λέγεται λοιπόν πως το Ταμείο θα ζητήσει (και θεωρείται αυτονόητο πως θα λάβει…) τη μείωση των πραγματικών αμοιβών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Και, ακόμη, ότι αυτό θα συμβεί με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που, υποτίθεται, προστατεύουν τους εργαζομένους. Δυστυχώς, η πραγματικότητα διαφέρει παρασάγγας από το εξωραϊσμένο αυτό σχήμα μιας καλά συντεταγμένης κοινωνίας.

Εξω εκεί, οι εργασιακές σχέσεις διαβαθμίζονται από τον απόλυτο «Μεσαίωνα», μέχρι το απόλυτο «ανατολίτικο» ραχάτι. Στη μία άκρη δεν υπάρχει καμία ουσιαστική και πρακτικώς εφαρμοζόμενη προστασία. Με αποτέλεσμα η Ελλάδα να αποτελεί όνειδος μεταξύ των πολιτισμένων κρατών.

Στην άλλη άκρη, όμως, οι συμβάσεις αποτελούν οχυρά κόστους που επιβαρύνουν όλη την αλυσίδα διαμόρφωσης των τιμών και αποκλιμάκωσης της ελληνικής ανταγωνιστικότητας. Η περιπλοκότητα των διατάξεων, το βάρος από ιστορικά συνεχόμενες επιβαρύνσεις και επεκτάσεις από τον ένα κλάδο στον άλλο, από τη μία ειδικότητα στην άλλη ή και στο σύνολο των εργαζομένων, έχει φορτώσει με παντελώς άσχετες προϋποθέσεις το κόστος εργασίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα κάθε είδους επιδόματα: οικογενειακά, σπουδών, συνεχούς απασχόλησης, επικινδυνότητας, ειδίκευσης, κ.λπ. Συχνά χωρίς ορθολογικά κριτήρια σε ένα μεγαλύτερο τμήμα του εργατικού πληθυσμού. Επεκτείνονται τις καλές μέρες και κόβονται τις κακές.

Αλλα πάλι, αποτελούν τυπική υποχρέωση του κράτους, το οποίο οφείλει να ασκεί κοινωνική πολιτική και δεν κάνει τίποτε ή τίποτε το ουσιαστικό, έχοντας αναθέσει στον ιδιωτικό τομέα τα σχετικά του καθήκοντα. Οπως συμβαίνει με την υποστήριξη των γεννήσεων, όπου αρκεί μια ματιά στα άλλα κράτη για να αντιληφθούμε πόσο «καπιταλιστικά καθυστερημένη» είναι η χώρα μας.

Το άλλο «εμπόδιο» των συμβάσεων αφορά την έλλειψη ελαστικότητας τόσο στην είσοδο στον επαγγελματικό βίο, όσο και στις υψηλότερες «βαθμίδες». Τα τελευταία χρόνια αυξήθηκε συστηματικά ο εισαγωγικός μισθός. Οι συνδικαλιστές επέμειναν στη «δίκαιη» αυτή επιλογή, κόντρα στους «μισθούς πείνας», ρεύμα στο οποίο εντάχθηκαν και πεφωτισμένοι εκπρόσωποι της νέας γενιάς όπως η περίπτωση της «γενιάς των 700 ευρώ». Το κατώφλι αυτό έχει τώρα μετατραπεί σε τοίχος και εμπόδιο για τους νέους, με αποτέλεσμα να στέλνει περισσότερους στην ανεργία ή σε πιο ελαστικές, άρα και πιο ασταθείς, μορφές εργασίας.

Το άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη κι αν κάποιος εργαζόμενος δεν κάνει καμία διαφορετική δουλειά από την πρώτη μέρα μέχρι τη σύνταξη, βλέπει την προ επιδομάτων αμοιβή του να πολλαπλασιάζεται. Η πληθωριστική αυτή δομή των συλλογικών συμβάσεων θα είχε ήδη οδηγήσει σε μαζική ανεργία των ωριμότερων εργατών, αν δεν υπήρχαν σημαντικά νομικά εμπόδια στην ελεύθερη διαμόρφωση του κόστους εργασίας.

Ετσι, σήμερα, εργαζόμενος και επιχείρηση δεν μπορούν ελεύθερα να συνομολογήσουν αμοιβή μικρότερη από εκείνη που ορίζεται στο «κλιμάκιο» της συλλογικής σύμβασης. Το σωματείο, ακόμη και η εφορία μπορούν να ασκήσουν δίωξη στην επιχείρηση που θα το επιχειρούσε. Αυτό σημαίνει ότι ο επιχειρηματικός τομέας θα προτιμήσει τελικά τη μακροχρόνια μείωση του δυναμικού του.

Τέλος, ενώ το κράτος αδιαφορεί για τα πραγματικά εισοδήματα ενός ώριμου εργαζόμενου που βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανεργία, οι συμβάσεις προβλέπουν υψηλές αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης μετά πολλά έτη συνεργασίας. Με αποτέλεσμα και πάλι να καλλιεργείται στις επιχειρήσεις ένα περιβάλλον αποφυγής επίσημων, διαφανών και πλήρως ασφαλισμένων (άρα και φορολογούμενων) μορφών απασχόλησης. Αυτά είναι μερικά από τα θέματα που μπορεί να ζητήσει το Ταμείο να συζητηθούν, προκειμένου να μειωθεί μέχρι και κατά 20% το επίπεδο των ρυθμιζόμενων αμοιβών εργασίας. Προφανώς δεν είναι τα μόνα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φυγή στην ανάπτυξη

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Ανάπτυξη, Παπαδημητρίου Μπάμπης |

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Απόδειξη για το πόσο βιαστικοί και ασυγχώρητα κοντόφθαλμοι αποδεικνύονται συχνά οι πολιτικοί μας είναι όσα ελέχθησαν με αφορμή το περίφημο swap (ανταλλαγή) που έκανε η Ελληνική Δημοκρατία με την (πληρωμένη) βοήθεια της Goldman Sachs, πριν από πολλά χρόνια. Αλλά στο διάστημα που μεσολάβησε από την ένταξή μας στην Ευρωζώνη, χρειαστήκαμε το ίδιο συχνά την εξειδικευμένη και ευρηματική βοήθεια των επενδυτικών τραπεζών, των hedge funds (οίκοι αντασφάλισης κινδύνων) και άλλων «σπεκουλαδόρων» για να κάνουμε καλύτερα κάποια από τις κρατικές «δουλίτσες» μας.

Σύντομα άλλωστε θα χρειαστούμε και πάλι τη βοήθειά τους. Μια από τις πολύ καλές ιδέες που κυκλοφορεί στα κυβερνητικά γραφεία, αλλά δεν μπορεί να βρει τη δημοσιότητα που της αξίζει, είναι η δημιουργία ενός επενδυτικού ταμείου. Η Λούκα Κατσέλη, υπουργός Οικονομίας (αν και το σωστό θα ήταν να λέγεται υπουργός Ανάπτυξης), δουλεύει το σχετικό πρότζεκτ εδώ και καιρό. Η εμπειρία της από τη διεύθυνση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ την κάνει μάλιστα να κοιτά στην κατεύθυνση αυτή με ακόμη μεγαλύτερο «πείσμα», κάτι που ταιριάζει απόλυτα στον χαρακτήρα της. Για να το επιτύχει όμως, χρειάζεται τη στενή συνεργασία, τεχνική βοήθεια και υποστήριξη όλων αυτών των «κακών» χρηματοοικονομικών οίκων.

Η Ελλάδα πρέπει να είναι σαφής και συγκεκριμένη σε ποιο στρατόπεδο βρίσκεται. Κανείς δεν πιστεύει πως δεν πρέπει να «κάψουμε τα χεράκια» όσων επιδιώκουν να κερδίσουν βάζοντας φωτιά στο δικό μας σπίτι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ελληνικό κράτος έχει διαλύσει τα οικονομικά του. Οτι οι Ελληνες πολιτικοί εμφανίζονται ανεπρόκοποι στη διαχείριση των κρατικών συμφερόντων. Οτι μια απαράδεκτα μεγάλη μερίδα Ελλήνων πολιτών αποδείχθηκε αδιάφορη προς την τόσο μεγάλη αβελτηρία των πολιτικών και μάλλον έτοιμη να συμβιβαστεί με την ιδέα ενός κράτους πτωχευμένου, αλλά πάντοτε σπάταλου προς τα συμφέροντά της.

Ακόμη κι έτσι όμως, οι αγορές οδηγούνται σε παροξυσμό όταν πιστεύουν ότι θα τελειώσουν με την Ελλάδα, θα ξαπλώσουν στο χώμα την Ισπανία, θα τρομοκρατήσουν τη Βρετανία και, κάπως έτσι, θα υποχρεώσουν τη Γερμανία να αποσύρει τις ελπίδες που είχε επενδύσει στο ευρώ. Πέραν της ορθολογικής κερδοσκοπίας, που προτιμά τη διεθνή αγορά κομμένη σε πολλά μικρά κομματάκια όπου το ένα κάνει τα πάντα για το… κακό του άλλου, υπάρχει και το συμφέρον μιας συστημικής Ευρώπης, το οποίο έχει τώρα την ευκαιρία να αποδείξει τι αξίζει.

Η Ευρώπη λοιπόν οφείλει τώρα να δουλέψει για περισσότερη ομοσπονδιακή διακυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα. Διασώζοντας το ελληνικό κράτος, η Ευρωζώνη θα αποδείξει ότι υπάρχει πολιτική βούληση πίσω από το νόμισμα. Αν δεν τα καταφέρει, δεν υπάρχει κανείς λόγος να υπερασπιστεί κανείς το ίδιο το ευρώ. Για να επιτύχει όμως η Ενωση απέναντι σε αυτή την πρόκληση, πρέπει να ξεπεράσει την παρούσα κρίση των μεγάλων δημοσιονομικών ανοιγμάτων και να καλλιεργήσει θετικό έδαφος για την επόμενη φάση, την επένδυση σε μια πιο ανταγωνιστική εσωτερική αγορά.

Στο σημείο αυτό, τα συμφέροντα της Ελλάδας ταυτίζονται, για μιαν ακόμη φορά, με εκείνα της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ένωσης. Η χώρα μας οφείλει να σπεύσει συστηματικά προς μια βαθύτερη συνεργασία μεταξύ ευρωπαϊκών και ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων σε όλους τους αναπτυξιακούς-επενδυτικούς τομείς. Ενέργεια και περιβάλλον, τουρισμός και μεταφορές, παιδεία και έρευνα αποτελούν επενδυτικά δίπολα που μπορούν να προσελκύσουν βιώσιμα και θαρραλέα επιχειρηματικά σχέδια.

Αν ο επικεφαλής της Deutsche Bank Γιόζεφ Ακερμαν θέλει το καλό μας, προφανώς μπορεί να το κάνει καλύτερα συγκεντρώνοντας κεφάλαια που θέλουν να δουλέψουν στην Ελλάδα για λογαριασμό μιας ταχύτερης και βαθύτερης ανάπτυξης στην Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει πειθήνια να κάνει όσα απαιτούν οι αγορές, προκειμένου να βγούμε από τη λαβή των αγορών που ποντάρουν στην ταμειακή μας ασφυξία και να ξεκινήσουμε τάχιστα τις διεργασίες που θα μας εισαγάγουν στοιχεία ταχείας ανάπτυξης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ζήτωσαν τα (πραγματικά) πράσινα τέλη

Posted on Ιανουαρίου 1, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης, Τέλη κυκλοφορίας |

  • Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 1 Iανoυαρίου 2010

Ο πρωθυπουργός παραδέχτηκε πως η τιμολόγηση των τελών κυκλοφορίας ήταν λανθασμένος. Ο υπουργός Οικονομικών έσπευσε να διαβεβαιώσει πως θα αλλάξει το σύστημα. Η υπουργός Περιβάλλοντος δεν μίλησε. Ούτε ο υφυπουργός Εξωτερικών, υπεύθυνος θεμάτων περιβάλλοντος, που είχε χειριστεί το θέμα στην αντιπολίτευση. Η ζημιά, στα μάτια της κοινής γνώμης, ήταν πολύ μεγάλη. Και όμως, όλοι οι παραπάνω «υπεύθυνοι», είχαν προειδοποιηθεί. Επέλεξαν να κάνουν όσα έκαναν. Και το δικαιολόγησαν με πολλαπλά επιχειρήματα. Τα οποία, βεβαίως, έδειχναν ότι δεν κατέχουν το θέμα με επάρκεια. Οτι αποστρέφονται την ανοιχτή συζήτηση με τους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες. Οτι διακατέχονται από ιδεοληψίες.

Επιπλέον, τα ανώτερα και ακριβά πληρωμένα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, επιβεβαίωσαν την ανεπάρκειά τους αλλά και τις βαρύτατες ευθύνες του για τα κακώς κείμενα στη χώρα μας. Το νεότευκτο κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ την «πάτησε». Επεσε στη φορολογική παγίδα Σουφλιά.  Κράτησε τα ακριβά τέλη, κατήργησε όμως την απόσυρση. Δεν κατάλαβε ότι το ακριβό τέλος στα παλιά έδενε απολύτως με την αμοιβή για απόσυρση. Εκδικητική όπως πάντα η δημόσια διοίκηση ξεχνά πόσο πολύ φόρο έχει πάρει από τους γιωταχήδες. Αγνοεί την υποχρέωσή της να επιστρέψει ένα μικρό κίνητρο για να γλιτώσουμε από τα σαραβαλάκια και τους υπερβολικούς ρύπους τους.

Ομως, πέραν όλων αυτών των πολιτικών της τελευταίας στιγμής, υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορεί να αλλάξει. Τα οχήματα θα πληρώνουν ανάλογα με τη ρύπανση που προκαλούν στο περιβάλλον. Αυτό σημαίνει ότι ένα αυτοκίνητο μεγαλύτερης ιπποδύναμης και παλαιότερης τεχνολογίας θα πληρώνει περισσότερα.

Τα νέα τέλη κυκλοφορίας απαιτούν ένα μικρό κόπο εκ μέρους των γραφειοκρατών. Να περάσουν στα κομπιούτερς τους, τα «γραμμάρια ρύπων ανά διανυόμενο χιλιόμετρο». Δεν χρειάζονται περισσότερο από μια εβδομάδα. Ακολούθως, δύο κατηγορίες αρκούν. Πριν από το 1995, όταν άρχισε η εφαρμογή αντιρρυπαντικών τεχνολογιών. Ή το 2000, όταν ακόμη τα τέλη ταξινόμησης ήσαν υψηλά, κίνηση που μειώνει και το υπερβολικό βάρος στην κατηγορία «Β». Αλλωστε, οι βελτιωμένες κοινοτικές προδιαγραφές οδηγούν σε λιτότερες εκπομπές CO2. Επομένως, ένα νεότερης αντιρρυπαντικής τεχνολογίας (Euro6) εκπέμπει λιγότερους ρύπους και, επομένως, πληρώνει λιγότερα τέλη.

Αυτό σημαίνει ότι τα παλαιά τέλη κυκλοφορίας θα καταργηθούν ως εθνική φορολογία. Τα νέα περιβαλλοντικά τέλη μπορούν να μειωθούν κατά 10% – 15%. Κατάργηση χρειάζεται και η «ταξική» εξτρά φορολογία, άνω των 1.929 κ.εκ. Ενας ειδικός φόρος για όσα οχήματα ρυπαίνουν πάνω 160 γρ./χλμ., θα ήταν μια σωστή και επαρκής απόφαση, ταυτόχρονα με την πλήρη κατάργηση των τελών ταξινόμησης.

Το βάρος των περιβαλλοντικών φόρων πρέπει να πέσει στη χρήση. Δηλαδή, στα καύσιμα. Αυτό φοβήθηκαν οι προηγούμενοι, που έβαλαν 6 λεπτά πρόσθετη φορολογία. Το ίδιο και οι παρόντες. Τώρα, που ο πληθωρισμός είναι ακόμη σχετικά χαμηλός, το πετρέλαιο σχετικά συγκρατημένο και το ευρώ σταθερό, η κυβέρνηση μπορεί να προσθέσει 25 λεπτά φόρου στο λίτρο. Κυρίως όμως, η νέα κυβέρνηση πρέπει να αναγνωρίσει το λάθος της και να επαναφέρει, άμεσα, την απόσυρση και την απαγόρευση κυκλοφορίας στις πόλεις για όσους ρυπαίνουν υπερβολικά. Λίγο πολιτικό θάρρος και περισσότερη δουλειά κύριοι (και κυρίες) της κυβέρνησης!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...