Παπαδημητριου Mπαμπης

Ολα στην πραγματική οικονομία

Posted on Δεκέμβριος 26, 2010. Filed under: Παπαδημητριου Mπαμπης |

  • Του Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Χρειαζόμαστε, για το 2011, μια πλήρη στροφή ενδιαφέροντος στην πραγματική οικονομία. Είναι καιρός να ξεφύγουμε από τη συνεχή, μονομερή και, συχνά, αδιέξοδη προσήλωσή μας στο δημοσιονομικό πρόβλημα. Δεν έχουμε βεβαίως περάσει τον κίνδυνο, με τον οποίο επιβαρύνει το κράτος, και τα άθλια οικονομικά του, την οικονομική δραστηριότητα, δηλαδή τη ζωή όλων μας, αλλά σε μεγάλο βαθμό «το νερό έχει μπει στο αυλάκι».

Δεν είναι καθόλου μικρό κατόρθωμα. Αναλογιστείτε πόσο εύκολα «ξεχείλισε» το έλλειμμα. Είναι προφανώς εξαιρετικά σημαντικό να μην ξεφύγει ούτε εκατοστό το πρόγραμμα μείωσης των πολλών κρατικών ελλειμμάτων. Με την ελπίδα πως αυτό θα συμβεί -όσο το δυνατόν πιο κοντά στον στόχο- το βάρος μετακινείται, ακόμη πιο καθοριστικά, στην πλευρά της πραγματικής οικονομίας.

Κάνουμε συχνά το λάθος να πιστεύουμε ότι αρκεί να επανέλθει η συνολική κατανάλωση σε επίπεδα πριν από την κρίση. «Ο κόσμος δεν έχει χρήματα να ξοδέψει, αυτό πεθαίνει την αγορά», υπογραμμίζουν οι εκπρόσωποι των «τάξεων». Το επιχείρημα έχει, μάλιστα, πολλαπλή χρήση. Να διατηρηθούν οι αμοιβές, να συντηρηθούν τα δάνεια, να μην κλείσει το Δημόσιο, είναι μερικά από αυτά. Ομως, ο πραγματικός λόγος είναι πως από την ελληνική οικονομία έχει χαθεί η εμπιστοσύνη.

Με τον ίδιο, σχεδόν, τρόπο, για τους ίδιους, πρακτικώς, λόγους και με τις ίδιες, τελικά, επιπτώσεις που χάσαμε την εμπιστοσύνη της διεθνούς οικονομίας. Αυτό είναι, κατά κύριο λόγο, που δημιουργεί το βαρύ κλίμα με το οποίο βρίσκονται αντιμέτωποι έμποροι και επιχειρήσεις. Τα υπόλοιπα ήταν μάλλον αναμενόμενα. Η τραπεζική χρηματοδότηση, κάρτες, καταναλωτικά, στεγαστικά, ακάλυπτες επιταγές και πληθωριστικά κεφάλαια κίνησης, κάποια στιγμή θα εξατμίζονταν.

Η Ελλάδα έζησε τη δική της «φούσκα». Από τα ακίνητα στο Χρηματιστήριο. Από εκεί στον υψηλότατο δανεισμό. Με συνεχή πληθωρισμό εισοδημάτων και κερδών σε μια κλειστή οικονομία. Ο,τι χρειαζόταν για να υποδαυλίζεται μια διαρκώς λιγότερο ανταγωνιστική και περισσότερο «άδικη» κατανομή των διαθεσίμων κεφαλαίων και εισοδημάτων. Στη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών, η δημιουργία πραγματικών αξιών από την πραγματική οικονομία μειώθηκε απελπιστικά. Το κομμάτι της παραγωγικής εργασίας μειωνόταν συνεχώς σε «όφελος» των μη παραγωγικών και συχνά των παρασιτικών δραστηριοτήτων, με πρώτο το κράτος και δεύτερο το πλήθος των μικρών κρίκων της βαριάς αλυσίδας εισαγομένων ή υπερτιμημένων αγαθών και υπηρεσιών.

Πώς όμως θα γίνει το 2011 έτος της πραγματικής οικονομίας; Το απόλυτο κριτήριο ήταν πάντοτε και παραμένει το συγκριτικό κόστος παραγωγής. Το οποίο εξαρτάται από τέσσερις βασικούς παράγοντες. Το κόστος χρηματοδότησης του απαραίτητου κεφαλαίου, το κόστος προμήθειας και προσαρμογής των βασικών ενδιάμεσων προϊόντων, το κόστος εύρεσης και χρήσης της κατάλληλης εργασίας και το κόστος διάθεσης των προϊόντων και υπηρεσιών. Από τα προηγούμενα, η ελληνική οικονομία μπορεί να ελέγξει τα δύο και από αυτά κυρίως μόνον το ένα: το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος.

Χρησιμοποιείται πρόσφατα το επιχείρημα πως «αν το αποτέλεσμα εξαρτιόταν από το κόστος εργασίας, τότε το Μπανγκλαντές θα ήταν η πλέον ανταγωνιστική χώρα». Αυτό είναι σωστό. Σε απόλυτους όρους, η εξαθλιωμένη εργασία της άτυχης αυτής χώρας είναι από τις φθηνότερες, και μόνον με αυτό το χαρακτηριστικό κατορθώνει να επιζήσει. Ευτυχώς, η Ελλάδα δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

Η σωστή σύγκριση αφορά εκείνους που διαθέτουν συγκρίσιμα αγαθά. Στον τουρισμό, για παράδειγμα, το χαμηλότερο κόστος της Τουρκίας ή κάποιων «εξωτικών» προορισμών, μας δημιουργεί σοβαρότατα προβλήματα. Το ίδιο στην επισκευή πλοίων. Στις δύο αυτές περιπτώσεις και σε άλλες παρεμφερείς μια συστηματική μείωση κόστους εργασίας συνδυασμένη με πολύ υψηλότερη ποιότητα, θα φέρει το αποτέλεσμα που χρειαζόμαστε, χωρίς να γίνουμε Μπανγκλαντές.

Στα πολλά επόμενα χρόνια, οι κλάδοι που θα είναι σε θέση να προσφέρουν καλύτερες αμοιβές και στιβαρά κέρδη, θα είναι όσοι ασχολούνται με διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά. Το δεύτερο από τα διπλά ελλείμματα, το άνοιγμα στις διεθνείς συναλλαγές μας είναι το καθοριστικό κριτήριο επιβίωσης της χώρας.

Οι προβλέψεις μιλούν για συνταρακτική μείωση του εξωτερικού ελλείμματος. Το 2015, λέει το μακροχρόνιο σενάριο του ΔΝΤ, το ετήσιο άνοιγμα θα έχει περιοριστεί σε μόλις 8,4 δισ., όταν το 2008 είχε φτάσει στα 30,8 δισ. ευρώ. Ποσά που αντιστοιχούν στο 3,3% του ΑΕΠ, έναντι 14,8% για τα δύο ίδια έτη!

Επιπλέον, η προσπάθεια αυτή δεν απαιτεί γιγάντιους πόρους και περίπλοκες τεχνολογικές ικανότητες. Η προώθηση, σε ποσότητα και ποιότητα, τουρισμού, ενέργειας, έργων περιβάλλοντος και υποδομής, ειδικών καλλιεργειών και παιδείας είναι ακριβώς αυτό που μπορεί να κάνει η χώρα. Στους αντίστοιχους χώρους θα απορροφηθούν οι διαθέσιμοι ανθρώπινοι πόροι και θα συρρεύσουν τα κεφάλαια που ψάχνουν ευκαιρίες. Αρκεί, εμείς, πλέον, να φανούμε πραγματικά και επαρκώς ικανοί για να τις καλλιεργήσουμε.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τετραήμερο στο Δημόσιο

Posted on Νοέμβριος 3, 2010. Filed under: Παπαδημητριου Mπαμπης |

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 02-11-10

Μπορεί βεβαίως να μη φτάνουν όλοι στη δουλειά τους στις 7 το πρωί. Είναι, άλλωστε, ώρα βάρβαρη, χειμώνα καλοκαίρι, για αντιστρόφως ανάλογους λόγους. Σίγουρα, όμως, οι δημόσιοι υπάλληλοι φεύγουν νωρίτερα από τις 3 και μισή το μεσημέρι, κατά κανόνα, για τυπικώς προβλεπόμενους λόγους. Τους κανόνες της δημοσιοϋπαλληλικής ζωής εξάλλου δεν τους διαβάζεις. Τους διδάσκονται οι νεότεροι αφού προηγουμένως υπηρετήσουν με ζήλο τους παλαιότερους. Για το ελληνικό κράτος, «ο παλιός είναι αλλιώς».

Πριν από μερικά χρόνια, ανακάλυψαν στην Αμερική την εβδομάδα των τεσσάρων ημερών. Κίνητρο ήταν η εξοικονόμηση ενέργειας. Ηδη όμως οι Γάλλοι, πολλά χρόνια πριν από αυτούς, πραγματοποιούσαν την εβδομάδα των 4 ημερών, προσαρμόζοντας την κατάκτηση των 35 ωρών εβδομαδιαίας εργασίας. Μια μέρα εκτός δουλειάς ή πρόσθετες μέρες άδειας για συγκεντρωμένη προσπάθεια. Mέχρι και ειδικοί στην αντικατάσταση λόγω 35ώρου εφευρέθηκαν στη χώρα του Διαφωτισμού.

Η ώρα της τετραήμερης εργασίας στο μεγαλύτερο μέρος του ευρύτατου δημόσιου τομέα έχει έρθει και για τη δική μας Ελλάδα. Εξάλλου, απανωτές έρευνες έχουν αποδείξει ότι στο Δημόσιο δουλεύουμε 35,12 ώρες εβδομαδιαίως. Ισως, αν μετρήσουμε σωστά τις μέρες διακοπής της εργασίας να είναι λιγότερες. Φανταστείτε ότι παλαιότερα ο Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών παρατηρούσε πως «η λειτουργία των φροντιστηρίων σε ημέρες διακοπών συνιστά αντιπαιδαγωγική πρακτική και δραστηριότητα ανταγωνιστική προς τη λειτουργία του δημόσιου και ιδιωτικού σχολείου», ζητώντας με τον τρόπο αυτόν την ταύτιση στη λειτουργία μιας ιδιωτικής επιχείρησης, του φροντιστηρίου, με τα ισχύοντα στη δημόσια εκπαίδευση.

Μόνον που το τετραήμερο που προτείνω εδώ έχει διαφορετικό και βεβαίως εξαιρετικά σοβαρό και επείγοντα λόγο, αφού τα χρήματα που συγκεντρώνονται στο κρατικό ταμείο δεν αρκούν για να πληρωθεί η πενθήμερη εργασία. Ακόμη και αν μειωθεί δραστικά ο αριθμός των απασχολουμένων στις δημόσιες υπηρεσίες, περιθώρια οριστικής μείωσης του αριθμού των κρατικών υπαλλήλων, στο σημείο που θα ήταν ικανοποιημένος ο υπουργός Οικονομικών, δηλαδή ευρύτερων απολύσεων, δεν φαίνεται να υπάρχουν.

Πρόκειται, στην πράξη, για την προσαρμογή του δημόσιου τομέα στις συνθήκες που ήδη αντιμετωπίζει τουλάχιστον ένας στους τρεις από όσους έχουν ακόμη τη δουλειά τους, δηλαδή μετά την αφαίρεση των ανέργων στον ιδιωτικό τομέα. Η σύγκριση γίνεται ολοένα και πιο συχνά, στις φιλικές συζητήσεις και τις οικογενειακές συζητήσεις. Πρόκειται εξάλλου για την τυπική σύνθεση μιας ομάδας ανθρώπων στην Ελλάδα, αφού ένας στους τρεις πληρώνεται από τους άλλους δύο.

Βεβαίως, παρόμοια ανακατανομή εργασίας θα συνοδευτεί με ανάλογη προσαρμογή της αμοιβής της εργασίας και, επομένως, με τη σημαντική μείωση της σχετικής δαπάνης του κράτους. Θα αποτρέψει όμως την αύξηση της ανεργίας και την άσκοπη δαπάνη σημαντικών ποσών που θα αναλογούσαν στα επιδόματα ανεργίας και κοινωνικής υποστήριξης. Επειδή το μέτρο αυτό θα χρειαζόταν να διατηρηθεί για 3 ώς 5 χρόνια μέχρις ότου αποκατασταθούν τα δημόσια έσοδα, θα ήταν σωστό, στο διάστημα αυτό, να εξελιχθεί η προσπάθεια αναδιοργάνωσης του Δημοσίου.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι το επόμενο βήμα στο Πρόγραμμα Οικονομικής Προσαρμογής θα είναι η μείωση κατά αρκετές δεκάδες χιλιάδες (κάποιοι μιλούν για 150 ώς 200 χιλιάδες) της απασχόλησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ο απλούστερος, οικονομικά ορθολογικός και κοινωνικά δικαιότερος τρόπος είναι να περιορίσουμε, ως κοινωνία, τη ζήτηση κράτους. Η μεταβίβαση στον ιδιωτικό τομέα μεγάλου μέρους της προσφοράς υπηρεσιών που προσπαθεί να οργανώσει το κράτος, με τη γνωστή σε όλους μας αποτυχία, αποτελεί την καλύτερη λύση. Τουλάχιστον εκεί γνωρίζουν καλύτερα να οργανώνουν την τετραήμερη απασχόληση, αφού οι εργασιακές σχέσεις διέπονται από βαθύτερη συναδελφική αλληλεγγύη και από τον ορθολογισμό που επιβάλλουν οι μεγάλες δυσκολίες της οικονομίας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κόψτε μισθούς; Οχι ακριβώς

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης, Παπαδημητριου Mπαμπης |

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

Η έλευση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δίνει την ευκαιρία να επαναληφθούν χρήσιμες συζητήσεις για την ελληνική οικονομία. Λέγεται λοιπόν πως το Ταμείο θα ζητήσει (και θεωρείται αυτονόητο πως θα λάβει…) τη μείωση των πραγματικών αμοιβών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Και, ακόμη, ότι αυτό θα συμβεί με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που, υποτίθεται, προστατεύουν τους εργαζομένους. Δυστυχώς, η πραγματικότητα διαφέρει παρασάγγας από το εξωραϊσμένο αυτό σχήμα μιας καλά συντεταγμένης κοινωνίας.

Εξω εκεί, οι εργασιακές σχέσεις διαβαθμίζονται από τον απόλυτο «Μεσαίωνα», μέχρι το απόλυτο «ανατολίτικο» ραχάτι. Στη μία άκρη δεν υπάρχει καμία ουσιαστική και πρακτικώς εφαρμοζόμενη προστασία. Με αποτέλεσμα η Ελλάδα να αποτελεί όνειδος μεταξύ των πολιτισμένων κρατών.

Στην άλλη άκρη, όμως, οι συμβάσεις αποτελούν οχυρά κόστους που επιβαρύνουν όλη την αλυσίδα διαμόρφωσης των τιμών και αποκλιμάκωσης της ελληνικής ανταγωνιστικότητας. Η περιπλοκότητα των διατάξεων, το βάρος από ιστορικά συνεχόμενες επιβαρύνσεις και επεκτάσεις από τον ένα κλάδο στον άλλο, από τη μία ειδικότητα στην άλλη ή και στο σύνολο των εργαζομένων, έχει φορτώσει με παντελώς άσχετες προϋποθέσεις το κόστος εργασίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα κάθε είδους επιδόματα: οικογενειακά, σπουδών, συνεχούς απασχόλησης, επικινδυνότητας, ειδίκευσης, κ.λπ. Συχνά χωρίς ορθολογικά κριτήρια σε ένα μεγαλύτερο τμήμα του εργατικού πληθυσμού. Επεκτείνονται τις καλές μέρες και κόβονται τις κακές.

Αλλα πάλι, αποτελούν τυπική υποχρέωση του κράτους, το οποίο οφείλει να ασκεί κοινωνική πολιτική και δεν κάνει τίποτε ή τίποτε το ουσιαστικό, έχοντας αναθέσει στον ιδιωτικό τομέα τα σχετικά του καθήκοντα. Οπως συμβαίνει με την υποστήριξη των γεννήσεων, όπου αρκεί μια ματιά στα άλλα κράτη για να αντιληφθούμε πόσο «καπιταλιστικά καθυστερημένη» είναι η χώρα μας.

Το άλλο «εμπόδιο» των συμβάσεων αφορά την έλλειψη ελαστικότητας τόσο στην είσοδο στον επαγγελματικό βίο, όσο και στις υψηλότερες «βαθμίδες». Τα τελευταία χρόνια αυξήθηκε συστηματικά ο εισαγωγικός μισθός. Οι συνδικαλιστές επέμειναν στη «δίκαιη» αυτή επιλογή, κόντρα στους «μισθούς πείνας», ρεύμα στο οποίο εντάχθηκαν και πεφωτισμένοι εκπρόσωποι της νέας γενιάς όπως η περίπτωση της «γενιάς των 700 ευρώ». Το κατώφλι αυτό έχει τώρα μετατραπεί σε τοίχος και εμπόδιο για τους νέους, με αποτέλεσμα να στέλνει περισσότερους στην ανεργία ή σε πιο ελαστικές, άρα και πιο ασταθείς, μορφές εργασίας.

Το άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη κι αν κάποιος εργαζόμενος δεν κάνει καμία διαφορετική δουλειά από την πρώτη μέρα μέχρι τη σύνταξη, βλέπει την προ επιδομάτων αμοιβή του να πολλαπλασιάζεται. Η πληθωριστική αυτή δομή των συλλογικών συμβάσεων θα είχε ήδη οδηγήσει σε μαζική ανεργία των ωριμότερων εργατών, αν δεν υπήρχαν σημαντικά νομικά εμπόδια στην ελεύθερη διαμόρφωση του κόστους εργασίας.

Ετσι, σήμερα, εργαζόμενος και επιχείρηση δεν μπορούν ελεύθερα να συνομολογήσουν αμοιβή μικρότερη από εκείνη που ορίζεται στο «κλιμάκιο» της συλλογικής σύμβασης. Το σωματείο, ακόμη και η εφορία μπορούν να ασκήσουν δίωξη στην επιχείρηση που θα το επιχειρούσε. Αυτό σημαίνει ότι ο επιχειρηματικός τομέας θα προτιμήσει τελικά τη μακροχρόνια μείωση του δυναμικού του.

Τέλος, ενώ το κράτος αδιαφορεί για τα πραγματικά εισοδήματα ενός ώριμου εργαζόμενου που βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανεργία, οι συμβάσεις προβλέπουν υψηλές αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης μετά πολλά έτη συνεργασίας. Με αποτέλεσμα και πάλι να καλλιεργείται στις επιχειρήσεις ένα περιβάλλον αποφυγής επίσημων, διαφανών και πλήρως ασφαλισμένων (άρα και φορολογούμενων) μορφών απασχόλησης. Αυτά είναι μερικά από τα θέματα που μπορεί να ζητήσει το Ταμείο να συζητηθούν, προκειμένου να μειωθεί μέχρι και κατά 20% το επίπεδο των ρυθμιζόμενων αμοιβών εργασίας. Προφανώς δεν είναι τα μόνα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μια ομάδα να κυβερνά

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Παπαδημητριου Mπαμπης, Πολιτική |

Το 2004, το πρώτο κυβερνητικό σχήμα Καραμανλή ξεκινούσε σε καλό κλίμα και με την άνεση της Ολυμπιάδας. Το 2009, η νέα κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου είχε μηδενικό χρόνο εγκλιματισμού. Και, δυστυχώς, αγνόησε τη σκληρή πραγματικότητα μιας ήδη κακιάς δημόσιας διοίκησης, ήδη σε προχωρημένη διάλυση και απελπιστικά αναποτελεσματικού κράτους. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν πρόλαβε να αλλάξει το κόμμα του. Εγκατέστησε στην κομματική εξουσία το «ρεύμα Γιώργου» χωρίς ποτέ να συζητήσουν στο ΠΑΣΟΚ γιατί πρέπει (και αν πρέπει!) να υπάρχουν οργανωμένα ρεύματα, με διακριτές πολιτικές πλατφόρμες και, επομένως, μια καλά οργανωμένη εσωτερική συζήτηση διαφορετικών απόψεων, τάσεων και παραδόσεων.

Καθόλου δεν θα μας απασχολούσαν όλα τούτα, αν τώρα, που το ΠΑΣΟΚ ξαναπήρε τη διακυβέρνηση, δεν εκδηλωνόταν το μέγεθος της δυσκολίας διαχείρισης που εμφανίζεται σε ένα κόμμα που επί χρόνια αρνήθηκε να συζητήσει τι θα αλλάξει αν ποτέ έρθει ξανά στα πράγματα. Κάθε μέρα, τώρα που η χώρα μοιράζεται τα όποια προβλήματα της ομάδας που βρίσκεται στην εξουσία, φαίνεται περισσότερο πόσο μεγάλη είναι η απόσταση μεταξύ του ίδιου του Γιώργου Παπανδρέου και μιας μικρής ομάδας στελεχών που ήταν δίπλα του τα τελευταία χρόνια. Η μετατροπή του ιδιαίτερου γραφείου του κομματικού προέδρου σε υπουργικό συμβούλιο δεν αρκεί για να νιώσει σίγουρος ο νέος πρωθυπουργός ότι θα εφαρμοστεί η δική του πολιτική.

Η διακυβέρνηση απαιτεί δύο πράγματα. Μόνον όμως το ένα ελέγχεται από το κόμμα. Να εξηγήσει στους πολλούς τις «νέες» αντιλήψεις και τη «νέα» ποιότητα. Η τηλεόραση δεν αρκεί. Χρειάζεται ευρεία πολιτική δουλειά. Το άλλο όμως, είναι η επάρκεια του κρατικού μηχανισμού, που εφαρμόζει τους νόμους. Το πρώτο είναι χρήσιμο αν η κυβέρνηση επιμείνει στην έκτακτη εισφορά στα «υψηλά» εισοδήματα. Ο αυτοματισμός του δεύτερου, όμως, είναι απαραίτητος κάθε φορά που αμφισβητείται στα δικαστήρια ο νόμος. Ακόμη κι όταν ο υπουργός δεν έχει σκεφτεί να δώσει τη σχετική εντολή. Το κράτος, όμως, προδίδει τους πολιτικούς που το «κατακτούν».

Ολα δείχνουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα χρειαστεί περίοδο χάριτος πολύ μεγαλύτερη από αυτή που οι εσωκομματικές διεργασίες της Ν.Δ. του προσφέρουν. Επείγει λοιπόν να εγκαταστήσει μια πλήρη ομάδα διακυβέρνησης. Ο χρόνος όμως είναι κυριολεκτικώς χρήμα, ειδικά αυτή την περίοδο. Θα μπορούσε να ζητήσει από το υπουργικό του επιτελείο να είναι πιο διαλλακτικοί, πιο σιωπηλοί και λιγότερο ανατρεπτικοί. Οι προγραμματικές προβλέψεις δεν επείγουν. Η μοίρα των σταζιέρ του ΟΑΕΔ, των συμβασιούχων και άλλων μορφών ασταθούς απασχόλησης μπορεί να κριθεί συν τω χρόνω και όχι συλλήβδην και μετωπικά. Μπορεί ο Ανδρέας Λοβέρδος, υπουργός Εργασίας και πρώτος σταυροφόρος της Β΄ Αθηνών, να ικανοποίησε, στον πυρετό της νίκης, τους ρεβανσιστές νοικοκυραίους που ζήτησαν το τομάρι των διορισθέντων παιδιών των άλλων, άνοιξε όμως ένα μέτωπο με την κοινωνία, χωρίς το κόμμα του να έχει επεξεργασθεί μια οδό διεξόδου.

Προσωπικά, χαίρομαι μέχρι συγκινήσεως όταν βλέπω να καταφθάνει ο πρωθυπουργός της χώρας εποχούμενος μικρού οικολογικού αυτοκινήτου. Δεν αρκεί όμως αυτό για να νιώσω πολίτης μιας χώρας που αντιμετωπίζει με σωφροσύνη, εγκύκλιο γνώση και νεωτερισμό τη μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση του συστήματος κρατών στο οποίο ανήκουμε. Η έλλειψη ιεράρχησης προτεραιοτήτων και η διευρυνόμενη απόσταση της Ελλάδας από τον υπόλοιπο κόσμο «μας» μετατρέπει τις ιδιαιτερότητες της ομάδας που ανέλαβε την εξουσία σε ισάριθμους κινδύνους.

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η παγίδα του κρατισμού

Posted on Οκτώβριος 6, 2009. Filed under: Κρατισμός, Παπαδημητριου Mπαμπης |

Kάποιοι, και δεν θα είναι λίγοι, στο εσωτερικό της νέας κυβερνητικής παράταξης, θα σπεύσουν να ισχυριστούν ότι τα πάντα, πλέον, είναι δυνατά. Ο Γιώργος Παπανδρέου θα χρειαστεί τον εντελώς δικό του τρόπο για να τους πείσει πόσο επικίνδυνοι μπορεί να είναι συλλογισμοί που εύκολα θα αποδειχθούν άκαιροι, πιθανόν ακραίοι και, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, καταστροφικοί. Οι υποψίες ότι στο ΠΑΣΟΚ πιστεύουν ότι το κράτος πρέπει να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να τροφοδοτήσει την οικονομία με σημαντικά κονδύλια, θα είναι από τα πρώτα σημεία που θα κληθεί να διευκρινίσει το νέο οικονομικό επιτελείο.

Εγκυρες εκτιμήσεις δείχνουν ότι η οικονομία μπορεί να αμυνθεί επαρκώς με ένα ποσό που δεν θα ξεπερνά τα 5-6 δισεκατομμύρια ευρώ. Αρκετό για να εγγυηθεί τα χρέη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που αξίζει να διασωθούν και για τις οποίες δεν θα υπάρχει υποψία για δόλια «πτώχευση». Είναι αυτονόητο ότι θα ήταν απαράδεκτο για το κράτος και τις τράπεζες να διασώζουν επιχειρηματίες οι οποίοι «κατακλέβουν» φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Με την έννοια αυτή, ακόμη κι αν τελικώς γενικευθεί το πάγωμα των πιστώσεων, θα πρέπει να διασφαλισθεί ότι οι διασωζόμενες επιχειρήσεις ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους φορολογούμενους.

Προφανώς ο δανεισμός είναι αυτός που θα κλείσει τις «τρύπες» τις οποίες έχει υποσχεθεί να καλύψει η νέα κυβερνητική πλειοψηφία. Είναι αλήθεια ότι στις διεθνείς αγορές υπάρχει τεράστια διαθεσιμότητα κεφαλαίων και τα επιτόκια που ζητούνται είναι πολύ χαμηλά. Δεν είναι όμως αυτό που μας απασχολεί. Η χώρα δεν πρέπει να εξαντλήσει την ήδη λειψή εμπιστοσύνη που διαθέτει στις διεθνείς αγορές. Αν ειλικρινώς θέλει η νέα κυβέρνηση να ισορροπήσει μεταξύ όσων έταξε στους προσωρινώς ενθουσιασμένους ψηφοφόρους και στο βάθος των πραγματικών προβλημάτων που έχει μπροστά της η χώρα, οφείλει να ανακοινώσει ένα πειστικό πρόγραμμα περικοπής του κόστους του κράτους μαζί με τον ειλικρινή προγραμματισμό των διαρθρωτικών προσαρμογών. Εκείνο όμως που θα κρίνει, στις αμέσως επόμενες εβδομάδες, το κλίμα στην αγορά, είναι ο αυτοπεριορισμός του ΠΑΣΟΚ στα όρια όσων, τόσο δύσκολα, κατακτήθηκαν τα πολλά τελευταία χρόνια. Οποιοσδήποτε κρατικός ρεβανσισμός μπορεί να φαίνεται ταιριαστός στο εκλογικό αποτέλεσμα, θα είναι όμως καταστροφικός για την οικονομία και όχι μόνον.

  • Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 05/10/2009
ΑΠΟΨΕΙΣ
Tου Μπάμπη Παπαδημητρίου
Η παγίδα του κρατισμού
Οικο-στάση πριν από την ομοθυμία
Αριστερά της εξουσίας
Συναίνεση κατά της φοροδιαφυγής
Ποιον να (μην) εμπιστευθώ…
Ποιον να μην ψηφίσω…
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...