Παπακωνσταντίνου Πέτρος

Βραδυφλεγής έκρηξη πατριωτισμού

Posted on Νοέμβριος 22, 2010. Filed under: Παπακωνσταντίνου Πέτρος |

  • Του Πετρου Παπακωνσταντινου, Η Καθημερινή, 21/11/2010

Από την περασμένη Τρίτη, αρκετοί επιδίδονται σε φιλιππικούς εναντίον της κ. Μέρκελ και εμφανίζουν τον Γιώργο Παπανδρέου να υψώνει το ανάστημά του απέναντι στη Γερμανία, που καταδικάζει τις περιφερειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο σταυρό της χρεοκοπίας. Η ανατροπή ήταν απροσδόκητη, καθόσον οι ίδιοι άνθρωποι ευγνωμονούσαν τους Γερμανούς ως σωτήρες όταν μας επέβαλαν το Μνημόνιο και κατακεραύνωναν ως λαϊκιστές όσους τολμούσαν να αρθρώσουν ετερόδοξο λόγο.

Αναρωτιέται κανείς προς τι η άκρως βραδυφλεγής έκρηξη του Γ. Παπανδρέου. Γιατί δεν αντέδρασε στους επαχθείς όρους που επιβλήθησαν στη δική του χώρα και ένιωσε την ανάγκη να ανακατευτεί στη διένεξη του Βερολίνου με το μικρό έθνος των τεσσάρων εκατομμυρίων κατοίκων; Εκτός αν δεχθούμε ότι το αξίωμα του Ελληνα πρωθυπουργού επιβάλλει τη σύνεση του φτωχού συγγενή, ενώ εκείνο του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τη γενναιότητα του διεθνιστή.

Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Παπανδρέου επέλεξε το χειρότερο δυνατό πεδίο αντιπαράθεσης: εμφανίστηκε βασιλικότερος του βασιλέως στην υπεράσπιση των τραπεζών, για τις οποίες η κ. Μέρκελ είχε ζητήσει να επωμιστούν μέρος του κόστους ενδεχόμενης χρεοκοπίας. Γιατί θα πρέπει να υπομένουν οι λαοί της Ευρώπης βαρύτατες θυσίες και οι τράπεζες, που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την κρίση, να μη θίγονται στο ελάχιστο;

Δείτε τι έγινε στην Ιρλανδία. Το 2009, όταν έσκασε η φούσκα της αγοράς ακινήτων που είχαν δημιουργήσει οι τράπεζες, η κυβέρνηση απέλυσε κατά κύματα εκπαιδευτικούς και νοσηλευτές, αλλά στάθηκε στο πλευρό των τραπεζών, στις οποίες δώρησε δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, την οποία εκθείαζαν τότε Βρυξέλλες και Βερολίνο, ήταν να εκτοξευθεί το έλλειμμα στο τερατώδες 32%, πράγμα που δεν εμπόδισε τις τράπεζες να φτάσουν και πάλι στο χείλος της κατάρρευσης. Και τώρα; «Δείχνοντας ότι δεν έμαθαν τίποτα από το χάλι της Ιρλανδίας, ΔΝΤ και Ε.Ε. απαιτούν νέες περικοπές δημοσίων δαπανών με αντάλλαγμα πιστώσεις, μεγάλο μέρος των οποίων θα πάει για τη διάσωση των τραπεζών, διογκώνοντας ακόμη περισσότερο το δημόσιο χρέος», γράφουν οι New York Times. Από την πλευρά τους, οι Financial Times σημείωναν: «Είναι αδιανόητο να προσφέρουν οι φορολογούμενοι κι άλλο αίμα στα ζόμπι των τραπεζών. Ωστόσο, αυτό ακριβώς ζητούν από τους Ιρλανδούς – να δανειστούν χρήματα από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης για να ενισχύσουν τα κεφάλαια των τραπεζών τους». Και η σύνταξη της βρετανικής εφημερίδας καταλήγει στο κεφαλαιώδες συμπέρασμα, που ισχύει εξίσου για Ιρλανδία και Ελλάδα: «Η Ευρώπη δεν φαίνεται έτοιμη να εγκαταλείψει τη διαβολική συμφωνία που θέλει τις χώρες του πυρήνα να δανείζουν τις περιφερειακές ώστε να στηρίξουν τις τράπεζές τους, μόνο και μόνο για να μη χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες του πυρήνα. Αυτό το παιχνίδι των ύπουλων διασώσεων δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο».

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Αν ο κ. Παπανδρέου ήθελε όντως να ορθώσει ανάστημα απέναντι στην κ. Μέρκελ στο έδαφος της λογικής, θα έπρεπε να υψώσει όχι τη σημαία που λέει «κάτω τα χέρια από τις τράπεζες», αλλά εκείνη που γράφει «αναδιαπραγμάτευση του επαχθούς χρέους», που εξυπηρετεί όχι τον ελληνικό λαό, αλλά τις ξένες τράπεζες και μόνο. Ιδού τι γράφει στον βρετανικό Guardian ο κατά το ήμισυ Γερμανός δημοσιογράφος Αλαν Πόζενερ:

«Η ελληνική κρίση τροφοδότησε ένα αποκρουστικό κύμα ελάχιστα καλυμμένου ρατσισμού εναντίον των τεμπέληδων και σπάταλων λαών της Μεσογείου… Ωστόσο, ο Γερμανός φορολογούμενος δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ. Πρόκειται για δάνεια, όχι για δώρα. Επειτα, η διάσωση της Ελλάδας ήταν ουσιαστικά διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών, που είχαν μαζέψει ελληνικά ομόλογα… Αλλωστε, οι Γερμανοί εξαγωγείς επωφελήθηκαν από το ενιαίο νόμισμα περισσότερο από τον καθένα… Θα ήταν κατανοητό Ιρλανδία και Ελλάδα να επιλέξουν να φύγουν από την Ευρωζώνη. Αλλά η Γερμανία; Ας γελάσουμε…».

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το επαχθές χρέος της Ελλάδας είναι εντελώς αδύνατον να εξυπηρετηθεί χωρίς να σπάσει η σπονδυλική στήλη της οικονομίας και της κοινωνίας. Και μόνο το γεγονός ότι η πολιτική του Μνημονίου, με όλες τις οδύνες και την οργή που συσσωρεύει στην ελληνική κοινωνία, κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να… ανεβάσει το χρέος από 126% σε 143%, καταδεικνύει το απόλυτο αδιέξοδο.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οταν η Κομισιόν σφίγγει τις… βίδες!

Posted on Οκτώβριος 2, 2010. Filed under: Οικονομική κρίση, Παπακωνσταντίνου Πέτρος, Τρόικα, Χρέος |

Η σύμπτωση ήταν συμβολική: την ώρα που 100.000 απεργοί διαδήλωναν εναντίον της λιτότητας, ανταποκρινόμενοι στην έκκληση των ευρωπαϊκών συνδικάτων, μια πολιορκημένη Κομισιόν εξέδιδε πολεμικό ανακοινωθέν, αναγγέλλοντας την «αυστηροποίηση» του Συμφώνου Σταθερότητας. Στην κραυγή αγωνίας για την ανεργία, που αποκτά διαστάσεις κοινωνικής πανδημίας, οι Βρυξέλλες απάντησαν με το «σφίξιμο της βίδας», κατά την κυνική έκφραση του κ. Μπαρόζο, που δικαίωσε τον χαρακτηρισμό του οικονομικού αναλυτή Γκίντεον Ράχμαν περί «θαλάμου βασανιστηρίων του κ. Σόιμπλε»!

Η κρίση χρέους που έπληξε σειρά ευρωπαϊκών κρατών επιβεβαίωσε όσους προέβλεπαν ότι το ευρώ, ένα κοινό νόμισμα χωρίς κοινό κράτος, θα αποδεικνυόταν θνησιγενές στην πρώτη, σοβαρή δοκιμασία. Από εκείνη τη στιγμή, η αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας είχε μπει στην ημερήσια διάταξη. Ως προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης, όμως, συγκρούονταν δύο λογικές: η Γαλλία, συνεπικουρούμενη από Βέλγιο, Ιταλία και Ισπανία, τασσόταν υπέρ της χαλάρωσης του Συμφώνου και της πολιτικής διεύθυνσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αντίθετα, η Γερμανία, σε συμμαχία με την Ολλανδία και τις βόρειες χώρες, σάλπιζε τη φυγή προς τα εμπρός, προς ένα ακόμη περισσότερο δρακόντειο Σύμφωνο Σταθερότητας, με αυστηρές οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις σε βάρος των παραβατών. Την Τετάρτη, το μπρα ντε φερ έληξε με πανηγυρική επικράτηση της προτεσταντικής αυστηρότητας σε βάρος της μεσογειακής χαλαρότητας.

Ακόμη κι ένα έντυπο τόσο πιστό στη φιλελεύθερη, αγγλοσαξωνική ορθοδοξία όσο οι Financial Times, αναγνώριζε, στο κύριο άρθρο του, ότι η ευρωλιτότητα «εύκολα μετατρέπεται σε εργαλείο εξαναγκασμού των μικρών κρατών από τα μεγάλα, όπως έδειξε η αναίσχυντη ατιμωρησία Γερμανίας και Γαλλίας που παραβίασαν το Σύμφωνο Σταθερότητας τη διετία 2003-04»· ότι το αναθεωρημένο σύμφωνο αγνοεί τις ευθύνες των πλεονασματικών κρατών, τύπου Γερμανίας (στα οποία ο Κέινς πρότεινε να επιβάλλονται αυστηροί φόροι!) που ευνοούν συνειδητά τις καταναλωτικές «φούσκες» των ελλειμμματικών χωρών, τύπου Ελλάδας, για να πουλάνε τα προϊόντα τους· κι ότι επιβάλλει δογματικά, παντού και πάντα, τα ίδια όρια για το έλλειμμα και το χρέος, αγνοώντας εθνικές ιδιομορφίες, κοινωνικές εντάσεις και διακυμάνσεις του οικονομικού κύκλου. Δεν πάει να βυθιστεί η οικονομία στην ύφεση, να εκτοξευθεί η ανεργία στο 20% και να καεί η Αθήνα από ταραχές, η Κομισιόν θα τιμωρήσει αυστηρά την κυβέρνηση αν τύχει και ξεφύγει το έλλειμμα πάνω από το 3%! Σαν τον τροχονόμο που σταματάει το ασθενοφόρο και κόβει κλήση για παράβαση του ορίου ταχύτητας!

Η εξέλιξη αυτή είναι απόρροια όχι ενός συγκυριακού συσχετισμού δυνάμεων, που θα μπορούσε να ανατραπεί στις επόμενες εκλογές, αλλά του ίδιου του πολιτικού DNA της Ενωσης. Με την ιδρυτική συνθήκη της Ρώμης (1957), τα κράτη- μέλη χάνουν το προστατευτικό όπλο των εθνικών δασμών. Με την ενιαία ευρωπαϊκή πράξη (1986) και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) χάνουν και το δεύτερο, σημαντικό όπλο της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, αλλά και τη δυνατότητα αντικυκλικών πολιτικών, που θα διόγκωναν προσωρινά τα ελλείμματα.

Τέλος, με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, υποχρεώνονται να παραδώσουν τις στρατηγικές, δημόσιες επιχειρήσεις και υπηρεσίες στον ανελέητο διεθνή ανταγωνισμό, ενώ ταυτόχρονα τους απαγορεύεται να ασκούν προστατευτισμό ακόμη και σε βάρος χωρών εκτός Ε.Ε.! Με αυτά τα δεδομένα, το μόνο ανταγωνιστικό όπλο που απομένει σε κάθε κράτος είναι η διαβόητη «εσωτερική υποτίμηση», δηλαδή ο ακρωτηριασμός του κόστους εργασίας. Και η διαρκής λιτότητα επιβάλλεται (χωρίς βέβαια να έχει ψηφιστεί από κανέναν) ως το αιώνιο οικονομικό Σύνταγμα της Ενωσης.

Τίποτα δε δείχνει ότι φτάνουμε στο τέλος του δρόμου. Με άρθρο του στη Wall Street Journal, ο Τσέχος τραπεζίτης Μόιμιρ Χάμπι, μέλος της οικονομικής επιτροπής της Ε.Ε., ρίχνει την ιδέα να καταθέτουν, εν είδει ενέχυρου, οι υπερχρεωμένες χώρες όχι μόνο ρευστά αποθέματα, αλλά και «φιλέτα» του εθνικού τους πλούτου, όπως μερίδια των μεγάλων, ενεργειακών τους επιχειρήσεων. Οχι, για τα ελληνικά νησιά δεν έγραψε τίποτα. Ισως την επόμενη φορά που θα μας σφίξουν τις βίδες…

Του Πετρου Παπακωνσταντiνου, Η Καθημερινή, Σάββατο, 2 Oκτωβρίου 2010

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα αθώα θύματα και οι ένοχες σκέψεις

Posted on Μαΐου 8, 2010. Filed under: Παπακωνσταντίνου Πέτρος |

  • Του Πετρου Παπακωνσταντινου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 8 Mαϊου 2010

Πάγωσε η κοινή γνώμη από τον φρικτό θάνατο τριών νέων ανθρώπων, εργαζομένων στη μοιραία τράπεζα της οδού Σταδίου. Γενική είναι η απαίτηση να εντοπισθούν το συντομότερο δυνατό οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του δολοφονικού εμπρησμού, να εξακριβωθούν οι πραγματικές συνθήκες της τραγωδίας και να επιβληθεί παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Ωστόσο, το αποτρόπαιο έγκλημα δεν μπορεί να κρύψει το βασικό πολιτικό μήνυμα της προχθεσινής γενικής απεργίας, ούτε να αξιοποιηθεί για τη σπίλωση πολιτικών δυνάμεων. Μια παρόμοια τυμβωρυχία θα προσέβαλε, άλλωστε, κατά βάναυσο τρόπο και τη μνήμη των νεκρών.

Το μεγαλύτερο συλλαλητήριο των τελευταίων 25 χρόνων σηματοδότησε μια πραγματική τομή στα μεταπολιτευτικά χρονικά. Δεν ήταν μόνο το μέγα πλήθος, αλλά και το εντελώς ασυνήθιστο πάθος, η ευρύτατη διάδοση «ακραίων» συνθημάτων και πρακτικών μεταξύ οπαδών διαφόρων κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του πιο πειθαρχημένου ΚΚΕ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ. Υπήρχε στον αέρα κάτι από Αργεντινή του 2000- 2001, κάτι από το «que se vayan todos» (να φύγουν όλοι!), μια αυθόρμητη, «πληβειακή» οργή εναντίον ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, των τραπεζιτών και των μέσων ενημέρωσης. Τα μεγαλύτερα ξένα δίκτυα διέγνωσαν εμβρυακές τάσεις κοινωνικής έκρηξης και πολιτικής κατάρρευσης. Η ερώτηση της ημέρας που έθεσε στο κοινό το CNN ήταν: «Μήπως τα μέτρα που επιβλήθησαν στην Ελλάδα είναι πολύ εξοντωτικά»;

Αυτό το υπαρκτό ρεύμα, που διατρέχει και υπερβαίνει όλους τους πολιτικούς χώρους έγινε προσπάθεια να αποδοθεί στην Αριστερά. Το σύνθημα έδωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος, από το βήμα της Βουλής, «φωτογράφησε» το ΚΚΕ, υποστηρίζοντας ότι η εκ μέρους του αμφισβήτηση του Συντάγματος «νομιμοποιεί στις συνειδήσεις των πολιτών τη βία». Στο ίδιο μήκος κύματος, οι νεόκοποι σύμμαχοι του ΠΑΣΟΚ από τις γραμμές του ΛΑΟΣ κατηγόρησαν το ΚΚΕ, ούτε λίγο – ούτε πολύ, ότι εννοεί να καταλύσει το πολίτευμα.

Οτι το ΚΚΕ, ένα κόμμα με ιστορία 92 χρόνων, δεν θεωρεί την αστική δημοκρατία αξεπέραστο ιστορικό ορίζοντα και οραματίζεται να δημιουργήσει κάποια μέρα μια διαφορετικού τύπου κοινωνική οργάνωση, δεν είναι δα και καμιά μεγάλη ανακάλυψη. Ουδείς εχέφρων άνθρωπος πιστεύει, ωστόσο, ότι η Αλέκα Παπαρήγα σκέφτεται στα σοβαρά να περάσει από «το όπλο της κριτικής» στην «κριτική των όπλων». Το γεγονός ότι εμφανίζονται ως «επαναστατικές» πράξεις συμβολικές χειρονομίες με αφορμή ένα πανό στην Ακρόπολη -ακτιβισμός που θεωρείται χαριτωμένος όταν γίνεται για την προστασία της καρέτα-καρέτα, αλλά αντιμετωπίζεται ως ιεροσυλία όταν αφορά το ψωμί και τη δουλειά- αποτελεί σύμπτωμα πολιτικής ανασφάλειας.

Εξίσου καταχρηστικό εμφανίζεται το επιχείρημα ότι η συνθηματολογία του ΚΚΕ για «ανυπακοή» νομιμοποιεί την κουλτούρα της βίας. Πρώτα απ’ όλα, γιατί, ακόμη κι αν δεχτούμε το δόγμα του Μαξ Βέμπερ περί «κρατικού μονοπωλίου της νόμιμης βίας», αυτή η νομιμότητα αυτοακυρώνεται όταν είναι ακραία ή μονόπλευρη: όταν αστυνομικοί πυροβολούν άοπλο 15χρονο και ψεκάζουν με χημικά 80χρονο, όταν το ΣΔΟΕ ασχολείται με καθηγητές που κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα κι όχι με τα μεγάλα λαμόγια, που λεηλατούν το κράτος. Ούτε είναι καινοφανές ένας νόμος που ψηφίζεται από τη Βουλή να ακυρώνεται όταν απορρίπτεται με σαρωτικό τρόπο από την κοινωνία. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή ψήφισε το 1978 τον περίφημο «νόμο- πλαίσιο» για τα ΑΕΙ, τον οποίο κατήργησε η ίδια το 1980, ύστερα από δυναμικές φοιτητικές κινητοποιήσεις, τις οποίες υποστήριξε και το ΠΑΣΟΚ.

Οπως η ενοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ για τις ταραχές του Δεκέμβρη του 2008, έτσι και η σημερινή ενοχοποίηση του ΚΚΕ δεν γίνεται γιατί τάχα «δεν ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους για τη βία». Ο πραγματικός λόγος είναι άλλος: και στις δύο περιπτώσεις, το κυβερνών κόμμα πυροδότησε κοινωνική θύελλα, ενώ ο έτερος εταίρος του δικομματισμού βρισκόταν κι αυτός σε βαθύτατη κρίση, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συνθήκες ανατροπής ολόκληρου του πολιτικού σκηνικού και απότομης ενίσχυσης της Αριστεράς. Αν το 2008 η έκρηξη του νεανικού «πρεκαριάτου» ήταν προνομιακό έδαφος για τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή τη φορά η ευρύτερη εργατική – λαϊκή αναταραχή ενισχύει εξ αντικειμένου τον ρόλο του ΚΚΕ. Η Αριστερά έχει μια δεύτερη ευκαιρία, την οποία όμως θα χάσει και πάλι αν δεν λύσει γρήγορα δύο θεμελιώδη προβλήματα: τον παραλυτικό εμφύλιο ανάμεσα στις διάφορες συνιστώσες της και την ανεπαρκή επεξεργασία πολιτικής πρότασης για το καυτό σήμερα, πέραν των «οραματικών» διακηρύξεων και «κινηματικών» χειρονομιών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αριστερή αντιπολίτευση

Posted on Οκτώβριος 6, 2009. Filed under: Παπακωνσταντίνου Πέτρος |

Ο Κ. Καραμανλής επέλεξε την παγκοσμίως πρωτότυπη τακτική να αγκαλιάσει προεκλογικά έναν ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό, όταν η πρωτοφανής οικονομική κρίση ανάγκασε όλες τις συντηρητικές κυβερνήσεις να αναζητήσουν περισσότερο ελαστικές πολιτικές κρατικού παρεμβατισμού με κοινωνικό προσωπείο. Γι’ αυτή του την «τόλμη» εισέπραξε το προβλέψιμο τίμημα της πολιτικής συντριβής.

Το εκλογικό αποτέλεσμα μαρτυρά τη γενικότερη κρίση ηγεμονίας του συντηρητισμού, με την ευρύτερη Δεξιά κοντά στο 40% – ένα ιστορικό ελάχιστο της παράταξης ύστερα από τη μεταπολίτευση. Οσοι μετά τα «Δεκεμβριανά» και τις ευρωεκλογές υπολόγιζαν ότι θα κυριαρχήσει στην πολιτική ζωή η «ατζέντα Καρατζαφέρη», η φοβική ατμόσφαιρα του νόμου και της τάξης, προφανώς έπεσαν έξω. Αυτό που κυριάρχησε ήταν το κοινωνικό ζήτημα, η απαίτηση για έξοδο από την κρίση με αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των ασθενέστερων. Αυτό είναι το βασικό περιεχόμενο της λαϊκής εντολής στις κεντροαριστερές και αριστερές δυνάμεις, που ψηφίστηκαν από τρεις στους πέντε ψηφοφόρους.

Για την Αριστερά, οι χθεσινές εκλογές καταγράφονται ως μεγάλη, χαμένη ευκαιρία. Η προηγούμενη διετία, με την οξύτατη οικονομική ύφεση, τη διάβρωση του δικομματισμού και την παραλυτική κρίση στην οποία βυθίστηκε το ΠΑΣΟΚ μετά την ήττα του 2007, προσέφερε στην Αριστερά την ευκαιρία να υπερβεί τα ιστορικά της όρια και να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Ωστόσο, οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ κλώτσησαν αυτή την ευκαιρία – η πρώτη, με την πολιτική της αυτοπεριχαράκωση και η δεύτερη με την πολυγλωσσία και τα απερίγραπτα συντροφικά μαχαιρώματα. Ωστόσο, το γεγονός ότι συγκρατήθηκαν στα -ήδη αρκετά ανεβασμένα- επίπεδα του 2007 και μάλιστα σε έντονα πολωτικές εκλογές, δεν είναι ασήμαντο.

Απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία ούτε θα θελήσει ούτε θα μπορέσει, για μεγάλο διάστημα, να ορθώσει ουσιαστική αντιπολίτευση. Η Αριστερά θα έχει έτσι την ευκαιρία να αποτελέσει τη μόνη αξιόμαχη αντιπολίτευση από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων. Προηγουμένως, θα χρειαστεί να λυθεί η παραλυτική αντίθεση ανάμεσα σε δύο Αριστερές: μία μεταρρυθμιστική, η οποία εκφράζεται κυρίως από την «ανανεωτική» πτέρυγα του ΣΥΝ, που ρέπει στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους και μία αντισυστημική – αντικαπιταλιστική, η οποία εκφράζει το μεγαλύτερο, σταθερότερο και δυναμικότερο κομμάτι του αριστερού κόσμου.

  • Tου Πετρου Παπακωνσταντινου, Η Καθημερινή, 05/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...