Παρασιτισμός

Κανένα στήριγμα

Posted on Φεβρουαρίου 15, 2009. Filed under: Διεθνής Οικονομική κρίση, Κοινωνία, Οικονομία, Προϋπολογισμός, Παρασιτισμός, Παροχές, Πολιτική |

Επιτέλους, μετά το σίριαλ Μανώλη, που παρακολουθήσαμε την περασμένη εβδομάδα, η Νέα Δημοκρατία βρήκε με τι θα ασχοληθεί όταν, και αν, χάσει τις επόμενες εκλογές. Με το πώς δηλαδή δεν θα παραδοθεί το κόμμα στην κ. Ντόρα Μπακογιάννη ή πώς θα διατηρηθεί η ηγεσία του στις αρχές του «καραμανλισμού». Το… δυστύχημα για τη Νέα Δημοκρατία είναι ότι οι εκλογές δεν έγιναν ακόμη και ότι παραμένει στην κυβέρνηση. Εχει δε πολύ πιο σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσει, όπως τις συνέπειες από την παγκόσμια οικονομική κρίση, που άρχισαν ήδη να είναι ορατές και στη χώρα μας ή την επερχόμενη νέα επιτήρηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που θα την υποχρεώνει να μειώσει το δημοσιονομικό έλλειμμα κάτω του 3% το 2010.

Αν άκουγε, όμως, κανείς τους πολιτικούς αρχηγούς στη συζήτηση της Πέμπτης με αντικείμενο την οικονομική κρίση, θα έμενε με την εντύπωση ότι κανείς δεν μίλησε τη γλώσσα της αλήθειας για το πώς και γιατί φθάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Οι λόγοι είναι προφανείς και αρκετοί πολιτικοί τους έχουν παραδεχθεί και πολύ περισσότεροι πολίτες τους αναγνωρίζουν. Η μέγιστη ευθύνη ανήκει σε όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών και τελικά στο ίδιο το πολιτικό σύστημα, όπως έχει διαμορφωθεί. Το σύστημα, που χρησιμοποιεί το κράτος ως τσιφλίκι του –αλλάζοντας απλώς το κομματικό χρώμα του από πράσινο σε γαλάζιο και τούμπαλιν– και χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς του με αποκλειστικό στόχο τη διατήρησή του.

Μπορεί η συζήτηση να μην ήταν τόσο… άχρηστη όσο θέλουν να την παρουσιάσουν ορισμένα μέσα ενημέρωσης, που κινούνται στον αστερισμό της απαξίωσης των πάντων. Αυτό όμως που κυριάρχησε δεν ήταν η διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων ή σχεδίων για να αντιμετωπιστεί η κρίση, αλλά μία οξύτατη αντιπαράθεση με προσχηματικά επιχειρήματα και τη γνωστή ξύλινη γλώσσα, η οποία ως αποκλειστικό στόχο έχει τη συσπείρωση των κομματικών ακροατηρίων και μόνο. Δεν αναλύθηκε ποιο θα είναι το κόστος και πού θα επιμεριστεί, αλλά περίσσεψαν οι υπαινιγμοί και τα αιτήματα περί των πρόωρων εκλογών, οι οποίες με τα δεδομένα που υπάρχουν σήμερα, ουδεμία ουσιαστική λύση θα προσφέρουν. Ακούστηκαν επίσης εκκλήσεις και απορρίψεις για τη διακομματική συνεννόηση, αλλά καμία συνεπής πρόταση για τα πλεονεκτήματα ή τα μειονεκτήματα της ελληνικής οικονομίας, προς τα πού θα πρέπει να κινηθεί για να μπορέσει να αντισταθμίσει τις δυσάρεστες συνέπειες. Πολύ περισσότερο απουσίασε η κατάλληλη ενημέρωση της κοινής γνώμης για να προετοιμαστεί να τις αντιμετωπίσει.

Η εικόνα της Ελλάδας από το περασμένο φθινόπωρο έως σήμερα συνεχώς επιδεινώνεται και ο πολίτης, η ανασφάλεια του οποίου μεγαλώνει, δεν φαίνεται να βρίσκει στήριγμα από πουθενά. Με την πολιτική ηγεσία στο σύνολό της να μην εμφανίζεται διατεθειμένη να αντιμετωπίσει με μεθοδικότητα και συστηματικότητα την αναστροφή της κατάστασης και να προχωρήσει σε συναινέσεις και υπερβάσεις, δεν αποτελεί έκπληξη, ούτε προκαλεί εντύπωση ότι ένας στους δύο πολίτες δεν εμπιστεύεται, όπως δείχνει το Βαρόμετρο της Public Issue, τα δύο μεγάλα κόμματα.

  • Tου Κωστη Η. Φαφουτη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/02/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι «πονοκέφαλοι» των πολιτικών

Posted on Φεβρουαρίου 11, 2009. Filed under: Ανομία, Διαφθορά, Διεθνής Οικονομική κρίση, Κόμματα, Λαϊκισμός, ΠΑΣΟΚ, Παρασιτισμός, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ |

Kατά μίαν έννοια, δεν έχουν άδικο όσοι λένε ότι η Ελλάδα είναι παράδεισος. Οποιος αισθάνεται ότι δεν αντέχει άλλο να ακούει για την διεθνή οικονομική κρίση και τις επίπονες προσπάθειες που καταβάλλουν τα επιτελεία σε ολόκληρο τον κόσμο για να περιορίσουν τις συνέπειές της, μπορεί να έρθει για λίγες μέρες διακοπές στη χώρα μας και θα νιώσει… άλλος άνθρωπος. Θα στηθεί μπροστά από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα και πολύ γρήγορα θα ξεχάσει όσα ήξερε και θα διαπιστώσει ότι εμείς εδώ, περί άλλα τυρβάζουμε. Μπορεί και να σκεφτεί ότι όλα αυτά που επί τρεις μήνες τώρα ακούει σχετικά με το βάθος, την έκταση, την ένταση και τη χρονική διάρκεια της οικονομικής κρίσης υπήρχαν μόνο στη φαντασία του και ότι τα πραγματικά διλήμματα είναι αλλού!

Αλλιώς, πώς να εξηγήσει π.χ. κανείς την εικόνα που καθημερινά παρουσιάζει η κυβερνώσα παράταξη, με υπουργούς και βουλευτές να πιάνουν από το πρωί στασίδι στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και να φλυαρούν ακατάπαυστα επί παντός του επιστητού; Πώς να δεχθεί ο κάθε καλοπροαίρετος πολίτης που το τελευταίο τρίμηνο προσπαθεί σαστισμένος και τρομαγμένος να καταλάβει τι γίνεται και, κυρίως, τι τον περιμένει, και αν θα έχει δουλειά για να πληρώνει το ενοίκιο και τα φροντιστήρια των παιδιών, ότι υπάρχουν εθνοπατέρες και μάλιστα της κυβερνητικής πλειοψηφίας –με αυξημένη ευθύνη, δηλαδή, απέναντι στο κοινωνικό σύνολο– που αδιαφορούν επιδεικτικά για τη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει στο παγκόσμιο στερέωμα και τις επαπειλούμενες συνέπειές της; Είναι δυνατόν, αντί να ψάχνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ τρόπους για την προστασία των πολιτών από τα χειρότερα και λύσεις για την ανακούφισή τους, να διαπληκτίζονται δημοσίως και μάλιστα με όρους κουτσομπολιού; Εχει καμιά λογική να απασχολούν την κοινή γνώμη με τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους για την επόμενη ημέρα στο κόμμα τους και να μην παιδεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ το μυαλό τους για να βρουν πώς θα βοηθήσουν την κυβέρνησή τους να ξεπεράσει με τα λιγότερα την κρίση; Ποιος τους είπε ότι, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, ο κόσμος δίνει έστω και μία δεκάρα για τη γνώμη του ενός ή του άλλου βουλευτή ή για το αν θα εκλεγεί ή δεν θα εκλεγεί και ποιον θα στηρίξει για αρχηγό στην επόμενη Βουλή;

Ναι. Ηταν ορθή και λογική η επισήμανση του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή ότι για την υπέρβαση της κρίσης χρειάζεται πολιτική, κοινωνική και συνδικαλιστική συναίνεση και συνεννόηση. Μόνο που η κοινωνία, τουλάχιστον, έχει κάθε λόγο να μη συναινεί σε οτιδήποτε, αν αφενός δεν γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη και αφετέρου δεν βλέπει καμία διάθεση σοβαρής διαχείρισης από τους καθ’ ύλην αρμόδιους. Ακόμη κι αν οφείλει κάποια αυτοκριτική για τη δική της βολή, αυτή δεν μπορεί να προηγηθεί των πολιτικών. Των κυβερνώντων, αλλά και των εν αναμονή, οι οποίοι, σε πείσμα της κοινής γνώμης που παρά τη δυσαρέσκεια έχει τη σωφροσύνη να λέει «όχι» σε εκλογές εν μέσω οικονομικής κρίσης, επιμένουν να ζητούν κάλπες την άνοιξη. Γιατί; Γιατί έτσι θέλουν και γιατί αυτό κρίνουν ότι τους βολεύει και τους ξεχωρίζει. Αξιοι. Είναι οι μοναδικοί σε ολόκληρη την Ευρώπη που ζητούν εκλογές εδώ και τώρα, αγνοώντας πεισματικά τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας.

Κατά πού να κάνει, άραγε, κανείς; Μήπως προς την Αριστερά; Προς τον ΣΥΡΙΖΑ; Μα, και το κόμμα του κ. Αλαβάνου, ως φαίνεται, δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με την κρίση. Πρέπει να αποφασίσει εδώ και τώρα αν θα συνεργαστεί ή όχι με το ΠΑΣΟΚ, σε περίπτωση εκλογικής πρωτιάς του πρώτου. Δύσκολοι καιροί, επίπονα διλήμματα. Οπως αυτό του πολυσχιδούς γαλάζιου βουλευτή που βασανίζεται (σ.σ.: και μας βασανίζει) καθημερινά για το τι θα γίνει στη Ν.Δ. μετά τις εκλογές – που ουδείς ξέρει πότε θα γίνουν. Ας κραυγάζουν οι σοβαροί ότι η κρίση είναι πολυεπίπεδη και η εποχή άκρως επικίνδυνη. Ας τους γυρίζουν την πλάτη οι πολίτες, απογοητευμένοι από την ελαφρότητα, τη γραφικότητα και τον αμοραλισμό. Τον χαβά τους, αυτοί!

  • Tης Eλλης Tριανταφυλλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρέη παρασιτισμού

Posted on Ιανουαρίου 18, 2009. Filed under: Οικονομία, Παρασιτισμός |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 18/01/2009

Τώρα, εξαιτίας της κυβερνητικής αδράνειας, μας οδηγεί στην καταστροφή. Αλλά το πρόβλημα υπήρχε και οξυνόταν. Η ουσία του ήταν ότι τα ελλείμματα και ο κρατικός δανεισμός αντί να λειτουργούν πολλαπλασιαστικά υπέρ της αύξησης του πλούτου που παράγει η οικονομία (όπως θα ήθελε ο Κέινς), κατέληξαν σε ένα φαύλο κύκλο απομύζησης της χώρας. Ισως δεν είναι άχρηστο να αποτυπώσουμε το πρόβλημα «λογιστικά», με ορισμένα νούμερα για την 5ετία από το 2004 έως σήμερα: Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) συνολικά αυξήθηκε 80 δισ. σε τρέχουσες τιμές – μέση ετήσια αύξηση 16 δισ. ευρώ. Από αυτά, τα 6 δισ. ετησίως ήταν απλή μεταφορά πλούτου από τα κοινοτικά ταμεία (στην 5ετία εισπράξαμε 33 δισ. ευρώ) χωρίς οποιοδήποτε πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Χωρίς την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, η μέση ετήσια αύξηση του ΑΕΠ θα ήταν 10 δισ. μόνο. Αθροιστικά στην 5ετία, το κρατικό έλλειμμα σωρεύτηκε στα 50 δισ. (μέσο ετήσιο ύψος 10 δισ.) και το χρέος της γενικής κυβέρνησης αυξήθηκε κατά 60 δισ. (μέση ετήσια αύξηση 12 δισ. ευρώ). Το κράτος, δηλαδή, «έγραφε» έλλειμμα 10 δισ. και χρεωνόταν με 12 δισ. ετησίως, για να… επιτύχει αύξηση του ΑΕΠ 16 δισ. ή (αν προς στιγμή δεν υπολογίσουμε τα ευρωπαϊκά κονδύλια, ώστε να μετρήσουμε αποκλειστικά την επίδραση ελλείμματος και χρέους) μόνο 10 δισ. ευρώ! Ο Κέινς θα τραβούσε τα μαλλιά του.

Την ίδια 5ετία, μπορούμε να τη δούμε και «από έξω»: Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ελλάδας (ιδιωτικό και κρατικό) αυξήθηκε από 162 δισ. στο τέλος του 2003 σε περίπου 360 δισ. ευρώ στο τέλος του 2008. Ητοι, μέση ετήσια αύξηση 40 δισ. ευρώ. Δανειζόμασταν 40 δισ. για να αυξήσουμε το ΑΕΠ κατά 10 ή, έστω, 16 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Θα έπρεπε να τραβάμε τα μαλλιά μας.

Ενα αυξανόμενο μέρος του εξωτερικού χρέους ξαναγυρίζει στους ξένους δανειστές, με τη μορφή υψηλών τόκων. Ενα δεύτερο, μετατρέπεται σε εσωτερικό πλούτο ο οποίος γεμίζει (μαύρα…) ταμεία κρατικών προμηθευτών – εργοληπτών, μετατρέπεται σε χλιδή, «φουσκώνει» τις τιμές της γης, επενδύεται σε hedge funds ή αποθησαυρίζεται σε ελβετικές και άλλες τράπεζες. Τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος αποτυπώνουν την εντεινόμενη αιμορραγία της οικονομίας μας στον λογαριασμό «διεθνής επενδυτική θέση» της χώρας: Δείχνουν ότι έφευγαν 100 δισ. το 2003, έγιναν 124 δισ. το 2004 κι έφτασαν περί τα 210 δισ. ευρώ το 2008. Μέση ετήσια εκροή, 21 δισ. ευρώ. Ενα τρίτο κομμάτι του εξωτερικού δανεισμού «ρουφιέται» από την παραοικονομία, στην οποία ως κοινωνία είμαστε πανευρωπαϊκοί πρωταθλητές. Ενα άλλο χρηματοδοτεί το πελατειακό σύστημα, κυρίως διορισμούς στο κράτος (στην 5ετία, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία έγιναν 100.000 προσλήψεις). Κάτι λίγα απομένουν για το δημόσιο συμφέρον και την ανάπτυξη.

Αυτή την κατάσταση τείνουν να παρατείνουν όσοι (οψίμως) αγανακτούν με τις εκθέσεις της S&P και της Fitch. Ο παρασιτισμός ανησύχησε, διότι κατανοεί ότι η μεγάλη κρίση μπορεί να απειλήσει το σύστημά του. Δυστυχώς, οι ανησυχίες του είναι αβάσιμες βραχυπρόθεσμα. H κυβέρνηση (που όξυνε στον υπέρτατο βαθμό αυτά τα προβλήματα) δεν έχει ούτε συνείδηση του προβλήματος ούτε την τόλμη ή τη διάθεση να αντιμετωπίσει. Οπως φαίνεται, τα ενδιαφέροντά της έχουν βραχύ ορίζοντα, τις πρόωρες (ως είθισται…) εκλογές και την αποφυγή της δικής της καταστροφής. Οσο για την Ελλάδα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...