ΠΑΣΟΚ

Η επανάσταση του ακατανόητου

Posted on Σεπτεμβρίου 16, 2010. Filed under: Ζούλας Kωνσταντίνος, ΠΑΣΟΚ |

  • Tου Kωνσταντινου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Εχοντας πλήρη επίγνωση ότι κάποιοι θα μου καταλογίσουν λαϊκισμό, θέτω στο κυβερνών κόμμα το εξής ερώτημα: Πόσο, αλήθεια, κόστισε η σύγκληση του προχθεσινού Εθνικού Συμβουλίου; Χρειαζόταν να ενοικιασθεί η μεγάλη αίθουσα του Divani Caravel για να εκλεγεί νέος γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ο (μοναδικός υποψήφιος) κ. Μιχ. Καρχιμάκης;

Καθώς η πλειονότητα των αναγνωστών δεν έχει μετάσχει σε ανάλογη «φιέστα», χρειάζονται κάποιες διευκρινίσεις. Στο Caravel, από νωρίς το πρωί έπιασαν δουλειά δεκάδες υπάλληλοι για να τοποθετήσουν τις 412 καρέκλες των «συμβούλων», να ντύσουν πράσινα τα τραπέζια του προεδρείου, να κατασκευάσουν το φόντο («πρώτα ο πολίτης»), να κουβαλήσουν ηχεία, να δημιουργήσουν εκ του μηδενός αίθουσα Τύπου με υπολογιστές, τηλέφωνα, εκτυπωτές, οθόνες κ. λπ. Από κοντά, βέβαια, και η δημόσια τηλεόραση, η οποία –θέλοντας και μη– υποχρεώνεται να καλύπτει όλα τα αντίστοιχα «γεγονότα» με φορτηγά-στούντιο, τεχνικούς, κεραίες, κάμερες, μικρόφωνα, γερανούς και πάει λέγοντας για τα ελάχιστα, έστω, λεπτά τηλεμετάδοσης.

Θα αναρωτιέστε, ίσως, γιατί ζητώ να μάθω πόσο στοίχισε ειδικώς το προχθεσινό Εθνικό Συμβούλιο. Μα, γιατί ο ίδιος ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι κάνει την «επανάσταση του αυτονόητου». Ε, λοιπόν, αυτονόητο θα ήταν για μένα ο κ. Καρχιμάκης να έχει εκλεγεί γραμματέας του ΠΑΣΟΚ πριν από μία εβδομάδα, καθώς πριν από μία εβδομάδα συνεδρίασε και πάλι το Εθνικό Συμβούλιο! (Αποφεύγω να ρωτήσω πόσο κόστισε εκείνη η «φιέστα» για την 3η του Σεπτέμβρη στο σίγουρα ακριβότερο στάδιο «Τάε Κβον Ντο»). Αλήθεια, όμως. Δεν θα μπορούσε ο πρωθυπουργός να ζητήσει τότε την παραίτηση του κ. Ξυνίδη, γνωρίζοντας ότι δύο μέρες αργότερα, θα τον έχριζε αναπληρωτή υπουργό; Θα άλλαζε κάτι αν σ’ εκείνη τη συνεδρίαση μαζί με τις ανακοινώσεις των περιφερειαρχών ζητούσε ο κ. Παπανδρέου να εκλεγεί και νέος γραμματέας;

Ο σοβαρότερος λόγος, ωστόσο, που αξιώνεται μια απάντηση για κάποια χιλιάδες ευρώ που στην κυριολεξία πετάχθηκαν προχθές είναι ότι τα χρήματα αυτά δεν είναι του ΠΑΣΟΚ, αλλά δικά μας. Είναι αυτά που προεισέπραξαν τα κόμματα από τις τράπεζες μέχρι το 2016, με εγγύηση τις επιδοτήσεις τους από τους επόμενους προϋπολογισμούς, διότι όσα έπαιρναν μέχρι τούδε δεν τους έφταναν! Ε, λοιπόν, αυτονόητο είναι για μένα, τα κόμματα –πρωτίστως το κυβερνών– να επιδεικνύουν σε αυτήν τη συγκυρία τον στοιχειώδη σεβασμό έναντί μας και να μην κατασπαταλούν τα χρήματά μας ακατανόητα.

Παρεμπιπτόντως, στο νέο κτίριο του ΠΑΣΟΚ (που επίσης όλοι μας «χτίσαμε») έχει δημιουργηθεί μια τεράστια αίθουσα για να συνεδριάζει το Εθνικό Συμβούλιο, αλλά αυτή μπορεί να φιλοξενήσει, λέει, μόνον 250 άτομα και όχι 400, προφανώς γιατί όταν δημιουργήθηκε, δεν είχε αρχίσει η επανάσταση του αυτονόητου…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα «σχέδια σωτηρίας» από ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.

Posted on Ιουλίου 6, 2010. Filed under: Ζούλας Στάμος, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ |

Επιτέλους! Τα δύο μεγάλα κόμματα ανακοίνωσαν κάτι το επιβεβλημένο και αυτονόητο. Θα μας πουν πώς και πότε προβλέπουν να απαλλαγεί η χώρα από τη στυγνή κηδεμονία της τρόικας. Ο κ. Σαμαράς θα αναγγείλει το σχέδιο – χρονοδιάγραμμα της Ν. Δ. στις 7 Ιουλίου και η κυβέρνηση, κατά δήλωση του κ. Βενιζέλου, πιθανότατα με την ομιλία του πρωθυπουργού τον Οκτώβριο στη ΔΕΘ. Οπως είχε επισημανθεί, η σχετική «παράλειψη» των δύο κομμάτων ήταν απαράδεκτη. Διότι το μεν ΠΑΣΟΚ δείχνει να έχει εκχωρήσει πλήρως και επ’ αόριστον τη διακυβέρνηση της χώρας στους επιτηρητές της τρόικας, η δε Ν. Δ. περιορίζεται στη διεκτραγώδηση της καταστάσεως, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί από το «ειδεχθές» Μνημόνιο. Με τα δεδομένα αυτά, η υποχρέωση των δύο κομμάτων να εξαγγείλουν ένα σχέδιο ανακτήσεως των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων ήταν επιτακτική. Πρώτον, γιατί είναι διαχρονικώς και ισομερώς συνυπεύθυνα για την ελληνική κατάντια. Δεύτερον -και κυριότερο-, διότι όφειλαν να αντιμετωπίσουν τη σημερινή αποκαρδίωση και απελπισία του ελληνικού λαού με την προοπτική κάποιας ελπίδας.

Ουδείς μπορεί να ισχυρισθεί πως τα υπό αναγγελία σχέδια θα τηρηθούν χρονικά και ότι θα αποβούν σωτήρια. Ομως, εκτός της αναγκαίας προοπτικής, είναι βέβαιον ότι θα αποτελέσουν μια δημόσια δέσμευση των κομμάτων, που θα προδιαγράψει και την πολιτική τους πορεία, βάσει της οποίας θα κριθούν στις επόμενες εκλογές. Τούτο είναι σημαντικότατο για το ΠΑΣΟΚ, αφού η κυβερνητική του θητεία λήγει σχεδόν ταυτόχρονα με την τριετή ισχύ του μνημονίου. Κρισιμότατο είναι όμως και για τη Ν. Δ. Διότι η αξιοπιστία της θα δοκιμασθεί συγκριτικά· με την εκτέλεση του σχεδίου του ΠΑΣΟΚ και τη ρεαλιστικότητα των δικών της προτάσεων.

Υπάρχει όμως μια βασική προϋπόθεση, προκειμένου τα δύο σχέδια να έχουν κάποια -στοιχειώδη έστω- επίδραση στο καταρρακωμένο λαϊκό φρόνημα. Πρέπει να είναι απηλλαγμένα κάθε κομματικής δουλείας και σκοπιμότητος. Θα είναι κωμικά, καταγέλαστα, αλλά και εξοργιστικά, αν βασίζονται στο «περιεχόμενο» της σημερινής αντιπαραθέσεως των δύο κομμάτων. Οτι, δηλαδή, η χώρα έφθασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας εξ αιτίας της κυβερνητικής 5ετίας της Ν. Δ. ή λόγω του «ολέθριου» πρώτου 5μήνου της σημερινής κυβερνήσεως. Οφείλουν πρωτίστως να αποδεχθούν αυτό που τους καταλογίζει η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών και η άρνηση του οποίου συνιστά το βασικό αίτιο της ταυτόσημης ανυποληψίας τους. Να απεξαρτηθούν αμοιβαίως από το κομματικό τους παρελθόν, να διακηρύξουν τη διαχρονική συνυπαιτιότητά τους και να αναλάβουν αποκλειστικά την ευθύνη για την από τούδε πολιτική τους πορεία και το μέλλον της χώρας.

Οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα να κάνουν την υπέρβαση αυτή. Τους παρέχεται η ευκαιρία να το πράξουν τώρα, με την εκπόνηση και την εξαγγελία των σχεδίων τους για την αποτίναξη του καθεστώτος δεσποτείας της χώρας από την τρόικα, το οποίο προκάλεσαν κατά την τελευταία 30ετία τα κόμματα εξουσίας, υποτάσσοντας την ελληνική οικονομία στις ορέξεις των απανταχού κερδοσκόπων και στο έλεος επίβουλων «προστατών». Πιθανότατα, λοιπόν, η ευκαιρία αυτή των δύο πολιτικών αρχηγών είναι και η τελευταία. Διότι είναι βέβαιον πως η αδυναμία τους να αρθούν στο σημερινό ύψος των περιστάσεων θα καλυφθεί από άλλα πρόσωπα, που υπάρχουν ή θα αναδειχθούν στα δύο κόμματα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η πρώτη μετεκλογική αναμέτρηση των δύο ΠΑΣΟΚ στο γήπεδο του ΣΕΦ

Posted on Οκτώβριος 28, 2009. Filed under: ΠΑΣΟΚ |

Οποιος παρακολουθεί από κοντά το ΠΑΣΟΚ, καταλάβαινε εύκολα την Παρασκευή ότι κάτι «μαγειρεύεται» στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Το έβλεπε όχι μόνο στα πρόσωπα όσων είχαν κρυφίως αποφασίσει να μη στηρίξουν ως νέο γραμματέα τον «εκλεκτό» του πρωθυπουργού, κ. Σωκράτη Ξυνίδη, αλλά και σε κάποιους στενούς συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου. Το ύφος τους για πρώτη φορά μετά τις εκλογές δεν ήταν χαμογελαστό. Εμοιαζαν με ανθρώπους που βρίσκονται άνευ ομπρέλας στο δρόμο, βλέπουν τη βροχή να έρχεται και ανησυχούν μήπως εξελιχθεί σε καταιγίδα.

Δεν είχαν άδικο να ανησυχούν. Με το που άνοιξαν οι κάλπες, ακόμη και οι μετέχοντες στη «μαζική ενδοκομματική ανταρσία» αιφνιδιάστηκαν. Στην πρώτη καταμέτρηση ο εκλεκτός του κ. Παπανδρέου δεν συγκέντρωσε καν το 50% των μελών του Εθνικού Συμβουλίου! Ελαβε 181 ψήφους σε σύνολο 374 εκλεκτόρων. Ο δε αυτοπροτεινόμενος αντίπαλός του κ. Γιώργος Παναγιωτακόπουλος έφτασε τις 125 ψήφους, ενώ μετρήθηκαν και 64 λευκές. Αν δηλαδή είχε κερδίσει και αυτές, ο κ. Παναγιωτακόπουλος θα εκλεγόταν γραμματέας!

Το νέο έκανε εν ριπή οφθαλμού το γύρο του Σταδίου. Ή μάλλον των υπουργικών τηλεφώνων, καθώς οι περισσότεροι είχαν αποχωρήσει από το ΣΕΦ. Λίγο αργότερα, φωτιά έπιαναν και τα δημοσιογραφικά τηλέφωνα. Αίφνης προέκυψε δεύτερη καταμέτρηση. Σύμφωνα με αυτήν, οι ψήφοι των κ. Ξυνίδη και Παναγιωτακόπουλου παρέμειναν σχεδόν ίδιες (180 έναντι 126), αλλά 15 λευκές ψήφοι ανακαλύφθηκε, λέει, ότι ήταν άκυρες. Και με τον τρόπο αυτό ο εκλεκτός του πρωθυπουργού συγκέντρωσε τελικά το 50,1% των έγκυρων ψήφων… Οι μη γνωρίζοντες τα ΠΑΣΟΚικά ενδότερα, προφανώς απόρησαν για το πώς προκλήθηκε μια τόσο εντυπωσιακή ανταρσία σε ένα κόμμα που πριν από τρεις εβδομάδες κατατρόπωσε τη Ν. Δ. Οι έχοντες ωστόσο γνώση της Ιπποκράτους δεν εξεπλάγησαν. Η καταγραφόμενη απροθυμία στήριξης του κ. Ξυνίδη δεν αποτελεί, βέβαια, ευθεία αποδοκιμασία του ιδίου.

Δεν έχει προλάβει

Ο 45χρονος νεοεκλεγείς βουλευτής Ξάνθης δεν έχει προλάβει, άλλωστε, να προκαλέσει προσωπικές αντιπάθειες. Οι αιτίες επομένως του πρώιμου «κλαδέματός» του από το Εθνικό Συμβούλιο βρίσκονται αλλού…

Οσοι παρακολουθούν τα ΠΑΣΟΚικά τεκταινόμενα έχουν αντιληφθεί ότι η επιλογή του κ. Παπανδρέου να αναδείξει στην κυβέρνησή του πολλά νέα πρόσωπα, αλλά παντελώς άγνωστα στον λεγόμενο κομματικό πυρήνα, μπορεί να προκάλεσε θετικό κλίμα στην κοινωνία, όχι όμως και στα ενδότερα του ΠΑΣΟΚ. Οι μετέπειτα διακηρύξεις του για πλήρη αξιοκρατία και ιντερνετική διακυβέρνηση ήρθαν να εντείνουν την ανησυχία στους κομματικούς, που αισθάνθηκαν ότι και μόνον η ιδιότητά τους αντιμετωπίζεται με προκατάληψη από τη νέα διακυβέρνηση. Πολύ δε περισσότερο ξένισε και ξενίζει η εμμονή που επιδεικνύει ο κ. Παπανδρέου να θεωρεί αναχρονιστικό ό, τι εν γένει σχετίζεται με αυτό που αποκαλείται «βαθύ ΠΑΣΟΚ». Ακόμη και χθες, εξ αφορμής της επετείου του «Οχι», ο πρωθυπουργός είπε ότι «σήμερα δίνουμε τη μάχη για την απελευθέρωση της πολιτικής από το μικροκομματισμό και την αδιαφάνεια».

Με αυτά τα δεδομένα δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί η επιλογή Ξυνίδη… ξίνισε μεγάλο τμήμα του κομματικού μηχανισμού, που θα περίμενε έστω να αιτιολογήσει ο κ. Παπανδρέου γιατί προτείνει ως «κυβερνήτη» του ΠΑΣΟΚ έναν παντελώς άγνωστο βουλευτή, αντί για κάποιο στέλεχος της νέας γενιάς που έχει όμως δοκιμαστεί σε κάποια επιτελική θέση και κυρίως είναι γνωστός στο κόμμα που καλείται να διοικήσει.

Αυτό που μάλλον δυσκολεύεται να κατανοήσει ο κ. Παπανδρέου είναι ότι τα 194 (από τα 374) μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, που κατ’ ουσίαν αποδοκίμασαν μια μείζονα επιλογή του, δεν το έκαναν επειδή όλοι θέλουν κρατικές καρέκλες. Προφανώς υπάρχουν και αυτοί, ενώ άλλοι επίσης εμφανώς λειτούργησαν βάσει «οδηγιών». Λέγεται, π. χ., ότι οι λεγόμενοι Βενιζελικοί έριξαν λευκό ή ότι τον κ. Γ. Παναγιωτακόπουλο (ο οποίος με την πείρα του κατάλαβε και εκμεταλλεύθηκε ότι το κομματικό καζάνι άρχισε να βράζει) στήριξαν οι κ. Κ. Σκανδαλίδης και Β. Παπανδρέου.

Ολα τούτα, ωστόσο –ακόμη και αν ισχύουν– δεν μπορούν να αιτιολογήσουν ότι μια ελεγχόμενη μικρο-ανταρσία μετεξελίχθηκε ξαφνικά την προηγούμενη Παρασκευή σε πλειοψηφικό ρεύμα δυσαρέσκειας έναντι του ίδιου του πρωθυπουργού. Πολλοί από τους 194 που δεν στήριξαν τον κ. Ξυνίδη προφανώς είχαν στηρίξει τον κ. Γ. Παπανδρέου το 2007 μετά την ήττα του. Και το μήνυμα που έστειλαν είναι απλό: Δεν θέλουμε καμία προνομιακή μεταχείριση, αλλά μη μας αντιμετωπίζεις και σαν αποδιοπομπαίους τράγους, γιατί εμείς δουλέψαμε για να βρίσκεσαι εκεί που είσαι και στα δύσκολα θα μας αποζητήσεις. Εν ολίγοις, είπαν στον πρωθυπουργό ότι αν μετά την αποπομπή των εκσυγχρονιστών, στόχος του είναι να απαλλαγεί και από το λεγόμενο κομματικό ΠΑΣΟΚ, στο τέλος θα μείνει μόνος του με την ηλεκτρονική του διακυβέρνηση…

  • Του Κωνσταντινου Zουλα, Η Καθημερινή, 27/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση

Posted on Οκτώβριος 6, 2009. Filed under: Αντιπολίτευση, Κυβέρνηση, Κωνστανταρας Νικος, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος |

Το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στην εξουσία με σαρωτική νίκη ύστερα από σχεδόν έξι χρόνια στην αντιπολίτευση. Το άμεσο ερώτημα είναι πώς θα κυβερνήσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Το άλλο είναι το πώς θα συμπεριφερθεί η αξιωματική αντιπολίτευση. Από την εμπειρία γνωρίζουμε ότι το δεύτερο ερώτημα είναι εξίσου σημαντικό όσο το πρώτο. Το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία εναλλάσσονται στην κυβέρνηση από το 1974. Γνωρίζουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο τα δύο κόμματα κινούνται όταν κυβερνούν, τις ομοιότητες και τις διαφορές. Οταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση είναι εξίσου προβλέψιμα – η πολιτική τους βασίζεται στην απλή συνταγή ενός λαϊκίστικου «όχι σε όλα». Το είδαμε επανειλημμένως όταν ο Κώστας Καραμανλής ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης, είδαμε και τον Γιώργο Παπανδρέου να φθάνει σε σημείο να απαρνείται βασικές θέσεις του για να μη φανεί ότι συμφωνεί με την κυβέρνηση Καραμανλή.

Και όμως, παρ’ όλη τη μακρά παράδοση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα κυβερνήσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Από τη μια, η υπεροχή του στο κόμμα βασίζεται στο πιο οπισθοδρομικό στοιχείο της πολιτικής σκηνής -το όνομά του-, από την άλλη, είναι άνθρωπος με ιδέες και πολιτικές τόσο προοδευτικές που μοιάζουν ξένες για την Ελλάδα. Δυσκολεύτηκε στην αντιπολίτευση και πριν από δύο χρόνια αναγκάστηκε να δώσει μάχη για την πολιτική του επιβίωση. Ως πρωθυπουργός, όμως, μπορεί να βρει τα πράγματα πιο εύκολα, λόγω της μεγάλης νίκης που τον καθιστά κυρίαρχο του παιχνιδιού εντός του κόμματός του και τον νομιμοποιεί να κάνει μεγάλες τομές στη χώρα.

Θα δούμε αν θα χρησιμοποιήσει αυτή τη δύναμη για να δώσει στους Ελληνες ένα όραμα, μια ελπίδα για το μέλλον. Αρκεί να θυμάται ο ίδιος ο Παπανδρέου ότι ο θρίαμβος του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα του προγράμματός του όσο της έντονης αποδοκιμασίας της Νέας Δημοκρατίας. Εως τις εβδομάδες της εκλογικής εκστρατείας καμία δημοσκόπηση δεν έκρινε τον Παπανδρέου ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό ούτε το κόμμα του ως ικανοποιητική αντιπολίτευση. Με την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών (η αποδοχή ήττας του Καραμανλή), οι ψηφοφόροι αγκάλιασαν τον Παπανδρέου, γνωρίζοντας ότι θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, ελπίζοντας ότι θα φανεί άξιος του αξιώματος.

Ο Κώστας Καραμανλής, κουρασμένος πια από το ανυπάκουο κόμμα, τη δυσλειτουργική κυβέρνησή του και μια αντιπολίτευση αντίθετη σε όλα, έπαιξε την τελευταία του ζαριά και έχασε.

Η Νέα Δημοκρατία θα δυσκολευτεί να ξεπεράσει αυτήν την ήττα. Ηδη ο Καραμανλής δρομολόγησε τη διαδικασία της διαδοχής του. Αυτό είναι κατανοητό, αλλά είναι κρίμα. Βάζει την «παλικαριά» μπροστά από την υποχρέωση. Ο Καραμανλής βάσισε την εκλογική εκστρατεία του στο μήνυμα ότι η χώρα αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα και έχει ανάγκη μια κυβέρνηση με νωπή και δυνατή λαϊκή εντολή για να τα αντιμετωπίσει. Κατηγορούσε δε τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ως ανίκανους και ανεύθυνους. Τώρα θα έπρεπε να εντείνει τη μάχη για τις θέσεις του – είτε όταν το ΠΑΣΟΚ προσπαθήσει να υπεκφύγει από την πραγματικότητα είτε επειδή οι λύσεις απαιτούν σκληρές αποφάσεις και, συνεπώς, την ευρύτερη πολιτική συναίνεση, μια συναίνεση την οποία ένας νέος ηγέτης της αντιπολίτευσης δεν θα μπορέσει να δώσει εύκολα. Ο Καραμανλής έχει ακόμη μια ευκαιρία να προσφέρει υπηρεσία στη χώρα – και μια ευθύνη μεγαλύτερη από αυτήν που χρωστάει στο κόμμα του.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η Καθημερινή, 05/10/2009
ΑΠΟΨΕΙΣ
Tου Νίκου Κωνσταντάρα

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση
Νέος Καραμανλής ή Παπανδρέου
Αυτά που θέλουν να ακούνε οι οπαδοί
Κέρδη και κόστος
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αποκομματικοποίηση του κράτους

Posted on Οκτώβριος 2, 2009. Filed under: Εκλογές 2009, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος |

Mπορεί να μη συγκινούν τις μάζες, όσα εξήγγειλε προχθές ο κ. Παπανδρέου στην διακαναλική του συνέντευξη, αλλά αν εφαρμοστούν θα αποτελέσουν επανάσταση στον δημόσιο τομέα. Αρκεί μη λιώσουν στις μυλόπετρες του βαθέος κόμματος, το οποίο αυτή τη στιγμή περιμένει να γίνει αλλαγή κομματικής φρουράς.

Ειδικά το μέτρο της προκήρυξης μέσω Διαδικτύου «όλων των θέσεων πολιτικής ευθύνης, ακόμα και στο ανώτερο επίπεδο από τους Γενικούς Γραμματείς, τα Διοικητικά Συμβούλια των ΔΕΚΟ μέχρι και το Περιφερειακό Δημόσιο Νοσοκομείο» μπορεί να γίνει ο μοχλός για το τσάκισμα του κομματικού κράτους που μαστίζει την χώρα από την απελευθέρωση και εντεύθεν.

Ας μη γελιόμαστε· τέτοιες τομές δεν είναι εύκολο πράγμα. Προϋποθέτουν ριζική αλλαγή αντιλήψεων. Οχι μόνο των κομμάτων, αλλά και της ελληνικής κοινωνίας – μέρος της οποίας είναι και οι κομματικοί στρατοί. Ισως να χρειαστεί σιδερένια πυγμή εντός του κόμματος για να γίνουν τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Λέμε τα «πρώτα βήματα» διότι το κράτος είναι τόσο αχανές που δεν μπορεί ένας πρωθυπουργός, όσο καλές προθέσεις κι αν έχει, να ελέγξει κάθε γωνιά του για αν επιβάλει την αξιοκρατία. Ετσι κι αλλιώς, το «σύστημα», όλοι αυτοί που σήμερα «ράβουν κουστούμια», έχει ρίζες και παράδοση· και στη χώρα και στα κόμματα.

Είναι παράλογο, λοιπόν, να περιμένει κάνεις ότι αρκεί μια νέα κυβέρνηση και η βούληση του αρχηγού για να μεταμορφωθεί ο δημόσιος τομέας εν μια νυκτί από μια κομματική κόλαση σε ένα αξιοκρατικό παράδεισο. Αυτά υπήρχαν και το 2004 και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό. Υπήρχε ένας πανίσχυρος πρωθυπουργός, τις προσωπικές προθέσεις του οποίου ουδείς αμφισβητεί. Παρά το γεγονός ότι ο κ. Καραμανλής ήθελε να ελέγξει τα «κουστούμια» του δικού του κόμματος δεν τα κατάφερε. Ελειπε το σχέδιο για το ξεδίπλωμα των μεγάλων τομών που χρειαζόταν η ελληνική κοινωνία και κυρίως το Δημόσιο. Η εντολή για «σεμνότητα και ταπεινότητα» συγκινεί, αλλά δεν λύνει προβλήματα. Η «ηθική» είναι χρήσιμη, αλλά δεν μπορεί να μετατραπεί σε αξιόπιστη πολιτική.

Το ζήτημα, λοιπόν, είναι να μπολιαστεί ο δημόσιος τομέας με νέες λογικές και θεσμούς που σταδιακά θα παράγουν την αξιοκρατία. Η προκήρυξη των θέσεων και η εκτεταμένη χρήση του Διαδικτύου είναι προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν θα λυθούν αυτομάτως τα προβλήματα, αλλά μπορεί και σε πρώτη φάση να δημιουργηθούν περισσότερα. Μπορεί, για παράδειγμα, ένα μη κομματικός εγκάθετος σε μια θέση ευθύνης να βρεθεί χωρίς συμμάχους. Θα υπονομεύεται από τους αντιπολιτευόμενους, αλλά κυρίως από τους συμπολιτευόμενους. Πολλά τωρινά άξια στελέχη των ΔΕΚΟ έχουν αυτή πικρή εμπειρία. Πρόεδροι και διοικητές οργανισμών προπηλακίζονται σε κομματικές μαζώξεις επειδή δεν κάνουν τα χατίρια βουλευτών και κομματικών στελεχών. Από την άλλη, κάθε αλλαγή δημιουργεί τριβές και δευτερεύοντα προβλήματα.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, ο αγώνας για την αποκομματικοποίηση του κράτους πρέπει να είναι διαρκής. Ανεξαρτήτως κυβέρνησης και χρώματος. Δεν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί το απόλυτο καλό, το στοίχημα πλέον είναι να γίνονται διαρκώς βήματα προς την ορθή κατεύθυνση.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 02/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το υπουργικό σταυρόλεξο του ΠαΣοΚ

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος |

Ποια στελέχη του κόμματός του σκέφτεται να χρησιμοποιήσει ο κ. Παπανδρέου στο κυβερνητικό σχήμα

Η κυρία Λούκα Κατσέλη, ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης  και ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου φέρονται μεταξύ των στελεχών που θα αναλάβουν κάποιο από τα οικονομικά χαρτοφυλάκια σε περίπτωση εκλογικής νίκης του ΠαΣοΚ

Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ του προέδρου του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου προς τα στελέχη του να μη ράβουν κοστούμια γιατί θα τους μείνουν στην ντουλάπα και να μη μοιράζουν θέσεις επειδή όλοι θα κριθούν από το μηδέν «πάγωσε» για μερικές ημέρες τις συζητήσεις- και κυρίως τις εικασίες- για τους «υπουργήσιμους». Σε αυτή τη φάση ελάχιστοι γνωρίζουν τις μύχιες σκέψεις του προέδρου του ΠαΣοΚ για τα πρόσωπα που θα απαρτίζουν την κυβέρνησή του, εφόσον κερδίσει τις εκλογές. Οσοι έχουν συνομιλήσει μαζί του όμως έμειναν με την εντύπωση ότι ο κ.Παπανδρέου έχει συνειδητοποιήσει πλήρως τις δυσκολίες που θα κληθεί να αντιμετωπίσει, ιδίως στον χώρο της οικονομίας. Παρά το γεγονός ότι οι συζητήσεις για τους μελλοντικούς υπουργούς έχουν τεθεί εκτός (κομματικού) νόμου, υπάρχουν ορισμένα δεδομένα που περιγράφουν το πλαίσιο μιας κυβέρνησης Παπανδρέου.Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ προανήγγειλε ένα μικρό και ευέλικτο υπουργικό σχήμα. Το πιθανότερο είναι να προχωρήσει στη δημιουργία 23-25 υπουργείων,μαζί με τις θέσεις υφυπουργών, οι οποίες θα μειωθούν. Επίσης θα χρησιμοποιηθούν πολλές γυναίκες. Αν υποθέσουμε ότι θα ληφθούν υπ΄ όψιν και οι γεωγραφικές ισορροπίες, οι πρωτεύσαντες σε σταυρούς στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες και ειδήμονες που ενδιαφέρονται να επαναπατριστούν, το σταυρόλεξο γίνεται εξαιρετικά δύσκολο.

O κ. Παπανδρέου αντιστέκεται στις πιέσεις να παρουσιάσει τα πρόσωπα με τα οποία θα κυβερνήσει, το ενδιαφέρον όμως έχει στραφεί προς συγκεκριμένα στελέχη. Εν αρχή ην το υπουργείο Οικονομίας. Θα μείνει ενωμένο ή θα σπάσει στα δύο; Ιδού η απορία. Η κυρία Λούκα Κατσέλη, έπειτα από την άρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, εμφανίζεται ως το πρόσωπο που θα χειριστεί τα θέματα της Οικονομίας. Με αυτήν συνεννοείται ο κ. Παπανδρέου και πολλά στοιχεία του οικονομικού προγράμματος του ΠαΣοΚ προέρχονται από δικές της επεξεργασίες. Η κυρία Κατσέλη, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν επιθυμεί την ύπαρξη χωριστών υπουργείων. Αντιθέτως, θεωρεί ότι η διοίκηση θα πρέπει να είναι ενιαία.

Το τιμόνι της οικονομίας

Ωστόσο άλλοι παράγοντες από τον χώρο της οικονομίας, οι οποίοι συνομιλούν με τον κ. Παπανδρέου, του εισηγούνται τον διαχωρισμό του υπουργείου Οικονομίας από το Οικονομικών. Ουδείς γνωρίζει τι θα αποφασίσει ο κ. Παπανδρέου. Αρκετοί όμως γνωρίζουν ότι η κυρία Κατσέλη, εφόσον καταλήξει με το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο στα χέρια, θα ήθελε δίπλα της ειδικούς, τεχνοκράτες, ακόμη και μεταγραφές από τον ιδιωτικό τομέα, άτομα δηλαδή που ξέρουν τα κόλπα και τα παραθυράκια που χρησιμοποιούνται για την απόκρυψη εισοδημάτων. Λέγεται ότι σε μια τέτοια περίπτωση ίσως να κληθεί να βοηθήσει ο κ. Γκ. Χαρδούβελης, ενώ ακούγεται και το όνομα του κ. Ι. Στουρνάρα, αν και ο ίδιος δεν εμφανίζεται ζεστός σε μια τέτοια προοπτική.

Στην περίπτωση που αποφασιστεί να κοπεί στα δύο το υπουργείο, για το κομμάτι της στρατηγικής ανάπτυξης η κυρία Κατσέλη παραμένει φαβορί. Για το υπουργείο Οικονομικών «παίζουν» δύο ονόματα, των κκ. Μιχ. Χρυσοχοΐδη και Γ. Παπακωνσταντίνου .

Τα ίδια ονόματα ακούγονται και για το υπουργείο Ανάπτυξης, ένα υπουργείο που θα αναβαθμιστεί εκ των πραγμάτων, καθώς θα χειριστεί τα ενεργειακά θέματα- ηλεκτρισμός, φυσικό αέριο, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας- αλλά και μεγάλα ποσά από επενδυτικά προγράμματα. Θεωρείται ότι κάποιον ρόλο θα αναλάβει η κυρία Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, πιθανόν κάποιο υφυπουργείο Ανάπτυξης, ενώ υπάρχει η εκτίμηση ότι κάποια θέση θα αναλάβουν ο κ. Φίλ.Σαχινίδης και η κυρία Ντίνα Λάζαρη.

Παρά το γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου έχει τη φήμη του απρόβλεπτου ηγέτη, όλοι αναμένουν ότι σε μελλοντική κυβέρνησή του θα παίξουν κεντρικό ρόλο οι κκ. Ι.Ραγκούσης, Ν. Αθανασάκης και Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο Γραμματέας του ΠαΣοΚ διατηρεί πολύ χαμηλούς τόνους στη δημόσια παρουσία του και δηλώνει πρόθυμος να παραμείνει στο κόμμα αν αυτό κρίνει ο κ. Παπανδρέου. Οι περισσότεροι στο ΠαΣοΚ όμως τον βλέπουν ήδη στη θέση του υπουργού Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης, όχι μόνο εξαιτίας της εμπειρίας του από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Ο επικεφαλής του συγκεκριμένου υπουργείου θα χρειαστεί να αναδιατάξει τον χάρτη της Αυτοδιοίκησης, να προετοιμάσει τον θεσμό του αιρετού περιφερειάρχη και την αποκέντρωση κρατικών αρμοδιοτήτων στην Περιφέρεια. Αν μάλιστα καταλήξουν οι συζητήσεις για την οργάνωση του πρωθυπουργικού γραφείου στα πρότυπα του Λευκού Οίκου (ή της Ντάουνινγκ Στριτ), δηλαδή σε ένα πολυμελές γραφείο με συμβούλους που θα παρακολουθούν την πορεία εκτέλεσης του κυβερνητικού έργου, τότε δεν αποκλείεται ο υπουργός Εσωτερικών να αποκτήσει έναν ειδικό ρόλο στο Μέγαρο Μαξίμου.

Το υπουργείο Δημόσιας Τάξης λέγεται ότι θα αυτονομηθεί και για τη θέση αυτή συζητείται το όνομα του κ. Χ. Καστανίδη. Στο υπουργείο Υγείας λέγεται ότι θα ενταχθεί η Κοινωνική Ασφάλιση. Πολιτικός εκπρόσωπος για θέματα Υγείας είναι ο κ. Γ. Φλωρίδης, ο οποίος έχει ετοιμάσει το σχέδιο για την αναμόρφωση του ΕΣΥ και διατηρεί καλές σχέσεις με τον κ. Παπανδρέου. Δεν αποκλείεται να παραμείνει σε αυτό το πόστο, αν και ακούγονται επίσης τα ονόματα των κκ. Δ. Ρέππα, ο οποίος γνωρίζει σε βάθος το Ασφαλιστικό, και Χρ. Παπουτσή (για το Απασχόλησης, ο οποίος όμως συζητείται και για το υπουργείο Αμυνας). Επίσης, συζητούνται τα ονόματα της κυρίας Εύης Χριστοφιλοπούλου (η σημερινή «σκιώδης» υπουργός Απασχόλησης) και της κυρίας Φώφης Γεννηματά. Τα κοινωνικά υπουργεία δεν αφήνουν αδιάφορο και τον κ. Κ. Σκανδαλίδη.

Για το υπουργείο Δικαιοσύνης ακούγονται διάφορα ονόματα, πολιτικών εκπροσώπων κυρίως (όπως π.χ. του κ. Α.Λοβέρδου ). Ωστόσο τις τελευταίες ημέρες συζητείται έντονα ένα αουτσάιντερ, ο κ. Χ. Παμπούκης , ο οποίος θα τοποθετηθεί στο Επικρατείας.

Ορισμένοι βουλευτές μάλλον θα κληθούν να εκτελέσουν… καταναγκαστικά έργα. Σε αυτή την κατηγορία πιθανώς να ενταχθεί η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία δεν έχει κρύψει ποτέ το ενδιαφέρον της για τα οικονομικά υπουργεία, ενδέχεται όμως να παραμείνει στην Παιδεία. Να σημειωθεί πάντως ότι τον συγκεκριμένο τομέα τον ανέλαβε ως πολιτική εκπρόσωπος έπειτα από δική της επιθυμία. Το υπουργείο Εξωτερικών οι περισσότεροι στο ΠαΣοΚ πιστεύουν ότι θα το κρατήσει ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, με αναπληρωτή υπουργό ενδεχομένως τον κ. Π. Μπεγλίτη , με τον οποίο έχει συνεργαστεί στο παρελθόν και τον συνδέει σχέση εμπιστοσύνης.

Κυβερνητικός εκπρόσωπος

Πολλοί αναρωτιούνται αν θα επιστρέψει στην Ελλάδα ο επικεφαλής της ευρωομάδας του ΠαΣοΚ κ. Στ. Λαμπρινίδης. Ορισμένοι μάλιστα θα τον έβλεπαν ακόμη και σε θέση κυβερνητικού εκπροσώπου, με δεδομένο ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει αφήσει να εννοηθεί πως δεν τον ενδιαφέρει η θέση αυτή και ο κ. Ρέππας, ο οποίος θεωρείται από τους πιο επιτυχημένους εκπροσώπους, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτόν τον ρόλο.

Στον Πολιτισμό το τοπίο είναι θολό. Ισως παραμείνει η κυρία Μαρία Δαμανάκη. Σκοτάδι σκεπάζει τις προγνώσεις για τους επικεφαλής των υπουργείων Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος, το οποίο θα γίνει αυτόνομο και ορισμένοι δεν αποκλείουν να το αναλάβει μεταγραφή από το εξωτερικό. Λέγεται επίσης ότι θα ενοποιηθούν τα υπουργεία Δημοσίων Εργων και Μεταφορών, και σε μια τέτοια περίπτωση προβάλλεται το όνομα του κ. Ντ. Ρόβλια, ο οποίος σήμερα καλύπτει τον χώρο της Δικαιοσύνης, ενώ πολιτικός εκπρόσωπος στον τομέα των Μεταφορών είναι ο κ. Ν. Σηφουνάκης .

  • Θολό τοπίο
  • Τα σενάρια και τα ερωτήματα

Μεγάλο ερώτημα παραμένει τι θα κάνει ο κ. Παπανδρέου με στελέχη όπως η κυρία Βάσω Παπανδρέου και ο κ. Θ. Πάγκαλος, καθώς επίσης με τον κ. Ευ. Βενιζέλο. Στελέχη που συνομίλησαν με τον τελευταίο μετέφεραν την εντύπωση ότι δεν θα τον ενδιέφερε κανένα άλλο υπουργείο εκτός από το Εξωτερικών, ο ίδιος όμως σταμάτησε εγκαίρως κάθε σχετική συζήτηση επισημαίνοντας ότι θεωρεί βαθιά προσβλητικά αυτά τα σενάρια. Τελευταία διακινείται ένα νέο σενάριο σύμφωνα με το οποίο ο κ. Παπανδρέου τον προορίζει για Πρόεδρο της Βουλής. Στην πραγματικότητα ουδείς γνωρίζει τι σκέφτεται ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ ή πώς θα αντιδράσει ο κ. Βενιζέλος.

Ξεκάθαρο δεν είναι το τοπίο ούτε για στελέχη όπως οι κκ. Φ. Πετσάλνικος, από τους πιο έμπιστους συνεργάτες του κ. Παπανδρέου, και Τηλ.Χυτήρης. Ο κ. Λοβέρδος, ένα από τα πιο προβεβλημένα στελέχη του ΠαΣοΚ, διεκδικεί ξανά την πρωτιά στη Β΄ Αθηνών ώστε να έχει μια ισχυρή βάση. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια δεξαμενή στελεχών, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε κυβερνητικές θέσεις όπως οι κκ. Κ. Καρτάλης, Κ. Σπηλιόπουλος, Θ. Μωραΐτης, Γ. Πεταλωτής, Μιχ. Καρχιμάκης, Γ. Νικητιάδης και η κυρίες Μιλένα Αποστολάκη, ΑικατερίνηΜπατζελή, εφόσον εκλεγεί βουλευτής, Συλβάνα Ράπτη, Αντζελα Γκερέκου κ.ά., ενώ το στελεχικό δυναμικό του κόμματος αναμένεται να εμπλουτιστεί και με νέα πρόσωπα που θα εκλεγούν από τις κάλπες της 4ης Οκτωβρίου.

  • ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Στις εδραιωμένες δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Διάλογος, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Συγκυβέρνηση |

  • Tου Θεοδωρου Kουλουμπη*, Η Καθημερινή, 20/09/2009

Yστερα από δύο κυβερνητικές θητείες της Νέας Δημοκρατίας, διάρκειας δυόμισι και δύο ετών αντιστοίχως, η χώρα οδηγείται και πάλι σε βουλευτικές εκλογές με απόφαση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.

Παρακολουθώντας τους μονότονους διαλόγους και τα συγκρουόμενα μηνύματα πολιτικών, δημοσιογράφων και πολυποίκιλων σχολιαστών, ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι το κλίμα της εποχής μας κινείται κάπου ανάμεσα στη δυσαρέσκεια και την απόγνωση. Τα δύο κόμματα εξουσίας, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, έχουν απογοητεύσει τους ψηφοφόρους και τα μικρότερα κόμματα δεν τους εμπνέουν ως εναλλακτικές επιλογές.

Ο διάλογος στην Ελλάδα συνεχίζεται εδώ και χρόνια ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες σχολές σκέψης που παραδόξως μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: την υπερβολή! Η πρώτη σχολή, που μάλλον κυριαρχεί στις μέρες μας, είναι άκρως απαισιόδοξη. Η Κασσάνδρα την εκπροσωπεί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η δεύτερη, η μειοψηφούσα σχολή, είναι υπερβολικά αισιόδοξη. Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες θα ήταν ίσως ο καλύτερος εκπρόσωπός της. Και η αλήθεια, όπως θα έλεγε ένας σκεπτικιστής δάσκαλος, κυμαίνεται κάπου ανάμεσα στις δύο σχολές.

Οι Κασσάνδρες του σήμερα βλέπουν την Ελλάδα να βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, αν όχι του πολιτιστικού θανάτου. Στον εσωτερικό τομέα κατακεραυνώνουν το σύνολο των πολιτικών, κατηγορώντας τους για ιδιοτέλεια, ανικανότητα και διαφθορά. Στην εξωτερική πολιτική διακρίνουν ένα μείγμα δειλίας, αναβλητικότητας και υποτέλειας. Ενδεικτικά, κορυφαίος επιφυλλιδογράφος προτάσσει την Τουρκία και τον πανεπιστημιακό της υπουργό Εξωτερικών ως παραδείγματα προς μίμηση.

Οι υπεραισιόδοξοι -ο συγγραφέας αυτής της στήλης μάλλον συγκαταλέγεται ανάμεσά τους- βλέπουν τη χώρα μας να διανύει μια χρυσή εποχή μετά το 1974. Εσωτερικά, η δημοκρατία, παρά τα ποιοτικά της ψεγάδια, είναι πλέον εδραιωμένη και εξελίσσεται μέσα σε ένα θερμοκήπιο ειρήνης και συνεργασίας που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση. Για την εξωτερική πολιτική οι αισιόδοξοι τονίζουν ότι η Ελλάδα διανύει το 35ο έτος παρατεταμένης ειρήνης έχοντας επιλέξει μετά το 1974 πολιτικές ισορροπίας ισχύος για την αποτροπή της επιθετικότητας της γειτονικής Τουρκίας.

Σε δύο βδομάδες από σήμερα θα μάθουμε τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών. Ακολουθώντας το σκεπτικό της αντιπαράθεσης απαισιοδοξίας – αισιοδοξίας μπορούμε να παραθέσουμε τρία εναλλακτικά σενάρια για τη μετά τις εκλογές εποχή: θα τα αποκαλέσουμε ανεπιθύμητο, επιθυμητό και ανεκτό αντιστοίχως.

Στην πρώτη περίπτωση -το ανεπιθύμητο σενάριο- θα μας θυμίσει την περίοδο των πολυσυλλεκτικών κυβερνήσεων του 1989-90. Εάν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ εξασφαλίσει μια ισχνή αυτοδυναμία, ή αν λόγω μη αυτοδυναμίας αναγκαστεί να προχωρήσει σε συμμαχική κυβέρνηση με έναν αποδυναμωμένο και εσωτερικά διχασμένο ΣΥΡΙΖΑ, θα βρεθεί σε θέση αναμονής για ακόμη μία εκλογική αναμέτρηση τον Φεβρουάριο του 2010 (διότι με τη σειρά της η Ν.Δ. θα μπορέσει να εκβιάσει εκλογές με αφορμή την εκλογή του επόμενου Προέδρου Δημοκρατίας). Και το μόνο πράγμα που θα είναι βέβαιο, σε μια παρατεταμένη περίοδο εσωτερικής εκλογολογίας και διεθνούς οικονομικής κρίσης, είναι ότι η όλη κατάσταση της χώρας μας θα επιδεινωθεί με ραγδαίους ρυθμούς.

Στην άλλη άκρη του συνεχούς απαισιοδοξίας – αισιοδοξίας φθάνουμε στο επιθυμητό σενάριο. Σε μια χώρα όπου το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής προκαλούσε τον πολυκομματισμό (και την αστάθεια των πολυσυλλεκτικών κυβερνήσεων ως φυσικό του επακόλουθο), ο εκλογικός νόμος της ενισχυμένης αναλογικής εξασφάλισε μετά το 1974 την εναλλαγή στην εξουσία σταθερών μονοκομματικών κυβερνήσεων. Εξαίρεση αποτέλεσε ο «περίφημος» νόμος Κουτσόγιωργα που δεν επέτρεψε στη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να εξασφαλίσει αυτοδυναμία στη Βουλή παρά τα εντυπωσιακά της ποσοστά (45% με 47%) στις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις του 1989-90. Ακολουθώντας τη λογική του επιθυμητού σεναρίου, ο ορθολογικά σκεπτόμενος και ιστορικά μελετημένος ψηφοφόρος θα πρέπει, παρά την σημερινή του απογοήτευση, να ψηφίσει στις 4 Οκτωβρίου για ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Δυστυχώς όμως ο ορθολογισμός στην πολιτική συμπεριφορά συνήθως απουσιάζει.

Κάπου ανάμεσα στους δύο πόλους του συνεχούς βρίσκουμε το ανεκτό σενάριο, το οποίο μπορεί να πάρει διαφορετικές μορφές. Μία πρώτη μορφή, με ενδογενή στοιχεία αστάθειας, συνεπάγεται ένα κεντροαριστερό ή κεντροδεξιό κυβερνητικό σχήμα. Αν, όπως φαίνεται, το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις εκλογές χωρίς αυτοδυναμία (150+) βουλευτών, η επιλογή του θα είναι να συμμαχήσει με τον Συνασπισμό/ΣΥΡΙΖΑ ή/και τους Οικολόγους, με προϋπόθεση ότι τα κόμματα αυτά θα ξεπεράσουν το όριο εκπροσώπησης στη Βουλή (3%). Αν, αντιθέτως, η Ν.Δ. επικρατήσει στις εκλογές, χωρίς αυτοδυναμία, η πιθανότερη επιλογή της θα είναι να συνασπισθεί με τον ΛΑΟΣ. Σε κάθε περίπτωση, συμμαχικές κυβερνήσεις με μικρότερα κόμματα θα εμπεριέχουν κεντρόφυγες τάσεις, καθώς τα μικρότερα κόμματα θα θέτουν όρους για τη συνέχιση της συμμετοχής τους στην κυβέρνηση. Στην περίπτωση του ΛΑΟΣ, κεντρικός όρος θα είναι μια αδιαπραγμάτευτη στάση στο θέμα της ονομασίας της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Και στην περίπτωση του Συνασπισμού/ΣΥΡΙΖΑ, απαράβατος όρος θα είναι μια παραδοσιακά αριστερή τοποθέτηση υπέρ ενός βαθιά παρεμβατικού ρόλου του κράτους στην οικονομία, την παιδεία και γενικότερα την κοινωνική πρόνοια.

Μια δεύτερη μορφή συγκυβέρνησης μπορεί να είναι ο λεγόμενος μεγάλος συνασπισμός ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., σύμφωνα με τη γερμανική συνταγή συγκατοίκησης δύο κομμάτων εξουσίας. Μια τέτοια συμμαχική κυβέρνηση, που σωστά αποκλείεται από τους πολιτικούς προεκλογικά, μπορεί να προκύψει από το ίδιο το αποτέλεσμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου. Το εγχείρημα αυτό συνεπάγεται κινδύνους αλλά και ευκαιρίες: Ο μεγάλος κίνδυνος θα προέλθει με βεβαιότητα, αν οι ηγεσίες της μεγάλης συμμαχίας ακολουθήσουν στα χνάρια των συμμαχικών/οικουμενικών κυβερνήσεων της περιόδου 1989-90. Οι κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα αποδείχθηκαν στην πράξη ευκαιριακά συνονθυλεύματα, με μόνη πυξίδα την εξασφάλιση μελλοντικής εκλογικής υποστήριξης της κάθε τους συνιστώσας. Τα «επιτεύγματά» τους είναι γνωστά: κατακόρυφη αύξηση του πληθωρισμού και του δημόσιου χρέους και αναβολή κάθε μεταρρυθμιστικής πρωτοβουλίας.

Η συγκατοίκηση, αντιθέτως, θα καρποφορήσει, αν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. συνειδητοποιήσουν ότι μαζί μπορούν προχωρήσουν στις μεγάλες τομές που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία. Από κοινού τα δύο κόμματα -μοιράζοντας ισόποσα το πολιτικό κόστος- μπορούν επιτέλους να θεσμοθετήσουν (και να εφαρμόσουν) τις μεγάλες αλλαγές στην παιδεία, τη δημόσια διοίκηση, τη δικαιοσύνη και την πάταξη της διαφθοράς. Το πολιτικό μας σύστημα και ο κρατικός μηχανισμός θα λειτουργήσουν πολύ καλύτερα εάν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεσμευτούν να θεσπίσουν τετραετείς βουλευτικές θητείες και έναν πάγιο εκλογικό νόμο ενισχυμένης αναλογικής που θα διατηρήσει τον δικομματισμό προσφέροντας ταυτοχρόνως ασφαλιστικές δικλίδες για την εκπροσώπηση των μικρών κομμάτων στο Κοινοβούλιο. Και τότε η εκμετάλλευση της ανάδειξης του Προέδρου της Δημοκρατίας με εκλογικούς ελιγμούς και άλλες σκοπιμότητες θα εξαφανιστεί από μόνη της.

Καθώς όλοι θα ζυγίζουμε τις επιλογές μας τις επόμενες λίγες μέρες, καλό θα ήταν να θυμόμαστε το παρελθόν, να κοιτάζουμε το μέλλον και να λαμβάνουμε υπόψη το γνωστό ρητό ότι «το τέλειο είναι ο εχθρός του καλού».

* Ο καθηγητής Θεόδ. Κουλουμπής είναι αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ (couloumbis@eliamep.gr).

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το στοίχημα είναι με «ποιους» και «πώς»

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος | Ετικέτες: |

Ο Γιώργος Παπανδρέου, στο βήμα του «Βελλιδείου» στη ΔΕΘ, ανέλυε το πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας, αν το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, και εξειδίκευε την «αιχμή» του για τις «πρώτες 100 μέρες». Λόγος σημαντικά συγκεκριμένος για (ελληνική…) προεκλογική περίοδο, με στοιχεία μιας «άλλης πολιτικής», σε νοοτροπία και στόχευση, από εκείνη που μια εβδομάδα πριν, από το ίδιο βήμα, είχε υποσχεθεί ο Κώστας Καραμανλής. Και, κυρίως, με έναν ήρεμο τόνο που ήθελε να πείσει πως με συστράτευση, κοινή προσπάθεια, αγώνες και θυσίες, μπορεί ο τόπος να βγει από τα προβλήματα, τη μιζέρια και το τέλμα, να γυρίσει σελίδα και να ατενίσει με αισιοδοξία (συγκρατημένη και σε βάθος χρόνου κλιμακούμενη, έστω…) το μέλλον.

Οι τηλεοπτικές κάμερες, που κάλυπταν την εκδήλωση, έφυγαν κάποια στιγμή από το κάδρο του ομιλητή και έκαναν ένα «τράβελινγκ», ένα πέρασμα, στο πυκνό ακροατήριο μέσα στην αίθουσα. Και γέμισαν οι τηλεοπτικές οθόνες από φάτσες… βγαλμένες λες από το παρελθόν! Πίσω από το «καθωσπρέπει» ύφος, μπορούσες να διακρίνεις τα… μεγάλα σαγόνια και τα προεξέχοντα δόντια, τις υγρές μύτες που οσφρίζονταν τη λεία που έρχεται, τα έτοιμα γαμψά νύχια να χωθούν στη σάρκα της και να την… απολαύσουν. Κάποιοι «σαν έτοιμοι από καιρό», άλλοι νιόφερτοι και αδημονούντες για το επικείμενο (στο μυαλό τους) «μεγάλο φαγοπότι». Πρόσωπα που ’λεγες «κάπου τα ’χω ξαναδεί», αν και δυσκολευόσουν να θυμηθείς αν «τότε» φορούσαν γαλάζιους ή πράσινους σκούφους. Γρανάζια των «μηχανισμών», ρουλεμάν της κομματικής μηχανής, ίδιων… προδιαγραφών και ικανοτήτων, που μόνο η ταμπέλα της εξουσίας που τα χρησιμοποιεί άλλαζε…

«Οσοι ράβουν κοστούμια, θα τους μείνουν στις ντουλάπες. Οσοι μοιράζουν θέσεις, θα διαψευσθούν! Η στελέχωση του Δημοσίου θα γίνει με διαφανείς και αξιοκρατικές διαδικασίες… κανένα στέλεχος δεν θα χρησιμοποιηθεί στη θέση που κατείχε ώς το 2004», δεσμευόταν τις προάλλες σε λαϊκή συγκέντρωση στην Τρίπολη ο Γιώργος Παπανδρέου, μέσα σε θύελλα χειροκροτημάτων από το κοινό. Ενα άλλο, φυσικά, κοινό από εκείνο που «επίσημα» τον παρακολουθούσε να μιλάει στη ΔΕΘ. Ενα «κοινό», μια ολόκληρη κοινωνία, που πέρα και άσχετα με το τι πιστεύει και τι θα ψηφίσει, είναι απολύτως έτοιμο (η απογοήτευση και η διάψευση ελπίδων δεν τους αφήνουν άλλα περιθώρια…) να στηρίξει την προσπάθεια εξυγίανσης, διαφάνειας, αξιοκρατίας, σεβασμού στους κανόνες, της ρήξης της πολιτικής εξουσίας με τα γνωστά μεγάλα, αλλά και τα… «άγνωστα» (και πάμπολλα), «μικρομεσαία» συμφέροντα, που απομυζούν ικμάδα, πόρους, ελπίδες από μια κοινωνία που βροντοφωνάζει «δεν πάει άλλο!» – την ίδια κοινωνία που είχε επενδύσει σημαντικά στον Κώστα Καραμανλή και τη φιλόδοξη τότε «νέα διακυβέρνησή» του…

Δεν είναι υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς ότι το στοίχημα του (πιθανότατα κυβερνώντος, στις 4 Οκτωβρίου) ΠΑΣΟΚ θα κριθεί ουσιαστικά πάνω σε τούτη την παράμετρο: στο «πώς» και «με ποιους» θα επιδιώξει να υλοποιήσει το πρόγραμμα και τους σχεδιασμούς του (ήδη δύσκολους, λόγω συγκυριών), πώς θα ξεκινήσει την προσπάθεια εξόδου από την (πολιτική, κατά κύριο λόγο!) κρίση, κερδίζοντας από την πρώτη στιγμή και συνεχίζοντας από εκεί και έπειτα τη μάχη της αξιοπιστίας, της ειλικρίνειας, της διαφάνειας, των καθαρών όρων. Το ΠΑΣΟΚ «έχει πάθει», άρα οφείλει να αποδείξει πως «έχει μάθει» κιόλας – και όχι μονάχα από τα δικά του παλιά μεγάλα σφάλματα στον συγκεκριμένο τομέα, αλλά και από τον «απολογισμό πεπραγμένων» της Ν.Δ., που και αυτή, με ωραίες υποσχέσεις και αέρα στα πανιά της, είχε ξεκινήσει…

Ακόμη και… ο Θεός να ’χει καταρτίσει ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης ανθρώπων, είναι καταδικασμένο να εξαρτάται από τα πρόσωπα, τους μηχανισμούς, τους θεσμούς που θα επιστρατευθούν για να το υλοποιήσουν! Και δεν αναφερόμαστε μόνο στα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και του «στενού» κυβερνητικού επιτελείου, αλλά στη στελέχωση όλων των απαραίτητων μηχανισμών που θα «ρολάρουν» το κράτος. Το περιβόητο «πολιτικό προσωπικό», που δυστυχώς έχει διακομματικά αποδειχθεί διαβρωμένο, ανήθικο και αναποτελεσματικό – αυτό που συντηρεί και… αβγατίζει τις «πελατειακές» σχέσεις, γιατί πάνω σε αυτές εδράζεται και… ευημερεί. Απαιτείται μια ΑΜΕΣΗ αλλαγή μοντέλου διοίκησης, αλλά και κριτηρίων επιλογής του προσωπικού που θα τη στελεχώσει, σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων… Μια δημόσια διοίκηση που θα «διαχειρίζεται» επαρκώς και με πλήρη διαφάνεια, αλλά και θα προγραμματίζει για τα αναγκαία αναπτυξιακά βήματα της «επόμενης μέρας».

Μέσα σε αυτό το άλλο μοντέλο, δεν έχουν καμιά θέση παλιές «κρατικοδίαιτες» αντιλήψεις και συμπεριφορές, οι ανεπάγγελτοι κομματικοί μισθοφόροι και οι «λιγούρηδες», που το μόνο που γνωρίζουν καλά είναι να… κομματικοποιούν το κράτος για να ’χουν οι ίδιοι λόγο ύπαρξης και ανάπτυξης των πελατειακών σχέσεων! Ο Γιώργος Παπανδρέου υπόσχεται ισονομία και αξιοκρατία, εμφανίζεται αποφασισμένος (στον απόηχο του «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα!») να στρέψει το βλέμμα και το νου από μικροπολιτικάντικες πρακτικές και σκοπιμότητες. Σημασία έχει: ποιος θα είναι ο «ενδιάμεσος» που θα επιλέξει, χειρισθεί, ελέγξει το πολιτικό προσωπικό και ποιο σήμα θα εκπέμψει από τις πρώτες κιόλας κινήσεις του – βεβαίως και από τη συνέχειά τους…

Χωρίς υπερβολή, βρισκόμαστε μπροστά στην τελευταία ευκαιρία (γιατί ο απογοητευμένος κόσμος δεν έχει άλλα περιθώρια) να κινητοποιηθούν θετικά και παραγωγικά οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Από το «ποιοι» και «πώς» θα ηγηθούν αυτής της κινητοποίησης, θα εξαρτηθεί τα μέγιστα και η έκβαση του αγώνα…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αυτοδυναμία είναι εφικτή

Posted on Σεπτεμβρίου 6, 2009. Filed under: Αυτοδυναμία, Εκλογές, ΠΑΣΟΚ |

Πώς μπορεί να ισχυρίζεται κανείς ότι η αυτοδυναμία είναι εφικτή με μια δημοσκόπηση που δείχνει το πρώτο κόμμα κάτω από το 31%; Και όμως! Η ίδια αυτή δημοσκόπηση περιέχει στοιχεία που καθιστούν τον στόχο εφικτό και, ταυτοχρόνως, δείχνει τον δρόμο που το ΠαΣοΚ πρέπει να βαδίσει για να το επιτύχει.

Να τα πάρουμε με τη σειρά.

Σε αριθμητικό επίπεδο, η αδιευκρίνιστη ψήφος αγγίζει τα ασυνήθιστα υψηλά για την Ελλάδα επίπεδα του 26,1%. Είναι ίσως το υψηλότερο ποσοστό αδιευκρίνιστης ψήφου των τελευταίων ετών που υποδηλώνει ότι ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους υιοθετεί (προς το παρόν) μια στάση αναμονής. Ενδεχομένως φταίει και η εποχή. Ούτως ή άλλως, όμως, υπάρχει διαθέσιμη μια μεγάλη δεξαμενή ψήφων.

Σε πολιτικό επίπεδο, οι δύο όμοροι του ΠαΣοΚ χώροι (ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ) έχουν σαφώς καθοδική πορεία. Πράγμα που σημαίνει ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κερδίζει ψήφους από παντού χωρίς να χάνει πουθενά. Και αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια αίσθηση δυναμικής, κάτι που παίζει πολύ σοβαρό ρόλο στις προεκλογικές εκστρατείες στην Ελλάδα.

Υπό αυτήν την έννοια, το άλμα είναι απολύτως εφικτό.

Αλλά…

Το ΠαΣοΚ συναντά απέναντί του μια επιφύλαξη ή/και μια καχυποψία, την οποία οφείλει ανυπερθέτως να αντιμετωπίσει πειστικά αν θέλει να κάνει αυτό το άλμα. Μπορεί το 32,6% να δηλώνει ότι το εμπιστεύεται για τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης (έναντι μόνο 23% για τη ΝΔ), αλλά το 60% θεωρεί ότι δεν έχει σχέδιο και πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης, ενώ το 56,8% πιστεύειότι δεν είναι έτοιμο να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Και όλα αυτά τη στιγμή που το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον δείχνει έτοιμο να ακούσει. Δεν είναι τυχαίο ότι το 72,6% θεωρεί ότι για την αντιμετώπιση της κρίσης χρειάζονται δύσκολες αποφάσεις και όχι εύκολες λύσεις και ευχολόγια.

Με άλλα λόγια, η δημοσκόπηση δείχνει ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει ένα πρόβλημα κυβερνητικού προφίλ και αυτό είναι ίσως που το χωρίζει από την ευρεία εκλογική νίκη και την αυτοδυναμία. Πώς θα το καταφέρει; Οι δημοσκοπήσεις, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν δίνουν λύσεις. Απλώς υποδεικνύουν τα προβλήματα.

Η «επιχείρηση αυτοδυναμία» για το ΠαΣοΚ διαθέτει, πάντως, και άλλον ένα ουσιαστικό σύμμαχο: το 54,2% θέλει να βγει μια αυτοδύναμη κυβέρνηση και μόνο το 43% προτιμά μια κυβέρνησησυνεργασίας. Εχω την αίσθηση ότι όσο βαδίζουμε προς την κάλπη και όσο το δίλημμα εξουσίας θα αγγίζει τους ψηφοφόρους, ο πρώτος αριθμός θα μεγαλώνει και ο δεύτερος θα μειώνεται. Υπό αυτήν την έννοια, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και ο ΛΑΟΣ κινδυνεύουν να υποστούν μεγάλη εκλογική πίεση. Υπάρχουν περιθώρια για ανατροπές αυτών των δεδομένων; Αυτό το ξέρουν οι προφήτες, όχι οι δημοσκοπήσεις. Αλλά ως τώρα, από τότε που χρησιμοποιούνται δημοσκοπήσεις σε εκλογές, πάντοτε νίκησε το κόμμα που μπήκε πρώτο στην τελική ευθεία- συνήθως διευρύνοντας και την αρχική διαφορά… Αυτό, όμως, είναι παρατήρηση. Δεν είναι πρόβλεψη. Γι΄ αυτό το επόμενο δεκαήμερο ίσως είναι η κρισιμότερη περίοδος της προεκλογικής εκστρατείας. Θα φανεί αν η ΝΔ θα ξαναμπεί στο παιχνίδι. ΄Η αν το ΠαΣοΚ θα τρέξει με μοναδικό αντίπαλο τον εαυτό του.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι πρώτες 100 ημέρες

Posted on Σεπτεμβρίου 6, 2009. Filed under: Εκλογές, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ |

Πολλοί αναρωτιούνται για το ποια θα είναι η οικονομική πολιτική του ΠαΣοΚ όταν κερδίσει- όπως διαφαίνεται ξεκάθαρα- τις εκλογές. Θα αρχίσει να κρατικοποιεί τις επιχειρήσεις; Θα αυξήσει τον φόρο των επιχειρήσεων; Θα αυξήσει τους μισθούς και τις συντάξεις; Θα προσλάβει κόσμο στον δημόσιο τομέα; Θα δώσει λεφτά στα ασφαλιστικά ταμεία;

Κατά τη γνώμη μου, αυτά τα ερωτήματα, τα οποία δικαίως απασχολούν τους πολίτες, δεν είναι επείγοντα. Και αυτό διότι αυτή τη στιγμή το πρόβλημα του ΠαΣοΚ δεν θα είναι η χάραξη και η εφαρμογή μιας νέας αναπτυξιακής πολιτικής. Θα είναι η πληρωμή των υποχρεώσεων του Δημοσίου ως το τέλος του χρόνου και η αποφυγή της πτώχευσης της χώρας. Δυστυχώς η νέα κυβέρνηση θα παραλάβει ένα άδειο δημόσιο ταμείο και τεράστιες υποχρεώσεις που πρέπει να πληρωθούν άμεσα. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι στο τέλος της χρονιάς θα υπάρχουν τα χρήματα για να πληρωθούν οι μισθοί, τα δώρα των Χριστουγέννων και οι τόκοι προς τους ξένους δανειστές μας. Θα απαιτηθεί αμέσως- και με δυσάρεστους όρους ακόμη- η προσφυγή σε έκτακτο δανεισμό. Και αυτό θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το εκρηκτικό δημόσιο χρέος.

Μπορεί λοιπόν ο κ. Παπανδρέου και το οικονομικό του επιτελείο να φαντάζονται ότι στις πρώτες 100 ημέρες θα πρέπει να παρουσιάσουν ένα νέο, ριζοσπαστικό οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα, να σχεδιάζουν μια άλλη Ελλάδα και να οραματίζονται νέους τρόπους επιτάχυνσης της ανάκαμψης και ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους, αλλά δυστυχώς για αυτούς, το πρώτο πράγμα με το οποίο θα πρέπει να ασχοληθούν θα είναι να πληρώσουν τα συσσωρευμένα σπασμένα της απερχόμενης κυβέρνησης.

Οι πρώτοι τρεις μήνες της νέας κυβέρνησης θα είναι πραγματικά εφιαλτικοί. Δεν είναι μόνο ο δημόσιος τομέας που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Είναι και μια αγορά που ασφυκτιά από την έλλειψη ρευστότητας και τα χρέη, είναι ένα πλήθος εργαζομένων που μένουν άνεργοι καθημερινά καθώς κλείνουν οι επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται, είναι τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία χρειάζονται ως το τέλος του έτους 1,5 δισ. για να πληρώσουν τις συντάξεις και δεν έχουν ούτε ένα ευρώ. Η νέα κυβέρνηση παραλαμβάνει μια οικονομία που δεν συμμαζεύεται.

Αυτή, δηλαδή η τραγική κατάσταση της οικονομίας, είναι και η πραγματική αιτία της πανικόβλητης αποχώρησης του κ. Καραμανλή από την πρωθυπουργία. Γνωρίζει ότι η οικονομία βρίσκεται μπροστά στο λουκέτο. Το ποια θα είναι λοιπόν η μακροπρόθεσμη οικονομική πολιτική του ΠαΣοΚ μικρή σημασία έχει, τουλάχιστον τώρα. Θα το ξαναδούμε από Γενάρη του 2010. Αυτό που επείγει τώρα είναι η εξεύρεση χρήματος για την πληρωμή των υποχρεώσεων του Δημοσίου.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )


« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...