Περιβάλλον

Κάτω από τα σκουπίδια

Posted on Ιουλίου 10, 2009. Filed under: Περιβάλλον |

Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/7/2009

Παλαιότερα, σπουδαίο αξεσουάρ για μια μοντέρνα κουζίνα ήταν ο «σκουπιδοφάγος». Η νοικοκυρά (και ο νοικοκύρης) ξεχώριζε τα προς καταστροφή και προχωρούσε στην εκνευριστική (λόγω θορύβου) διαδικασία. Ακόμη πιο παλιά, στο άκουσμα του παλιατζή, οι νοικοκύρηδες έδιναν ένα παλιό αντικείμενο, όταν τη θέση έπαιρνε το μοντέρνο «κομμάτι» της νέας καταναλωτικής μας κοινωνίας. Το ίδιο παλιά, οι τεχνίτες και άλλοι μικροεργολάβοι, όταν αναλάμβαναν μια δουλειά υπολόγιζαν χωριστά το κόστος των μπάζων και των άλλων σκουπιδιών που δημιουργεί οποιαδήποτε κατασκευή.

Τα οργανωμένα, προοδευμένα και έξυπνα κράτη δημιούργησαν κυρίως κατά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, ολοένα και καλύτερες υποδομές για την επεξεργασία των σκουπιδιών μας. Μάλιστα, εύκολα μπορούμε να διακρίνουμε τα κράτη μεταξύ εκείνων, που πετούν τα σκουπίδια τους χωρίς καμιά επεξεργασία σε σκουπιδότοπους και στα άλλα, που επεξεργάζονται τα απορρίμματα με τρόπο φιλικό προς την υγιεινή (ιδιαίτερα στις πόλεις) το περιβάλλον (ειδικά σε ό,τι αφορά την απόρριψη) και την οικονομία (κυρίως όταν υπάρχουν δυνατότητες ανακύκλωσης υλικών). Η χώρα μας, κάτοικοι, πολιτικοί και επιχειρηματίες, επιμένει να αυτοκατατάσσεται μεταξύ των ολιγότερο αναπτυγμένων κρατών.

Κύρια δουλειά των τοπικών αρχόντων (δηλαδή οι τοπικοί πολιτικάντηδες) είναι να μαζέψουν τα σκουπίδια των δημοτών. Και μαζί, να φροντίζουν ευρύτερα την καθαριότητα και ευταξία της πόλης. Είναι προφανές ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης έχει αποτύχει στο κύριο έργο του. Οι δήμαρχοι, τους οποίους πληρώνουμε πανάκριβα, αδιαφορούν αν τα σκουπίδια θα καταλήξουν να ρυπαίνουν ροές υπόγειων υδάτων (πολύ συχνά και εκείνων που πίνουν κάποιοι πληθυσμοί ή χρησιμοποιούνται για το πότισμα τροφίμων για ευρύτερους πληθυσμούς). Οι δήμαρχοι (και κοινοτάρχες) αδιαφορούν αν με τις παράνομες χωματερές τις οποίες γνωρίζουν πολύ καλά οι ίδιοι και οι δημότες τους μολύνουν τον τόπο, καίνε τα δάση και απαξιώνουν το τουριστικό προϊόν, προκαλώντας βλάβη σε όλους μας. Οι δήμαρχοι επιλέγουν να προστατεύσουν τα κτηματικά, επιχειρηματικά ή απλώς «αισθητικά» συμφέροντα ορισμένων δημοτών τους, αδιαφορώντας ότι λύσεις σε θέματα σκουπιδιών, ύδρευσης, συγκοινωνιών και άλλα παρόμοια, υπάρχουν μόνον σε συλλογικό επίπεδο.

Ισάξια όμως μοιράζονται τη συγκεκριμένη ευθύνη, οι πολιτικοί της κεντρικής σκηνής. Η κυβέρνηση έχει την εποπτεία στις συνθήκες καταστροφής του περιβάλλοντος. Αν υπήρχε υπουργείο Περιβάλλοντος θα περιμέναμε να πιέζει αποτελεσματικά για την χωροταξία χώρων επεξεργασίας σκουπιδιών, όσο πιο κοντά γίνεται στην πηγή τους και με διαδικασίες εξαιρετικώς επείγουσες. Θα είχε φροντίσει για την χωροθέτηση των συλλογικών δραστηριοτήτων σε συνεργασία με το υπουργείο Εσωτερικών. Θα είχε προφανώς οργανώσει, με το υπουργείο Οικονομικών, την εξεύρεση των απαραίτητων χρηματικών πόρων για τόσο σπουδαία όσο και ακριβά έργα. Θα είχε συντονίσει τα βήματά του με το υπουργείο Βιομηχανίας και Ενέργειας ώστε να υποστηριχθούν τα επιχειρηματικά σχέδια εκμετάλλευσης του σκουπιδιού. Κι αν ο καθένας από τους παραπάνω είχε κάνει τη δουλειά του, εύκολα η δικαιοσύνη θα επέλυνε τις δίκαιες διαφωνίες των πολιτών. Με άλλα λόγια, αν είχαμε στοιχειώδες κράτος, ευκολότατα θα ξεχώριζε ο τοπικός παράγοντας που επιδιώκει να θέσει το δικό του συμφέρον υψηλότερα από το συλλογικό. Επειδή όμως στην Ελλάδα που ζούμε μάθαμε ποιον ωφελεί το ανοργάνωτο κράτος που βάζει τα ΜΑΤ ακόμη και σε ρόλο σκουπιδιάρη, αναρωτιόμαστε ήδη για την κατάληξη που θα έχει η επιχειρηματική σύγκρουση για το μέλλον των σκουπιδιών «μας». Να δείτε ότι, τελικά, κάποιοι περιμένουν να κερδίσουν πολλά από την κατάργηση του περιφερειακού σχεδιασμού για τα σκουπίδια της Αττικής!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι δυνάμεις που πλάθουν το χάος

Posted on Απρίλιος 10, 2009. Filed under: Λεωφορειόδρομοι, Πόλη, Περιβάλλον, Ποιότητα ζωής | Ετικέτες: |

  • Οι πρόσφατες εξαγγελίες του κ. Ευ. Στυλιανίδη περί πιλοτικής εισόδου των ταξί στις λεωφορειολωρίδες εκτός μικρού (αλλά εντός μεγάλου) δακτυλίου σε ώρες μη αιχμής όλες τις εργάσιμες ημέρες και περί 50% μείωσης του εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες για ορισμένες κατηγορίες επιβατών αποκάλυψαν την απουσία ή καλύτερα τη θυσία της πολιτικής στον βωμό της ψηφοθηρίας. Μέτρα σχεδόν αντιφατικά, καθαρά προεκλογικού χαρακτήρα, που καταδεικνύουν την έλλειψη σοβαρότητας σε ένα ζήτημα τόσο σοβαρό όσο το κυκλοφοριακό. Δεν έχει σημασία αν η είσοδος των ταξί στις λεωφορειολωρίδες, όπως διευκρίνισε ο υπουργός Μεταφορών, θα εφαρμοστεί πιλοτικά. Και η μικρότατη υπαναχώρηση αναφορικά με ένα καθημερινά παραβιαζόμενο μέτρο μεταφράζεται ως ουσιαστική ακύρωσή του. Διότι έλεγχος ως γνωστόν δεν υπάρχει, έχει εναποτεθεί στις 24 κάμερες μέσω των οποίων καταγράφονται μηνιαίως περί τις 1.000 παραβάσεις. Αλλά κάμερες δεν υπάρχουν παντού… Στη Συγγρού, την Ακαδημίας, την Ιπποκράτους, τη Χαρίλαου Τρικούπη, την Παπαδιαμαντοπούλου οι παραβιάσεις είναι κανόνας. Από τα 51 χλμ. λεωφορειολωρίδων στις κεντρικές αρτηρίες των Αθηνών, μόνο τα 20 χλμ. διατρέχονται αποκλειστικά από λεωφορεία.
  • Σε μια πόλη σαν την ελληνική πρωτεύουσα όπου δεν έχει δοθεί προτεραιότητα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στους σηματοδοτούμενους κόμβους, με μήκος λεωφορειολωρίδων/1.000 κατοίκους κατά 57% μικρότερο από τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών πόλεων, με 0,54 θέσεις πάρκινγκ σε σταθμούς μετεπιβίβασης ανά 1.000 κατοίκους (στη Μαδρίτη 3,08, στη Ρώμη 3,85, στο Παρίσι 9,87), με 51% αύξηση της ιδιοκτησίας Ι. Χ. την τελευταία δεκαετία, με 8.128.000 καθημερινές μετακινήσεις (μόνο οι 3.270.000 με αστικές συγκοινωνίες) και ισχνή παρουσία λεωφορείων στο κέντρο (67% Ι. Χ. και ταξί, 2,96% λεωφορεία), η με κάθε τρόπο ενίσχυση της αξιοπιστίας των ΜΜΜ θα έπρεπε να αποτελεί την πλέον ανελαστική, σιδηρά πολιτική.
  • Μόλις 8 μήνες πριν ο κ. Χατζηδάκης μελετούσε την εισαγωγή και άλλων λωρίδων αντίθετης ροής, ώστε να μην παραβιάζονται από τους οδηγούς (από το σύνολο των 50,9 χλμ. μόνο τα 3,06 είναι αντίθετης ροής). Λόγια του αέρα. Στην πραγματικότητα η Αθήνα, το έχουμε πάρει απόφαση, «τρέχει» με 5 – 7 χιλ. την ώρα. Και προκειμένου να τρέξουν λίγο περισσότερο τα ταξί, και πίσω από αυτά οι παραβάτες ΙΧήδες, ακυρώνεται ένα μέτρο το οποίο, τουλάχιστον σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, έπεισε τον πολίτη ότι τις εργάσιμες ημέρες δεν κυκλοφορούμε στην πόλη με Ι. Χ. Στη χώρα μας οι κούφιες εξαγγελίες και η καταστρατήγηση κάθε λειψού μέτρου, αντίθετα, εμπεδώνουν τη νοοτροπία της χρήσης του Ι. Χ., ιδίως στη νέα γενιά, που από «ποδαράτη» έγινε «εποχούμενη» – το Ι. Χ. αποτελεί σύνηθες δώρο των γονιών στον επιτυχόντα στα ΑΕΙ…
  • Η εικόνα της βιώσιμης πόλης έχει «χτιστεί» μέσα μας με τα στοιχεία της ατομικής επιθυμίας μας και της ολέθριας βολής μας. Κανείς πολιτικός δεν έχει το σθένος να την γκρεμίσει. Να πολεμήσει τις πολλαπλές δυνάμεις που προσέδωσαν στην πόλη την άθλια φυσιογνωμία της. Αλλωστε, γιατί να το κάνει; Η ασυνέπεια στον πολιτικό βίο δεν καταχωρίζεται σε κανένα αρχείο καταστροφών. Εκεί ταξινομούνται μόνο οι συμφορές των νομοταγών… [Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Την παραίτηση Κακλαμάνη ζητά ο Αλέξης Τσίπρας

Posted on Φεβρουαρίου 2, 2009. Filed under: Δήμος Αθηναίων, Κακλαμάνης Νικήτας, Περιβάλλον, Τσίπρας Αλέξης |

Εάν δεν αλλάξει ρητά στρατηγική

Την παραίτηση του δημάρχου Αθηναίων, εάν δεν αλλάξει πολιτική απέναντι στο περιβάλλον, ζητά με ανακοίνωσή του, ο Αλέξης Τσίπρας.

Σκληρή κριτική ασκεί ο Αλέξης Τσίπρας στον δήμαρχο Αθηναίων, Νικήτα Κακλαμάνη, για την πολιτική του στο ζήτημα της ανάπλασης του Βοτανικού αλλά και τις «πραξικοπηματικές κινήσεις» στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων. Στην τοποθέτησή του, ο Αλέξης Τσίπρας κατηγορεί τον δήμαρχο Αθηναίων για «αντιδημοκρατική και αυταρχική συμπεριφορά, καθώς και ασυμβατότητα λόγων και πράξεων».

«Κύριε Δήμαρχε από το Δήμο Αθηναίων έχουν περάσει αρκετοί δήμαρχοι άλλοι με σημαντικό έργο κι άλλοι όχι. Είστε ο πρώτος Δήμαρχος που θα συνδέσετε το όνομά σας με το μίσος για το πράσινο και με το τσιμέντο», δηλώνει ο επικεφαλής της «Ανοιχτής Πόλης. » Οι προκάτοχοί σας κρίθηκαν για το αν φύτεψαν πολλά ή λίγα. Εσείς επικρίνεστε γιατί τα ξεριζώσατε μετά μανίας», συμπληρώνει, ενώ για το θέμα του Βοτανικού υποστηρίζει ότι ο Νικήτας Κακλαμάνης έχει προσδέσει την πολιτική του δήμου με τα συμφέροντα μεγαλοεπιχειρηματιών και εργολάβων.

Ο Αλέξης Τσίπρας καταλήγει, «είστε ήδη έκπτωτος ηθικά και πολιτικά στην συνείδηση των Αθηναίων πολιτών. Διευκολύνετε τους δημότες της Αθηνάς: Ή αλλάξτε ρητά στρατηγική ή παραιτηθείτε τιμίως.».

  • enet.gr, 19:47 Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 2 Σχόλια )

Η μηδενική αξία του «τίποτα»

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Περιβάλλον, Πολεοδομία | Ετικέτες: |

«Από το τίποτα δεν βγαίνει τίποτα» έλεγε ο Ληρ. Από κάθε νέο έργο στην αθηναϊκή τερατούπολη προκύπτει μόνο μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Σύντομα επέρχεται κορεσμός, αφού σπίτια και αυτοκίνητα, που πολλαπλασιάζονται ραγδαία (κάθε χρόνο στην Αττική οικοδομούνται περί τα 10.000 στρέμματα δασών, καμένων δασών, αδόμητης κι αγροτικής γης, κάθε χρόνο 200.000 νέα Ι.Χ. προστίθενται στα παλιά 2,5 εκατ.) επαναφέρουν την πρωτεύουσα στο γνώριμο χάος. Ολο και πιο απλωμένη, απροσχεδίαστα, σπασμωδικά (χωρίς αποχετευτικά δίκτυα, ελεύθερους χώρους, πολεοδομικό όραμα, λύσεις για τ’ απορρίμματα), όλο και πιο άναρχη, αντιαισθητική, ασφυκτική, τερατώδης.

Τι σωτηρία μπορεί να προσφέρει ένα πάρκινγκ 180 θέσεων στην Κυψέλη, με τους 80 κατοίκους ανά στρέμμα και το 0,4 του τετραγωνικού μέτρου πρασίνου ανά κάτοικο και 10% ετήσια αύξηση Ι.Χ. – αρκετές εκατοντάδες νέα Ι.Χ.; Αν όλοι ήθελαν μια θέση στο νεοανεγειρόμενο πάρκινγκ, που δεν θέλουν, οι περισσότεροι προτιμούν να σταθμεύουν δωρεάν (μόνο το 2% των οδηγών καταφεύγουν σε οργανωμένο πάρκινγκ), η «ανακούφιση» θα διαρκούσε λιγότερο από χρόνο. Και μετά; Μετά θα αναζητούσαμε άλλο κακοσυντηρημένο αλσύλλιο, για την κατασκευή, έπειτα από χρόνια, άλλου πάρκινγκ μερικών εκατοντάδων θέσεων (όταν τα αυτοκίνητα που «περισσεύουν» είναι χιλιάδες)…

Κανείς δεν αντιλέγει. Η κατάσταση με την παράνομη στάθμευση είναι οριακή. Για τα 2,5 εκατ. Ι.Χ. του Λεκανοπεδίου διατίθενται μόνο 265.000 θέσεις πάρκινγκ σε δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους. Τα υπόλοιπα δύο εκατ. και πλέον δημιουργούν περισσότερη ρύπανση, αφού στις πυκνοδομημένες περιοχές ένας οδηγός χρειάζεται 30-40 λεπτά για να βρει πάρκινγκ. Προκαλούν ατυχήματα. Εμποδίζουν τη διέλευση των πεζών, συχνά με ολέθριες συνέπειες. Οι χώροι στάθμευσης είναι αναγκαίοι, ειδικά σε μια πόλη που χτίστηκε, ακόμη χτίζεται, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο παράγοντας αυτοκίνητο. Ομως, ένα πάρκινγκ στην καρδιά ενός κορεσμένου, προβληματικού οικιστικού ιστού, δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει, με πρώτο και κύριο εκείνο της εντατικής προσέλκυσης Ι.Χ…

Η αξιοπρεπής, άνετη, γρήγορη μετακίνηση είναι ένδειξη πολιτισμού και δημοκρατίας. Το ίδιο και η απρόσκοπτη στάθμευση. Ομως ούτε δρόμοι υπάρχουν για να χωρέσουν όλα τα Ι.Χ. (εκεί εμείς νιώθουμε πολιτισμένα και δημοκρατικά), ούτε χώροι στάθμευσης. Το πρόβλημα θα έλυναν περιφερειακά γκαράζ σε επιλεγμένους χώρους. Ομως δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό σχέδιο ούτε για πάρκινγκ ούτε για πράσινο.

Ο πόλεμος που μαίνεται μέρες τώρα, Κύπρου και Πατησίων, μεταξύ κατοίκων και δήμου για το ισοπεδωθέν αλσύλλιο, είναι κυρίως μια μάχη συμβολική. Μια έκταση πρασίνου δύο στρεμμάτων (όταν λείπουν από το Λεκανοπέδιο 10.000 στρέμματα πρασίνου) μοιάζει με τίποτα. Ενα τίποτα για το οποίο η φύση δούλεψε 300 χρόνια να το στήσει, να το τορνέψει, να το πλουμίσει με φυλλώματα και πουλιά. Ούτε δύο ώρες δεν χρειάστηκαν οι μπουλντόζες, ερίγδουπες, αδυσώπητες, για να το καταντήσουν «πάρκινγκ». Λίγο το πράσινο, απειροελάχιστο, όσο ένας κόκκος άμμου. Και η ζωή μας, λίγη, ένας κόκκος χρόνου μες στην αιωνιότητα…

  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα πεύκα της Πατησίων

Posted on Ιανουαρίου 28, 2009. Filed under: Περιβάλλον, Πολιτική |

Aς θυμηθούμε λίγο την πρόσφατη ιστορία της Αθήνας. Την αφορμή μας δίνει, όχι και με τόσο ευχάριστο τρόπο, η κοπή παλαιών (και νεαρότερων) δέντρων στη «διάσημη» πλέον (και στους μη – Αθηναίους) γωνία των οδών Πατησίων και Κύπρου. Οπως και τόσα άλλα σημεία της πρωτεύουσας, έτσι και το συγκεκριμένο σημείο έχει τη δική του ιστορία που θυμούνται οι πολλοί παλαιότεροι μόνο. Ως «ενδιαμέσως» και «σχετικώς» παλαιότερος, γνωρίζω ότι το «πάρκο», όπως ευφημικά αποκαλείται, είναι το τελευταίο ξεδοντιασμένο απομεινάρι του καταπράσινου άλλοτε κτήματος Καλλιφρονά με τους πύργους και τα αρχοντικά (από το οποίο απέκτησε και όνομα η περιοχή). Θηριώδη πεύκα υπήρχαν ώς τη δεκαετία του 1970, ίσως και αργότερα, και σχημάτιζαν στη γωνία αυτή ένα άγριο δασάκι. Πατησίων και Κύπρου είχε απομείνει ένα διώροφο, μάλλον άχαρο, σπίτι με κεραμίδια, που λειτουργούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ως νηπιαγωγείο. Οταν γκρεμίστηκε ο χώρος έμεινε ελεύθερος. Ο φοίνικας που το στόλιζε έζησε πολύ περισσότερα χρόνια.

Εκείνο, όμως, που έκανε το κομμάτι αυτό μυθικό, τουλάχιστον στα παιδικά μου μάτια, ήταν το μεγάλο νεοκλασικό αρχοντικό που υπήρχε στη μέση του «πάρκου», όπως το λένε τώρα. Το θυμάμαι πάντα κλειστό και ακατοίκητo, γι’ αυτό και στα μάτια των παιδιών, που σχημάτιζαν «συμμορίες» στα άχτιστα οικόπεδα γύρω από το σπίτι, είχε έναν αέρα μυστηρίου και προκαλούσε δέος.

Γύρω από το σπίτι υπήρχαν πολλά πεύκα, πυκνά και θαλερά. Κάθε άνοιξη τα χελιδόνια φώλιαζαν στα φουντωτά κλαριά και κάθε φθινόπωρο τα πουλιά μαύριζαν τον ουρανό κατά σμήνη όταν ξεκινούσαν το ταξίδι τους για τις «ζεστές χώρες». Ολα αυτά τα μυθικά συνέβαιναν τα χρόνια της δικτατορίας. Λίγο αργότερα, από το 1975 και μετά, οι παλιοί κάτοικοι άρχισαν να φεύγουν και μαζί, περιέργως, άρχισαν να λιγοστεύουν και τα δέντρα.

Το παλιό σπίτι στην καρδιά του «πάρκου» θα ήταν τώρα διατηρητέο αν είχε επιζήσει. Ηταν πολυτελές και μια μέρα που τα παιδιά το «διαρρήξαμε» με αυτοσχέδιους πυρσούς στα χέρια είδαμε περίτεχνα τζάκια και μεγαλόπρεπες σκάλες. Ο θρύλος έλεγε ότι το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί στην Κατοχή.

Κάποιες πολυκατοικίες της δεκαετίας του ’70 άρχισαν να τρώνε ελεύθερο χώρο αλλά ορισμένα πεύκα, από αυτά που είχαν πρωτοφυτευθεί στις αρχές του 20ού αιώνα, στέκονταν ακόμη όρθια.

Η κοπή των τελευταίων δέντρων από τον Δήμο Αθηναίων είναι ο επίλογος μιας περιόδου παρακμής της Πατησίων και των παρόδων της. Αντί, να παρεμβαίνει ο Δήμος και να απελευθερώνει χώρο εις βάρος του τσιμέντου και της βρωμιάς, κόβει δέντρα που ήταν οι τελευταίοι μάρτυρες της παλαιάς όψης της περιοχής. Εδιναν οξυγόνο όχι μόνο στους πνεύμονες αλλά και στα μονοπάτια της Ιστορίας. Αν αυτά τα δέντρα ήταν απλώς «ενοχλητικά εμπόδια», ας μας πει ο Δήμος πώς ιεραρχεί τις αξίες μέσα στην πόλη που υποτίθεται ότι προστατεύει.

  • Tου Νικου Βατοπουλου, Η Καθημερινή, 28/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Οχι άλλο πράσινο…

Posted on Ιανουαρίου 28, 2009. Filed under: Περιβάλλον, Πολιτική | Ετικέτες: |

Aμάν πια. Δεν πάει άλλο μ’ αυτή τη μανία για το πράσινο που δέρνει μερικούς μερικούς. Δηλαδή τι; Δεν τους αρκεί που η Αθήνα (και ειδικότερα η ζουγκλώδης Κυψέλη) έχει μια από τις καλύτερες αναλογίες παγκοσμίως, κοτζάμ ενάμισι μέτρο πράσινου κατά κεφαλήν εγκλωβισμένου; Δεν τους φτάνει που για να λάβει σάρκα και οστά το «όνειρο» της ομάδας με τα πράσινα, σύσσωμη η κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, τα περισσότερα κανάλια, ο δήμαρχος, το ΛΑΟΣ, οι πεφωτισμένοι κονδυλοφόροι και οι μεγαλοκατασκευαστές δίνουν τον ωραίο αγώνα τους με τόσο πάθος που δεν τους νοιάζει αν στο διάβα τους συμπαρασύρουν και το (αναρχοαυτόνομης άλλωστε αποκλίσεως) Συμβούλιο της Επικρατείας; Τι δηλαδή; Θα στραπατσάρουμε το αναπτυξιακό πρόγραμμα του τόπου, την πλήρη τσιμέντωσή του, για σαράντα ψωροδέντρα; Αρκετά πια με τους ευαισθητούληδες, που άλλο από Σεφέρη δεν ξέρουν να τσιτάρουν, τάχα «τ’ αηδόνια και τα λιόδεντρα τα σάρωσαν οι πολυκατοικίες». Ποια αηδόνια και ποια λιόδεντρα, κακομοίρηδες; Πεύκα είχε στην Κυψέλη…

…Πεύκα και κάτι άλλα αιωνόβια. Και πήγαν μέσα στη νύχτα τα συνεργεία του Δήμου Αθηναίων και τα έκοψαν. Παράνομα, αφού υπάρχουν αποφάσεις θεσμοθετημένων οργάνων που απαγορεύουν την κοπή τους. Ε, και; Τόσες και τόσες αποφάσεις υπάρχουν για να τις περιφρονούμε, τόσοι και τόσοι νόμοι. Και στο κάτω κάτω τα κομμένα δέντρα θα μεταφυτευτούν λέει (ίσως στην Ηλεία), πάνω δε από το υπόγειο πάρκινγκ, ιδιωτικό παρακαλώ, σε τόπο εκχωρημένο από τον δήμο (γιατί άραγε;), θα γίνει μια θαυμάσια ανάπλαση, με γλαστρικά και πρασινάδες, καλύτερη κι από κείνη που έκανε ο κ. Βωβός στους Αμπελοκήπους.

Λοιπόν, κάποιοι δεν λένε να καταλάβουν ότι τα δέντρα δεν ψήφιζαν μόνο μια φορά κι έναν καιρό, σε χρόνια βίας και νοθείας. Τα δέντρα ψηφίζουν και σήμερα. Ψηφίζουν όταν καίγονται ανυπεράσπιστα από αυτούς που «ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι από κάθε άλλη φορά» καθώς κι όταν κόβονται παράνομα, για να φτιαχτούν πάρκινγκ εκεί που δεν χρειάζονται, όπως επιμένουν οι περίοικοι, που βγήκαν αγριεμένοι στους δρόμους, διαμαρτυρήθηκαν, φώναξαν, ώσπου να αναλάβουν να τους σωφρονίσουν τα ΜΑΤ. Αλλά αυτοί, ασωφρόνιστοι, επέμεναν. Και φύτεψαν νέα δέντρα στη θέση των κομμένων, να τα βλέπει ο δήμαρχος να ταράζεται, που μόνο για το χριστουγεννιάτικο είχε δώσει τον πόλεμό του.

Τα δέντρα ψηφίζουν. Και ψηφίζονται. Θυμίζω ένα «ψηφοδέλτιο», μια «μαύρη λίστα», από τις εκλογές του 2007, που δεν δόθηκε βέβαια ποτέ στους ψηφοφόρους. Ιδού οι υποψήφιοι: «ΗΛΕΙΑ: Ανδρίτσαινα, Λέπραιο, Πελόπιο, Αρχαία Ολυμπία… ΜΕΣΣΗΝΙΑ: Αρεόπολη, Διρός, Οίτυλο, Νέδα… ΑΡΚΑΔΙΑ: Μεγαλόπολη, Ηραία, Γόρτυνα. ΕΥΒΟΙΑ: Στύρα, Μαρμάρι, Αλιβέρι… ΑΤΤΙΚΗ: Πάρνηθα, Υμηττός, Πεντέλη, Κερατέα…». Ας προσθέσουμε τώρα και την Κυψέλη. Κι ας έχουμε υπόψη μας το ψηφοδέλτιο αυτό την επόμενη φορά που οι σεσημασμένοι δενδροκτόνοι και εξ επαγγέλματος αμνήμονες θα μας ξανατάζουν «αναπλάσεις», «αναδασώσεις» και «δενδροφυτεύσεις».

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 28/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προβληματική και αντιφατική η σχέση μας με τη νομιμότητα

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Αθήνα, Ανάπτυξη, Ανομία, Βοτανικός, Ελλάδα, Ελληνες, Θεσμοί, Κινήματα, Κοινωνία, Περιβάλλον, Πολεοδομία, Πολιτική, Ρουσφέτι |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από μερικές δεκαετίες για το Συμβούλιο της Επικρατείας μιλούσαν μερικοί μεγαλοδικηγόροι, άλλοι τόσοι υψηλόβαθμοι δικαστές και οι καθηγητές Διοικητικού Δικαίου των πανεπιστημίων. Ο υπόλοιπος λαός καλά-καλά δεν ξέραμε τι είναι αυτό το Συμβούλιο και τι δουλειά κάνει. Εκείνο που μας το έκανε γνωστό είναι η σύνδεσή του με την προστασία του περιβάλλοντος, φυσικού και ιστορικού, και η ευρύτερη γνώση του δικαιώματος που έχει ο πολίτης να προσφύγει στο ΣτΕ όταν νομίζει ότι μια πράξη της Διοίκησης προσβάλλει τα συμφέροντά του. Για τη σύνδεση με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον χρειάσθηκε πρώτα να αποκτήσουμε κάποια περιβαλλοντική νομοθεσία, να ψηφισθούν νόμοι που κατά τεκμήριο προστατεύουν το περιβάλλον. Κουτσά – στραβά ψηφίσθηκαν κάποιοι νόμοι που όρισαν κανόνες για τις «συναλλαγές» μας με το περιβάλλον: Τι είναι δάσος και τι αιγιαλός, πού και με ποιους όρους μπορούμε να κτίσουμε μια κατοικία ή ένα εργοστάσιο κ.λπ. Στις «συναλλαγές» αυτές υπάρχει το νόμιμο και το παράνομο και το ΣτΕ ορίσθηκε για να κρίνει τι είναι νόμιμο και τι παράνομο και φυσικά για να περιφρουρεί τη νομιμότητα.

Επειδή, όπως πολλά δείχνουν, ως λαός έχουμε προβληματική σχέση με τη νομιμότητα, κάθε όργανο της Πολιτείας που τάχθηκε να περιφρουρεί τη νομιμότητα μας εμπνέει εναλλασσόμενα και άκρως αντιφατικά συναισθήματα. Για παράδειγμα θέλουμε την αστυνομία και τον χωροφύλακα να περιπολεί νυχθημερόν στη γειτονιά μας και αν είναι δυνατόν κάτω από το σπίτι μας για να περιφρουρεί τον ύπνο μας και την περιουσία μας, αλλά τον αντιπαθούμε σφόδρα όταν μας σταματά στον δρόμο επειδή διαπίστωσε κάποια παράβαση των κανόνων της κυκλοφορίας που διαπράξαμε με το αυτοκίνητό μας. Τον αντιπαθούμε, τον περιφρονούμε, του βγάζουμε γλώσσα και τον αποκαλούμε «μπάτσο». Οι εφορίες και οι πολεοδομίες μάς είναι επίσης αντιπαθείς και άκρως ενοχλητικές και γι’ αυτό όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ξοδεύουμε κάτι παραπάνω για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας και να ζήσουμε μαζί κατά το δυνατόν αρμονικότερα.

Το ίδιο και με το ΣτΕ. Αλλοτε το συμπαθούμε επειδή προστατεύοντας τη νομιμότητα προστατεύει και τα δικαιώματά μας και άλλοτε το αντιπαθούμε επειδή μας επιβάλλει την υποχρέωση να σεβόμαστε τους νόμους, ιδιαίτερα στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό περιβάλλον. Ποιοι είναι αυτοί οι δικαστές και από πού κρατάει η σκούφια τους (ακούσθηκε και αυτό από βουλευτή στη Βουλή των Ελλήνων), που θα μου απαγορεύσουν να κτίσω το σπίτι μου στο «δικό μου» δάσος ή να ανοίξω γεώτρηση στο «δικό μου» χωράφι και να αντλήσω όσο νερό θέλω.

Πρόκειται για μια γενικότερη στάση στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον. Κάποτε παρατήρησα και κατέγραψα ότι οι πιο δραστήριες και πιο φανατικές περιβαλλοντικές οργανώσεις φυτρώνουν στις περιοχές όπου καίγονται τα πεύκα (μόνα τους από… απελπισία ή από εμπρησμό) και καταπατούνται οι καμένες εκτάσεις. Οσοι είχαν την τύχη ή την πρόνοια να κάψουν και να καταπατήσουν πρώτοι είναι πολύ φυσικό να μη θέλουν δίπλα τους άλλους εμπρηστές, καταπατητές και αυθαιρεσιούχους. Μεταμορφώνονται (με ειλικρίνεια ομολογώ) σε φανατικούς και δραστήριους υπερασπιστές του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν παραγνωρίζω την πρόοδο και το τελικό αποτέλεσμα, ότι κάπως έτσι, από αντιφατικά συναισθήματα και συμφέροντα διαμορφώνεται η περιβαλλοντική συνείδηση στη χώρα μας, ίσως και παντού.

Ενα από τα γνωστότερα «κόλπα» καταπάτησης του φυσικού περιβάλλοντος είναι να συνδέσει την παρανομία με κάποιον «ευγενή και ανιδιοτελή» σκοπό. Σας υπενθυμίζω τα έργα και τις ημέρες της ευλαβούς ναοδομίας (δεν πιστεύω να υπάρχει ανάλογος θεσμός σε οποιαδήποτε χώρα). Αν θέλεις να καταπατήσεις κάποια ωραία τοποθεσία, ιδιαίτερα σε νησί του Αιγαίου, μεταμορφώνεσαι αμέσως σε ευσεβή χριστιανό που από ευσέβεια και μόνο θέλει να κτίσει ένα εκκλησάκι και να το αφιερώσει σε κάποιον άγιο. Από ευσέβεια και μόνο. Αυτή τη «συναλλαγή» δεν τη ρυθμίζει η πολεοδομία, που είναι όργανο του κράτους, αλλά η ευσεβής ναοδομία, που είναι όργανο της Εκκλησίας και, φυσικά, του Υψίστου. Πραγματικά δεν μπορώ να κρύψω τον θαυμασμό μου για τη φαντασία και την εφευρετικότητα της φυλής μας! Κάτι παρόμοιο νομίζω ότι συνέβη στον πάλαι ποτέ Ελαιώνα, εκεί όπου θα ανεγερθεί το στάδιο του Παναθηναϊκού. Για το στάδιο δεν εγέρθηκε καμιά αντίρρηση από κανένα. Ούτε και για τη λεγόμενη «διπλή ανάπλαση», υποθέτω ότι την ονόμασαν έτσι για να μας εντυπωσιάσουν και να μας παραμυθιάσουν διπλά. Κάποιοι όμως είχαν την έμπνευση να συνδυάσουν την ανέγερση του σταδίου με κάποιο ιδιωτικό συμφέρον, το οποίο ναι μεν έκανε στον Παναθηναϊκό γενναία, φίλαθλο και ευγενή προσφορά… υπό τον όρο όμως ότι θα αποζημιωθεί πολλαπλασίως με τον διπλασιασμό του συντελεστή δόμησης. Το κράτος ενέκρινε τη «συναλλαγή» (εμφορούμενο και αυτό από ευγενείς διαθέσεις) και το «ιδιωτικό συμφέρον» άρχισε πυρετωδώς να οικοδομεί τα δικά του.

Εκεί είναι που παρενέβη το ΣτΕ, όχι για να κρίνει την ουσία της υπόθεσης (αν η συναλλαγή είναι νόμιμη και συνταγματική, αυτό θα κριθεί τον Μάρτιο κατά απόλυτη προτεραιότητα), αλλά για να αναστείλει προσωρινά τις οικοδομικές εργασίες του «ιδιωτικού συμφέροντος» ώστε να μην παραχθούν μη αναστρέψιμες πραγματικές καταστάσεις, οπότε η κρίση του Μαρτίου δεν θα είχε αντικείμενο. Δουλειά εύλογης ρουτίνας δηλαδή, αλλά ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε… τον δήμαρχο της Αθήνας.

Το κακό όμως δεν ξεκίνησε από τον δήμαρχο και από τον «πράσινο λαό» του Παναθηναϊκού. Ο «πράσινος λαός» γήπεδο θέλει και το δικαιούται. Και ο δήμαρχος ψήφους και ας είναι και «πράσινες» ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος. Το κακό ξεκίνησε από τις χαριστικές παραχωρήσεις στον Ολυμπιακό και στον «κόκκινο λαό», στο γήπεδο Καραϊσκάκη, απ’ όπου βιαίως και βαναύσως απεβλήθη ο ταπεινός και ευγενής «Εθνικός Πειραιώς».

Αλλά το μεγάλο κακό είναι η αντιπάθεια και η αντιπαλότητα των κυβερνήσεων, ιδιαίτερα των ΥΠΕΧΩΔΕ, προς το ΣτΕ. Οχι μόνο της σημερινής κυβέρνησης αλλά και των προηγουμένων. Εκεί, κυρίως, στα ΥΠΕΧΩΔΕ διαμορφώθηκε η αντίληψη «Ανάπτυξη ή ΣτΕ» που διαχέεται και στον λαό. Μέχρι που σκαρφίζονται διάφορα τερτίπια για να παρακάμψουν το ΣτΕ. Να βαφτίζουν «το κρέας ψάρι», να μεταμορφώνουν τα διατάγματα σε νόμους και να προβάλλουν την εκτροπή του Αχελώου ως… περιβαλλοντικό έργο.

Δεν είναι διόλου βέβαιο αν πρόκειται για αντιπάθεια και αντιπαλότητα με το ΣτΕ ή με τη νομιμότητα γενικά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Απλοϊκά διλήμματα [με αφορμή τον Νικήτα Κακλαμάνη]…

Posted on Ιανουαρίου 17, 2009. Filed under: Κακλαμάνης Νικήτας, Περιβάλλον, Πολεοδομία, Πολιτική, Συμβούλιο της Επικρατείας |

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 17/01/2009. Τι τον έπιασε τον δήμαρχό μας, τον κ. Νικήτα Κακλαμάνη. Καταλαβαίνω να είσαι οπαδός του Παναθηναϊκού και να θέλεις η ομάδα σου να αποκτήσει γήπεδο. Πιο πολύ καταλαβαίνω να ζητάει κάθε τόσο ψήφους σε μια πόλη όπου ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα της και το καμάρι της. Αλλά είσαι και δήμαρχος και μάλιστα «αρχηγός» της πολεοδομίας. Ξέρεις ή οφείλεις να ρωτήσεις τι κτίζεται νόμιμα και τι παράνομα και αυθαίρετα. Και καθώς σου έτυχε η μοίρα να εκλεγείς δήμαρχος αυτής της ένδοξης πόλης, ασφαλώς θα έχεις σχηματίσει κάποια ιδέα ή θα έχεις ακούσει κάποιες ιδέες άλλων, αρμοδιοτέρων, για το πώς και γιατί την καταντήσαμε έτσι άσχημη και αβίωτη, ενώ πριν μόλις από μερικές δεκαετίες ήταν ακόμη τόσο όμορφη. Ο Ελαιώνας, εκεί όπου θα οικοδομηθεί το γήπεδο του Παναθηναϊκού, μνημονεύεται από τα προκλασικά χρόνια, διέσχισε όλη την ιστορία μας και έφτασε ώς τις μέρες μας. Τον καταστρέψαμε εμείς, η γενιά μας. Είναι σαν να γκρεμίσαμε τα απομεινάρια του Παρθενώνα…

Πέρα, όμως, από όλα αυτά και πέρα από ποδοσφαιρικές ιδεολογίες. Δεν μπορείς να είσαι δήμαρχος και να λες ότι θα στήσεις στήλη προγραφών ή αναθέματος και να υπονοείς ότι σ’ αυτήν θα αναγράψεις τα ονόματα δικαστών ή πολιτών που άσκησαν νόμιμα δικαιώματα ή όλων εκείνων που δεν θέλουν να κτισθεί το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Και ότι έτσι θα τα παραθέσεις… στην κατάρα των αιώνων που έρχονται.

Εκτρέπεις το πρόβλημα που ανέκυψε, κ. δήμαρχε. Δεν υπάρχει κανείς που δεν θέλει να αποκτήσει και ο Παναθηναϊκός «το σπίτι του». Ακόμη και οι πιο φανατικοί «γαύροι» του βρώμικου Λιμανιού φιλοδοξούν να κατακτήσουν νίκες μέσα «στο σπίτι» του αντιπάλου τους. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι τι θέλουμε και τι όχι, αλλά τι νόμιμο και τι όχι. Το ίδιο ζήτημα ετέθη πρόσφατα και στους καιόμενους δρόμους της Αθήνας και ομολογώ ότι σας θαύμασα εκείνο το βράδυ, γιατί ήσασταν ο μόνος από τους άρχοντές μας που βγήκατε στον δρόμο για να υπερασπισθείτε δημοκρατικά το νόμιμο.

Η Πολιτεία μας, όπως ξεπετάχθηκε σχεδόν από την τέφρα της το 1974, όρισε τους δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας να αποφασίζουν τι είναι νόμιμο και τι παράνομο, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους. Αυτό προβλέπει το πολιτειακό μας συμβόλαιο. Τι μας προτείνει ο κ. δήμαρχος: να το παραβιάσουμε; Δεν μπορεί να μας λέει ότι θα αναγράψει τα ονόματα των δικαστών σε στήλη προγραφών ή αναθέματος και άλλοτε να τους απειλεί με «πράσινα ποτάμια» και πράσινα άλογα.

Είμαι βέβαιος ότι όλα, το γήπεδο και η ανάπλαση, μπορούν να γίνουν νόμιμα, αρκεί να έχουμε στο νου μας μόνο το δημόσιο συμφέρον και το συμφέρον της πόλης. Από χρόνια, όμως, καλλιεργείται η αντιπαλότητα της Διοίκησης προς το Συμβούλιο της Επικρατείας. Οπως και η αντιπαλότητα της κοινωνίας για κάθε πολιτειακό όργανο που τάχθηκε να υπερασπίζεται τη νομιμότητα. Ακουσα υπουργούς να λένε: ή ανάπτυξη θα έχουμε ή Συμβούλιο της Επικρατείας. Τόσο απλοϊκά διλήμματα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Το μετέωρο βήμα του ΠαΣοΚ στην οικονομία

Posted on Οκτώβριος 12, 2008. Filed under: Ανάπτυξη, Εκλογές, Ελλάδα, ΗΠΑ, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Οικονομία, Προϋπολογισμός, Παπανδρέου Γιώργος, Παιδεία, Περιβάλλον, Πολιτική | Ετικέτες: |

* Οι αντιδράσεις των στελεχών στις αντιφατικές θέσεις της κυρίας Κατσέλη και το παρασκήνιο των συνεδριάσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης των αγορών

Η πολιτική στόχευση του κ. Γ. Παπανδρέου, το πηγαινέλα των αποφάσεων και οι αμφιβολίες της αγοράς για το πώς θα βρεθούν τα χρήματα που υπόσχεται η αντιπολίτευση
ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ


Αριστερά η, κυρία Λούκα Κατσέλη, η οποία έφερε σύγχυση με τις δηλώσεις της. Δίπλα, ο κ. Χρ. Παπουτσής, του οποίου ο διορισμός ως βασικού εισηγητή στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό αποτέλεσε έκπληξη. Κάτω, ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος παρουσίασε τις προτάσεις του ΠαΣοΚ, ενώ ο κ. Γ. Παπανδρέου έχει επενδύσει πολλά στην άσκηση υπεύθυνης αντιπολίτευσης στα θέματα της οικονομίας


Την προηγούμενη εβδομάδα ο άρτι αφιχθείς από τις ΗΠΑ πρόεδρος του ΠαΣοΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Γ. Παπανδρέου εξηγούσε στα στελέχη του ότι προοδευτικοί αναλυτές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού θεωρούν την εξελισσόμενη χρηματοπιστωτική κρίση ως γεγονός ανάλογης σημασίας για τον καπιταλισμό με την πτώση του τείχους του Βερολίνου για τον σοσιαλισμό. Το ΠαΣοΚ έχει επενδύσει πολλά στην άσκηση υπεύθυνης αντιπολίτευσης στα θέματα της οικονομίας, ωστόσο, όπως φαίνεται στις εσωτερικές συσκέψεις των αρμοδίων στελεχών, διατηρεί μετέωρο βηματισμό. Στη μία η κυρία Λούκα Κατσέλη επέμενε να ορίσει το κόμμα όριο στην πρότασή του για την εγγύηση των καταθέσεων χαμηλότερο και από αυτό που ανακοίνωσε αργότερα το Eco/Fin, προκαλώντας την αντίδραση άλλων στελεχών. Στην άλλη οι βουλευτές του ΠαΣοΚ διχάστηκαν για τη στάση που θα έπρεπε να τηρήσουν κατά την ψηφοφορία του σχεδίου νόμου για τους δανειολήπτες, ενώ δεν είναι λίγα τα στελέχη που θεωρούν ότι οι προτάσεις για τις ασθενέστερες τάξεις δεν αρκούν και αναμένουν παρέμβαση του προέδρου του κόμματος για τη στήριξη και της μεσαίας τάξης. Αίσθηση προκάλεσε ο ορισμός, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, του κ. Χρ. Παπουτσή ως βασικού εισηγητή στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, ο οποίος δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την οικονομία.

* Μπερδεύονται οι βουλευτές

Τη Δευτέρα, μία ημέρα πριν από την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, ο κ. Παπανδρέου συγκάλεσε σύσκεψη στην οποία συμμετείχαν οι τρεις κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι κκ. Θ. Πάγκαλος, Ευ. Βενιζέλος, Χρ. Παπουτσής, η κυρία Λούκα Κατσέλη και ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης. Η κυρία Κατσέλη, όπως και σε προηγούμενη σύσκεψη, επέμεινε να καθοριστεί όριο εγγύησης καταθέσεων τέτοιο που να μην προκαλέσει την αντίδραση της ΕΕ αναφέροντας ποσά μικρότερα και από τις 50.000 ευρώ που όρισε αργότερα το Eco/Fin. Τα άλλα στελέχη αντέδρασαν και της επισήμαναν ότι χώρες όπως η Βρετανία, η Γερμανία, η Ισλανδία ελάμβαναν ήδη μέτρα στήριξης του τραπεζικού συστήματος και ότι κανένας δεν επρόκειτο να κακολογήσει την Ελλάδα ή το ΠαΣοΚ. Πολλοί βουλευτές του κόμματος ομολογούν σε ιδιωτικές συζητήσεις τους ότι μπερδεύονται από τις αντιφατικές θέσεις που υποστηρίζει η πολιτική εκπρόσωπος για θέματα Οικονομίας, ενώ ένας από τους παρισταμένους στη σύσκεψη της Δευτέρας έλεγε αργότερα ότι «επειδή κάποιοι θεωρούν ότι διαχειρίζονται οι ίδιοι την παγκόσμια οικονομική κρίση, καταλήξαμε να παίζουμε την… κολοκυθιά με το ποσό εγγύησης των καταθέσεων». Η συζήτηση αυτή δεν κατέληξε σε κάποιες αποφάσεις, την επομένη όμως ο κ. Παπανδρέου έλυσε τα εκκρεμή ζητήματα με την ομιλία του στην ΚΟ.

Την επομένη ημέρα, στη συνεδρίαση του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας για θέματα Οικονομίας, η κυρία Κατσέλη μαζί με τους κκ. Μ. Μπόλαρη, Βαγγ. Παπαχρήστο, Στ. Κουτμερίδη, Δημ. Κουσελά κ.ά. υποστήριξε ότι οι βουλευτές του ΠαΣοΚ θα πρέπει να καταψηφίσουν το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης για την προστασία των δανειοληπτών και να επιμείνουν στην υιοθέτηση των δικών τους προτάσεων. Αρκετοί βουλευτές, μεταξύ των οποίων ο κκ. Χρ. Βερελής, Κ. Γείτονας, Ι. Μαγκριώτης, Κ. Σπηλιόπουλος, Ροδούλα Ζήση κ.ά., διαφώνησαν λέγοντας ότι το ΠαΣοΚ θα μπορούσε να ψηφίσει το νομοσχέδιο επί της αρχής, αφού πρόκειται για ένα θέμα που το είχε κάνει «σημαία» του, και να εκφράσει τις διαφωνίες του στη συζήτηση επί των άρθρων. Ο διχασμός των βουλευτών έφτασε τελικά στον γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας κ. Δημ. Ρέππα, ο οποίος αφού συνεννοήθηκε με τη Χαριλάου Τρικούπη ζήτησε από τους βουλευτές να καταψηφίσουν το νομοσχέδιο και επί της αρχής, γεγονός που προκάλεσε ψιθύρους στο καφενείο και στο περιστύλιο. Το ΠαΣοΚ κατέθεσε σειρά τροπολογιών «για την ουσιαστική προστασία των δανειοληπτών» όπως δήλωσε η κυρία Κατσέλη.

* Οι προτάσεις και το κόστος

Οι προτάσεις του ΠαΣοΚ, όπως έχει διευκρινίσει επανειλημμένως ο εκπρόσωπος Τύπου κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, δεν αποτελούν επιδοματική πολιτική αλλά μέτρα άμεσης ανακούφισης και το κόστος τους υπολογίζεται σε 2 δισ. ευρώ.

Σε αυτά περιλαμβάνονται:

Το επίδομα θέρμανσης. Με δικαιούχους όσους λαμβάνουν την εισοδηματική ενίσχυση του άρθρου 14 του Ν. 2837/2000, τους συνταξιούχους του ΟΓΑ και όλους αυτούς στους οποίους καταβάλλεται ΕΚΑΣ, καθώς και τους μακροχρονίως ανέργους. Το ύψος του επιδόματος καθορίζεται από 300 ως 500 ευρώ αναλόγως της περιοχής στην οποία κατοικούν οι δικαιούχοι.

Το έκτακτο επίδομα αλληλεγγύης για όσους έχουν ετήσιο οικογενειακό εισόδημα ως 10.500 ευρώ, το οποίο θα δοθεί με τη μορφή αφορολόγητης οικονομικής ενίσχυσης 500-1.300 ευρώ. Το εισοδηματικό κριτήριο αυξάνεται: κατά 3.000 ευρώ σε περιπτώσεις που ο αρχηγός ή μέλος της οικογένειας είναι άτομο με ειδικές ανάγκες και κατά 1.500 ευρώ για κάθε παιδί ή εξαρτώμενο μέλος. Σε ό,τι αφορά το επίδομα αυτό έχει διατυπωθεί πέραν της επίσημης και η άποψη ότι, δεδομένης της μεγάλης φοροδιαφυγής, δεν έχουν όλοι όσοι δηλώνουν εισόδημα ως 10.500 ευρώ ανάγκη οικονομικής στήριξης και ότι αντί να το λαμβάνουν οι δικαιούχοι μέσω των ΚΕΠΥΟ, θα μπορούσαν να υποβάλλουν τις αιτήσεις τους μέσω των δήμων όπου είναι πιο εύκολος ο έλεγχος.

Αύξηση του κατ’ αποκοπήν συντελεστή ΦΠΑ από 7% σε 11% στη φυτική και ζωική παραγωγή.

Τα χρήματα για την εφαρμογή της πολιτικής αυτής θα εξοικονομηθούν, σύμφωνα με το οικονομικό επιτελείο του ΠαΣοΚ, ως εξής: περίπου 500 εκατ. ευρώ θα είναι τα υπερέσοδα του κράτους από τους φόρους λόγω της υψηλής τιμής του πετρελαίου, 200 εκατ. ευρώ θα προέλθουν από την κατανάλωση καθώς τα έκτακτα επιδόματα θα χρησιμοποιηθούν για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες των πολιτών, ενώ το υπόλοιπο ποσό θα καλυφθεί από την έκτακτη φορολόγηση των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων και τη φορολόγηση των stock options. «Ηταν επιλογή της κυβέρνησης να χαρίσει 1 δισ. ευρώ στα μεγαλοστελέχη των επιχειρήσεων κι εμείς λέμε ότι με διαφορετικές επιλογές μπορείς να ασκήσεις μια άλλη πολιτική» παρατηρεί ο κ. Παπακωνσταντίνου.

Σκεπτικισμός στην αγορά

Παράγοντες της αγοράς όμως αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τις προτάσεις του ΠαΣοΚ, αλλά και την ανάλυση για τις πηγές που θα χρηματοδοτήσουν αυτή τη διαφορετική πολιτική, αν και κατανοούν την πολιτική στόχευση του κ. Παπανδρέου. Θεωρούν αθεμελίωτες τις προβλέψεις π.χ. για τα 500 ή για τα 200 εκατ. ευρώ σε μια στιγμή που η τιμή του πετρελαίου μειώνεται και τα υπερέσοδα εισπράττονται ούτως ή άλλως από το κράτος, η κατανάλωση θα μειωθεί λόγω της κάμψης του ΑΕΠ από 4% σε 2% και η μειωμένη οικονομική δραστηριότητα οδηγεί σε μειωμένα έσοδα για το Δημόσιο. «Το ΠαΣοΚ έχει υποσχεθεί πολλά, ακόμη και αύξηση του ποσοστού για την παιδεία και την έρευνα στο 7%. Από πού θα βρεθούν τα χρήματα αυτά, τη στιγμή που δεν προτείνουν νέες πηγές εσόδων;» ρωτάει παράγοντας με γνώση των δημοσίων οικονομικών.

Το ΒΗΜΑ, 12/10/2008

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κενό γράμμα το Ταμείο κατά της Φτώχειας

Posted on Οκτώβριος 7, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Προϋπολογισμός, Παιδεία, Περιβάλλον, Πολιτική, Σκάνδαλα, Φοροεπιδρομή, Φορολογία | Ετικέτες: |

Με… 14 λεπτά ημερησίως πριμοδοτεί η κυβέρνηση τους 2.000.000 πολίτες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Σιγή Αλογοσκούφη για το επίδομα θέρμανσης

«Αδειάζει» το Ταμείο για την καταπολέμηση της Φτώχειας η κυβέρνηση, καθιστώντας το… κενό γράμμα πριν καλά καλά το θέσει σε λειτουργία. Όπως προβλέπεται στο προσχέδιο του προϋπολογισμού, το Ταμείο θα χρηματοδοτηθεί με μόλις 100 εκατ. ευρώ μέσα στο 2009 έναντι 1 δισ. ευρώ που ήταν η αρχική δέσμευση της κυβέρνησης.

Κενό γράμμα το Ταμείο κατά της Φτώχειας

Το ποσό αυτό μεταφράζεται σε μια μέση ενίσχυση της τάξης των 50 ευρώ τον χρόνο ή 14 λεπτών την ημέρα για καθέναν από τους 2.000.000 πολίτες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Κενό γράμμα το Ταμείο κατά της Φτώχειας

Ο υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης, παρουσιάζοντας χθες το προσχέδιο, απέφυγε να δεσμευτεί για περαιτέρω χρηματοδότηση του Ταμείου και παρέπεμψε σε ανακοινώσεις που θα γίνουν εντός των προσεχών εβδομάδων και θα αφορούν τον τρόπο λειτουργίας του.

Επίσης, αν και ρωτήθηκε επανειλημμένως, δεν θέλησε να αναφερθεί στο επίδομα θέρμανσης το οποίο αναμένεται να δοθεί σε ανέργους και χαμηλοσυνταξιούχους μέσω του Ταμείου.

Όπως γίνεται αντιληπτό, η κυβέρνηση, παρότι χρησιμοποιεί εδώ και 14 μήνες ως επικοινωνιακό τρικ τη δραστηριοποίηση του Ταμείου για τη Φτώχεια σε μια προσπάθεια να καλλιεργήσει κοινωνικό προφίλ, στο παραπέντε μειώνει κατακόρυφα τη χρηματοδότησή του, για να περικόψει δαπάνες από τον προϋπολογισμό.

Το Ταμείο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2007 από τον υπουργό Οικονομίας, Γ. Αλογοσκούφης, ο οποίος είχε δηλώσει: «Για να μπορέσει να εκπληρώσει τους σκοπούς του, το Ταμείο θα ενισχυθεί τα επόμενα χρόνια σταδιακά με ποσό που ξεκινά από 500 εκατ. το 2008 και θα φτάσει τα 2 δισ. ευρώ ετησίως το 2010.

Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρχει η δυνατότητα ενίσχυσης των φτωχών με 1.000 ευρώ κατά μέσο όρο τον χρόνο».

  • Οι δηλώσεις

Τη σκυτάλη είχε πάρει ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής στα εγκαίνια της ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2007, ο οποίος είχε δεσμευθεί πως «προχωρούμε άμεσα στη δημιουργία Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής για τη στήριξη των οικογενειών εκείνων που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και λιγότερες δυνατότητες».

Τελικά το Ταμείο όχι μόνο δεν έχει λειτουργήσει ακόμη, αλλά και η συνολική χρηματοδότησή του από το 1,5 δισ. ευρώ για τη διετία 2008-2009 έπεσε απότομα στα 200 εκατ. ευρώ, δηλαδή 100 φέτος και άλλα τόσα του χρόνου.

Η δε μέση ενίσχυση των φτωχών από 1.000 ευρώ που έλεγε ο κ. Αλογοσκούφης υποχωρεί τώρα δραματικά στα 50 ευρώ τον χρόνο, αποδεικνύοντας στην πράξη πως πρόκειται ουσιαστικά για μία εξαγγελία «πυροτέχνημα», που έγινε πέρυσι το καλοκαίρι για καθαρά προεκλογικούς λόγους.

ΤΙ ΕΛΕΓΑΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ – ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ

  • Κώστας Καραμανλής: Σεπτέμβριος 2007, ΔΕΘ
    «Προχωρούμε άμεσα στη δημιουργία Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής για τη στήριξη των οικογενειών εκείνων που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και λιγότερες δυνατότητες».
  • Γιώργος   Αλογοσκούφης:  Αύγουστος 2007
    «Το Ταμείο θα ενισχυθεί τα επόμενα χρόνια σταδιακά με ποσό που ξεκινά από 500 εκ. το 2008 και θα φθάσει τα 2 δισ. ευρώ ετησίως το 2010. Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρχει η δυνατότητα ενίσχυσης των φτωχών με 1.000 ευρώ κατά μέσο όρο τον χρόνο».

ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ 5%
Μόνο 2,75% του ΑΕΠ στην Παιδεία, ενίσχυση… μινιόν για Υγεία και Απασχόληση

Ξεχνάει για μία ακόμη χρονιά η κυβέρνηση την προεκλογική της υπόσχεση περί ενίσχυσης των δαπανών για την Παιδεία, ώστε να φθάσουν το 5% του ΑΕΠ. Στην πράξη κάνει το ακριβώς αντίθετο, καθώς, όπως προκύπτει από το προσχέδιο του προϋπολογισμού, τα κονδύλια που θα κατευθυνθούν το 2009 στο υπουργείο Παιδείας αντιπροσωπεύουν το 2,75% του εκτιμώμενου ΑΕΠ, έναντι 2,76% για το τρέχον έτος.

Επίσης ο ρυθμός αύξησης της χρηματοδότησης των υπουργείων Απασχόλησης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Υγείας μειώνεται σε σύγκριση με το 2008, δείγμα ότι ο προϋπολογισμός στερείται κοινωνικής διάστασης. Πιο αναλυτικά, οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού για το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων θα φθάσουν τα 7,23 δισ. ευρώ και θα είναι αυξημένες κατά 6,1% έναντι ετήσιας αύξησης 6,4% κατά τη διάρκεια του 2008. Το ποσό αυτό είναι ίσο με το 2,75% του ΑΕΠ. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι και η ποσοστιαία αύξηση είναι μικρότερη και πως αντί να πλησιάζουμε, συνεχώς αποκλίνουμε από τον στόχο του 5% του ΑΕΠ.

Ο υπουργός Οικονομίας για να δείξει ότι ο προϋπολογισμός έχει κοινωνικό χαρακτήρα, δήλωσε πως οι πιστώσεις για το υπουργείο Απασχόλησης είναι αυξημένες κατά 13%, στα 11,39 δισ. ευρώ, προκειμένου να καλυφθούν χρηματοδοτήσεις επιδομάτων. Όμως… αμέλησε να αναφέρει ότι η φετινή αύξηση ήταν της τάξης του 21,8%. Ανάλογη είναι η εικόνα και στο υπουργείο Υγείας με τις δαπάνες να ενισχύονται κατά 4,2% έναντι αύξησης 7,5% φέτος. Μόνο για το υπουργείο Εσωτερικών έχει προβλεφθεί ποσοστιαία αύξηση των δαπανών μεγαλύτερη της φετινής (13,4% από 10,3%) λόγω και του κόστους για τις ευρωεκλογές. Σε απόλυτα νούμερα τα μεγαλύτερα ποσά θα κατευθυνθούν στα υπουργεία Απασχόλησης, Παιδείας και Υγείας (11,39, 7,23 και 6,39 δισ. ευρώ αντίστοιχα) και τα λιγότερα στο Τουρισμού (70 εκατ. ευρώ) και το Μακεδονίας – Θράκης (22 εκατ. ευρώ).

ΦΙΛΟΔΩΡΗΜΑ
Μεταξύ 3% – 3,4% οι αυξήσεις  μισθών στο Δημόσιο

Η σκληρή λιτότητα για μισθωτούς και συνταξιούχους θα συνεχισθεί και το 2009, καθώς, όπως προκύπτει από τα δεδομένα του προϋπολογισμού, για ακόμη μία χρονιά θα λάβουν… φιλοδώρημα έναντι μισθολογικών αυξήσεων. Πιο αναλυτικά υπολογίζεται πως οι αυξήσεις για τους εν ενεργεία υπαλλήλους του Δημοσίου θα κυμανθούν μεταξύ 3% και 3,4%. Το τελικό ποσοστό θα εξαρτηθεί και από το πότε θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε πρόωρες εκλογές. Και βέβαια θα πλησιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό, αν η εισοδηματική πολιτική ανακοινωθεί εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Οι αυξήσεις αυτές αφορούν τον βασικό μισθό και επομένως τα εισοδήματα των εργαζομένων θα καταγράψουν πραγματικές απώλειες, αφού ο πληθωρισμός θα διαμορφωθεί στο 3,2%, σύμφωνα με την πρόβλεψη του οικονομικού επιτελείου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρόβλεψη αυτή είναι επισφαλής, καθώς πέρυσι τέτοιο καιρό το υπουργείο προέβλεπε πληθωρισμό 2,8% για το 2008, έδωσε μεσοσταθμικές αυξήσεις 3,1% και πλέον ο πληθωρισμός κλείνει το έτος στο 4,5%, ποσοστό που αναγράφεται στο προσχέδιο. Για τους συνταξιούχους η εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης θα προβλέπει υψηλότερες αυξήσεις, οι οποίες βέβαια σε καμία περίπτωση δεν θα ξεπεράσουν το 4%.

ΕΘΝΟΣ, 07/10/2008

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...