Ποδόσφαιρο

«Και οι επιταγές, λεφτά δεν είναι;»

Posted on Ιανουαρίου 1, 2010. Filed under: Μαντέλας Γιώργος, Οικονομία, Ποδόσφαιρο |

  • Tου Γιωργου Mαντελα , Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 1 Iανoυαρίου 2010

Πάει καιρός που έλεγα ότι η περίπτωση της ΑΕΚ κάτι μου θυμίζει. Προχθές το βράδυ άκουσα ότι ο βασικός της μέτοχος στις 19 Ιανουαρίου θα «κατεβάσει» λύση σωτηρίας. Και κατάλαβα τι μου θυμίζει: Την οικονομία, που στις 19 περνάει το τεστ των Βρυξελλών. Αν ο «τέντζερης» ήταν case study, τότε θα είχε βρει το «καπάκι». Οι περιπτώσεις είναι η μία μετενσάρκωση της άλλης.

Μετρήστε συμπτώσεις: Και στις δύο λείπει η κινητήριος δύναμη, τα λεφτά (ζεν). Και περισσεύει το απότοκο: η γκρίνια (διπλό ζεν). Και οι δύο είναι πνιγμένες στα χρέη (θα χαθεί το μέτρημα).

Πριν από έξι μήνες, όμως, ζούσαν στον κόσμο τους. Η μία έκανε μεταγραφές και η άλλη έβλεπε την κρίση με κιάλια. Τώρα, τράπεζες μπαινοβγαίνουν στα γραφεία, προτείνουν λύσεις κι απαιτούν τα δανεικά. Συνήθως, σε αυτές τις περιπτώσεις, όλοι θυμούνται τον Μένιππο, ενώ ακολουθούν οι δικηγόροι.

Οι παλιοί «πρωθυπουργοί» (Καραμανλής – Νικολαΐδης) πήραν ομπρέλα κι έφυγαν νωρίς, βλέποντας την καταιγίδα που έρχεται. Οι νέοι (Παπανδρέου -Νοτιάς), που έμπλεξαν χωρίς να το πολυθέλουν, περισσότερο από παράδοση ο ένας κι από οπαδιλίκι ο άλλος, τρέχουν και δεν προλαβαίνουν. Στο μεταξύ, πίσω, στο «σπίτι», όλα ρημαδιό.

Υπάλληλοι, συνταξιούχοι και ποδοσφαιριστές (σ.σ. κι αυτοί «συνταξιούχοι» είναι έτσι που παίζουν), όλοι μαζί, κοιτάζουν τον ήλιο. Δεν ξέρουν αν και για πόσο ακόμα θα πληρώνονται. Τα δάνεια τρέχουν. Περίεργη σύμπτωση; Η ΑΕΚ τα έχει πάρει ακόμα κι από τη Morgan Stanley, απ’ όπου παράλληλα τα έχει πάρει και το Δημόσιο, που κλείνει το ρήμα «χρωστάω» σε όλες τις γλώσσες. Οι «υπουργοί Οικονομικών» (Παπακωνσταντίνου – Παπάς), δύο χαίρουν και μια δεν χαίρουν της εμπιστοσύνης των «πρωθυπουργών».

Στο μεταξύ, και οι δύο ετοιμάζονται να πουλήσουν ό,τι ασημικά έχουν απομείνει στο «σπίτι». Ο μεν ένας κάτι υπόλοιπα από μετοχές σε ΔΕΚΟ κι επιχειρήσεις, που βρήκε στο συρτάρι και κάτι ακίνητα, από κληρονομιά, ο δε άλλος ό,τι πολυτιμότερο έχει η φτωχή πλην τιμία ομάς, τον Σκόκο. Εναν περίεργο τύπο, που μια παίζει και τρεις δεν παίζει. Κάτι σαν τα ελληνικά ομόλογα δηλαδή, που για να τα πουλήσεις, πρέπει να τα φορέσεις «καπέλο» (στο επιτόκιο) και πάλι βλέπουμε. Ο,τι προσπάθεια γίνεται για να βρεθεί σωτηρία, θυμίζει την ιστορία του Κροίσου που ό,τι έπιανε γινόταν χρυσός, αλλά από την ανάποδη. Πάει στράφι.

«Θείος» από την Αμερική προέκυψε και στις δύο περιπτώσεις. Στην μεν ΑΕΚ ακούει στο όνομα «Μπομπ», είναι από το Σικάγο και στα προχωρημένα -ήντα του, δείχνοντας ένα ασφαλιστήριο ζωής, αντί για μια εγγυητική τραπέζης, λέει ότι θα σώσει τον δικέφαλο. Στην οικονομία πάλι, «η θεία από το Σικάγο» θα έχει το όνομα πέντε – έξι τραπεζών, στις οποίες θα προσπαθήσουν να πουλήσουν ομόλογα. Χρεόγραφα τα μεν, χρεόγραφα και τα δε. «Ζεστά» λεφτά δεν βλέπω πουθενά… «Αλλά και οι επιταγές, λεφτά δεν είναι;». Που έλεγε και ο Λογοθετίδης. Αν κάνουν το λάθος και μας τα δώσουν, να τα πάρουμε και να τρέξουμε…

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το όνομα είναι το μήνυμα

Posted on Ιανουαρίου 17, 2009. Filed under: Ισραήλ, Μπάσκετ, Πόλεμος, Παλαιστίνη, Ποδόσφαιρο | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 17/01/2009. Ενα γκολ μπορείς να το «πανηγυρίσεις» και με τη θλίψη σου και την αγανάκτησή σου. Ετσι σκέφτηκε κι έτσι έπραξε ο Φρεντερίκ Κανουτέ, ποδοσφαιριστής από το Μάλι, που αγωνίζεται στην ομάδα της Σεβίλλης, όσαν σκοράρισε τις προάλλες εναντίον της Λα Κορούνια. Χάρηκε βέβαια, αλλά ταυτόχρονα βρήκε τον τρόπο να δείξει την πίκρα και την οργή του. Σήκωσε τη φανέλα του και φάνηκε από κάτω ένα μαύρο μπλουζάκι. Πάνω του είχε γράψει σε διάφορες γλώσσες (ισπανικά, αραβικά, αγγλικά…), το όνομα μιας χώρας που δεν είναι χώρα, ενός τόπου που οι αποκλεισμοί και οι βομβαρδισμοί το κατάντησαν ου τόπο: το όνομα της Παλαιστίνης. Τίποτε άλλο. Ούτε εικόνες ούτε λόγια.

Δεν πέρασαν ώρες για να αποδειχθεί ότι το όνομα είναι το μήνυμα, το όνομα της Παλαιστίνης βέβαια που και μόνο ο ήχος του αρκεί για να κατακλυστεί ο νους από σκοτωμένα νήπια και σακατεμένους αμάχους. Πολιτικώς ορθή ωστόσο η ισπανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου τιμώρησε τον αντάρτη με πρόστιμο 3.000 ευρώ, διότι «προσέβαλε το άθλημα» όπως συνηθίζουν να λένε οι αφεντάδες όχι μόνο του ποδοσφαίρου αλλά του επαγγελματικού αθλητισμού εν γένει, αράγιστοι σε όλα τα αισθήματα πλην ενός: του έρωτα για τα συμφέροντά τους. Τούτες τις μέρες τρεις ομάδες μας όφειλαν να αγωνιστούν στο Ισραήλ, μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από το πεδίο της σφαγής. Η Ολύμπια Λάρισας αρνήθηκε να ταξιδέψει. Και τιμωρήθηκε. Ο προπονητής του Αρη Αντρέ Ματσόν δήλωσε πως είναι ανοησία να γίνονται παιχνίδια στην καρδιά του πολέμου. Δεν εισακούστηκε. Και η ομάδα του δεν τιμωρήθηκε. Οπως δεν τιμωρήθηκε ο Ολυμπιακός που για να μην κινδυνέψει να χάσει το δρόμο προς την πηγή των πολλών χρημάτων, δήλωσε «υποταγή στους κανονισμούς».

Ολοι θα πάνε να παίξουν με τη Μακάμπι ή τη Χάποελ, εκτός και βρεθεί και στο μπάσκετ κάποιος Κανουτέ. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Αυτό θέλει άλλωστε το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του. Να μακελεύεται ένας λαός σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Με τυχόν νέα «επεισόδια» στην Αθήνα πάντως, ας περιμένουμε τις καινούργιες «ταξιδιωτικές οδηγίες» των ευαίσθητων χωρών του πλανήτη. Οι βόμβες φωσφόρου είναι ανεκτές, όχι όμως οι μολότοφ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...