Πολιτική

Ισχυρά διλήμματα για πρόωρες εκλογές

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Εκλογές, Οικονομική κρίση, Παπαδιόχος Κ.Π., Πολιτική |

  • Ο πρωθυπουργός φέρεται για πρώτη φορά να συζητάει το ενδεχόμενο, σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος στις 7 Νοεμβρίου
  • Του Κ. Π. Παπαδιοχου, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Σε μεγάλη δοκιμασία, που θέτει ενώπιον του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου ισχυρά διλήμματα, περιλαμβανομένης της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, εξελίσσεται η εκλογική αναμέτρηση για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, της 7ης Νοεμβρίου. Καθώς τα μηνύματα από τις δημοσκοπήσεις που φθάνουν καθημερινά στο νέο «στρατηγείο» του κ. Γ. Παπανδρέου στη Βασιλίσσης Σοφίας δεν είναι ενθαρρυντικά για την πορεία των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ στις περιφερειακές εκλογές, ο πρωθυπουργός φέρεται για πρώτη φορά να συζητά το ενδεχόμενο, σε περίπτωση αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος, να ζητήσει την άμεση ανανέωση της λαϊκής εντολής.

Βεβαίως, στενοί συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου αρνούνται επιμελώς να προσδιορίσουν τον «πήχυ» του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Αφήνουν, όμως, σαφώς να εννοηθεί ότι θα επιχειρήσουν να συγκρίνουν τα ποσοστά που θα λάβουν οι «πράσινοι» υποψήφιοι, έναντι εκείνων της Ν. Δ. στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών, προκειμένου να προβάλουν το επιχείρημα πως παρά τα σκληρά μέτρα που υποχρεώθηκε να λάβει η κυβέρνηση το 2010, το ΠΑΣΟΚ παραμένει πρώτο κόμμα. Είναι όμως προφανές ότι εκ των πραγμάτων θα εγερθεί ζήτημα δυσαρμονίας μεταξύ της παρούσας Βουλής και της λαϊκής ετυμηγορίας, εάν η υπέρ του ΠΑΣΟΚ διαφορά των δέκα ποσοστιαίων μονάδων στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 έχει μειωθεί σε οριακό προβάδισμα έναντι της Ν.Δ.

Οι λόγοι της αιφνίδιας μεταστροφής του κ. Παπανδρέου, που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες απέρριπτε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, είναι δύο.

Πρώτον, αντιλαμβάνεται ότι εάν η κυβέρνηση περάσει τον σκόπελο των αυτοδιοικητικών εκλογών με μειωμένη πολιτική νομιμοποίηση θα είναι πρακτικά πολύ δύσκολο, έως αδύνατον, να «περάσει» τα δύσκολα μέτρα που απαιτεί το Μνημόνιο με την τρόικα για το 2011, ενώ δεν θα είναι σε θέση να δώσει από θέση ισχύος τις σκληρές μάχες που απαιτούνται για μια σειρά από επιβεβλημένες πλέον -λόγω Βρυξελλών και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου- διαρθρωτικές αλλαγές, από την εξυγίανση των ζημιογόνων ΔΕΚΟ μέχρι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Δεύτερον, στην περίπτωση κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ «αποδοκιμαστεί» στις επικείμενες κάλπες, ο κ. Παπανδρέου θα αντιμετωπίζεται ως πρωθυπουργός «περιορισμένης ισχύος» και στο εξωτερικό της χώρας. Ομως, η ισχυρή προσωπική εικόνα του κρίνεται από τον ίδιο απολύτως απαραίτητη, προκειμένου η Αθήνα να αντεπεξέλθει με επιτυχία στη συνεχή διαπραγμάτευση που απαιτείται με την τρόικα για την προσαρμογή του Μνημονίου στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες, αλλά και για άλλα κρίσιμα θέματα. Τον πρωθυπουργό φέρεται να επηρέασε και ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικος, ο οποίος σε σύσκεψη που έγινε, μετέφερε στον πρωθυπουργό μια ανησυχητική εικόνα η οποία -όπως φέρεται να είπε- θα μπορούσε να παραπέμψει σε Γαλλία, λόγω της κυοφορούμενης δυσαρέσκειας στον κόσμο.

Η σημασία που αποδίδει αίφνης το Μέγαρο Μαξίμου στην εκλογική αναμέτρηση είναι ορατή από μια σειρά κινήσεων στις οποίες κατέληξε η υπό τον κ. Γ. Ραγκούση ομάδα του πολιτικού σχεδιασμού. Η αρχή έγινε με την ανάδειξη του διακυβεύματος της εκλογικής αναμέτρησης που συνοψίζεται στο δίλημμα εάν η χώρα θα συνεχίσει την πορεία των μεταρρυθμίσεων που προωθεί το ΠΑΣΟΚ ή θα επιστρέψει σε τροχιά πτώχευσης. Παράλληλα, ορατή είναι η πλήρης ενεργοποίηση του κ. Παπανδρέου. Θα σηκώσει το κύριο βάρος της αντιπαράθεσης με τη Ν.Δ. εν αντιθέσει με γνωστά κυβερνητικά ονόματα που δεν δείχνουν τον ίδιο ζήλο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε να παραχωρήσει διακαναλική συνέντευξη Τύπου, ενώ πυκνό προβλέπεται το συνολικό πρόγραμμα των προσωπικών του εμφανίσεων. Βαρύτητα δίδεται στην περιφέρεια Αττικής, όπου το φάσμα της ήττας του κ. Γ. Σγουρού από τον κ. Γ. Δημαρά είναι ορατό, γεγονός που, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, προβληματίζει τον κ. Παπανδρέου.

Το επίδομα δίχασε την Ιπποκράτους

Το επιτελείο του πρωθυπουργού έχει αποφασίσει η κυβέρνηση να «παγώσει» κάθε νέα επώδυνη απόφαση μέχρι τις 15 Νοεμβρίου, δηλαδή μέχρι και τον β΄ γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Ετσι μετατίθενται για αργότερα οι όποιες αποφάσεις για τα κλειστά επαγγέλματα, ενώ πιο διαλλακτική εμφανίζεται η κυβέρνηση και στο πεδίο των αλλαγών στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στο ίδιο πλαίσιο του «κατευνασμού» των ψηφοφόρων εντάσσεται και η εξαγγελία για τη χορήγηση έκτακτου επιδόματος από 100 έως 300 ευρώ στους χαμηλοσυνταξιούχους έως το τέλος του χρόνου. Πάντως, το συγκεκριμένο μέτρο λέγεται ότι δίχασε σε πολλά επίπεδα το επιτελείο του ίδιου του κ. Γ. Παπανδρέου. Κατά πληροφορίες, υπήρξαν ένθερμοι θιασώτες του επιδόματος αλλά και σφοδροί πολέμιοι, με δύο βασικά επιχειρήματα. Πρώτον, ότι πλήττεται η αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό καθώς εμφανίζεται να διολισθαίνει σε παροχές, και δεύτερον, ότι στο εσωτερικό η κυβερνητική πρωτοβουλία θα ερμηνευθεί ως «ψηφοθηρική» και κίνηση πανικού. Θα πρέπει να επισημανθεί, τέλος, ότι ανεξαρτήτως των τελικών αποφάσεων του πρωθυπουργού αναφορικά με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, το κλίμα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, ενόψει της αυτοδιοικητικής αναμέτρησης, παραμένει βαρύ. Μάλιστα, πολλοί εκτιμούν πως μετά τις 14 Νοεμβρίου και στην πορεία προς την ψήφιση του προϋπολογισμού το κυβερνών κόμμα αναμένει ένας νέος κύκλος εσωστρέφειας στον οποίο δεν θα πρωταγωνιστήσουν μόνο δυσφορούντες βουλευτές που τηρούν στάση αναμονής, αλλά και ορισμένοι πρωτοκλασάτοι υπουργοί.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φρόνημα και ηγεμονία: κενά πεδία

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Επενδύσεις, Ξυδάκης Νίκος, Οικονομική κρίση, Πολιτική |

  • Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Η αναγγελθείσα αποτυχία της επένδυσης του Κατάρ στον Αστακό προϊδεάζει και για την τύχη της άλλης θορυβώδους εξαγγελίας για μεγάλη επένδυση κεφαλαίων ιδίας προελεύσεως στο Ελληνικό. Κυρίως όμως περιγράφει τον τρόπο πολιτεύεσθαι του νέου ΠΑΣΟΚ, όπως αυτό αυτοορίσθηκε έναντι του παλαιού ή βαθέος εαυτού του. Να όμως που η προπαγανδιζόμενη από ομιλούσες κεφαλές νέα πολιτική του νέου ΠΑΣΟΚ δεν διαφέρει ουδόλως από τη δοκιμασμένη παλαιά: άκρατος, άφρων, αλαζονικός επικοινωνιασμός τότε, το ίδιο και σήμερα.

Με μια κρίσιμη διαφορά: στη δεκαετία του ’80, του ’90, του ’00, η χώρα δεν βρισκόταν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, υπό κηδεμονία και υπό διαρκή απειλή πτώχευσης. Ως εκ τούτου ο ερασιτεχνισμός, οι νεωτεριστικές μονομανίες, η άγνοια ή και περιφρόνηση της πραγματικότητας, τα επικοινωνιακά βεγγαλικά, όσα επιδεικνύουν σήμερα οι κυβερνώντες, είναι ασυγχώρητα, είναι μοιραία. Οι μεταρρυθμίσεις που σκέφτεται η κυβέρνηση, παρότι νεφελώδεις, συχνά έρχονται να καλύψουν υπαρκτές ανάγκες, μα κάποτε έρχονται να καταστρέψουν τις υπάρχουσες δομές, χωρίς ποτέ να βάζουν κάτι άλλο στη θέση τους. Σαν μια παράδοξη πατροκτονία, σαν τελετή αυτοκαταστροφής που βιώνεται σαν τελετή ενηλικίωσης· από ποιον; Πάντως όχι από τον χειμαζόμενο, εξουθενωμένο και έμφοβο λαό.

Αυτή την ασταθή, απρόβλεπτη, χωρίς συνοχή, συχνά αυτοκαταστροφική πολιτική βλέπουν οι κατέχοντες τον πλούτο και την οικονομική ισχύ και ανησυχούν. Δεν ανησυχούν τόσο και με τον ίδιο τρόπο που ανησυχούν οι γονατισμένοι μικρομεσαίοι· ο προσωπικός τους πλούτος είναι ασφαλής. Οι κατέχοντες ανησυχούν διότι η απρόβλεπτη πολιτική μιας ασταθούς ηγεσίας απειλεί να ξεθεμελιώσει το σύνολο σύστημα, άρα απειλεί και τις δικές τους θέσεις στον ελληνικό χώρο, θέσεις προσπορισμού πλούτου, και κυρίως θέσεις ισχύος και κύρους. Το εγχώριο σύστημα έχει λόγους να αισθάνεται απειλούμενο από την επέλαση νέων, ξένων παικτών σε ένα ξέφραγο γήπεδο ευκαιριών, όπως η πτωχευμένη Ελλάδα. Αλλωστε μέγα μέρος των εγχώριων πλουσίων ουδέποτε επεχείρησε ανοιχτά, με όρους διακινδύνευσης, καινοτομίας, υγιούς ανταγωνισμού. Επλούτισαν εγκαθιστώντας ολιγοπώλια, επλούτισαν απομυζώντας και επηρεάζοντας τον μεγάλο εργοδότη και πελάτη, το κράτος· ήσαν το κράτος. Αυτή η επιρροή επί της κρατικής δομής, αυτό το προνομιακό πεδίο άσκησης ισχύος και προσπορισμού πλούτου, απειλείται τώρα σε συνθήκες κρίσης. Υπό την πίεση της διεθνούς κρίσης και ενώπιον των εγχώριων αδιεξόδων το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα μετασχηματίζεται βίαια. Ποιος θα διατηρήσει τις θέσεις και τα κεκτημένα στο αναδυόμενο, άγνωστο ακόμη, τοπίο;

Μέρος των ισχυρών, παρά την ανησυχία και επειδή δεν στηρίζονται αποκλειστικά στην προειρηθείσα προσοδοθηρία, προσβλέπει σε μετριοπαθείς λύσεις· αναζητεί εναλλακτικές λύσεις στην πολιτική ηγεσία, ομαλή διαδοχή, άρα και ομαλότητα στις αναμενόμενες ενέργειές της. Αντιλαμβάνονται επίσης ότι η οικονομική συντριβή της μεσαίας τάξης είναι ασύμβατη με οποιαδήποτε έννοια ανάκαμψης της χώρας· η ογκούμενη ανεργία δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή και την κοινωνική ειρήνη. Αλλοι όμως εμμένουν φανατικά στον δραστικό περιορισμό του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ζητούν απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων υπαλλήλων. Η άθροιση 300 ή 400 χιλιάδων απομακρυνόμενων στους ήδη 650 χιλιάδες καταγεγραμμένους και διαρκώς πληθυνόμενους ανέργους, το ένα τέταρτο και πλέον του ενεργού πληθυσμού, δεν φαίνεται να απασχολεί τους ακραιφνείς υποστηρικτές του νεοθατσερισμού.

Τέτοια η νευρικότητα και διχοστασία, που θολώνει τον νου και παρακινεί είτε σε αδράνεια είτε σε ριζοτόμες αλλαγές χωρίς προβλέψεις και οικονόμηση των συνεπειών, χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος των ελίτ που βρίσκονται στα κέντρα αποφάσεων σήμερα.

Αν η κρίση καθιστά ανήσυχους τους ισχυρούς, τους μικρομεσαίους τους πλήττει με σφοδρότητα και τους γεμίζει φόβο και οργή. Προς το παρόν υπερισχύει ο φόβος ενώπιον του άδηλου, σκοτεινού μέλλοντος· και όλη η ενεργητικότητα διοχετεύεται σε στρατηγικές επιβίωσης, οικονόμησης του βίου, εξασφάλισης της οικογένειας. Ταυτόχρονα όμως σωρεύεται αγανάκτηση, βουβή και ανεκδήλωτη, βαθιά δυσαρέσκεια και δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα, οι οποίες ενδέχεται να εκδηλωθούν και κατά τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Παρότι πολλοί πολίτες αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ανάγκη για βαθιές και εκτενείς μεταρρυθμίσεις της δημόσιας διοίκησης και της οργάνωσης της παραγωγής, η δυσαρέσκεια συχνά τρέπεται προς αντισυστημικές κατευθύνσεις, με οργισμένη τυφλή απόρριψη των κομμάτων και του κοινοβουλευτισμού. Οι περισσότεροι δεν πείθονται από τους κυβερνητικούς αυτοσχεδιασμούς, πιστεύουν ότι την πορεία πλέον την χαράζει η τρόικα, και επιπλέον δεν έχουν πεισθεί ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο και στο βάθος αχνοχαράζει φως ανόρθωσης. Απογοήτευση και ζάρωμα, δυσπιστία και εσωστρέφεια. Το ελατήριο ωστόσο μπορεί να εκτιναχθεί ανά πάσα στιγμή, όσο περισσότερο πιεζόμενο πλησιάζει στο όριο θραύσεως.

Σε μια διεθνή συγκυρία διόλου ευνοϊκή για όλους, με την Ευρώπη σε σύγχυση ταυτότητας και αναπροσανατολισμού έναντι της αναδυόμενης Ασίας, με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να βαρύνονται ασύμμετρα με το κόστος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, με το εθνικό κύρος τρωθέν εξ ιδίων βελών, με τα εθνικά θέματα ανοιχτά και εμάς αδύναμους διαπραγματευτές, με την κοινωνία διχασμένη και αποκαρδιωμένη, γίνεται όλο και πιο φανερή στην Eλλάδα η απουσία ζωηρού συλλογικού φρονήματος αφενός, αλλά και ηγέτιδος τάξεως με πειθώ και όραμα, αφετέρου. Καμία κοινωνική δύναμη, κανένας πολιτικός χώρος, καμιά δεξαμενή προσώπων, δεν φαίνονται τούτη τη στιγμή στον ορίζοντα, ικανά να απαντήσουν σε αυτές τις επείγουσες ιστορικές ζητήσεις, να δώσουν νέο υλικό περιεχόμενο και νόημα στα κενά πεδία της ηγεμονίας και του συλλογικού σχεδίου. Τούτη τη στιγμή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πώς να αλλάξουμε τη ρότα;

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Γιανναράς Χρήστος, Οικονομική κρίση, Πολιτική |

  • Tου Χρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Σε ποια χέρια βρίσκεται η χρεοκοπημένη οικονομία της χώρας, ποιος διαχειρίζεται την ελπίδα ανάκαμψης, την προσπάθεια εξόδου από τη δεδομένη, μη διακηρυγμένη πτώχευση; Η τηλεοπτική εμφάνιση του υπουργού Οικονομίας, τη Δευτέρα 11 Οκτωβρίου στους «Νέους Φακέλους», έθετε το ερώτημα με αγχώδη ένταση.

Εικόνα αιφνιδιασμένου μαθητή σε προφορική εξέταση, πολύ μέτριου μαθητή. Που χάνει τα λόγια του, απαντάει άλλα αντ’ άλλων. Ταραγμένος, κομπιάζοντας, ενοχλημένος που εκτίθεται δημόσια. Ανίκανος έστω να υπεκφύγει, να αποφύγει με ετοιμόλογη δεξιότητα την αποκάλυψη των αδυναμιών του.

Εικόνα, περισσότερο, μικρομεσαίου κομματικού στελέχους σε επαρχιακή (πολύ επαρχιακή) οργάνωση «βάσης». Και επιστράτευε ύφος υπουργικής αυτονόητης υπεροχής, σε κωμική αντίθεση προς τη χαλαρή, ήρεμη βεβαιότητα των διάσημων στον διθενή στίβο συνομιλητών του. Δεν καταλάβαινε ότι έτσι ανέδειχνε απροκάλυπτα συμπλεγματική τη συμπεριφορά του.

Εικόνα, προπαντός, θλιβερής ανθρώπινης αλλοτρίωσης: Ατομο καταξιωμένο με δημόσιες ευθύνες, τιμές, προβολή, όμως ανίκανο να συζητήσει πρόβλημα, να παραδεχθεί πρόβλημα, να αποπαγιδευτεί από τη μονότροπη κομματική απολογητική.

Αδύνατο να αναμετρηθεί με ερωτήματα, να συγκροτήσει επιχείρημα, να τεκμηριώσει τον λόγο του. Πάλευε σπασμωδικά μόνο να υπερασπίσει την κυβέρνηση με παιδαριώδεις γενικολογίες, επαναλήψεις, πάλι και πάλι, λαϊκίστικων στερεοτύπων: «Εχουμε κάνει βήματα, δεν έχουν γίνει όλα». Και την ευθύνη για όλα, ολόκληρη, την έχουν οι κομματικοί του αντίπαλοι.

Απέναντί του τα δύο σαΐνια, οι Αμερικανοί οικονομολόγοι – άκρως διακριτικοί στην ευγενική τους συγκατάβαση γι’ αυτόν τον υπουργό Οικονομικών που έμοιαζε να σκέπτεται με κασέτα παραταξιακής πειθαρχίας. Ισως να είχαν υποθέσει ότι η συζήτηση με στέλεχος κόμματος «σοσιαλιστικού» θα τους στρίμωχνε σε απαιτήσεις για προτεραιότητες κοινωνικού κράτους, σχέσεων κοινωνίας, στόχων κοινωνικής συνοχής. Ενώ αυτός, αξιολύπητος, χτυπιόταν για να αποδείξει ότι η κυβέρνησή του είναι συνεπέστατα πειθαρχημένη στις εντολές των επιτρόπων της «ελεύθερης αγοράς». Η φυσιογνωμική έκφραση των συνομιλητών του πρόδιδε, μαζί με τη συγκατάβαση, και απορία: Πειθαρχικότερον υπήκοο και θιασώστη του αχαλίνωτου καπιταλισμού από αυτόν τον «σοσιαλιστή» υπουργό, δύσκολα θα μπορούσαν να φανταστούν.

Σίγουρα, ένα κρίσιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα ποσοστό ψηφοφόρων στην Ελλάδα δεν αντιλαμβάνεται ούτε την κραυγαλέα ανεπάρκεια του πρωτόπειρου υπουργού Οικονομικών ούτε την αντίφαση κόμματος «σοσιαλιστικού» να ασκεί πολιτική αχαλίνωτου καπιταλισμού. Καταπίνουν οι ψηφοφόροι απερίσκεπτα τη δικαιολογία ότι «δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, μια χρεοκοπημένη χώρα, έρμαιο των δανειστών της, είναι αναπότρεπτα υπόδουλη στους όρους που επιβάλλει το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα».

Σαθρή η δικαιολογία. Δεν χρεοκόπησε η χώρα από το κόστος του κοινωνικού κράτους, δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί», όπως θέλει να υποκρίνεται ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Η χώρα πνίγηκε στον υπέρμετρο δανεισμό που αποτόλμησαν αμοραλιστές πολιτικοί, για να εξαγοράσουν με εξωφρενικές παροχές και διορισμούς την ψήφο των πολιτών, την κραιπαλική ηδονή της εξουσίας. Το κράτος πτώχευσε, γιατί η οικονομία του καταληστεύθηκε διαδοχικά από το πράσινο, το γαλάζιο, πάλι από το πράσινο και πάλι από το γαλάζιο κομματικό κράτος. Αν το «σοσιαλιστικό» κόμμα ήθελε να πάψει να εμπαίζει την ελληνική κοινωνία με τον τίτλο του, μπορούσε να αποστασιοποιηθεί τίμια από την κλεπτοκρατία: Να διαλύσει το πράσινο κομματικό κράτος, το παρακράτος των πρασινοφρουρών και να ξαναστήσει στη χώρα θεσμούς κοινωνικού κράτους.

Να θεσμοθετήσει χωρισμό του κράτους από την κυβέρνηση, την κάθε κυβέρνηση, να αυτονομηθεί η κρατική λειτουργία από την κομματική ιδιοτέλεια, να εφαρμόζουν οι κρατικοί λειτουργοί το ξεχωριστό κάθε κυβέρνησης πολιτικό πρόγραμμα, αλλά για να υπηρετήσουν την κοινωνία, όχι την επανεκλογή του κυβερνώντος κόμματος. Και αυτή η (αυτονόητη στη δημοκρατία) κοινωνικοποίηση του κράτους να εξασφαλιστεί με θεσμικές εγγυήσεις αξιοκρατίας, καταξίωσης της ανθρώπινης ποιότητας, της δημιουργικότητας, της άμιλλας.

Ποιος εμπόδισε το «σοσιαλιστικό» κόμμα να είναι συνεπές με τις επαγγελίες του τίτλου του; Ποιος εμπόδισε το αντίπαλο στη διεκδίκηση της εξουσίας κόμμα να φιλοδοξήσει ταυτότητα και επωνυμία κόμματος «λαϊκού»; Η χρεοκοπία και ο διεθνής εξευτελισμός της Ελλάδας σήμερα έχει μία και μοναδική αιτία, ολοφάνερη και αδιαμφισβήτητη: την υποκατάσταση του κράτους από το κομματικό κράτος, την υποταγή της κοινωνίας στον ζυγό της κομματοκρατίας.

Αναπόφευκτα τραυλίζει ή γενικολογεί ανόητα ο υπουργός Οικονομίας αντιμέτωπος με τα ερωτήματα του Αλέξη Παπαχελά. «Πώς ξαναβάζουμε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης»; Μα είναι περισσότερο από φανερό ότι τον υπουργό Οικονομίας και τον προκλητικής ανεπάρκειας πρωθυπουργό του δεν τους ενδιαφέρει η χώρα και η επανεύρεση αναπτυξιακής δυναμικής. Το μόνο που τους κόφτει είναι να περισώσουν αταλάντευτη, ακόμα και μέσα στην καταστροφή, την κομματοκρατία, να κερδίσει χρόνο εξουσίας η συντεχνία τους. Η καταιγιστική κενολογία προπαγάνδας, η μικρονοϊκή αυθυπεράσπιση που ακατάπαυστα αναμηρυκάζουν (από τα κατακίτρινης δημοσιογραφίας κρατικά κανάλια) αυτό βεβαιώνει.

Για να βάλουμε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης πρέπει να υπάρχει κράτος που να λειτουργεί. Για να λειτουργήσει το κράτος πρέπει να παταχθεί θεσμικά ο βιασμός του κοινωνικού σώματος από τον ασύδοτο συνδικαλισμό. Και τότε να οργανωθεί τεκμηριωμένα απροκατάληπτη αξιολογική κρίση της δημοσιοϋπαλληλίας. Με απολύσεις των περιττών, των ανίκανων, των φαύλων. Αλλά και επιτελικά σχεδιασμένη, με καθολική κοινωνική συνέγερση συντονισμένη, τη θετική, αναπτυξιακή απορρόφηση του σοκ των απολύσεων. Υπάρχουν στρατηγικές για τέτοια απορρόφηση, υπάρχουν και μυαλά για να τις οργανώσουν. Η ανασύνταξη του κράτους είναι αντιφατικό να επιδιωχθεί με άγονες θυσίες, με ευνουχισμό της δημιουργικότητας πλήθους ανθρώπων.

Επειδή τα κόμματα ταύτισαν τον διορισμό με το ρουσφέτι, ταυτίστηκε και η απόλυση με τον διωγμό, την τιμωρία. Αλλά το να λειτουργήσει παραγωγικά το κράτος με σωστή στελέχωση θα είναι για όλους μέγα καλό, ζωτική κοινωνική κατάκτηση. Και αυτή την κατάκτηση είναι αδύνατο να την καταλάβουν, να τη σχεδιάσουν, να την πραγματοποιήσουν τα κόμματα του σημερινού φαύλου πολιτικού συστήματος.

Λύση που να απελευθερώνει τη χώρα από την κομματοκρατία, δηλαδή την τυραννία και την υπανάπτυξη, μπορούμε να βρούμε; Κάποτε απειλή για τη δημοκρατία ήταν η αυθαιρεσία του λοχία. Τώρα την κατάλυση της δημοκρατίας τη σαρκώνουν τα κόμματα. Ποια είναι η λύση;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Το ιλαρό μέλλον της πολιτικής

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος, Πολιτική |

  • Tου Στεφανου Kασιματη, Η Καθημερινή, 24 Oκτωβρίου 2010

Κοιτάζοντας τις τελευταίες δημοσκοπήσεις για την περιφέρεια Αττικής είχα μία έκλαμψη: αυτήν τη σπάνια κατάσταση του πνεύματος, όπου η νόηση εκτινάσσεται απότομα στο μέλλον και, σε μια τρομερή στιγμή, συλλαμβάνει με απίστευτη καθαρότητα τη μορφή των μελλουμένων! Επιτρέψτε μου να σας αφηγηθώ παρακάτω την εμπειρία μου.

Διάβαζα λοιπόν ότι ο εκπρόσωπος του κλαψιάρικου ΠΑΣΟΚ Γιάννης Δημαράς προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις έναντι του Δημ. Σγουρού, που εκπροσωπεί το βαρετό mainstream ΠΑΣΟΚ. Επομένως, αν πράγματι ο κλαψιάρης τα καταφέρει να είναι πρώτος στις 7 Νοεμβρίου, δεδομένου ότι η Ν.Δ. θα δώσει γραμμή στους οπαδούς της να τον ψηφίσουν δαγκωτό στον δεύτερο γύρο (όπως με αφήνουν να καταλάβω οι φίλοι μου από τη Ρηγίλλης…), είναι πολύ πιθανό ότι ο Γιάννης Δημαράς θα είναι ο πρώτος αιρετός περιφερειάρχης Αττικής.

Κατόπιν σκέφθηκα ότι, πριν από λίγο καιρό, ο επικολυρικός Γιώργος Λιάνης, έπειτα από είκοσι ένα χρόνια ως βουλευτής Φλώρινας, ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί όταν λήξει η θητεία της παρούσης Βουλής. Ο Γ. Λιάνης ήταν ο πρώτος από την παρέα της τηλεοπτικής εκπομπής «Ρεπόρτερ», της δεκαετίας 1980, που έκανε καριέρα στην πολιτική. Τότε, η έκλαμψη με χτύπησε σαν αστροπελέκι: αν ο Γ. Λιάνης είναι το παρελθόν και ο Γ. Δημαράς το παρόν, καθώς η πολιτική κατρακυλάει σταθερά από το κακό στο χειρότερο, δεν χωρεί αμφιβολία ότι το μέλλον είναι ο τρίτος της παρέας, δηλαδή ο Κ. Χαρδαβέλλας! Με άλλα λόγια, από το επικολυρικό στην κλάψα και από εκεί στην ουφολογία. Και θυμήθηκα ένα από τα ερωτήματα που θέτει ο Κώστας Αξελός στο δοκίμιό του «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας», που κυκλοφόρησε προσφάτως στα ελληνικά από τη «Νεφέλη», αν και έχει γραφεί το 1957. Ενα ερώτημα σχετικά με την ποιότητα του δημοσίου βίου: «Μήπως το κατεξοχήν νεοελληνικό θέαμα συγγενεύει με το μελόδραμα και το ιλαρόδραμα;».

  • Πράσινα σκουλήκια και άλλες ιστορίες

«Είμαστε εδώ, στην Ενωση της Λάρισας, μια έπαλξη αγώνων και στηρίγματος του κτηνοτρόφου και του γεωργού, σε μια μέρα, δυστυχώς, με βροχή. Και λέω “δυστυχώς”, γιατί η βροχή και το πράσινο σκουλήκι απειλούν, πραγματικά, με πολύ μεγάλη καταστροφή τον θεσσαλικό κάμπο». Με αυτούς τους εμψυχωτικούς λόγους ξεκίνησε ο Αντώνης Σαμαράς τη σύντομη ομιλία του την Παρασκευή στην Ενωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Λάρισας.

Εν συνεχεία, βοήθησε το κοινό του να συλλάβει την έννοια «πράσινο σκουλήκι» και στη μεταφορική διάστασή της: Ζήτησε «δίκαιες αποζημιώσεις» για τους αγρότες, ειδάλλως προέβλεψε ότι θα ζήσουν «μια βαθιά τραγωδία». Επανέλαβε τη στήριξη του κόμματός του στο έργο της εκτροπής του Αχελώου, ενώ κατήγγειλε την κυβέρνηση για τις σχετικές επιφυλάξεις της. Της καταλόγισε, επίσης, ότι «δεν υπερασπίζεται με θάρρος στην Ευρώπη το εισόδημα του Ελληνα γεωργού και κτηνοτρόφου», αλλά «επενδύει στον φόβο εις βάρος του αγρότη», διαπιστώνοντας μάλιστα ότι στο πλαίσιο της τρομοκράτησης των αγροτών εντάσσονται και «τα πρόστιμα για τις αποζημιώσεις των 500 εκατομμυρίων ευρώ, που δίκαια είχε δώσει η Ν.Δ. στο παρελθόν». Α ναι! Μην ξεχάσω ότι ο πρόεδρος, αφού εξάντλησε την ατζέντα του λαϊκισμού, στο τέλος υποσχέθηκε… «καινούργια, σύγχρονη ευρωπαϊκή προοπτική, για την οποία εργάζεται στον αγροτικό τομέα η Ν.Δ.»!

Κι έπειτα απορούν ορισμένοι, πώς είναι δυνατόν ο ΓΑΠ, με όλες τις καταφανείς αδυναμίες του, πολιτικές και προσωπικές, να βρίσκει τόσο ισχυρή υποστήριξη στο εξωτερικό. Μα λογικό δεν είναι με τέτοια εναλλακτική;

  • Οταν ο ήλιος παίζει κρυφτούλι με τα σύννεφα

«Αγαπητοί πρωθυπουργοί, αγαπητέ Ταγίπ, αγαπητοί υπουργοί, πρέσβεις, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, θα ήθελα κατ’ αρχήν να σας καλωσορίσω όλους στην Αθήνα. Χαίρομαι που, αν και παίζει κρυφτό ο ήλιος πίσω από τα σύννεφα, το μεσογειακό κλίμα στέκεται και σήμερα στο πλευρό μας. Γιατί αιώνες τώρα οι άνθρωποι ταξιδεύουν στη Μεσόγειο από τόπους μακρινούς, για να απολαύσουν το ηλιόλουστο, εύκρατο κλίμα μας, τα νόστιμα τοπικά προϊόντα μας, τις καθαρές θάλασσές μας και, βεβαίως, τον πολιτισμό μας, που συνδέεται με αυτό το περιβάλλον. Αυτές οι ευλογίες όμως που τόσο απλόχερα μας προσφέρει η φύση, απειλούνται. Απειλούνται, γιατί η κλιματική αλλαγή είναι γεγονός που βρίσκεται μαζί μας και μπροστά μας».

Ηταν μια πρώτης τάξεως έκθεση ιδεών της Γ΄ Γυμνασίου η ομιλία του Γιώργου της Διάσκεψης για την Κλιματική Αλλαγή στη Μεσόγειο! Αλλά, αντί να κουράσει το κοινό του με λόγια, θα μπορούσε απλώς να είχε φέρει μαζί την κιθάρα του και, αφού είχε βάλει την μπαντάνα του, να τους τραγουδήσει: «When the moon is in the Seventh House / And Jupiter aligns with Mars / Then peace will guide the planets / And love will steer the stars / This is the dawning of the age of Acquarius» κ.λπ. Το ίδιο ακριβώς θα ήταν, ως προς το πνεύμα. Αφήστε δε ότι όλοι τους -με πρώτο τον Γιώργο- θα το είχαν διασκεδάσει περισσότερο.

Κατά τα λοιπά, οι πρωθυπουργοί τους οποίους προσεφώνησε ο Γιώργος ήταν οι εξής τρεις: της Μάλτας, της Λιβύης και ο αγαπητός Ταγίπ. Ολοι οι άλλοι είχαν σοβαρότερες δουλειές να κάνουν. Υπήρχε, βέβαια, πλήθος πρέσβεων, κυρίως των αραβικών χωρών όμως, εξ ου και η επικρατούσα στον χώρο της διάσκεψης οσμή σκόρδου. Οι Τούρκοι δεν έδειχναν να ενδιαφέρονται ιδιαιτέρως για τη μοίρα της Μεσογείου γενικώς (προς το παρόν, άλλωστε, το ενδιαφέρον τους είναι στραμμένο σε μια συγκεκριμένη γωνίτσα της). Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Νταβούτογλου επανειλημμένως συνελήφθη χασμώμενος, ώσπου στο τέλος χαλάρωσε και αφέθηκε να τον πάρει ο Μορφέας στην αγκάλη του. Από ξένες διασημότητες, η μόνη αξιόλογη παρουσία ήταν της Βασιλομήτορος Μαργαρίτας…

  • Προεδρικός υποψήφιος

Ολο το προϊστορικό ΠΑΣΟΚ ήταν εκεί. Αντώνης Λιβάνης, το ζεύγος Τζέρυ και Λούκας Αρσένη, ως και ο Κώστας Λαλιώτης. Ολοι τους στην κατάμεστη αίθουσα χορού της «Μεγάλης Βρεταννίας», την περασμένη Τρίτη, για να ακούσουν την ομιλία του Βασιλείου Μαρκεζίνη. Και σίγουρα δεν το μετάνιωσαν, αφού ο ομιλητής έπλεξε το εγκώμιο του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο παρουσίασε ισάξιο του Κωνσταντίνου Καραμανλή (του κανονικού, βεβαίως…), σε μια ομιλία της οποίας όλα τα στοιχεία έδειχναν ότι ο σκοπός της ήταν να γίνει ο Β. Μαρκεζίνης αρεστός στο βαθύ ΠΑΣΟΚ. Για ποιο λόγο; Δοθέντος ότι είναι μόλις 66 ετών, είναι πολύ πιθανόν να προετοιμάζεται για προεδρικός υποψήφιος, οψέποτε έλθει εκείνη η ώρα. Με την ευκαιρία, πάντως, να θυμίσω μία σχετικώς άγνωστη ιστορία, με πρωταγωνιστή τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, που ενδεχομένως να φωτίζει εν μέρει την τακτική που ακολουθεί σήμερα ο υιός του. Τον Μάρτιο του 1967, ο Σπυρίδων εμφανίσθηκε ενώπιον του βασιλέως και ζήτησε να του ανατεθεί ο σχηματισμός κυβερνήσεως. «Πώς θα το δεχθεί ο λαός», ρώτησε ο Κωνσταντίνος, «όταν στις τελευταίες εκλογές πήρατε το 1,2% των ψήφων;» Ο Σπυρίδων ύψωσε το ανάστημά του και κατακεραύνωσε τον αναιδή άνακτα: «Ο λαός θα με στηρίξει, διότι γνωρίζει ότι εγώ είμαι ο άριστος των αρίστων!» Κρίνοντας από τη λαμπρή σταδιοδρομία του στο εξωτερικό, ο Βασίλειος Μαρκεζίνης είναι, πράγματι, ο άριστος των αρίστων και θα ήταν ιδεώδης ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Επιπλέον, δε, έχει διδαχθεί από τα λάθη του πατρός του: το πηγαίνει λάου-λάου…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Επικοινωνία» και πολιτική

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Επικοινωνία, Ζούλας Στάμος, Πολιτική |

Toυ Σταμου Zουλα, Η Καθημερινή, 24 Oκτωβρίου 2010

Με αφορμή το πρόσφατο «επικοινωνιακό» φιάσκο του κ. Γ. Καρατζαφέρη στην πρωτοβουλία διαλόγου για την ενότητα της Kεντροδεξιάς, σκόπιμο είναι κάποιοι από τους πολιτικούς μας ταγούς να προβληματισθούν για τις επιπτώσεις του συγκεκριμένου νεολογισμού στον δημόσιο βίο. Διότι ο όρος αυτός, από το ρήμα «επικοινωνώ» που σημαίνει αμοιβαία επαφή μεταξύ ατόμων ή ομάδων, έχει πλήρως διαστρεβλωθεί. Με πρώτο στοιχείο ότι η επικοινωνία των κομμάτων έχει αποβάλει κάθε ίχνος αμοιβαιότητος εκ μέρους των πολιτών, προς τους οποίους υποτίθεται ότι απευθύνεται. Για να μην εκτραπούμε στη θεωρητικολογία, ας επικαλεσθούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον προεκλογικό Αύγουστο του 2007 είχαμε τις καταστρεπτικότερες πυρκαγιές στη χώρα μας, με ανυπολόγιστες ζημιές στη δυτική Πελοπόννησο και δεκάδες ανθρώπινα θύματα. Η νίκη της Ν.Δ. μετά μερικές εβδομάδες θεωρήθηκε σχεδόν θαύμα και κατά σημαντικό μέρος αποδόθηκε στον τότε υπ. Επικρατείας κ. Θ. Ρουσόπουλο. Με το αιτιολογικό ότι ο «επικοινωνιακός» τρόπος με τον οποίο χειρίσθηκε την εθνική συμφορά ήταν άψογος. Αντίστοιχα στο ΠΑΣΟΚ, στο οποίο οι πυρκαγιές θεωρήθηκαν θεϊκό προεκλογικό δώρο, η «αναπάντεχη» ήττα αποδόθηκε στον λανθασμένο «επικοινωνιακό» χειρισμό των υπευθύνων, οι οποίοι δεν κατάφεραν να εκμεταλλευθούν πολιτικά την τραγωδία…

Βάσει, λοιπόν, της «επικοινωνιακής» αυτής αντιμαχίας, πρέπει να συμπεράνουμε το εξής: Ο κ. Ρουσόπουλος πέτυχε σε σημαντικό βαθμό να παρουσιάσει το ολοκαύτωμα ως αναπότρεπτη θεομηνία, ως τραγικό συμβάν, ως μοιραία συμφορά, την οποία το κράτος δεν μπορούσε ούτε να αποτρέψει ούτε να περιστείλει. Συγχρόνως, η τότε κυβέρνηση ανήγγειλε άμεση οικονομική ενίσχυση εκ 3.000 ευρώ των πληγέντων, με δραστικό περιορισμό της γραφειοκρατίας. Ολοι θυμόμαστε την αθρόα προσέλευση στις τράπεζες χιλιάδων συμπαθών, αλλά μη δικαιούχων Αθιγγάνων, προκειμένου να εισπράξουν το θεόσταλτο δώρο. Από την άλλη πλευρά, οι «επικοινωνιούχοι» του ΠΑΣΟΚ δεν κατόρθωσαν να αποδώσουν τη συμφορά σε ανικανότητα, παραλυσία και ανυπαρξία του κράτους, αλλά προτίμησαν τη μεμψιμοιρία για το «μικρό» ποσόν της άμεσης και σχεδόν ανεξέλεγκτης επιδότησης. Με άλλους λόγους, η ουσία της τραγωδίας κρίθηκε πολιτικά μεταξύ της επιδέξιας προσπάθειας ελαχιστοποιήσεως της κρατικής ευθύνης και την αδέξια απόπειρα μεγιστοποιήσεώς της!

Κάπως έτσι φτάσαμε και στο γαϊτανάκι των εξεταστικών επιτροπών που συγκροτούν εναλλάξ τα δύο μεγάλα κόμματα, οι οποίες πιστοποιούν και την πλήρη υποταγή της πολιτικής αντιπαραθέσεως στην επικοινωνιακή σκιαμαχία. Διότι οι περισσότερες εξεταστικές συγκροτούνται εν γνώσει της πλειοψηφίας ότι τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. (Τη συντομότατη παραγραφή έχουν άλλωστε θεσπίσει από κοινού και οι δύο αντίπαλοι.) Οταν δε η «διαδικασία» ολοκληρωθεί, επέρχεται και η αυτογελοιοποίηση των ενδεδυμένων με δικαστική τήβεννο «εξεταστών». Εκδίδουν συνήθως πέντε πορίσματα. Σκεφθείτε τι θα συνέβαινε αν π.χ. ένα πενταμελές εφετείο αδυνατούσε να εκδώσει αποφάσεις και σε κάθε υπόθεση τα μέλη του κατέληγαν σε πέντε διαφορετικές γνωματεύσεις. Είναι βέβαιον ότι θα επενέβαινε αμέσως κάποια ανώτερη αρχή, καταλογίζοντας στους δικαστές μεροληψία, εξάρτηση από συμφέροντα ή και νοητική ακρισία. Δυστυχώς στο πολιτικό μας σύστημα δεν υπάρχει αυτή η ανώτερη αρχή, η οποία θα κολάσει τέτοια περιστατικά προστατεύοντας το κύρος, την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία του βουλευτικού αξιώματος. Συνεπώς οι ίδιοι πρέπει να αυτοπροστατευθούν από τον ευτελισμό που προκαλεί στην πολιτική η υποκατάστασή της από την «επικοινωνία»

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η δημοκρατία στα όριά της

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Κωνστανταρας Νικος, Οικονομική κρίση, Πολιτική |

Tου Νικου Κωνστανταρα, Η Καθημερινή, 24 Oκτωβρίου 2010

Σε όλη την Ευρώπη κυβερνήσεις επιχειρούν να στηρίξουν τις οικονομίες τους με περικοπές δαπανών και προνομίων και με αυξήσεις φόρων και εισφορών. Ενώ δρουν «οικονομικά», γνωρίζουν ότι το κόστος που θα πληρώσουν θα είναι πολιτικό. Οσο διευρύνονται οι αντιδράσεις των πολιτών τόσο επιτείνεται και το αδιέξοδο. Οι διαδηλώσεις στη Γαλλία, όπου μεγάλα πλήθη εναντιώθηκαν στην αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 60 στα 62 χρόνια, δείχνουν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η λογική της οικονομικής πειθαρχίας προκαλεί μη λογικές αντιδράσεις – αντιδράσεις οι οποίες υπονομεύουν την οικονομία αλλά και την πολιτική.

Επειδή μέτρα πρέπει να ληφθούν, και αυτά θα προκαλέσουν αντιδράσεις, η κάθε προσπάθεια ουσιαστικής μεταρρύθμισης θα οδηγεί είτε στην αποδυνάμωση (και ίσως και πτώση) της κυβέρνησης είτε στην υιοθέτηση πολιτικών μέτρων που θα περιορίζουν τη δυνατότητα δυναμικής διαμαρτυρίας. Η ίδια η δημοκρατία θα υποβληθεί σε μεγάλη δοκιμασία. Από τη μια πλευρά, θα έχουμε κυβερνήσεις που δεν μπορούν να κυβερνήσουν (δηλαδή, δεν θα εφαρμόζουν πολιτικές που η χώρα έχει ανάγκη), από την άλλη, θα υπάρχουν καθεστώτα όπου οι κυβερνήσεις αποφασίζουν και οι πολίτες υπακούν.

Τα παραδείγματα αυτά δεν είναι υπερβολικά: η Ελλάδα είναι διεθνές «πειστήριο» για τις ολέθριες συνέπειες όταν η πολιτική τάξη κυβερνάει όχι με άξονα τις μακρόχρονες προοπτικές της χώρας αλλά για το δικό της μικροπολιτικό συμφέρον· η Κίνα βασίζει την ανάπτυξή της στον συνδυασμό σφιχτής, κεντρικής εξουσίας και ελεύθερης οικονομίας. Ούτε η μια εκδοχή ούτε η άλλη μοιάζει με τις φιλελεύθερες δημοκρατίες που αναπτύχθηκαν τον τελευταίο αιώνα και που είχαν ως πρώτο μέλημα την ευημερία και την κοινωνικοπολιτική ανάπτυξη των λαών τους. Και εδώ βρίσκεται ο λόγος για την ανησυχία μας: η δημοκρατία, όπως εξελίχθηκε σε ανεπτυγμένες, δυτικές κοινωνίες, είναι ένα βραχύ πείραμα, μια μικρή διακοπή στη μακρά κυριαρχία αυταρχικών μορφών διακυβέρνησης. Οπως έσβησε η φλόγα της δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα, έτσι μπορεί να σβήσει και στις δικές μας κοινωνίες.

Προς τα πού πάμε, εξαρτάται από τη διάρκεια της κρίσης, από τις προσπάθειες μεταρρύθμισης και από τις αντιδράσεις που θα προκαλέσουν. Το δυναμικό «όχι» των Γάλλων στην ελάχιστη αλλαγή στο ασφαλιστικό τους σύστημα υποδεικνύει ότι το πάθημα της Ελλάδας δεν έχει λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Το έλλειμμα της Γαλλίας φέτος εκτιμάται στο 7,7% του ΑΕΠ και η χώρα είναι υποχρεωμένη να το μειώσει στο 3% το 2013. Αυτό δεν γίνεται χωρίς μεταρρυθμίσεις. Αλλά όταν η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού (και δη οι νέοι) στηρίζει τους διαδηλωτές και τους απεργούς, κάποια στιγμή η κυβέρνηση θα υποχωρήσει, θα πέσει ή θα βρει τρόπο να επιβάλει τις αλλαγές χωρίς να λογαριάζει τις αντιδράσεις. Σε κάθε περίπτωση, δοκιμάζεται σκληρά η σχέση ανάμεσα σε κυβέρνηση και πολίτες, με κύρια αιτία την απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών για τις προθέσεις και τις ικανότητες των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων σε εθνικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο.

Κάθε περικοπή, κάθε θυσία, κάθε απόλυση εκλαμβάνεται ως άλλη μια επίθεση εναντίον αδικημένων πολιτών (είτε στο σύνολό τους είτε σε ομάδες). Αλλά οι χρεωμένες χώρες είναι αναγκασμένες να ξεχρεώσουν. Η Βρετανία υιοθέτησε ένα πρόγραμμα που στοχεύει στην εξοικονόμηση 113 δισ. στερλινών έως το 2015, η Γερμανία ακολουθεί με 80 δισ. ευρώ έως το 2014 και η Γαλλία με 40 δισ. το 2011. Χώρες όπως η Ελλάδα, η Ρουμανία και η Ουγγαρία στηρίζονται από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ με αντάλλαγμα την αυστηρή λιτότητα.

Λόγω τέτοιων μέτρων, κάθε κυβέρνηση κινδυνεύει να πέσει είτε στις επόμενες εκλογές είτε νωρίτερα. Και πώς αντιδρά η Ευρώπη; Με μια έντονη συζήτηση που προσβλέπει στην υιοθεσία ενός συστήματος «αυτόματης» τιμωρίας όποιας χώρας υπερβεί τους κανόνες περί του επιτρεπόμενου ύψους του ελλείμματος και του χρέους. Είναι άλλη μια απόδειξη ότι ο φόβος που προκαλεί το παράδειγμα της Ελλάδας ωθεί την Ευρώπη προς τη δημιουργία ενός υπερκράτους – το οποίο, μάλιστα, θα παίρνει αποφάσεις χωρίς να λογαριάζει τις πολιτικές συνθήκες σε κάθε χώρα-παραβάτη. Θα απαλλάσσει τις κυβερνήσεις από την ευθύνη τους και θα υπονομεύει την εθνική κυριαρχία. Το ότι γίνεται τέτοια συζήτηση δείχνει ότι το έλλειμμα πολιτικής σκέψης είναι πιο επικίνδυνο από οποιοδήποτε δημοσιονομικό πρόβλημα. Τώρα δεν κινδυνεύει μόνο το όραμα της ενωμένης Ευρώπης, αλλά η ίδια η δημοκρατία.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οπως το ’40…

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Οικονομική κρίση, Παπαχελάς Αλέξης, Πολιτική |

Tου Αλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 24 Oκτωβρίου 2010

Το πολιτικό μας σύστημα κινδυνεύει σύντομα να βρεθεί σε ένα απόλυτο αδιέξοδο, το οποίο το ίδιο δημιούργησε εδώ και 30 χρόνια, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσον το ίδιο θα μπορέσει τελικά να λύσει. Ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ φοβούνται, δικαιολογημένα, το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Θεωρούν ότι οι κάλπες μπορεί να βγάλουν ένα «ηχηρό χαστούκι» λόγω της οργής του κόσμου και της όλο και πιο βαθιάς ύφεσης.

Το ζήτημα είναι τι μπορεί να κάνει την επόμενη μέρα ο κ. Παπανδρέου. Να αλλάξει πολιτική και να αρχίσει να καταφέρεται κατά του Μνημονίου θα ήταν μια πράξη παραλογισμού, θα τον εξέθετε στο εξωτερικό και θα οδηγούσε τη χώρα σε στάση πληρωμών. Οι ράγες θα είναι οι ίδιες, όποιος και να είναι ο πρωθυπουργός της χώρας από σήμερα έως τουλάχιστον το 2013. Μπορεί να αλλάξει λίγο το μείγμα, να ξαναδιαπραγματευθεί κάποιος μερικά εδάφια του Μνημονίου, αλλά η τροχιά θα είναι απολύτως η ίδια, εκτός αν κάποιος αποφασίσει να εκτροχιασθεί ηθελημένα, να βγάλει τη χώρα από την Ευρωζώνη, να τραβήξει μια γενναία υποτίμηση και να μας εξηγήσει γιατί θα γίνουμε μια λίγο πιο χλιδάτη Αλβανία.

Ο κ. Παπανδρέου καθυστέρησε απελπιστικά στην αρχή να πάρει δημοσιονομικά μέτρα και κατόπιν δίστασε να κόψει εκεί όπου πραγματικά υπάρχει σπατάλη. Μπορεί να ακούγεται ανάλγητο και σκληρό, αλλά θα ήταν καλύτερα να απολύσει όσες χιλιάδες εργαζομένων δεν κάνουν τίποτα στο ευρύτερο Δημόσιο, ακόμη και να κλείσει κομμάτι της ΕΡΤ και του ΟΣΕ κ.λπ., παρά να ξεπατώσει την αγορά με φόρους και να οδηγήσει στα όρια της εξαθλίωσης έναν ολόκληρο κόσμο συνταξιούχων αλλά και δημοσίων υπαλλήλων με τις περικοπές που έκανε. Τώρα που έρχεται η ώρα των μεγάλων περικοπών στις ΔΕΚΟ, ο πρωθυπουργός θα βρει μπροστά του την ανεξέλεγκτη οργή των Πασκιτών και του βαθέος κράτους του ΠΑΣΟΚ. Αυτά γίνονταν, να το πούμε διαφορετικά, όσο η εντολή ήταν νωπή και ο κίνδυνος της πλήρους κατάρρευσης άμεσος. Δυστυχώς, δεν το κατάλαβε εγκαίρως.

Τι θα κάνει λοιπόν ο κ. Παπανδρέου; Μπορεί να προχωρήσει πολιτικά λαβωμένος μέχρι το σημείο που δεν θα αντέχει άλλο, που θα αρχίσει δηλαδή το κόμμα του να καταψηφίζει νομοσχέδια ή να διαμαρτύρεται βίαια. Μπορεί επίσης να επιλέξει να προτείνει ο ίδιος στον κ. Σαμαρά ή σε άλλους πολιτικούς μια μορφή συγκυβέρνησης. Μπορεί, τέλος, να πάει σε εκλογές με το επιχείρημα «καταλαβαίνω το μήνυμα που μου στείλατε, δεν μπορώ να διαπραγματευθώ με την τρόικα με αυτούς τους όρους, εγώ έχω τα εχέγγυα της αξιοπιστίας εκτός Ελλάδος για να αποτρέψω τη χρεοκοπία». Κάτι από αυτά τα τρία θα κάνει εν τέλει ο κ. Παπανδρέου, αλλά ο πολιτικός χρόνος από τα μέσα Νοεμβρίου θα τρέχει με απίστευτη ταχύτητα και εντελώς απρόβλεπτο τρόπο.

Υπάρχουν, εν τω μεταξύ, σοβαρότατοι κίνδυνοι που ελλοχεύουν και μπορούν να επιταχύνουν τις εξελίξεις. Η ενδελεχής έρευνα των Ευρωπαίων ενδέχεται από τη μία να βγάλει «ελέφαντες» που θα αλλάξουν όλα τα δεδομένα και από την άλλη να εδραιώσει την πεποίθηση των Ευρωπαίων και άλλων πως η Ελλάδα δεν είναι σοβαρό κράτος και πολύ δύσκολα θα αλλάξει. Η νεολαία πάλι θέλει ένα σπίρτο για να πάρει φωτιά, γιατί ζει το δράμα της ανεργίας και συζητάει πια στα καφέ αν θα μεταναστεύσει και πού θα πάει. Οι επιχειρηματίες έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο απόγνωσης, που λένε πια μεταξύ τους πως «για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν με νοιάζει που χτυπάνε επιταγές, άλλωστε σε όλους συμβαίνει». Η ανοησία των Εξεταστικών μπορεί να μας βάλει σε μια τροχιά σκανδαλολογίας χωρίς τέλος.

Η μόνη λύση μέσα σε όλο αυτό σκηνικό είναι το πολιτικό σύστημα να ξυπνήσει και να καταλάβει τι συμβαίνει. Η χώρα δεν κυβερνιέται με αρλούμπες του τύπου «λεφτά υπάρχουν» ή «θα μηδενίσω το έλλειμμα το 2011». Δεν κυβερνιέται, επίσης, με άπειρους πρίγκιπες και φθαρμένα κομματικά υλικά. Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. μαζί διαθέτουν ελάχιστο πολιτικό προσωπικό που μπορεί να ανταποκριθεί στο σημερινό αδιέξοδο. Γι’ αυτό, ο μόνος δρόμος είναι δυστυχώς ο δρόμος του μαρτυρίου αλλά με εθνική συνεννόηση, με αξιοποίηση τεχνοκρατών κάθε απόχρωσης και ένα πειστικό όραμα που θα κάνει τον Ελληνα να βρει τον καλύτερό του εαυτό και να δώσει μια δύσκολη μάχη με την πίστη πως στο τέλος θα βγει κερδισμένος. Οπως ακριβώς έκανε η γενιά των παππούδων μας πριν από ακριβώς 70 χρόνια, όταν έδωσε τη δική της ιστορική μάχη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Να φύγουν όλοι!

Posted on Απρίλιος 18, 2010. Filed under: Καλύβας Στάθης, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη |

  • Του Σταθη Kαλυβα*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 18 Aπριλίου 2010

Que se vayan todos, que no quede ni uno solo: Να φύγουν όλοι, να μη μείνει ούτε ένας! Το σύνθημα αναφερόταν στους πολιτικούς και δόνησε την Αργεντινή στις 20 Δεκεμβρίου 2001, οδηγώντας σε παραίτηση τον πρόεδρο Fernando De la Rua, ο οποίος αναγκάστηκε να διαφύγει από το πολιορκημένο προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο.

Ισως το μέλλον μας να είναι το παρελθόν της Αργεντινής. Αλλωστε, ο συνδυασμός της διάχυτης αριστερίστικης κουλτούρας του πεζοδρομίου και της ανεπαρκούς ή άστοχης αστυνόμευσης τροφοδότησε θλιβερά επαναλαμβανόμενες ταραχές σε περιόδους ευημερίας. Φαίνεται μάλλον δύσκολο, επομένως, να τις αποφύγουμε σε εποχές βαθιάς οικονομικής ύφεσης. Τι θα συνέβαινε, όμως, την επομένη μιας υποθετικής κοινωνικής έκρηξης; Και τι θα είχε να μας πει το παράδειγμα της Αργεντινής;

Οπως είναι γνωστό, η Αργεντινή βρέθηκε στη δίνη μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, που στη βάση της είχε ένα υπέρογκο χρέος, έχοντας προσδέσει το νόμισμά της στο δολάριο. Η κρίση αυτή οδήγησε στην κατάρρευση του τραπεζικού της συστήματος και το πάγωμα των καταθέσεων, πράγμα που έπληξε κυρίως την μεσαία τάξη η οποία είδε να χάνονται οι οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής. Οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν ήταν μαζικές, είχαν σύμβολο την κατσαρόλα και οδήγησαν την κυβέρνηση στην ανακήρυξη καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Το αποτέλεσμα υπήρξε ακριβώς το αντίθετο από το επιδιωκόμενο. Οι ταραχές κατέληξαν σε μαζικές λεηλασίες με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, εξαναγκάζοντας τον De la Rua σε παραίτηση. Ακολούθησε μια παρατεταμένη πολιτική κρίση που κατέληξε στην απόφαση αποσύνδεσης του πέσο από το δολάριο, τον Ιανουάριο του 2002. Η υποτίμηση προκάλεσε το κουρέλιασμα των αποταμιεύσεων και έβαλε την χώρα σε μια μεγάλη οικονομική ύφεση. Σιγά σιγά, όμως, η υποτίμηση αυτή (και όχι η στάση πληρωμών) συνέβαλε στην οικονομική σταθεροποίηση, ενώ η χώρα εκμεταλλεύθηκε τον μεγάλο εξαγώγιμο φυσικό της πλούτο και τη θετική διεθνή οικονομική συγκυρία. Τα θεμελιώδη προβλήματα της χώρας μπορεί να μην αντιμετωπίστηκαν όσο αποτελεσματικά θα έπρεπε (γι’ αυτό και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στη σημερινή συγκυρία), αλλά η οικονομία κατάφερε να ορθοποδήσει μέσω των εξαγωγών και να περάσει σε φάση μεγέθυνσης.

Η πολιτική κρίση υπήρξε παρατεταμένη και η χώρα άλλαξε τέσσερις προέδρους ώς τις εκλογές του 2003. Το ενδιαφέρον, όμως, είναι πως η ολοκληρωτική απονομιμοποίηση της πολιτικής τάξης δεν είχε τις πολιτικές συνέπειες που θα περίμενε κανείς. Οι δημοσκοπήσεις της εποχής έδειχναν πως το σύνθημα «να φύγουν όλοι» εξέφραζε το 70% του πληθυσμού. Τελικά όμως ο κόσμος αυτός ψήφισε τους ίδιους πολιτικούς στις εκλογές του 2003, αναβαπτίζοντάς τους μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Η μεσαία τάξη εγκατέλειψε τους δρόμους με την ίδια ταχύτητα με την οποία είχε βγει σ’ αυτούς, και οι διαδηλώσεις εκφυλίστηκαν.

Θα περίμενε ίσως κανείς πως μια τόσο οξεία πολιτική κρίση σε μια χώρα με το πολιτικό παρελθόν της Αργεντινής θα ευνοούσε στρατιωτικού τύπου λύσεις, αλλά δεν έγινε κάτι τέτοιο. Ούτε και η Αριστερά μπόρεσε να εξαργυρώσει πολιτικά την κρίση παρά το γεγονός πως πρωταγωνίστησε στις ταραχές. Μάλιστα, η προσπάθεια δημιουργίας μιας επαναστατικής δυναμικής στη βάση κατέληξε σε πλήρη αποτυχία. Με άλλα λόγια, το πολιτικό σύστημα κατάφερε να περάσει αλώβητο, αν και τραυματισμένο, μέσα από μια πρωτοφανή κρίση – και αυτό σε μια χώρα με σχετικά περιορισμένη δημοκρατική παράδοση.

Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως οι ταραχές δεν είχαν συνέπειες. Οι Ριζοσπάστες, το κόμμα που κυβερνούσε τον Δεκέμβριο του 2001, βρέθηκαν σε μια βαθιά και παρατεταμένη κρίση, ενώ οι Περονιστές επανήλθαν στην εξουσία. Η κρίση συνέβαλε ώς ένα βαθμό και στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικού στο εσωτερικό των δύο αυτών μεγάλων κομμάτων. Σύμφωνα επίσης με τη διεισδυτική ανάλυση του Isidoro Cheresky, η κρίση μετέβαλε τη λογική της πολιτικής αντιπροσώπευσης, συμβάλλοντας στην εξασθένηση των παραδοσιακών πολιτικών ταυτοτήτων και στη μετάβαση σε ένα πιο προσωποκεντρικό τύπο πολιτικής ηγεσίας. Πάνω απ’ όλα, εκείνο που ξαφνιάζει είναι η ανθεκτικότητα του πολιτικού συστήματος και της πολιτικής τάξης σε πείσμα της βαθύτατης απονομιμοποίησής τους, καθώς και η απομόνωση και η ήττα των πολιτικών άκρων σε πείσμα της βαθύτατης κρίσης.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για τη χώρα μας; Το παράδειγμα της Αργεντινής μας θυμίζει πως ο πολιτικός αντίκτυπος μιας κοινωνικής έκρηξης εξαρτάται κυρίως από τη σύνθεσή της: απαιτεί τη συμμετοχή κοινωνικών στρωμάτων πέρα από τους «συνήθεις υπόπτους». Δίχως τη μαζική συμμετοχή της μεσαίας τάξης, οι ταραχές έχουν περιορισμένες πολιτικές επιπτώσεις. Για να γίνει κάτι τέτοιο, όμως, απαιτείται ένα ισχυρότατο σοκ, όπως ήταν το πάγωμα των τραπεζικών καταθέσεων στην Αργεντινή. Στην ελληνική περίπτωση, κάτι αντίστοιχο θα ήταν μια έντονη κρίση ρευστότητας ή οι άμεσες οικονομικές συνέπειες της εξόδου από το ευρώ. Αλλά και στην ακραία αυτή περίπτωση, η πολιτική αστάθεια δύσκολα θα επηρέαζε τη δημοκρατική νομιμότητα. Οπως και στην Αργεντινή, έτσι και στην Ελλάδα, το πολιτικό σύστημα διαθέτει μεγάλη ανθεκτικότητα.

Από την άλλη, οι μαζικές ταραχές θα επηρέαζαν οπωσδήποτε αρνητικά το μέτωπο των αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και θα έσπρωχναν τη χώρα ακόμα πιο βαθιά στην οικονομική ύφεση χωρίς να την οδηγήσουν απαραίτητα στον δρόμο της εξόδου από την κρίση. Σε σχέση με την Αργεντινή, η στρατηγική της υποτίμησης θα είχε πολύ μεγαλύτερο κόστος για την Ελλάδα, γι’ αυτό και δεν αποτελεί το πιθανότερο σενάριο: το σοκ της εξόδου από τη Ευρωζώνη ξεπερνάει αυτό της αποκοπής του πέσο από το δολάριο. Ούτε, βέβαια, διαθέτουμε τον εξαγώγιμο πλούτο της Αργεντινής.

Η περίπτωση της Αργεντινής υπενθυμίζει, ανάμεσα στα άλλα, την ανθεκτικότητα της πολιτικής τάξης. Ακόμα κι αν ξεσπάσουν μαζικές κοινωνικές εκρήξεις, είναι αμφίβολο αν θα δούμε ριζικές πολιτικές αλλαγές. Το να διατηρείται στην κορυφή η ίδια πολιτική τάξη που την οδήγησε στη χρεοκοπία είναι βέβαια ηθικά δυσάρεστο και πολιτικά προβληματικό. Ομως, οι εναλλακτικές που προκύπτουν από την πλήρη απαξίωσή της είναι ακόμη χειρότερες. Επιπλέον, οι κρίσεις έχουν ένα καλό: μπορούν να ταρακουνήσουν τους πάντες, πολιτικούς και κοινωνίες, αναγκάζοντάς τους να αλλάξουν. Καμιά φορά, το ζόρι μπορεί να αποδειχθεί καλός σύμβουλος.

* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yale.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Η αυτονομία της πολιτικής

Posted on Ιανουαρίου 1, 2010. Filed under: Πρετεντέρης Γιάννης, Πολιτική | Ετικέτες: |

Για τον νέο εκλογικό νόμο που προτείνει η κυβέρνηση, δεν έχω ούτε πλήρη γνώση ούτε πλήρη γνώμη. Θα περιμένω να ανακοινωθεί επισήμως, να ακούσω τα σχόλια και τις αντιδράσεις, να εκτιμήσω τις θετικέςκαι τις αρνητικές πλευρές του. Θα σταθώ όμως σε ένα σημείο το οποίο δεν αφορά τον εκλογικό νόμο αλλά την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Τον ισχυρισμό κυβερνητικών κύκλων ότι ο νέος εκλογικόςνόμος είναι «ο μοναδικός δρόμος για την αυτονομία της πολιτικής».

Βρίσκω αυτόν τον ισχυρισμό προσβλητικό, διασκεδαστικό και αφελή ταυτοχρόνως.

Είναι προσβλητικός επειδή υπονοεί ότι η πολιτική στην Ελλάδα έχει κάποιο θεμελιώδες πρόβλημα αυτονομίας. Μια τέτοια υπόνοια όμως χρειάζεται μερικές εξηγήσεις για να γίνειπιστευτή. Από πού προκύπτει το πρόβλημα; Ποιος το δημιουργεί; Ποιοι το ανέχονται; Τι σόι δημοκρατία είναι αυτή όπου οι ίδιοι οι πολιτικοί ομολογούν ότι στερούνται την αυτονομίατης δράσης και των αποφάσεών τους; Μήπως η διαβεβαίωση ότι ζούμε σε μια χώρα περιορισμένης δημοκρατίας μάς προσβάλλει όλους;

Είναι διασκεδαστικός επειδή το πρόβλημα αυτονομίας της πολιτικής το διαπιστώνει μια παράταξη που έχει κυβερνήσει περισσότερα από είκοσι χρόνια τον τόπο και έχει κερδίσει τόσες εκλογές, μηδέ της τελευταίας εξαιρουμένης. Κυβερνούσε άραγε το ΠαΣοΚ σε καθεστώς υποτέλειας και πολιτευόταν σε συνθήκες υποταγής; Πότε; Και αν ναι, τώρα θυμήθηκε να το διορθώσει;

Είναι αφελής επειδή ακόμη κι αν δεχθούμε ότι η πολιτική στην Ελλάδα στερείται αυτονομίας, αποκλείεται να θεωρήσουμε ότι η έλλειψη οφείλεται στο… εκλογικό σύστημα! Δηλαδή, η πολιτική στη χώρα μας δεν είναι αυτόνομη επειδή οι εκλογές γίνονταν ως τώρα με άλλα συστήματα; Οι σημερινοί βουλευτές και η σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι ένας είδος υποτακτικών επειδή εξελέγησαν με διαφορετικό τρόπο; Και οι άλλες δημοκρατίες του πλανήτη που έχουν άλλα συστήματα εκλογής είναι καταδικασμένες να ζουν στη σφαλιάρα και στην εξάρτηση;

Είναι προφανές ότι κάθε κοινοβουλευτική πλειοψηφία έχει συνταγματικό δικαίωμα να αλλάξει το εκλογικό σύστημα, αν θεωρεί ότι μπορεί να βρει κάποιο άλλο καλύτερο, χρησιμότερο ή απλώς βολικότερο για τα συμφέροντά της. Δεν χρειάζεται όμως να επενδύει την επιλογή της με δασύτριχες ανοησίες. Ούτε να εφευρίσκει δράκους για να υποδύεται τον σωτήρα.

Ούτως ή άλλως, ακόμη κι αν η πολιτική μας έχει πρόβλημα αυτονομίας, η λύση του είναι εξαιρετικά απλή: να αποκτήσουμε αυτόνομους πολιτικούς. Εφόσον συμφωνήσουμε βεβαίως ότι οι σημερινοί δεν είναι…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μια ομάδα να κυβερνά

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Παπαδημητριου Mπαμπης, Πολιτική |

Το 2004, το πρώτο κυβερνητικό σχήμα Καραμανλή ξεκινούσε σε καλό κλίμα και με την άνεση της Ολυμπιάδας. Το 2009, η νέα κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου είχε μηδενικό χρόνο εγκλιματισμού. Και, δυστυχώς, αγνόησε τη σκληρή πραγματικότητα μιας ήδη κακιάς δημόσιας διοίκησης, ήδη σε προχωρημένη διάλυση και απελπιστικά αναποτελεσματικού κράτους. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν πρόλαβε να αλλάξει το κόμμα του. Εγκατέστησε στην κομματική εξουσία το «ρεύμα Γιώργου» χωρίς ποτέ να συζητήσουν στο ΠΑΣΟΚ γιατί πρέπει (και αν πρέπει!) να υπάρχουν οργανωμένα ρεύματα, με διακριτές πολιτικές πλατφόρμες και, επομένως, μια καλά οργανωμένη εσωτερική συζήτηση διαφορετικών απόψεων, τάσεων και παραδόσεων.

Καθόλου δεν θα μας απασχολούσαν όλα τούτα, αν τώρα, που το ΠΑΣΟΚ ξαναπήρε τη διακυβέρνηση, δεν εκδηλωνόταν το μέγεθος της δυσκολίας διαχείρισης που εμφανίζεται σε ένα κόμμα που επί χρόνια αρνήθηκε να συζητήσει τι θα αλλάξει αν ποτέ έρθει ξανά στα πράγματα. Κάθε μέρα, τώρα που η χώρα μοιράζεται τα όποια προβλήματα της ομάδας που βρίσκεται στην εξουσία, φαίνεται περισσότερο πόσο μεγάλη είναι η απόσταση μεταξύ του ίδιου του Γιώργου Παπανδρέου και μιας μικρής ομάδας στελεχών που ήταν δίπλα του τα τελευταία χρόνια. Η μετατροπή του ιδιαίτερου γραφείου του κομματικού προέδρου σε υπουργικό συμβούλιο δεν αρκεί για να νιώσει σίγουρος ο νέος πρωθυπουργός ότι θα εφαρμοστεί η δική του πολιτική.

Η διακυβέρνηση απαιτεί δύο πράγματα. Μόνον όμως το ένα ελέγχεται από το κόμμα. Να εξηγήσει στους πολλούς τις «νέες» αντιλήψεις και τη «νέα» ποιότητα. Η τηλεόραση δεν αρκεί. Χρειάζεται ευρεία πολιτική δουλειά. Το άλλο όμως, είναι η επάρκεια του κρατικού μηχανισμού, που εφαρμόζει τους νόμους. Το πρώτο είναι χρήσιμο αν η κυβέρνηση επιμείνει στην έκτακτη εισφορά στα «υψηλά» εισοδήματα. Ο αυτοματισμός του δεύτερου, όμως, είναι απαραίτητος κάθε φορά που αμφισβητείται στα δικαστήρια ο νόμος. Ακόμη κι όταν ο υπουργός δεν έχει σκεφτεί να δώσει τη σχετική εντολή. Το κράτος, όμως, προδίδει τους πολιτικούς που το «κατακτούν».

Ολα δείχνουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα χρειαστεί περίοδο χάριτος πολύ μεγαλύτερη από αυτή που οι εσωκομματικές διεργασίες της Ν.Δ. του προσφέρουν. Επείγει λοιπόν να εγκαταστήσει μια πλήρη ομάδα διακυβέρνησης. Ο χρόνος όμως είναι κυριολεκτικώς χρήμα, ειδικά αυτή την περίοδο. Θα μπορούσε να ζητήσει από το υπουργικό του επιτελείο να είναι πιο διαλλακτικοί, πιο σιωπηλοί και λιγότερο ανατρεπτικοί. Οι προγραμματικές προβλέψεις δεν επείγουν. Η μοίρα των σταζιέρ του ΟΑΕΔ, των συμβασιούχων και άλλων μορφών ασταθούς απασχόλησης μπορεί να κριθεί συν τω χρόνω και όχι συλλήβδην και μετωπικά. Μπορεί ο Ανδρέας Λοβέρδος, υπουργός Εργασίας και πρώτος σταυροφόρος της Β΄ Αθηνών, να ικανοποίησε, στον πυρετό της νίκης, τους ρεβανσιστές νοικοκυραίους που ζήτησαν το τομάρι των διορισθέντων παιδιών των άλλων, άνοιξε όμως ένα μέτωπο με την κοινωνία, χωρίς το κόμμα του να έχει επεξεργασθεί μια οδό διεξόδου.

Προσωπικά, χαίρομαι μέχρι συγκινήσεως όταν βλέπω να καταφθάνει ο πρωθυπουργός της χώρας εποχούμενος μικρού οικολογικού αυτοκινήτου. Δεν αρκεί όμως αυτό για να νιώσω πολίτης μιας χώρας που αντιμετωπίζει με σωφροσύνη, εγκύκλιο γνώση και νεωτερισμό τη μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση του συστήματος κρατών στο οποίο ανήκουμε. Η έλλειψη ιεράρχησης προτεραιοτήτων και η διευρυνόμενη απόσταση της Ελλάδας από τον υπόλοιπο κόσμο «μας» μετατρέπει τις ιδιαιτερότητες της ομάδας που ανέλαβε την εξουσία σε ισάριθμους κινδύνους.

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...