Πολιτικοί πρόσφυγες

Σε δυσχερή θέση οι μετανάστες

Posted on Δεκέμβριος 8, 2008. Filed under: Ασυλο, Κοινωνία, Μετανάστες, Οικονομία, Πολιτική, Πολιτικοί πρόσφυγες |

Η κρίση καθιστά δύσκολη τη συγκέντρωση των απαραίτητων ενσήμων

Περίπου μισό εκατομμύριο νόμιμοι οικονομικοί μετανάστες κι άλλοι 600 έως 700 χιλιάδες παράνομοι πασχίζουν να επιβιώσουν, σήμερα στην Ελλάδα. Οι νόμιμοι διατρέχουν τον κίνδυνο να χάσουν τη νομιμότητά τους καθώς αυτή έχει συνδεθεί με τον αριθμό των ενσήμων, που όλο και πιο δύσκολα θα πληρώνονται, λόγω οικονομικής κρίσης, από τους εργοδότες. Αδιέξοδο έχει προκληθεί και με τους εκατοντάδες χιλιάδες παρανόμους μετανάστες, αφού δεν επιχειρείται κάποιο ουσιαστικό ξεδιάλεγμα ούτε τηρούνται οι διαδικασίες για τους αιτούντες άσυλο.

ΣXETIKA ΘEMATA

Οι μετανάστες, πρώτα θύματα της κρίσης

Ενιαίοι κανόνες παροχής ασύλου στην Ε.Ε.

Η Ελλάδα ανταποκρίνεται και πρωταγωνιστεί

Κοινωνική περιθωριοποίηση για τα παιδιά των μεταναστών

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η συμπεριφορά στον μετανάστη και στον έγκλειστο, δείγμα του πολιτισμού

Posted on Οκτώβριος 16, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, Μετανάστες, Πολιτικοί πρόσφυγες | Ετικέτες: |

Είναι ορισμένες ειδήσεις στις εφημερίδες, που δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη προβολή, που τις βρίσκουμε σε εσωτερικές σελίδες (κι όχι βεβαίως στην πρώτη), που είναι μονόστηλα ή έστω δίστηλα, ανάλογα με την ευαισθησία της εφημερίδας, που δεν θα τις διαβάσουμε σ’ όλες τις εφημερίδες και δεν θα τις ακούσουμε στα ραδιόφωνα ούτε θα τις δούμε στις τηλεοράσεις.

Κι όμως, αυτές οι «μικρές» ειδήσεις αναφέρονται σε πολίτες, σε συνανθρώπους μας όχι γνωστούς («επώνυμους» όπως λένε) ούτε σπουδαίους και τρανούς. Πρόκειται για πολίτες κυρίως ξένους, για μετανάστες, πρόσφυγες, για ανθρώπους κατατρεγμένους, φτωχούς, για «αθλίους» του Βίκτωρος Ουγκώ.Οι αδύναμοι αυτοί άνθρωποι υφίστανται τη βία από αστυνομικούς. Και διαβάζουμε στις μικρές ειδήσεις τον ανθρώπινο πόνο, τον εξευτελισμό που έχουν υποστεί, την καταρράκωση της αξιοπρέπειας και τη συντριβή της προσωπικότητας του ατόμου.

Αναφέρει ρεπορτάζ στην «Ε» της Γεωργίας Δάμα την προηγούμενη Πέμπτη 9 Οκτωβρίου: Μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα (Αχαρνών) είχαν μαζευτεί την περασμένη Πέμπτη το απόγευμα Αφγανοί από τη γειτονιά. «Δεν έχουμε δουλειά και καθόμαστε στην πλατεία. Οχι, δεν έγινε καυγάς. Ηρθε ένα περιπολικό και οι αστυνομικοί έκαναν έλεγχο για χαρτιά. Τους είπα «αφήστε με, έχω τρία παιδιά». Με κυνήγησαν, μ’ έπιασαν από το κεφάλι, μ’ έβαλαν στο περιπολικό. Με μια σπρωξιά μ’ έχωσαν στο κρατητήριο κι άρχισαν να με χτυπάνε με χέρια και πόδια…», προσπαθεί ν’ αφηγηθεί ο 28χρονος Αφγανός, Νασρούφ Νατζιμπουλά. Βρίσκεται χτυπημένος στο κρεβάτι ενός δωματίου, όπου ζει με τη γυναίκα του και τα μικρά παιδιά του. Φαίνεται μελανιασμένος, η μύτη του είναι δεμένη με επίδεσμο, στο πόδι έχει τοποθετηθεί σίδερο. Σ’ ολόκληρο το σώμα έχει μελανιές. «Πονάει το κεφάλι. Ξεχνάω, ζαλίζομαι. Με χτυπούσαν μαζί πέντε αστυνομικοί. Μετά με πήγαν στο ΚΑΤ, δέσανε το πόδι και μετά πάλι στο κρατητήριο. Την τέταρτη ημέρα με πήγαν σε άλλο αστυνομικό τμήμα. Εκεί έδωσαν χαρτί απέλασης, χωρίς φωτογραφία, για να μη φαίνονται τα χτυπήματα στο κεφάλι». Ο πρόεδρος της Αφγανικής Κοινότητας Ζαχίρ Μαχμούτ, που μεταφράζει, διαβεβαιώνει: «Εμείς τον μεταφέραμε σε νοσοκομείο για τη σπασμένη μύτη. Οταν ήρθε, άρχισε να αιμορραγεί».

Διαβάζουμε άλλο ρεπορτάζ στην «Αυγή» πριν από δύο εβδομάδες, ότι αστυνομικοί του Αστυνομικού Τμήματος Ακροπόλεως, που έκαναν έλεγχο στον δρόμο όπου βρίσκονται τα γραφεία της πακιστανικής κοινότητας Ελλάδος, προσήγαγαν τον πρόεδρο της κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ μαζί με τον γραμματέας της κοινότητας στο τμήμα, βρίζοντας χυδαία. Το υβρεολόγιο συνεχίστηκε, τον «έκλεισαν σε κλουβί με κάγκελα και μετά τον έγδυσαν για τιμωρία».

Προ μηνός ανάλογη εξευτελιστική μεταχείριση είχε υποστεί η δικηγόρος Καίτη Ματθαίου στο Α.Τ. Ομονοίας.

Τα περιστατικά δεν είναι, φυσικά, τα μοναδικά. Αρκεί να θυμηθούμε την υπόθεση με τους βασανισμούς Πακιστανών από αστυνομικούς του Α.Τ. Αγ. Παντελεήμονα τον Δεκέμβριο του 2004, που πήρε δημοσιότητα, την υπόθεση του εξευτελισμού δύο μεταναστών στο Α.Τ. Ομονοίας.

Πόσες όμως περιπτώσεις περιστατικών βίας, βασανισμού, ξυλοδαρμού, εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με θύματα μετανάστες, παράνομους και μη, αλλά και γηγενείς δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας;

Αν σ’ αυτά τα περιστατικά προσθέσουμε τις καταγγελίες για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές, μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος, που έχει να κάνει με τη στοιχειώδη υποχρέωση της Πολιτείας και των εντεταλμένων οργάνων της απέναντι σε ανθρώπους που ζουν, για διάφορους λόγους, σε καθεστώς περιορισμένης διαβίωσης είτε ελεύθεροι είτε κρατούμενοι.

Για τους τελευταίους, ρεπορτάζ του Χρήστου Ζέρβα στην «Ε» πάλι, της προηγούμενης Πέμπτης, αναφέρει ότι μέλη επιτροπών κρατουμένων από όλες τις φυλακές διατυπώνουν «45 αιτήματα ανθρωπιάς προς το υπουργείο Δικαιοσύνης και δηλώνουν ότι θα κατεβούν σε μαζική, παθητική απεργία πείνας μέσα στις φυλακές». Η απόγνωση για τις συνθήκες διαβίωσης «μέσα στα ελληνικά κολαστήρια», όπως αναφέρεται, φαίνεται να ξεχειλίζει. Δεν μιλάει κανείς για να ζουν σε συνθήκες …ξενοδοχείου πολυτελείας, αλλά για τις στοιχειώδεις, τις ελάχιστες συνθήκες να μη στοιβάζονται, να έχουν γιατρό. Καταγγέλλουν τη διακίνηση ναρκωτικών («θάλασσες ηρωίνης, μεθοδευμένα χορηγούμενης») και τα «βουνά ψυχοφαρμάκων αφειδώς χορηγουμένων».

Αλλο πράγμα ο σωφρονισμός και ο εγκλεισμός για σωφρονιστικούς λόγους κι άλλο η ζωή στις φυλακές. Στα κυκλώματα που ελέγχουν τι γίνεται στις φυλακές, τη διακίνηση των ναρκωτικών, τις διασυνδέσεις με πολιτικούς είχε προσπαθήσει να βάλει χέρι ο Γ. Κουβελάκης, ως υπουργός Δικαιοσύνης, πριν από 14 χρόνια και σε έναν χρόνο βρέθηκε εκτός της κυβερνήσεως του Α. Παπανδρέου.

Δεν χρειάζεται, μάλλον περισσεύει, είναι αυτονόητη, η επίκληση του Συντάγματος για την ισότητα των πολιτών, για τα δικαιώματα του ατόμου, για τον σεβασμό της προσωπικότητας του ανθρώπου, του μετανάστη, του «αθλίου», του κρατουμένου. Το ζήτημα είναι τι γίνεται με τον ισχυρό απέναντι στον αδύναμο, στον ανίσχυρο. Είναι θέμα παιδείας, θέμα πολιτισμού.

Ο πολιτισμός ενός λαού, μιας χώρας, φαίνεται από την ανοχή, πρωτίστως προς τον συνάνθρωπο και από τη συμπεριφορά προς τον αδύναμο και δη τον κατατρεγμένο, τον έγκλειστο, τον κυνηγημένο, τον περιορισμένο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...