Ρουσφέτι

Οι ημέτεροι και η ισονομία

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος, Ισονομία, Ρουσφέτι |

Οι συνεχείς και ατυχείς τηλεοπτικές παρεμβάσεις του κ. Σωτήρη Χατζηγάκη και άλλων τις τελευταίες ημέρες αναδεικνύουν τον παραλογισμό που επικρατεί στη χώρα μας σχετικά με τους διορισμούς στο Δημόσιο συγγενών, φίλων και γνωστών. Η επώδυνη διαπίστωση που προκύπτει είναι ότι πολιτικοί, όλων των κομμάτων, θεωρούν την εξυπηρέτηση ημετέρων ως μέρος των δραστηριοτήτων, αν όχι των «υποχρεώσεών» τους, και έχουν ταυτισθεί σε τέτοιο βαθμό με την πρακτική αυτή που δεν αντιλαμβάνονται καν ότι παραβιάζουν την αρχή της ισονομίας που αποτελεί πυλώνα μιας ευνομούμενης δημοκρατικής κοινωνίας.

Είναι λυπηρή η εικόνα ενός πρώην υπουργού, στη δικαιοδοσία του οποίου βρέθηκε κάποια στιγμή και η Δικαιοσύνη, να περιφέρεται στα ΜΜΕ και να δείχνει ότι δεν κατανοεί κάποιες βασικές αρχές που διέπουν το περί δικαίου αίσθημα. Τα ατυχή επιχειρήματα στα οποία προσπάθησε να οικοδομήσει την απάντησή του ήταν ότι το ίδιο έκαναν και κάνουν όλα τα κόμματα, όπως επίσης ότι οι συγγενείς βουλευτών πρέπει και αυτοί να έχουν το δικαίωμα να προσληφθούν στο Δημόσιο. Το πρώτο είναι γεγονός, αλλά πρόκειται για μια πρακτική προς αποφυγή, όχι προς μίμηση, και άρα αγγίζει τα όρια του παραλόγου να το επικαλείται κανείς ως δικαιολογία. Το δεύτερο προκαλεί τη νοημοσύνη των πολιτών που γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται για κλειστούς και αξιοκρατικούς διαγωνισμούς όπου κάποιοι ανεξάρτητοι κριτές βαθμολογούν γραπτά χωρίς να γνωρίζουν ονόματα και συγγένειες, και όπου, φυσικά, η κάθε αίτηση, συμπεριλαμβανομένων αυτών των συγγενών ή συνεργατών πολιτικών, θα έπρεπε να αξιολογείται ισότιμα. Αντιθέτως, πρόκειται για «βόλεμα» ανθρώπων που έχουν το «προσόν» των οικογενειακών, φιλικών ή κομματικών σχέσεων.

Αντί οι υπουργοί, βουλευτές, και άλλοι κρατικοί λειτουργοί που έχουν υποπέσει στο ατόπημα του διορισμού «δικών τους» να καταφεύγουν σε έωλα επιχειρήματα, θα ήταν πιο χρήσιμο και αποτελεσματικό γι’ αυτούς να προβούν σε κάποιες αυτονόητες ενέργειες: να δηλώσουν ότι κατανοούν πως πρόκειται για εσφαλμένη τακτική, να ζητήσουν δημόσια συγγνώμη και να υποσχεθούν ότι δεν θα την επαναλάβουν. Θα μπορούσαν να αναφέρουν ότι πολλοί το έκαναν έως τώρα, όχι όμως ως δικαιολογία, αλλά για να αναδείξουν το εύρος του φαινομένου, τασσόμενοι υπέρ της ανάγκης τερματισμού του. Και από εκεί και πέρα να αφεθούν στην κρίση της κοινωνίας. Δεν θα ήταν εύκολη η θέση τους. Ομως, αρκετοί πολίτες θα διαπίστωναν μια ευπρόσδεκτη αυτοκριτική που ίσως αξίζει επιβράβευσης.

Χρειάσθηκε, δυστυχώς, να φθάσουμε στην ακραία υιοθέτηση των επώδυνων μέτρων που επιβάλλει η τρόικα για να αρχίσει να ξεθωριάζει το όνειρο του διορισμού στο Δημόσιο. Επόμενο βήμα, η εξάλειψη της μισθολογικής αδικίας όπου κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι, συνεπικουρούμενοι από καλοβολεμένους συνδικαλιστές, είχαν εξασφαλίσει αποδοχές, επιδόματα, και συντάξεις χιλιάδων ευρώ, εις βάρος άλλων εργαζομένων που αποτελούν τη γενιά των 700 ευρώ.

Τέτοιες συμπεριφορές δεν αποτελούν, φυσικά, αποκλειστικό προνόμιο της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Παρατηρούνται στις περισσότερες δημοκρατίες (για τα αυταρχικά καθεστώτα δεν γίνεται λόγος, εκεί αποτελούν βασικό στοιχείο της ύπαρξης και λειτουργίας του κράτους). Τουλάχιστον, στις άλλες χώρες όσοι «βολεύουν» ημετέρους δείχνουν ότι αντιλαμβάνονται πως παραβιάζουν κανόνες και αρχές.

Για να αλλάξει η νοοτροπία και να σταματήσει ή τουλάχιστον να περιορισθεί αυτή η πρακτική, απαιτείται η απεμπλοκή του Δημοσίου από τα κομματικά πλοκάμια, ο σαφής διαχωρισμός εξουσιών και η ανεξαρτησία Αρχών και υπηρεσιών. Μόνον έτσι θα εμπεδωθεί και προσδοκάται ότι θα αρχίσει να εφαρμόζεται στην πράξη η αρχή της ισονομίας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρουσφέτι και ιδεολογικό έλλειμμα

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος, Ρουσφέτι |

Το ρουσφέτι υπήρχε πάντα στην πολιτική. Οχι όμως στον βαθμό που μεγεθύνθηκε επί των ημερών της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Τουλάχιστον ετηρούντο τα προσχήματα. Κανείς δεν διανοείτο να κάνει «διαγωνισμό» προσλήψεων σε ένα Σαββατοκύριακο του Αυγούστου, δύο μέρες πριν από την προκήρυξη των εκλογών και σε κανένα κατάλογο επιτυχόντων δεν θα υπήρχαν τόσα συγγενικά πρόσωπα υπουργών και βουλευτών.

Πού οφείλεται όμως αυτό το ξεσάλωμα της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων κατά την εξαετία 2004-2009; Πολλοί το εξηγούν με το «θεώρημα της πείνας». Τα στελέχη της Ν.Δ., ήταν χρόνια μακριά από την εξουσία και αποφάσισαν να βγάλουν όλα τα σπασμένα σε μια τετραετία. Αυτό εξηγεί μόνο εν μέρει την κατάσταση. Βασικότερο πρόβλημα ήταν το έλλειμμα πολιτικής επεξεργασίας που έκανε την κεντροδεξιά να βλέπει όλα τα πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ σαν σκάνδαλα.

Κατ’ αρχήν φτώχεια της ανάλυσης παρήγαγε ηθικολογία. Είναι αστείο, αλλά όλα τα χρόνια της αντιπολίτευσης (1993-2004) τα στελέχη της Ν.Δ. μετέφραζαν σε διαφθορά όσα δεν κατανοούσαν. Νέοι θεσμοί συκοφαντήθηκαν, πολιτικοί ρίχτηκαν στην πυρά, διότι αδυνατούσαν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Η πραγματική διαφθορά αναμειγνυόταν με ηθικολογικές προσεγγίσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε ακραία νομοθετικά μέτρα (π.χ. «φρουτάκια», απαγόρευση αγοράς μετοχών από βουλευτές κ.λπ.). Μεγάλες τομές συρρικνώθηκαν στη σκέψη της πλειονότητας των στελεχών της σε αποκλειστικά «πράσινες διευθετήσεις». Τα μεγάλα έργα ήταν μόνο διαπλοκή, ο Καποδίστριας σχεδιάστηκε μόνο και μόνο για να κερδίζει το ΠΑΣΟΚ δημοτικές εκλογές, το ΑΣΕΠ ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να μπαίνουν στο Δημόσιο μόνο «πράσινα παιδιά». Η αλήθεια είναι ότι η διαπλοκή υπήρξε· πιθανότατα κατά τον σχεδιασμό των νέων δήμων να ελήφθησαν υπόψη εκλογικοί σχεδιασμοί του ΠΑΣΟΚ, αλλά και επιμέρους τοπικές ευαισθησίες· ο νόμος για το ΑΣΕΠ τροποποιήθηκε πολλάκις για να καλύψει ιδιαιτερότητες στην πρόσληψη στελεχών του δημόσιου τομέα. Αυτές οι επιμέρους παθογένειες όμως μεταφράστηκαν από το στελεχικό δυναμικό τής τότε αντιπολίτευσης ότι αποτελούσαν το όλον των μεταρρυθμίσεων.

Αυτή όμως η φτωχή πολιτική ανάλυση για τα «πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ» είχε δευτερογενείς επιπτώσεις, όχι μόνο στον τρόπο άσκησης της αντιπολίτευσης, αλλά και στη διακυβέρνηση της χώρας. Για πάρα πολλά στελέχη ο πήχυς της νέας διακυβέρνησης ήταν πολύ χαμηλά. Αν όλα τα πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ (1993-2004) ήταν σκάνδαλα τότε το πρόβλημα της χώρας κατά τον κ. Καραμανλή θα μπορούσε να λυθεί με την ηθική διακυβέρνηση. Για πολλά στελέχη του, όμως, τα εξ ορισμού «λιγότερα δικά τους σκάνδαλα» δεν θα έπρεπε να ενοχλούν κανένα. Ετσι κι αλλιώς μέτρο σύγκρισης ήταν το «απόλυτο κακό» του ΠΑΣΟΚ. Οταν το ΠΑΣΟΚ «έκανε τόσα», πείραζε να κάνουν κι αυτοί κάτι ελάχιστο; Μόνο που το δικό τους «ελάχιστο» συγκρινόταν διαρκώς με το φανταστικό «μέγιστο» του ΠΑΣΟΚ. Οσα και να έκαναν, πάντα φαινόταν λιγότερα απ’ όσα φανταζόταν ότι έγιναν προηγουμένως. Γι’ αυτό και παρά τις παραινέσεις Καραμανλή φούντωσε η διαφθορά, σε σημείο που να γίνει κοινή πεποίθηση ότι «όσα έκανε το ΠΑΣΟΚ σε είκοσι χρόνια, αυτοί πρόλαβαν να κάνουν περισσότερα σε έξι»

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Βουλευτικό αυτορουσφέτι

Posted on Ιουλίου 18, 2009. Filed under: Βουλή, Πολιτική, Ρουσφέτι |

Πώς το λέει η παροιμία; Βάζουν τα χεράκια τους και βγάζουν τα ματάκια τους. Κάπως έτσι. Για τους βουλευτές μας ο λόγος. Οχι για όλους βέβαια. Αλλά για όσους ορέχτηκαν διπλή σύνταξη, μία βουλευτική και μία δικηγορική, ιατρική ή ό,τι άλλο, οι οποίοι βρήκαν την καλή ευκαιρία του θέρους και της εν γένει χαλάρωσης για να νομοθετήσουν υπέρ των ατομικών συμφερόντων τους. Για τα σκάφη αναψυχής υποτίθεται ότι συζητούσε η Βουλή, τη δική τους συνταξιοδοτική «αναψυχή» σκέφτηκαν ορισμένοι που, παρά την άρση του ασυμβιβάστου, επιλέγουν να μην ασκούν το επάγγελμά τους. Και ζήτησαν από τη Βουλή (από τους ψηφοφόρους δηλαδή) να τους καλύψει τις ασφαλιστικές τους εισφορές, και μάλιστα αναδρομικώς.

Λέξη «αυτορουσφέτι» δεν υπάρχει μέχρι στιγμής. Και κακώς. Διότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι βουλευτές (επαναλαμβάνω: όχι όλοι, αλλά όταν δεν υπάρχει ενδοκοινοβουλευτική αντίδραση, μαζί με τα ξερά απειλούνται και τα χλωρά) ακούνε μέσα τους εκείνο το «αγάπα τον πλησίον σου» και συμπεραίνουν ότι περισσότερο «πλησίον» από τον εαυτό τους δεν διαθέτουν, άρα είναι υποχρεωμένοι να τον αγαπήσουν και να τον εξυπηρετήσουν ποικιλοτρόπως, με προνόμια και με ρευστό. Οι «αυτορουσφετολογούμενοι» βουλευτές ισχυρίζονται ότι με την επιλογή τους (και όχι τον εξαναγκασμό τους) να μην ασκούν το επάγγελμά τους «βρίσκονται σε προφανώς δυσμενή θέση» έναντι των συναδέλφων τους που συνεχίζουν να δουλεύουν.

Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα «προφανώς» στην όλη υπόθεση. Προφανώς, λοιπόν, οι διεκδικητές διπλής σύνταξης έχουν σχηματίσει την πεποίθηση ότι όποιος διανοηθεί να τους εγκαλέσει δεν μπορεί παρά να είναι χυδαίος λαϊκιστής. Προφανώς, επίσης, πιστεύουν ότι το μήνυμα των πρόσφατων εκλογών (η τεράστια αποχή, ιδιαίτερα δε το πολιτικό της τμήμα) αφορά αποκλειστικά τους ευρωβουλευτές, όχι όσους αναδεικνύονται από εθνικές εκλογές. Και προφανώς δεν δείχνουν να πολυενδιαφέρονται για το πλέον επίμονο γνώρισμα όλων των δημοσκοπήσεων, που δεν είναι άλλο από τον χαμηλότατο βαθμό αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και του προσωπικού που το υπηρετεί.

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/07/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προβληματική και αντιφατική η σχέση μας με τη νομιμότητα

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Αθήνα, Ανάπτυξη, Ανομία, Βοτανικός, Ελλάδα, Ελληνες, Θεσμοί, Κινήματα, Κοινωνία, Περιβάλλον, Πολεοδομία, Πολιτική, Ρουσφέτι |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από μερικές δεκαετίες για το Συμβούλιο της Επικρατείας μιλούσαν μερικοί μεγαλοδικηγόροι, άλλοι τόσοι υψηλόβαθμοι δικαστές και οι καθηγητές Διοικητικού Δικαίου των πανεπιστημίων. Ο υπόλοιπος λαός καλά-καλά δεν ξέραμε τι είναι αυτό το Συμβούλιο και τι δουλειά κάνει. Εκείνο που μας το έκανε γνωστό είναι η σύνδεσή του με την προστασία του περιβάλλοντος, φυσικού και ιστορικού, και η ευρύτερη γνώση του δικαιώματος που έχει ο πολίτης να προσφύγει στο ΣτΕ όταν νομίζει ότι μια πράξη της Διοίκησης προσβάλλει τα συμφέροντά του. Για τη σύνδεση με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον χρειάσθηκε πρώτα να αποκτήσουμε κάποια περιβαλλοντική νομοθεσία, να ψηφισθούν νόμοι που κατά τεκμήριο προστατεύουν το περιβάλλον. Κουτσά – στραβά ψηφίσθηκαν κάποιοι νόμοι που όρισαν κανόνες για τις «συναλλαγές» μας με το περιβάλλον: Τι είναι δάσος και τι αιγιαλός, πού και με ποιους όρους μπορούμε να κτίσουμε μια κατοικία ή ένα εργοστάσιο κ.λπ. Στις «συναλλαγές» αυτές υπάρχει το νόμιμο και το παράνομο και το ΣτΕ ορίσθηκε για να κρίνει τι είναι νόμιμο και τι παράνομο και φυσικά για να περιφρουρεί τη νομιμότητα.

Επειδή, όπως πολλά δείχνουν, ως λαός έχουμε προβληματική σχέση με τη νομιμότητα, κάθε όργανο της Πολιτείας που τάχθηκε να περιφρουρεί τη νομιμότητα μας εμπνέει εναλλασσόμενα και άκρως αντιφατικά συναισθήματα. Για παράδειγμα θέλουμε την αστυνομία και τον χωροφύλακα να περιπολεί νυχθημερόν στη γειτονιά μας και αν είναι δυνατόν κάτω από το σπίτι μας για να περιφρουρεί τον ύπνο μας και την περιουσία μας, αλλά τον αντιπαθούμε σφόδρα όταν μας σταματά στον δρόμο επειδή διαπίστωσε κάποια παράβαση των κανόνων της κυκλοφορίας που διαπράξαμε με το αυτοκίνητό μας. Τον αντιπαθούμε, τον περιφρονούμε, του βγάζουμε γλώσσα και τον αποκαλούμε «μπάτσο». Οι εφορίες και οι πολεοδομίες μάς είναι επίσης αντιπαθείς και άκρως ενοχλητικές και γι’ αυτό όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ξοδεύουμε κάτι παραπάνω για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας και να ζήσουμε μαζί κατά το δυνατόν αρμονικότερα.

Το ίδιο και με το ΣτΕ. Αλλοτε το συμπαθούμε επειδή προστατεύοντας τη νομιμότητα προστατεύει και τα δικαιώματά μας και άλλοτε το αντιπαθούμε επειδή μας επιβάλλει την υποχρέωση να σεβόμαστε τους νόμους, ιδιαίτερα στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό περιβάλλον. Ποιοι είναι αυτοί οι δικαστές και από πού κρατάει η σκούφια τους (ακούσθηκε και αυτό από βουλευτή στη Βουλή των Ελλήνων), που θα μου απαγορεύσουν να κτίσω το σπίτι μου στο «δικό μου» δάσος ή να ανοίξω γεώτρηση στο «δικό μου» χωράφι και να αντλήσω όσο νερό θέλω.

Πρόκειται για μια γενικότερη στάση στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον. Κάποτε παρατήρησα και κατέγραψα ότι οι πιο δραστήριες και πιο φανατικές περιβαλλοντικές οργανώσεις φυτρώνουν στις περιοχές όπου καίγονται τα πεύκα (μόνα τους από… απελπισία ή από εμπρησμό) και καταπατούνται οι καμένες εκτάσεις. Οσοι είχαν την τύχη ή την πρόνοια να κάψουν και να καταπατήσουν πρώτοι είναι πολύ φυσικό να μη θέλουν δίπλα τους άλλους εμπρηστές, καταπατητές και αυθαιρεσιούχους. Μεταμορφώνονται (με ειλικρίνεια ομολογώ) σε φανατικούς και δραστήριους υπερασπιστές του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν παραγνωρίζω την πρόοδο και το τελικό αποτέλεσμα, ότι κάπως έτσι, από αντιφατικά συναισθήματα και συμφέροντα διαμορφώνεται η περιβαλλοντική συνείδηση στη χώρα μας, ίσως και παντού.

Ενα από τα γνωστότερα «κόλπα» καταπάτησης του φυσικού περιβάλλοντος είναι να συνδέσει την παρανομία με κάποιον «ευγενή και ανιδιοτελή» σκοπό. Σας υπενθυμίζω τα έργα και τις ημέρες της ευλαβούς ναοδομίας (δεν πιστεύω να υπάρχει ανάλογος θεσμός σε οποιαδήποτε χώρα). Αν θέλεις να καταπατήσεις κάποια ωραία τοποθεσία, ιδιαίτερα σε νησί του Αιγαίου, μεταμορφώνεσαι αμέσως σε ευσεβή χριστιανό που από ευσέβεια και μόνο θέλει να κτίσει ένα εκκλησάκι και να το αφιερώσει σε κάποιον άγιο. Από ευσέβεια και μόνο. Αυτή τη «συναλλαγή» δεν τη ρυθμίζει η πολεοδομία, που είναι όργανο του κράτους, αλλά η ευσεβής ναοδομία, που είναι όργανο της Εκκλησίας και, φυσικά, του Υψίστου. Πραγματικά δεν μπορώ να κρύψω τον θαυμασμό μου για τη φαντασία και την εφευρετικότητα της φυλής μας! Κάτι παρόμοιο νομίζω ότι συνέβη στον πάλαι ποτέ Ελαιώνα, εκεί όπου θα ανεγερθεί το στάδιο του Παναθηναϊκού. Για το στάδιο δεν εγέρθηκε καμιά αντίρρηση από κανένα. Ούτε και για τη λεγόμενη «διπλή ανάπλαση», υποθέτω ότι την ονόμασαν έτσι για να μας εντυπωσιάσουν και να μας παραμυθιάσουν διπλά. Κάποιοι όμως είχαν την έμπνευση να συνδυάσουν την ανέγερση του σταδίου με κάποιο ιδιωτικό συμφέρον, το οποίο ναι μεν έκανε στον Παναθηναϊκό γενναία, φίλαθλο και ευγενή προσφορά… υπό τον όρο όμως ότι θα αποζημιωθεί πολλαπλασίως με τον διπλασιασμό του συντελεστή δόμησης. Το κράτος ενέκρινε τη «συναλλαγή» (εμφορούμενο και αυτό από ευγενείς διαθέσεις) και το «ιδιωτικό συμφέρον» άρχισε πυρετωδώς να οικοδομεί τα δικά του.

Εκεί είναι που παρενέβη το ΣτΕ, όχι για να κρίνει την ουσία της υπόθεσης (αν η συναλλαγή είναι νόμιμη και συνταγματική, αυτό θα κριθεί τον Μάρτιο κατά απόλυτη προτεραιότητα), αλλά για να αναστείλει προσωρινά τις οικοδομικές εργασίες του «ιδιωτικού συμφέροντος» ώστε να μην παραχθούν μη αναστρέψιμες πραγματικές καταστάσεις, οπότε η κρίση του Μαρτίου δεν θα είχε αντικείμενο. Δουλειά εύλογης ρουτίνας δηλαδή, αλλά ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε… τον δήμαρχο της Αθήνας.

Το κακό όμως δεν ξεκίνησε από τον δήμαρχο και από τον «πράσινο λαό» του Παναθηναϊκού. Ο «πράσινος λαός» γήπεδο θέλει και το δικαιούται. Και ο δήμαρχος ψήφους και ας είναι και «πράσινες» ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος. Το κακό ξεκίνησε από τις χαριστικές παραχωρήσεις στον Ολυμπιακό και στον «κόκκινο λαό», στο γήπεδο Καραϊσκάκη, απ’ όπου βιαίως και βαναύσως απεβλήθη ο ταπεινός και ευγενής «Εθνικός Πειραιώς».

Αλλά το μεγάλο κακό είναι η αντιπάθεια και η αντιπαλότητα των κυβερνήσεων, ιδιαίτερα των ΥΠΕΧΩΔΕ, προς το ΣτΕ. Οχι μόνο της σημερινής κυβέρνησης αλλά και των προηγουμένων. Εκεί, κυρίως, στα ΥΠΕΧΩΔΕ διαμορφώθηκε η αντίληψη «Ανάπτυξη ή ΣτΕ» που διαχέεται και στον λαό. Μέχρι που σκαρφίζονται διάφορα τερτίπια για να παρακάμψουν το ΣτΕ. Να βαφτίζουν «το κρέας ψάρι», να μεταμορφώνουν τα διατάγματα σε νόμους και να προβάλλουν την εκτροπή του Αχελώου ως… περιβαλλοντικό έργο.

Δεν είναι διόλου βέβαιο αν πρόκειται για αντιπάθεια και αντιπαλότητα με το ΣτΕ ή με τη νομιμότητα γενικά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρουσόπουλος: Απάλλαξε εαυτόν και αλλήλους…

Posted on Δεκέμβριος 5, 2008. Filed under: ΠΑΣΟΚ, ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ, Ρουσφέτι, ΣΥΡΙΖΑ, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Της ΑΛΙΚΗΣ ΜΑΤΣΗ
Το παλιό κουστούμι, του κυβερνητικού εκπροσώπου, ενδύθηκε χθες ο Θ. Ρουσόπουλος και απάντησε στις ερωτήσεις των βουλευτών της εξεταστικής επιτροπής, σαν να έδινε συνέντευξη Τύπου.

Εκ των υστέρων -το 2008- φέρεται να έμαθε για τα δημοσιεύματα του 2007 που τον αφορούσαν, ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος και δημοσιογράφος Θ. Ρουσόπουλος

Απήλλαξε εαυτόν και συναδέλφους του υπουργούς, δίχως να προσθέσει τίποτε περισσότερο στα όσα έχει ήδη πει στις συνεντεύξεις του, μετά την παραίτησή του από τον υπουργικό θώκο. Τα «έχω απαντήσει ήδη» στις επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ -ερωτήσεις από τη Ν.Δ. του υπέβαλε μόνο η Κατερίνα Παπακώστα- επαναλήφθηκαν τουλάχιστον τριάντα φορές.

Οι απαντήσεις του στερεότυπες και το λεξιλόγιο πανομοιότυπο στην εξεταστική και στην κατ’ ιδίαν συζήτηση με τους εκπροσώπους του Τύπου.

Μελετημένος, σαν καλός μαθητής, παρέπεμψε αρκετές φορές σε πρακτικά προηγουμένων συνεδριάσεων της επιτροπής, ακόμη και σε συγκεκριμένες σελίδες, όταν του υποβάλλονταν ερωτήσεις σχετικές με καταθέσεις προηγούμενων μαρτύρων. Και παρότι δήλωσε ότι έχει σχεδόν «φωτογραφική μνήμη», από τις απαντήσεις του φάνηκε κάποιες φορές να θυμάται επιλεκτικά ορισμένα γεγονότα και να λησμονεί ορισμένα άλλα.

Τελικώς δε, ο μοναδικός του «προβληματισμός» αφορά «τη ζημιά η οποία γίνεται και πολύ περισσότερο την πληγή που θα μείνει, εφόσον όλα αυτά αποδειχθούν, στο σώμα της Εκκλησίας, έναν βασικό πυλώνα του Ελληνισμού, όπως είναι η Ορθοδοξία και η θρησκευτική μας πίστη».

Στην αποστροφή του αυτή άλλωστε παρέπεμψε όταν ρωτήθηκε μετά την κατάθεσή του αν και σήμερα έχει την ίδια άποψη, που είχε πριν για τον «πνευματικό του» Εφραίμ.

Ο τέως κυβερνητικός εκπρόσωπος επέμεινε ότι η μοναδική του ανάμιξη στην υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου -αρνήθηκε να απαντήσει αν πρόκειται για σκάνδαλο, παραπέμποντας στις αποφάσεις της Βουλής και της Δικαιοσύνης- περιορίστηκε στη συνάντησή του με τους φορείς της Ξάνθης, στις 4 Σεπτεμβρίου του 2004 στο κτήριο της οδού Ζαλοκώστα. Σε μία συνάντηση όπου δήλωσε αναρμόδιος και τους ζήτησε να αποταθούν στον αρμόδιο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης. Δεν ενημέρωσε ποτέ δε για το θέμα τον πρωθυπουργό. Αλλωστε, κατά τον κ. Ρουσόπουλο «οι μόνοι μάρτυρες που δηλώνουν ότι τους είπε πως το ιδιοκτησιακό θέμα έχει κλείσει δεν ήταν παρόντες στη συνάντηση».

Το τηλεφώνημά του στον Ε. Μπασιάκο έγινε ένα μήνα αργότερα, γιατί διαμεσολάβησε η επίσκεψή του στη ΔΕΘ, συνοδεύοντας τον πρωθυπουργό, και η πτώση του Σινούκ.

Στο τηλεφώνημα εκείνο προς τον Ε. Μπασιάκο, το οποίο ο ίδιος είχε πρωτοαναφέρει στις τηλεοπτικές του συνεντεύξεις, «τον ενημέρωσε απλώς για το τηλεφώνημα, που είχε αποδεχτεί από την ηγούμενο Εφραίμ» και του επισήμανε «ότι είναι πολύ πιθανόν να σου τηλεφωνήσουν (οι φορείς της Ξάνθης) και να ζητήσουν ραντεβού μαζί σου».

Στο τηλεφώνημα που του έκανε ο Εφραίμ τού είπε απλώς τη δική του εκδοχή για την υπόθεση. Δεν του υπέβαλε κανένα αίτημα, δεν τον ενημέρωσε καν στις συναντήσεις που είχαν στη διάρκεια των τεσσάρων τελευταίων χρόνων, δύο -τρεις φορές στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά και σε δείπνο στο σπίτι του κ. Ρουσόπουλου, παρουσία της συζύγου και των παιδιών του, ότι είχαν γίνει οι ανταλλαγές με τα οικόπεδα φιλέτα.

Συζήτηση δεν έγινε ούτε στη διάρκεια των επισκέψεών του στο Άγιον Όρος, όπου πήγαινε πάντα ως προσκυνητής, παρέα με τον γιο του, φίλους του και τους γιους των φίλων του. Στο Ορος πάντως θα ξαναπάει «άχρι καιρού».

Ολα ο κ. Ρουσόπουλος τα πληροφορήθηκε εκ των υστέρων, από τα πρόσφατα δημοσιεύματα του Τύπου. Διότι, το 2007, όταν δύο τουλάχιστον μεγάλες εφημερίδες -η «Ε» είναι μία από αυτές- δημοσίευαν υπό πηχυαίους τίτλους και με τη φωτογραφία του δίπλα στον Εφραίμ για το σκάνδαλο, ο ίδιος «δεν ασχολήθηκε με ψεύδη», όπως «έπραξε και σε όλη τη διάρκεια της υπουργικής του θητείας». Γι’ αυτό, εξάλλου, δεν ασχολήθηκε και με τα λεγόμενα του δημοσιογράφου Δ. Ρίζου, που τον έχει υποδείξει ως συντονιστή της όλης ιστορίας.

Και τελικώς τόσο ο ίδιος όσο και οι συνάδελφοί του υπουργοί «λειτούργησαν στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων και καθηκόντων τους, δεν υπάρχει παράβαση νόμου».

Πάντως, λίγο αργότερα, στην κατ’ ιδίαν συζήτηση με δημοσιογράφους είπε πως «με το σημερινό πρίσμα, τα πράγματα έχουν άλλη αξία».

Κι όταν ρωτήθηκε αν ο πρωθυπουργός, αφού ξέσπασε το σκάνδαλο, τηλεφώνησε σε κάποιον υπουργό, προκειμένου να μάθει «περί τίνος πρόκειται» απάντησε «από όσο γνωρίζω, όχι». *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 05/12/2008
ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΙ ΑΥΤΑ:
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...