Σπατάλη

Υπάρχουν και χειρότερα

Posted on Μαΐου 16, 2009. Filed under: Πολιτική, Πολιτική ευθύνη, Σπατάλη, Σκάνδαλα |

  • Παμπάλαιη η συνήθεια του ανθρώπου να παρηγοριέται βλέποντας το χειρότερο να πλήττει άλλους κι όχι τον ίδιο. Για ψευτοπαραμυθία πρόκειται, αλλά μιας και ο βίος, ατομικός και συλλογικός, δεν έχει πολλή παρηγοριά να προσφέρει ο βίος, από κάπου πρέπει να πιαστούμε. Νά, τώρα, με όσα μαθαίνουμε για την Αγγλία, με πρωταγωνιστές βουλευτές και υπουργούς των δύο μεγάλων κομμάτων, δεν γίνεται να μη σκάσει λίγο το χειλάκι μας στη σκέψη πως υπάρχουν και χειρότερα.
  • Οι δικοί μας πολιτικοί, όσο μπορεί να γνωρίζει κανείς με τόσες συγκαλυπτήριες επιχειρήσεις κι όσο μπορεί να θυμάται με καταπονημένη τη βομβαρδισμένη μνήμη του, ούτε όλοι ενδίδουν ούτε χρεώνουν στην πεφιλημένη τους πατρίδα τα έξοδα για την κοπριά του αλόγου τους. Μα εδώ, θα πείτε, δεν είναι ανεπτυγμένη η ιπποτροφία, δεν βρισκόμαστε στην αρχαία Αθήνα, άρα τι να χρεώσει κάποιος θωκοκένταυρος άνευ ίππου. Ενας τέτοιος υπαινιγμός, όμως, θα ήταν κακοήθης. Διότι οι δικοί μας βουλευτές ούτε τα έξοδα για την αλλαγή των επίπλων τους ή για τον καλλωπισμό του κήπου τους χρεώνουν στους φορολογούμενους ούτε όταν βάζουν οικολογικές λάμπες επιβαρύνουν το Δημόσιο με την περιβαλλοντική τους ευαισθησία. Κι αν βρεθούν στην ανάγκη να φωνάξουν τον γνωστό «Αχόρταγο» να επαναφέρει σε κανονικό ρυθμό το αποχετευτικό τους σύστημα, ε, διάβολε, κατανοούν ότι αυτήν την αποφρακτική επέμβαση δεν υποχρεούται να την πληρώσει το έθνος, όπως στην Αγγλία.
  • Κάτι πολυτελέστατα ταξίδια στο εξωτερικό υπουργών που εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να γευτούν μια ζωή που τα οικονομικά τους δεν θα την άντεχαν, ε, τα πληρώνουμε κι εμείς, στα δε βουλευτικά προνόμια συγκαταλέγονται διευκολυνσούλες άλλου τύπου, λ. χ. υπεραυτοκίνητα σε σκοτωμένη τιμή ή γραμματειακή υποστήριξη, τουτέστιν πρόσληψη συγγενών. Αλλά ώς εκεί. Διότι μόλις ακουστεί κάτι επιβαρυντικό για κάποιον πολιτικό, πάραυτα ο αρχηγός του τον κατακεραυνώνει. Παράδειγμα ο κ. Καραμανλής που, αυστηρότατος, έβαλε στη θέση του τον κ. Στυλιανίδη μόλις έγινε θόρυβος για τα παρισινά του μεγαλεία. Ακόμα να συνέλθει ο υπουργός από την κατσάδα.
  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/5/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το «καθεστώς χλίδας»

Posted on Μαΐου 3, 2009. Filed under: Δημόσιο, Σπατάλη, Χλιδή |

Eξ όνυχος τον λέοντα: Το ελληνικό Δημόσιο διαθέτει περίπου 44.000 αυτοκίνητα. Αν εξαιρέσουμε 13.000, όσα περίπου είναι οχήματα της ΕΛ.ΑΣ. και της Πυροσβεστικής, απομένουν 31.000. Από αυτά, περίπου 20.000 έχουν παραχωρηθεί σε δημάρχους, κοινοτάρχες, νομάρχες και προέδρους υπαρκτών ή ανυπάρκτων οργανισμών. Ενας απίστευτος αριθμός, περίπου 260 αυτοκίνητα, είναι υπουργικά. Μερικές άλλες εκατοντάδες αυτοκίνητα έχουν παραχωρηθεί για να κυκλοφορούν οι ειδικοί, οι γενικοί και οι λοιποί γραμματείς υπουργείων. Για τη συντήρησή τους (ανταλλακτικά, καύσιμα, ασφάλιστρα) δαπανώνται περί τα 350 εκατ. ευρώ ετησίως. Το κόστος που πληρώνει ο φορολογούμενος, όμως, είναι μεγαλύτερο, διότι ο γραμματέας, πρόεδρος ή άλλος «παράγοντας» δεν οδηγεί ο ίδιος το αυτοκίνητο το οποίο του έχει παραχωρηθεί. Πρέπει να έχει οδηγό. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, αναλογούν δύο οδηγοί ανά αυτοκίνητο, ώστε αυτό να είναι διαρκώς «ετοιμοπόλεμο». Ετσι, μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τους φόρους δαπανώνται για αυτοκίνητα και οδηγούς κρατικών «παραγόντων».

Βιώνουμε κρίση; Ασφαλώς. Αλλά, αυτό φαίνεται ότι δεν συνιστά επαρκή λόγο για να διαταραχθεί η γαλήνια ατμόσφαιρα της σπατάλης.

Ο κ. Προύχοντας κυκλοφορεί με το αυτοκίνητο που οδηγεί ο οδηγός του, το υπουργείο Οικονομικών ψάχνει με την άνεσή του (έως το 2010) να βρει τους πραγματικούς μισθούς των «δημοσίων λειτουργών», υπουργοί πετούν business class και διαμένουν σε Four Seasons, πρόεδροι δύο χιλιάδων (συνήθως άχρηστων…) οργανισμών στέλνουν στον φορολογούμενο τον λογαριασμό με τα έξοδα μισθού, γραφείου και γραμματέως, δεκάδες «αναπτυξιακές εταιρείες» ανά την επικράτεια φορτώνουν στους δημότες το κόστος της «πελατείας» του δημάρχου, ψιλοαργόμισθοι σε «δημόσια» μέσα ενημέρωσης κοστίζουν στον πολίτη 2 – 3 εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως ο καθένας, άλλοι εκ των «προθύμων του 2004» ανταμείβονται με αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για τη «σεμνότητα και ταπεινότητα» που τόσο καρτερικά επέδειξαν. Και οι ξένοι κρατικοί λειτουργοί που επισκέπτονται την Αθήνα μένουν αποσβολωμένοι από το «καθεστώς της χλίδας»…

Το πρακτικό θέμα: Σε συνθήκες κρίσης, η περισυλλογή και ο απόλυτος σεβασμός στο ευρώ του πολίτη είναι προϋποθέσεις για να έχουν τύχη οι αναγκαίες δύσκολες και αντιδημοφιλείς αποφάσεις. Αυτές, όμως, δεν θα κερδίσουν την πολιτική νομιμοποίηση εφόσον κυριαρχεί η αίσθηση ότι η ολιγωρία και η φαυλότητα εξακολουθούν να κάνουν έντονη την παρουσία τους στη δημόσια διαχείριση. Η σπατάλη, «ανεκτή» σε ομαλές εποχές, γίνεται καταστροφική σε συνθήκες κρίσης: Τείνει να ακυρώσει τις απαιτούμενες πολιτικές.

Γιατί δεν αντιμετωπίζεται;

Γιατί είναι τρόπος λειτουργίας του κράτους, μια παθογένεια του μοντέλου διακυβέρνησης. Είναι οργανικό στοιχείο ενός μοντέλου στο οποίο οι εκλογές γίνονται με «μαύρα», οι βουλευτές δικάζουν υπουργούς, οι υπουργοί έχουν μεγάλη εξουσία να οργανώσουν σκάνδαλα αλλά περιορισμένη ευθύνη συγκριτικά με τον πολίτη, ο πρωθυπουργός διορίζει τον δικαστή, ο δικαστής παραβιάζει το Σύνταγμα, οι πολίτες αγανακτούν με τη φοροδιαφυγή του διπλανού τους και με το σπάταλο κράτος, το κράτος είναι σπάταλο για να χρηματοδοτεί τους «αεριτζήδες» της διαπλοκής (που… προσφέρουν θέσεις εργασίας) και να μισθοδοτεί (άνευ λόγου) κάποιους συγγενείς των περισσοτέρων από όσους καταγγέλλουν την κρατική σπατάλη…

Το πρόβλημα είναι πολιτικό – όπως όλα τα μεγάλα προβλήματα του τόπου.

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 3 Mαϊου 2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )


Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...