Συγκυβέρνηση

Στις εδραιωμένες δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Διάλογος, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Συγκυβέρνηση |

  • Tου Θεοδωρου Kουλουμπη*, Η Καθημερινή, 20/09/2009

Yστερα από δύο κυβερνητικές θητείες της Νέας Δημοκρατίας, διάρκειας δυόμισι και δύο ετών αντιστοίχως, η χώρα οδηγείται και πάλι σε βουλευτικές εκλογές με απόφαση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.

Παρακολουθώντας τους μονότονους διαλόγους και τα συγκρουόμενα μηνύματα πολιτικών, δημοσιογράφων και πολυποίκιλων σχολιαστών, ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι το κλίμα της εποχής μας κινείται κάπου ανάμεσα στη δυσαρέσκεια και την απόγνωση. Τα δύο κόμματα εξουσίας, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, έχουν απογοητεύσει τους ψηφοφόρους και τα μικρότερα κόμματα δεν τους εμπνέουν ως εναλλακτικές επιλογές.

Ο διάλογος στην Ελλάδα συνεχίζεται εδώ και χρόνια ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες σχολές σκέψης που παραδόξως μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: την υπερβολή! Η πρώτη σχολή, που μάλλον κυριαρχεί στις μέρες μας, είναι άκρως απαισιόδοξη. Η Κασσάνδρα την εκπροσωπεί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η δεύτερη, η μειοψηφούσα σχολή, είναι υπερβολικά αισιόδοξη. Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες θα ήταν ίσως ο καλύτερος εκπρόσωπός της. Και η αλήθεια, όπως θα έλεγε ένας σκεπτικιστής δάσκαλος, κυμαίνεται κάπου ανάμεσα στις δύο σχολές.

Οι Κασσάνδρες του σήμερα βλέπουν την Ελλάδα να βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, αν όχι του πολιτιστικού θανάτου. Στον εσωτερικό τομέα κατακεραυνώνουν το σύνολο των πολιτικών, κατηγορώντας τους για ιδιοτέλεια, ανικανότητα και διαφθορά. Στην εξωτερική πολιτική διακρίνουν ένα μείγμα δειλίας, αναβλητικότητας και υποτέλειας. Ενδεικτικά, κορυφαίος επιφυλλιδογράφος προτάσσει την Τουρκία και τον πανεπιστημιακό της υπουργό Εξωτερικών ως παραδείγματα προς μίμηση.

Οι υπεραισιόδοξοι -ο συγγραφέας αυτής της στήλης μάλλον συγκαταλέγεται ανάμεσά τους- βλέπουν τη χώρα μας να διανύει μια χρυσή εποχή μετά το 1974. Εσωτερικά, η δημοκρατία, παρά τα ποιοτικά της ψεγάδια, είναι πλέον εδραιωμένη και εξελίσσεται μέσα σε ένα θερμοκήπιο ειρήνης και συνεργασίας που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση. Για την εξωτερική πολιτική οι αισιόδοξοι τονίζουν ότι η Ελλάδα διανύει το 35ο έτος παρατεταμένης ειρήνης έχοντας επιλέξει μετά το 1974 πολιτικές ισορροπίας ισχύος για την αποτροπή της επιθετικότητας της γειτονικής Τουρκίας.

Σε δύο βδομάδες από σήμερα θα μάθουμε τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών. Ακολουθώντας το σκεπτικό της αντιπαράθεσης απαισιοδοξίας – αισιοδοξίας μπορούμε να παραθέσουμε τρία εναλλακτικά σενάρια για τη μετά τις εκλογές εποχή: θα τα αποκαλέσουμε ανεπιθύμητο, επιθυμητό και ανεκτό αντιστοίχως.

Στην πρώτη περίπτωση -το ανεπιθύμητο σενάριο- θα μας θυμίσει την περίοδο των πολυσυλλεκτικών κυβερνήσεων του 1989-90. Εάν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ εξασφαλίσει μια ισχνή αυτοδυναμία, ή αν λόγω μη αυτοδυναμίας αναγκαστεί να προχωρήσει σε συμμαχική κυβέρνηση με έναν αποδυναμωμένο και εσωτερικά διχασμένο ΣΥΡΙΖΑ, θα βρεθεί σε θέση αναμονής για ακόμη μία εκλογική αναμέτρηση τον Φεβρουάριο του 2010 (διότι με τη σειρά της η Ν.Δ. θα μπορέσει να εκβιάσει εκλογές με αφορμή την εκλογή του επόμενου Προέδρου Δημοκρατίας). Και το μόνο πράγμα που θα είναι βέβαιο, σε μια παρατεταμένη περίοδο εσωτερικής εκλογολογίας και διεθνούς οικονομικής κρίσης, είναι ότι η όλη κατάσταση της χώρας μας θα επιδεινωθεί με ραγδαίους ρυθμούς.

Στην άλλη άκρη του συνεχούς απαισιοδοξίας – αισιοδοξίας φθάνουμε στο επιθυμητό σενάριο. Σε μια χώρα όπου το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής προκαλούσε τον πολυκομματισμό (και την αστάθεια των πολυσυλλεκτικών κυβερνήσεων ως φυσικό του επακόλουθο), ο εκλογικός νόμος της ενισχυμένης αναλογικής εξασφάλισε μετά το 1974 την εναλλαγή στην εξουσία σταθερών μονοκομματικών κυβερνήσεων. Εξαίρεση αποτέλεσε ο «περίφημος» νόμος Κουτσόγιωργα που δεν επέτρεψε στη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να εξασφαλίσει αυτοδυναμία στη Βουλή παρά τα εντυπωσιακά της ποσοστά (45% με 47%) στις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις του 1989-90. Ακολουθώντας τη λογική του επιθυμητού σεναρίου, ο ορθολογικά σκεπτόμενος και ιστορικά μελετημένος ψηφοφόρος θα πρέπει, παρά την σημερινή του απογοήτευση, να ψηφίσει στις 4 Οκτωβρίου για ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Δυστυχώς όμως ο ορθολογισμός στην πολιτική συμπεριφορά συνήθως απουσιάζει.

Κάπου ανάμεσα στους δύο πόλους του συνεχούς βρίσκουμε το ανεκτό σενάριο, το οποίο μπορεί να πάρει διαφορετικές μορφές. Μία πρώτη μορφή, με ενδογενή στοιχεία αστάθειας, συνεπάγεται ένα κεντροαριστερό ή κεντροδεξιό κυβερνητικό σχήμα. Αν, όπως φαίνεται, το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις εκλογές χωρίς αυτοδυναμία (150+) βουλευτών, η επιλογή του θα είναι να συμμαχήσει με τον Συνασπισμό/ΣΥΡΙΖΑ ή/και τους Οικολόγους, με προϋπόθεση ότι τα κόμματα αυτά θα ξεπεράσουν το όριο εκπροσώπησης στη Βουλή (3%). Αν, αντιθέτως, η Ν.Δ. επικρατήσει στις εκλογές, χωρίς αυτοδυναμία, η πιθανότερη επιλογή της θα είναι να συνασπισθεί με τον ΛΑΟΣ. Σε κάθε περίπτωση, συμμαχικές κυβερνήσεις με μικρότερα κόμματα θα εμπεριέχουν κεντρόφυγες τάσεις, καθώς τα μικρότερα κόμματα θα θέτουν όρους για τη συνέχιση της συμμετοχής τους στην κυβέρνηση. Στην περίπτωση του ΛΑΟΣ, κεντρικός όρος θα είναι μια αδιαπραγμάτευτη στάση στο θέμα της ονομασίας της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Και στην περίπτωση του Συνασπισμού/ΣΥΡΙΖΑ, απαράβατος όρος θα είναι μια παραδοσιακά αριστερή τοποθέτηση υπέρ ενός βαθιά παρεμβατικού ρόλου του κράτους στην οικονομία, την παιδεία και γενικότερα την κοινωνική πρόνοια.

Μια δεύτερη μορφή συγκυβέρνησης μπορεί να είναι ο λεγόμενος μεγάλος συνασπισμός ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., σύμφωνα με τη γερμανική συνταγή συγκατοίκησης δύο κομμάτων εξουσίας. Μια τέτοια συμμαχική κυβέρνηση, που σωστά αποκλείεται από τους πολιτικούς προεκλογικά, μπορεί να προκύψει από το ίδιο το αποτέλεσμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου. Το εγχείρημα αυτό συνεπάγεται κινδύνους αλλά και ευκαιρίες: Ο μεγάλος κίνδυνος θα προέλθει με βεβαιότητα, αν οι ηγεσίες της μεγάλης συμμαχίας ακολουθήσουν στα χνάρια των συμμαχικών/οικουμενικών κυβερνήσεων της περιόδου 1989-90. Οι κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα αποδείχθηκαν στην πράξη ευκαιριακά συνονθυλεύματα, με μόνη πυξίδα την εξασφάλιση μελλοντικής εκλογικής υποστήριξης της κάθε τους συνιστώσας. Τα «επιτεύγματά» τους είναι γνωστά: κατακόρυφη αύξηση του πληθωρισμού και του δημόσιου χρέους και αναβολή κάθε μεταρρυθμιστικής πρωτοβουλίας.

Η συγκατοίκηση, αντιθέτως, θα καρποφορήσει, αν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. συνειδητοποιήσουν ότι μαζί μπορούν προχωρήσουν στις μεγάλες τομές που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία. Από κοινού τα δύο κόμματα -μοιράζοντας ισόποσα το πολιτικό κόστος- μπορούν επιτέλους να θεσμοθετήσουν (και να εφαρμόσουν) τις μεγάλες αλλαγές στην παιδεία, τη δημόσια διοίκηση, τη δικαιοσύνη και την πάταξη της διαφθοράς. Το πολιτικό μας σύστημα και ο κρατικός μηχανισμός θα λειτουργήσουν πολύ καλύτερα εάν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεσμευτούν να θεσπίσουν τετραετείς βουλευτικές θητείες και έναν πάγιο εκλογικό νόμο ενισχυμένης αναλογικής που θα διατηρήσει τον δικομματισμό προσφέροντας ταυτοχρόνως ασφαλιστικές δικλίδες για την εκπροσώπηση των μικρών κομμάτων στο Κοινοβούλιο. Και τότε η εκμετάλλευση της ανάδειξης του Προέδρου της Δημοκρατίας με εκλογικούς ελιγμούς και άλλες σκοπιμότητες θα εξαφανιστεί από μόνη της.

Καθώς όλοι θα ζυγίζουμε τις επιλογές μας τις επόμενες λίγες μέρες, καλό θα ήταν να θυμόμαστε το παρελθόν, να κοιτάζουμε το μέλλον και να λαμβάνουμε υπόψη το γνωστό ρητό ότι «το τέλειο είναι ο εχθρός του καλού».

* Ο καθηγητής Θεόδ. Κουλουμπής είναι αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ (couloumbis@eliamep.gr).

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τίτλοι τέλους στο «φλερτ» Παπανδρέου με ΣΥΡΙΖΑ

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Αυτοδυναμία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, Συγκυβέρνηση, ΣΥΡΙΖΑ |

  • Αλλαγή στρατηγικής από την προοπτική αυτοδυναμίας

Μια πολύ σκληρή απάντηση που επιφυλάσσει την εβδομάδα που έρχεται ο κ. Γ. Παπανδρέου στην κ. Αλέκα Παπαρήγα (καλύπτοντας πλήρως τον κ. Θ. Πάγκαλο στην πρόσφατη διαμάχη του με το ΚΚΕ), αλλά και το οριστικό τέλος που αναμένεται να δώσει στο πολιτικό του «φλερτ» με τους κ. Αλ. Αλαβάνο και Αλ. Τσίπρα, θα σηματοδοτήσει την πλήρη αλλαγή πολιτικής πλεύσης του ΠΑΣΟΚ έναντι των εθνικών εκλογών, οποτεδήποτε κι αν γίνουν. Οπως γλαφυρά είπε στην «Κ» στενός συνεργάτης του κ. Παπανδρέου, «είναι αντικειμενικά αστείο να χαρακτηρίζει κανείς τον κ. Πάγκαλο… λαγό, αλλά κατά γενική ομολογία, με τις δηλώσεις του προσέφερε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ να αποσαφηνίσει επιτέλους τις τεράστιες διαφορές του με αυτό που εκφράζει σήμερα η κομμουνιστογενής Αριστερά».

Σημειωτέον δε ότι κι άλλα στελέχη που βρίσκονται κοντά στον κ. Παπανδρέου δεν κρύβουν τις τελευταίες ημέρες ότι μόνη περίπτωση συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με την Αριστερά μπορεί να προκύψει πλέον μόνο μέσα από τη… διάλυσή της! Απαριθμούν, μάλιστα, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει εσχάτως ο ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία εκτιμούν ότι θα γίνουν εκρηκτικά αν το ποσοστό του συγκεκριμένου κόμματος είναι απογοητευτικό στις ευρωεκλογές, ενδεχόμενο που, όπως υποστηρίζουν, δεν αποκλείεται να επιφέρει ακόμη και τη διάσπασή του.

Συνεργασία

Μπορεί λόγω των προβλημάτων της κυβέρνησης να μην αναδεικνύεται όσο άλλοτε, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η εξέλιξη της γνωστής και χρόνιας ιδεολογικής μάχης του ΠΑΣΟΚ. Θα έχετε ίσως παρατηρήσει ότι εσχάτως εξέλιπαν οι απόψεις περί της «ανάγκης αριστερής διακυβέρνησης» ή της «προγραμματικής συνεργασίας της Χαρ. Τρικούπη με τον ΣΥΝ», που υποστήριζαν μέχρι και το φθινόπωρο στελέχη, όπως οι Κ. Σκανδαλίδης, Κ. Λαλιώτης και Ανδ. Λοβέρδος. Ενώ, αντιθέτως, στο προσκήνιο έχει επιστρέψει δυναμικά μια άλλη ομάδα βουλευτών (Μ. Χρυσοχοΐδης, Αννα Διαμαντοπούλου. Αλ. Παπαδόπολος κ.λπ.) οι οποίοι ανέκαθεν διαφωνούσαν με οποιαδήποτε αριστερή στροφή του κόμματος και παγίως υποστήριζαν ότι ο μόνος τρόπος επιστροφής του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία είναι η επανάκτηση του μεσαίου χώρου που κερδήθηκε και χάθηκε από τον Κ. Σημίτη.

Μέχρι πριν από λίγους μήνες, οι πρώτοι όχι μόνον ακούγονταν περισσότερο, αλλά φαίνεται να είχαν καθορίσει την κεντρική γραμμή του κόμματος. Δεν έχει περάσει, άλλωστε, χρόνος από τότε που ο κ. Γ. Παπανδρέου ανέθεσε στον κ. Κ. Σκανδαλίδη να ηγηθεί ειδικής επιτροπής, προκειμένου να διερευνήσει τις δυνατότητες σύγκλισης με την Αριστερά.

Μεταστροφή

Το πώς φτάσαμε στο σημείο το ΠΑΣΟΚ να μην καταδικάζει τις αντικομμουνιστικές κορώνες του κ. Πάγκαλου ή ακόμη και τα περί «πολιτικής αλητείας» που απέδωσε στους κ. Αλαβάνο και Τσίπρα δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Η πλήρης μεταστροφή «συνέπεσε» με τη δημοσκοπική ανατροπή σε βάρος της Ν.Δ. και κυρίως με το γεγονός ότι την απροσδόκητη εκτόξευση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ «διαδέχθηκε» εξίσου ραγδαία κατάρρευση. Θα έχετε επίσης διαπιστώσει πώς όσο αυξάνεται στις δημοσκοπήσεις η διαφορά του ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ., τόσο… εκλείπουν οι δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών του που θα μπορούσαν να εκληφθούν ακόμη και ως «έμμεσο» φλερτ με την Αριστερά. Αλλωστε και ο ίδιος ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν μπορεί να κρύψει το τελευταίο διάστημα την πλήρη μεταστροφή του κόμματος. «Το σενάριο της αυτοδυναμίας κερδίζει κάθε μέρα έδαφος και είμαστε πεπεισμένοι πως θα επιβεβαιωθεί στο τέλος», είπε προχθές, ενώ και ο κ. Παπανδρέου φέρεται αποφασισμένος, όπως ελέχθη, όχι μόνον να επιτεθεί στο ΚΚΕ, αλλά να εγκαλέσει δημοσίως και τον ΣΥΝ για την επιλογή του να τοποθετήσει σε εκλόγιμη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που αμφισβητεί ακόμη και την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας…

Σημειωτέον δε πως άλλα κορυφαία στελέχη, όπως ο κ. Θ. Πάγκαλος, με δηλώσεις τους τις τελευταίες ημέρες προχωρούν ένα βήμα περισσότερο. Υπονοούν ότι ακόμη και στην περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ δεν κατακτήσει την αυτοδυναμία (όποτε κι αν γίνουν εκλογές) ουδόλως θα επιδιώξει συνεργασία με την Αριστερά. Αφήνουν έτσι να εννοηθεί ότι το ΠΑΣΟΚ θα οδηγήσει τη χώρα και πάλι σε εκλογές μέχρι ο κ. Παπανδρέου να συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 151 έδρες.

Κατά τα λοιπά, μέχρι πρότινος η αξιωματική αντιπολίτευση καταλόγιζε στην κυβέρνηση ότι διαμορφώνει την πολιτική της αποκλειστικά βάσει των δημοσκοπήσεων, ενώ στον αντίποδα εκείνη πολιτεύεται με σταθερό πολιτικό προσανατολισμό, συγκεκριμένο σχέδιο και απαρασάλευτη πορεία…

  • Του Κωνσταντινου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ: Ξορκίζουν τη συγκυβέρνηση

Posted on Δεκέμβριος 28, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Συγκυβέρνηση, Συναίνεση |

Του ΚΩΣΤΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οι κκ. Καραμανλής και Παπανδρέου απέκλεισαν τη μετεκλογική συνεργασία ΝΔ και ΠαΣοΚ

ΓΡ. ΤΖΙΟΒΑΡΑΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2008

O οξύς καταγγελτικός λόγος με τον οποίο επέλεξαν οι ηγεσίες των δύο κομμάτων εξουσίας να απορρίψουν τα σενάρια περί «συγκυβέρνησης» δεν απέτρεψε την κοινή γνώμη από το να θεωρεί το ενδεχόμενο αυτό την πλέον πιθανή μετεκλογική εξέλιξη στην περίπτωση που κανένα κόμμα δεν κατακτήσει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία.

Η επανεμφάνιση της σεναριολογίας περί «μεγάλου συνασπισμού» ή και «οικουμενικών λύσεων», που ήρθε ως επακόλουθο της οικονομικής κρίσης και της κυβερνητικής αδυναμίας να αντιδράσει αποτελεσματικά στις ταραχές που ακολούθησαν τον φόνο του 15χρονου μαθητή, τροφοδοτήθηκε από δηλώσεις του προέδρου του ΣΕΒ κ. Δ. Δασκαλόπουλου. Ο κ. Δασκαλόπουλος υπογράμμισε την αναγκαιότητα σχηματισμού «ισχυρής κυβέρνησης», θέση που απηχεί τις πάγιες απόψεις του επιχειρηματικού κόσμου σε αναζήτηση πολιτικής σταθερότητας αλλά και την ιδιαίτερα αρνητική διάθεσή του απέναντι σε μια ενδεχόμενη συνεργασία ΠαΣοΚ και ΣΥΡΙΖΑ.

Υπουργοί «κοινής αποδοχής»
Το θέμα των μετεκλογικών συνεργασιών τίθεται εκ των πραγμάτων αφού, όπως φαίνεται, πολύ δύσκολα κάποιο κόμμα θα σχηματίσει αυτοδυναμία. Το έναυσμα όμως για την επιστροφή στο προσκήνιο αυτής της συζήτησης δόθηκε κυρίως από προτάσεις στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης για ορισμό υπουργών «κοινής αποδοχής». Την αρχή έκανε ο πρώην υπουργός κ. Χρ.Βερελής διατυπώνοντας την άποψη ότι ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να ορίσει ημερομηνία εκλογών «σε χρόνο που δεν θα βραδύνει» και στο διάστημα που θα μεσολαβήσει ως τις κάλπες η ευθύνη της οικονομικής πολιτικής να ανατεθεί σε- προφανώς εξωκοινοβουλευτικό- πρόσωπο στο οποίο θα συμφωνήσουν από κοινού οι πολιτικές δυνάμεις. Υπερφαλαγγίζοντας ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠαΣοΚ κ. Θ.Πάγκαλος πρότεινε ο ορισμός «υπηρεσιακών» υπουργών να επεκταθεί στη Δικαιοσύνη για την αντιμετώπιση των σκανδάλων και στη Δημόσια Τάξη για την ανασυγκρότηση της Αστυνομίας.

Η αρχικά ήπια αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη- μίλησε για «προσωπικές απόψεις»- άλλαξε, καθώς δεν έλειψαν για μία ακόμη φορά οι «θεωρίες συνωμοσίας» και οι υποψίες για «ανομολόγητες εξωθεσμικές στοχεύσεις». Αλλά και οι πιο ψύχραιμοι εκτίμησαν ότι τέτοιες προτάσεις λειτουργούν «υπονομευτικά» στον στόχο της αυτοδυναμίας που θέτει πλέον η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Υποχρεώθηκαν έτσι ο μεν κ. Πάγκαλος σε εν μέρει αναδίπλωση, επισημαίνοντας ότι ο κ. Κ.Καραμανλής αποκλείεται να αποδεχθεί τις προτάσεις του, ο δε ο κ. Βερελής διευκρινίζοντας ότι θεωρεί «αναποτελεσματικές» τις κυβερνητικές συνεργασίες.

Η συνέχεια εδόθη στη Βουλή. Υπό τα θερμά χειροκροτήματα των βουλευτών του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ύψωσε τον τόνο της φωνής του και υποστηρίζοντας ότι κατά τη διακυβέρνηση της ΝΔ απεδείχθη «πόσο μεγάλες είναι οι διαφορές» των δύο κομμάτων συμπλήρωσε: «Οσοι προωθούν σενάρια συγκυβέρνησης για να προστατέψουν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα,τα προνόμιά τους,τις παρασιτικές τους δουλειές,το ΠαΣοΚ τους λέει ξεκάθαρα:“Ψάξτε αλλού! Ψάξτε αλλού!Οχι στο ΠαΣοΚ”». Με χειροκροτήματα των δικών του βουλευτών έγινε δεκτή και η απάντηση του Πρωθυπουργού. «Ερχεστε εδώ και μας μιλάτε για σενάρια μεγάλων συνασπισμών που εξυφαίνονται από κάποιους,κοιτώντας μάλιστα τη δική μας παράταξη» είπε ο κ. Καραμανλής. «Οι σεναριογράφοι,κύριε πρόεδρε του ΠαΣοΚ,δίπλα σας κάθονται,δεξιά και αριστερά σας!Λύστε τα μεταξύ σας» συμπλήρωσε.

Ο «μεγάλος συνασπισμός»
Ωστόσο, αν ο ίδιος ο κ. Καραμανλής κοιτούσε δεξιά του θα έβλεπε να κάθεται εκεί, πρώτος στα υπουργικά έδρανα, ο μόνος από τους εν ενεργεία πολιτικούς που είχε μιλήσει για το σενάριο του «μεγάλου συνασπισμού» δηλαδή ο κ. Γ.Αλογοσκούφης .

Ο υπουργός Οικονομίας πριν από λίγους μήνες είχε «ανοίξει» το θέμα των συνεργασιών υποστηρίζοντας σε συνέντευξή του ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας η μόνη εφικτή κυβερνητική λύση που θα μπορούσε να προωθήσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα δεν είναι άλλη από τη συνεργασία της ΝΔ και του ΠαΣοΚ.

Τότε όμως η κυβερνητική παράταξη προηγείτο στις δημοσκοπήσεις και η θέση του υπουργού Οικονομίας αποδοκιμάστηκε από κορυφαία στελέχη του χώρου του.

Οι δημοσκοπήσεις
Διχασμένο το εκλογικό σώμα

Στην τελευταία δημοσκόπηση, η οποία διενεργήθηκε από την GΡΟ και δημοσιοποιήθηκε από την «Ανατροπή» του Μega ένα 24ωρο μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού, οι ερωτώμενοι δήλωσαν ότι για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων επιθυμούν σε ποσοστό 29,1% συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠαΣοΚ (επιλογή που πριν από έναν μήνα έκανε το 26%), ενώ προτίμηση σε κυβέρνηση ΠαΣοΚ- ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει το 22% (από 23,9%), αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ το 22,6% (από 23%) και κυβέρνηση μόνο από το ΠαΣοΚ το 17,2% (από 16,5%).

Επίσης στην τελευταία έρευνα της εταιρείας Ρublic Ιssue για την «Καθημερινή» και στο ερώτημα σχετικά με το αν δεν προκύψει στις επόμενες εκλογές αυτοδυναμία, το 29% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι θεωρεί ως καλύτερη λύση τον σχηματισμό «οικουμενικής κυβέρνησης», ενδεχόμενο που κέρδισε επτά εκατοστιαίες μονάδες μετά τα πρόσφατα γεγονότα, ενώ επανάληψη των εκλογών προτιμά το 21% (από 20% πριν), 12% (από 11%) επιλέγει κυβέρνηση ΠαΣοΚ- ΝΔ και σε αισθητή υποχώρηση βρίσκεται η προτίμηση συνεργασίας ΠαΣοΚ- ΣΥΡΙΖΑ, από το 26% στο 18%.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...