Συναίνεση

Και μέτρα πότε;

Posted on Μαρτίου 13, 2009. Filed under: Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση |

Υποτίθεται ότι ο λόγος που ο Κ. Καραμανλής ζητούσε τη συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν ήταν για να προβούν όλοι μαζί σε θεωρητικές διακηρύξεις για τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά επειδή ήθελε να προχωρήσει σε κάποια συγκεκριμένα μέτρα. Και υποτίθεται ότι αυτό τον σκοπό είχε και η χθεσινή αναφορά του για την ανάγκη συνεργασίας και άλλα συναφή. Μόνο που εδώ μπαίνει μια απορία στη μέση: αφού τον απασχολεί τόσο πολύ το πρόβλημα της κρίσης και αφού τις λύσεις τις ξέρει, τι τον εμποδίζει και δεν τις προωθεί;

Ηδη συμπληρώθηκε ο έβδομος μήνας της κρίσης και η κυβέρνηση ακόμη πασχίζει να πείσει τους τραπεζίτες να ενισχύσουν τη ρευστότητα. Τίποτα άλλο δεν έχει κάνει. Και, όπως όλα δείχνουν, δεν φαίνεται και διατεθειμένη να κάνει. Οι πληροφορίες που διαρρέουν από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της λένε ότι ο Καραμανλής θα περιμένει να περάσουν οι Ευρωεκλογές και ανάλογα θα αποφασίσει αν και τι θα πρέπει να κάνει.

Η σκοπιμότητα είναι προφανής. Δεν θέλει «δυσάρεστα» πριν από μια εκλογική αναμέτρηση. Λογικό είναι. Αλλά δεν είναι καθόλου λογικό να υποδύεται τον αγωνιώντα για την πορεία του τόπου όταν τον αφήνει απροστάτευτο και το μόνο που τον απασχολεί είναι αν το προεκλογικό προφίλ του θα είναι βεβαρημένο ή όχι από αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία ίσως επηρεάσουν δυσμενώς γι αυτόν το εκλογικό αποτέλεσμα.

Αν, λοιπόν, τίποτα δεν αλλάξει και όλα εξελιχθούν σύμφωνα με τον διαφαινόμενο προγραμματισμό της κυβέρνησης, η Ελλάδα θα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που θα έχει μείνει ανοχύρωτη απέναντι στην κρίση για έναν χρόνο τουλάχιστον. Γιατί, μη γελιέστε, αν δεν ληφθούν μέτρα μέχρι τον Ιούνιο, πότε θα ληφθούν; Μέσα στο καλοκαίρι; Αρα πάμε για φθινόπωρο. Και μέχρι να αποδώσουν, αν αποδώσουν, τα όποια μέτρα, θα φτάσουμε στο τέλος του 2009 για να αποδειχθεί πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι οι αγωνίες και τα «αυτονόητα» του Κ. Καραμανλή είναι για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους.

Οι σοβαροί πρωθυπουργοί, αν αγωνιούν για τη χώρα τους, δεν μένουν αδρανείς.

Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 13/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η λέξη συναίνεση

Posted on Μαρτίου 11, 2009. Filed under: Συναίνεση | Ετικέτες: |

  • Η συναίνεση είναι μόνο μια λέξη. Χωρίς άλλο περιεχόμενο, εκτός του εννοιολογικού: σημαίνει συγκατάθεση, συμφωνία, συναντίληψη, ενδεχομένως συστράτευση, πιθανότατα αλληλεγγύη. Δεν χρειάζεται άλλη ειδική επένδυση για να είναι λέξη θετική, ελκυστική, αγαθών προθέσεων. Δεν ρωτάμε ποιο είναι το συγκεκριμένο για την κάθε περίπτωση περιεχόμενό της. Μας αρκεί ότι υπάρχει πρόθεση συναίνεσης, έστω για οτιδήποτε.

Αν η λέξη συναίνεση είναι το νέο πολιτικό σύνθημα του πρωθυπουργού, ανεξαρτήτως πολιτικού περιεχομένου, ακόμη και χωρίς κανένα περιεχόμενο, μας προδιαθέτει θετικά. Σκεφτόμαστε, γιατί όχι, καλό είναι να συνενώνουμε τις δυνάμεις μας, εγκαταλείποντας την αντιπαλότητα. Και αν ακόμη πρόκειται για ένα απατηλό σύνθημα, που στόχο έχει να εγκλωβίσει την αντιπολίτευση σε έναν κύκλο απατηλών εντυπώσεων, στην αρχή τουλάχιστον οι εντυπώσεις είναι υπέρ του πρωθυπουργού, λόγω της θετικής αύρας που από μόνη της εκπέμπει η λέξη. Πιστεύω ότι γι’ αυτόν τον λόγο θα είναι το κεντρικό σύνθημα του πρωθυπουργού έναντι του κ. Γ. Παπανδρέου (άλλο, διαφορετικό, έναντι δεν φαίνεται ότι θα υπάρξει) και κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης, υπευθυνότητας και ανευθυνότητας: Οσοι τάσσονται με τη συναίνεση είναι υπεύθυνοι, όσοι εναντίον είναι ανεύθυνοι.

Το σχήμα αυτό ψυχολογικά βολεύει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της Ν.Δ., οι οποίοι, παρά την απογοήτευσή τους, δεν αισθάνονται ιδιαίτερο ενθουσιασμό να επιστρέψουν στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ, χωρίς να έχει μεσολαβήσει καμιά συνταρακτική αλλαγή σε αυτό το τελευταίο που θα δικαιολογούσε την επάνοδό τους. Νομίζω ότι σε αυτό το λεπτό σημείο βρίσκονται οι ψηφοφόροι: Εκφράζουν στις δημοσκοπήσεις την απογοήτευσή τους από τη Ν.Δ. (είναι φαίνεται το μόνο βέβαιο), υπερψηφίζοντας χωρίς ενθουσιασμό το ΠΑΣΟΚ. Η «συναίνεση» με τον φορμαλισμό της μπορεί να ανατρέψει τους συσχετισμούς.

Υπάρχει πραγματικά δυνατότητα η συναίνεση μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων να αποκτήσει συγκεκριμένο και σταθερό περιεχόμενο;

Η συναίνεση είναι πολιτική, έχει δηλαδή πολιτικούς σκοπούς, είναι όμως και πολιτικός πολιτισμός. Θα έχετε ασφαλώς προσέξει το ύφος του πρωθυπουργού όταν εξήγγειλε από τηλεοράσεως τους «έξι πυλώνες» της συναίνεσης. Εγνώριζε ήδη την αρνητική απάντηση της αντιπολίτευσης. Παρ’ όλα αυτά, ήταν φιλικός και χαμηλών τόνων. Πολλοί πιστέψαμε ότι υποκρίνεται και παίζει το παιχνίδι της «συναίνεσης». Αλλοι ότι, παρά την άρνηση, επιμένει σε αυτή την πολιτική και δεν την εγκαταλείπει επειδή την πιστεύει. Πραγματικά, η συναίνεση ως πολιτική απαιτεί πείσμα και υπομονή. Αν είναι πολιτική και όχι «παγίδα». Ακριβώς την επομένη στη Βουλή, το πρόσωπο του πρωθυπουργού άλλαξε ριζικά. Εγκατέλειψε το φιλικό ύφος, πήρε τη γνωστή «θυμωμένη» έκφραση, επανήλθε στα επίσης γνωστά ρητορικά σχήματα και εξαπέλυσε μύδρους εναντίον του ΠΑΣΟΚ (την υπόλοιπη αντιπολίτευση μάλλον την αγνοεί). Ηταν πλέον φανερό ότι ανεξαρτήτως «πυλώνων», που από έξι θα μπορούσαν να αυξηθούν και σε δεκαέξι, δεν πρόκειται για τη συναίνεση ως πολιτική, αλλά ως σύνθημα. Παρ’ όλα αυτά, σύνθημα από τη φύση του ελκυστικό…

Λέγεται ότι το ζητούμενο είναι η συναίνεση για το αυτονόητο. Αν ήταν έτσι, η κυβέρνηση θα είχε κάθε λόγο να πράξει τα αυτονόητα και να αφήσει την αντιπολίτευση να εκτίθεται με… τα μη αυτονόητα. Αλλά φαίνεται ότι τίποτα στην πολιτική δεν είναι αυτονόητο, ενώ το αυτονόητο δεν είναι πλέον αρκετό για να ξεπεράσουμε μια πολύπλευρη κρίση, όχι μόνο οικονομική. Μια αρχή συναίνεσης θα ήταν να μας πουν την αλήθεια για το πού ακριβώς βρισκόμαστε, χωρίς ρητορισμούς και παραπλανητικά συνθήματα.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 11 Mαρτίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Καραμανλής: Υπευθυνότητα μόνο στα λόγια…

Posted on Μαρτίου 6, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση | Ετικέτες: |

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ο κ. Καραμανλής χθες με τις δηλώσεις του μια δυσοίωνη, τρομοκρατική πρόβλεψη για την οικονομική κρίση, οι συνέπειες της οποίας, όπως είπε, «πλήττουν ολοένα και πιο έντονα τη χώρα μας», αλλά, ουσιαστικά, δεν πρότεινε τίποτε συγκεκριμένο για την αντιμετώπισή της, ώστε να μπορεί να γίνει συζήτηση με τους αρχηγούς των κομμάτων, από τους οποίους ζήτησε συνεννόηση.

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕ, ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, που περιλαμβάνει τρεις άξονες: α) την ανάπτυξη, β) τη δημοσιονομική σταθερότητα και γ) τη στήριξη των ασθενέστερων. Δεν είπε, όμως, πώς θα επιτευχθούν οι τρεις στόχοι (που, άλλωστε, συγκρούονται σε μεγάλο βαθμό). Ούτε και στο πλαίσιο συνεννόησης «με τις έξι παραδοχές» δίδεται απάντηση σ’ αυτό το καίριο ερώτημα, δηλαδή πώς και με ποια πολιτική θα αντιμετωπιστεί η κρίση.

ΜΕ ΤΙΣ ΕΞΙ γενικές και αόριστες «παραδοχές»-σημεία περιγράφονται τα επιμέρους προβλήματα, αλλά δεν διατυπώνονται οι λύσεις. Με το πρώτο σημείο θέτει ο πρωθυπουργός θέμα τήρησης των κανόνων της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ χρειάζεται αλλαγή, για την οποία θα πρέπει να δώσει μάχη η Ελλάδα μαζί με άλλες χώρες.

ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ, τρίτο και τέταρτο σημείο, για το δημόσιο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα, αναφέρεται ότι πρέπει να γίνει συντονισμένη προσπάθεια και να περιοριστούν οι δαπάνες στο Δημόσιο. Δεν προσδιορίζεται ποιες δαπάνες. Ολες; Θα ήταν καταστροφικό να περιοριστούν οι δαπάνες που είναι παραγωγικές και ολέθριο να μην περιοριστούν οι σπατάλες, αλλά και οι δαπάνες για εξοπλισμούς.

ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ στο πέμπτο σημείο, ότι είναι αναγκαίες «ειδικές και στοχευμένες δράσεις» σε τομείς που πλήττονται (τουρισμός, μικρομεσαίες επιχειρήσεις), όπως και για πολίτες που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Και εδώ λείπει το πώς και από ποιους φορείς. Το σχέδιο με τη διάθεση των 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες δεν αποδίδει, όπως προκύπτει από τις διαμαρτυρίες της αγοράς. Αρα, χρειάζεται κυβερνητική επέμβαση, ακόμη και με κρατικοποίηση της Εθνικής Τράπεζας, ώστε μαζί με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και την Αγροτική Τράπεζα να αποτελέσουν τους φορείς προώθησης της χρηματοδότησης της αγοράς.

ΣΥΝΙΣΤΑ ο πρωθυπουργός με το έκτο σημείο αυτοσυγκράτηση και να μην ενθαρρύνονται εξωπραγματικές διεκδικήσεις. Ποιες διεκδικήσεις αφορά η σύσταση του πρωθυπουργού; Και εκείνες των ασθενέστερων; Αλλά και γενικότερα η καθήλωση των εισοδημάτων, όπως και οι φόροι που πλήττουν την ανάπτυξη, θα επιδείνωναν την υπάρχουσα κατάσταση. Αυτή την ώρα χρειάζεται τόνωση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών και ενίσχυση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, με αναπροσαρμογή του φορολογικού συστήματος.

ΑΥΤΑ ΔΕΝ τα πρότεινε ο πρωθυπουργός. Εθεσε αορίστως στόχους, αντικρουόμενους μάλιστα. Δεν μίλησε για τα μέσα προς επίτευξή τους, ώστε να αξιολογηθεί η σχέση μέσου προς σκοπόν. Καυχήθηκε για την υπευθυνότητά του. Λόγω μεν υπευθυνότητα, έργω δε ανευθυνότητα.

  • ΑΠΟΨΕΙΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Συναίνεση… «μηδενικής βάσης»;

Posted on Μαρτίου 6, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση | Ετικέτες: |

Kαι ο Ομπάμα επιδιώκει τη συναίνεση (σε μια χώρα, που έχει την κουλτούρα της συνεννόησης και της διακομματικής συμφωνίας, επί συγκεκριμένων ζητημάτων…), αλλά τη ζητάει από τους Ρεπουμπλικανούς, προκειμένου να εξασφαλίσει την έγκριση από το Κογκρέσο πολύ συγκεκριμένων νομοθετημάτων που αποβλέπουν στη λύση συγκεκριμένων προβλημάτων. Σε μια διαδικασία «ένα βήμα την κάθε φορά». Δεν βγήκε… φόρα παρτίδα, ζητώντας γενικώς και αορίστως «συναίνεση» για ν’ αντιμετωπισθεί η οικονομική κρίση – παρουσιάζει ένα συγκεκριμένο μέτρο, εξηγεί τις δράσεις και τις αντιδράσεις που, ενδεχομένως, θα προκαλέσει και επιδιώκει τη διακομματική έγκρισή του. Και ύστερα, προχωράει στο επόμενο…

Στην Ελλάδα δεν έχουμε πολιτικό πολιτισμό της συναίνεσης – έστω και στην πιο χαλαρή εκδοχή του. Πώς μπορείς να μιλάς για «συναίνεση», όταν η συνήθης πρακτική είναι το ένα κόμμα (εξουσίας) να κατηγορεί το άλλο για «λαμογιά, ανευθυνότητα, εθνική υποτέλεια», ο ένας πολιτικός αρχηγός να κατηγορεί τον άλλον ως «απατεώνα» και «αρχιερέα της διαπλοκής», η συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών στο Κοινοβούλιο να… διανθίζεται με κορόνες του τύπου «είστε βαθιά νυχτωμένοι, ενεργείτε ως εχθρός του λαού» ή «αστειάκια», όπως το «έλα Γιώργο ν’ ακούσεις…»;

Να δεχθούμε, παρά ταύτα, πως «έκτακτες καταστάσεις» (αν και υπό μία έννοια όλα όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια σε τούτο τον τόπο σε αυτήν την… κατηγορία της «έκτακτης κατάστασης» εμπίπτει…) απαιτούν υπερβάσεις και έκτακτους χειρισμούς, μεταξύ των οποίων και τη διακομματική συναίνεση. Αντε, ας πούμε, να συναινέσουν οι πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματα – αλλά σε πιο συγκεκριμένο, επεξεργασμένο, κοστολογημένο και μελετημένο σχέδιο, ποιου συγκεκριμένου προβλήματος; Γιατί, βεβαίως, γενικώς και αορίστως «συναίνεση από… μηδενική βάση» δεν είναι δυνατόν ούτε να επιζητείται (η δημοκρατία προϋποθέτει την αντίθεση, τη διαφορετικότητα, την εντός ορίων και με κανόνες σύγκρουση) ούτε να υπάρχει.

Οι συναντήσεις του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς, με στόχο την επίτευξη συναίνεσης για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης (με τα… πρόσθετα «εθνικά» επιβαρυντικά χρόνια χαρακτηριστικά), για να πείσουν πως δεν είναι μόνον επικοινωνιακού χαρακτήρα, θα έπρεπε να έχουν ως καμβά των συνομιλιών και συγκεκριμένες προτάσεις για λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα. Ας πούμε, «προτείνω την επιβολή έκτακτης εισφοράς, κλιμακούμενης ανάλογα με το ύψος του πραγματικού εισοδήματος…», ή «σας καλώ να συμφωνήσουμε στη σύσταση επιστημονικής επιτροπής για τη μελέτη ενός δικαιότερου και αποτελεσματικότερου φορολογικού συστήματος, με συγκεκριμένα μέτρα κατά της φοροδιαφυγής…».

Ο καμβάς, όμως, των συζητήσεων που είχε ο κ. Καραμανλής στις επιμέρους συναντήσεις του με τους πολιτικούς αρχηγούς, περιορίστηκε σε γενικές (και εν πολλοίς αυτονόητες…) διαπιστώσεις, όπως «ό,τι προσπαθήσουμε πρέπει να το πράξουμε στο πλαίσιο και με τήρηση των κανόνων που ισχύουν στην Ε.Ε.» (και… καλείς το ΚΚΕ να «συναινέσει» σε κάτι τέτοιο;), «το υψηλό δημόσιο χρέος είναι διαχρονικά τεράστιο θέμα που μας βαραίνει… και πρέπει να το πολεμήσουμε» ή «πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα με μείωση των δαπανών και περιορισμό της σπατάλης…», (άλλο τώρα που χρέος και ελλείμματα προϋπήρχαν και… αβγάταιναν και προ κρίσης) αλλά ακόμη και «να μην ενθαρρύνουμε τη διατύπωση υπερβολικών διεκδικήσεων» (ποιος, και με ποιο κριτήριο κρίνει μια διεκδίκηση, ας πούμε να μην υπάρχουν συντάξεις των 300 ευρώ, ως «υπερβολική»;).

Δεν έχει σημασία να επαναλαμβάνει κάθε τόσο (το ξανάπε, χθες, στο τηλεοπτικό διαγγελματικό μήνυμά του ο κ. Καραμανλής) η κυβέρνηση πως «έχει και σχέδιο και πρόγραμμα» – αυτό που έχει αξία, είναι αυτό το σχέδιο και το πρόγραμμα, εξειδικευμένο και επεξεργασμένο, να το παρουσιάσει και στον λαό (αδιαφορώντας για πολιτικό και… προεκλογικό κόστος) αλλά και στα κόμματα, ζητώντας και τις δικές τους προτάσεις και ιδέες, να οσμωθούν και να προκύψει (αν προκύψει) το όποιο «εθνικό σχέδιο».

Ο πρωθυπουργός, μας είπε χθες το βράδυ πως «δυστυχώς, δεν διαπίστωσε διάθεση συνεννόησης…» από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς – μα, διάθεση σε ποια συγκεκριμένη πρόταση; Γιατί, υποθέτουμε ότι στην περίπου δημοσιογραφική περιγραφή του βάθους, της έκτασης και της… μαυρίλας της κρίσης που διερχόμαστε στην οποία προέβη, δύσκολα θα βρει άνθρωπο που να διαφωνεί μαζί του. Μόνο που, οι υπεύθυνοι πολιτικοί που διαχειρίζονται την τύχη των λαών, δεν θα πρέπει να περιορίζονται σε… περιγραφές των προβλημάτων αλλά να προχωρούν με τόλμη και αποφασιστικότητα σε συγκεκριμένες προτάσεις λύσεων – και πάνω σε αυτές, να επιδιώξει την όποια συνεννόηση και συναίνεση του πολιτικού κόσμου. Οι πολιτικοί αρχηγοί, του πρότειναν τις δικές τους σκέψεις για λύσεις. Ας τις μελετήσει, και ας… ξανασυγκαλέσει συνάντηση μαζί τους – τούτη τη φορά σε πιο συγκεκριμένο καμβά…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι αμαρτίες για το χρέος του Δημοσίου

Posted on Μαρτίου 6, 2009. Filed under: Ελλείμματα, Καραμανλής Κώστας, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση |

Να δείτε που στο τέλος θα μας πουν και… λωτοφάγους. Βεβαίως, αυτό ήδη μας το είχε πει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όταν, αναφερόμενος στο Σκοπιανό, είπε τη φράση σε δέκα χρόνια ποιος θα θυμάται. Εξάλλου, και η λαϊκή σοφία υποστηρίζει πως το θαύμα κρατάει τρεις μέρες.

Γενικώς ως λαός φαίνεται πως έχουμε κάποιο πρόβλημα με τη μνήμη και ειδικότερα την ιστορική μνήμη.

Αυτή ακριβώς την αδυναμία μας επιχείρησε χθες να εκμεταλλευτεί και ο πρωθυπουργός, όταν στο διάγγελμά του αναφέρθηκε ως βασικότερη αιτία των δημοσιονομικών προβλημάτων το χρέος για του οποίου την εξυπηρέτηση δαπανώνται κάθε χρόνο 12 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ορθή η διαπίστωση του κυρίου πρωθυπουργού. Μήπως όμως ξεχνάει (το ελάττωμα της φυλής που λέγαμε) ότι εδώ και πέντε χρόνια είναι ο πρωθυπουργός της χώρας και έχει σημαντική ευθύνη για την παραμονή του χρέους σε τόσο υψηλά επίπεδα;

Αλήθεια τι έκανε ο ίδιος και οι υπουργοί του επί πέντε χρόνια για να περιορίσουν αυτό το τεράστιο και τόσο απειλητικό χρέος; Μήπως σχεδόν τίποτα; Γιατί άραγε; Μήπως το υποτίμησαν;

Δυστυχώς δεν έκαναν τίποτα το σοβαρό, που σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του δεν το θεωρούσαν απειλή πρώτης γραμμής ούτε καν προτεραιότητα της οικονομικής πολιτικής.

Και χθες ο κ. Καραμανλής το ανακάλυψε. Οχι βεβαίως, γιατί ξαφνικά αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ριζοσπαστικά μέτρα για τον περιορισμό του. Αν υπήρχε τέτοιο ζήτημα θα μαθαίναμε και για τυχόν μέτρα που πρόκειται να ληφθούν.

Το ανακάλυψαν με έναν πονηρό σκοπό, έστω κι αν έξυπνα ο κ. Καραμανλής απέφυγε να τον πει στο διάγγελμά του. Με την αναφορά του ήθελε να δείξει ότι την ευθύνη την έχει το ΠΑΣΟΚ (θα θυμάστε όλα αυτά που χρόνια τώρα επαναλαμβάνονται το ίδιο μονότονα για το υψηλό χρέος που κληρονόμησε η κυβέρνηση).

Βεβαίως, δεν το έκανε ευθέως γιατί το πρωί ζητούσε τη συναίνεση (συνεννόηση την είπε το βράδυ) του ΠΑΣΟΚ στην αντιμετώπιση της κρίσης και δεν θα ήταν τόσο… κομψό ύστερα από λίγες ώρες να του φορτώσει όλες τις αμαρτίες του χρέους.

Θανάσης Λυρτσογιάννης, ΕΘΝΟΣ, 06/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο βοσκός, ο λύκος και η… συναίνεση!

Posted on Μαρτίου 6, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση |

Το να ζητάει ένας πρωθυπουργός «συναίνεση» από τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις με σαφές περιεχόμενο ως μίνιμουμ βάση μιας συνεννόησης, είναι τουλάχιστον… πρωτότυπο!

Αφού επί εβδομάδες ο κ. Καραμανλής «βομβάρδιζε» την επικαιρότητα με την «ανάγκη για συνεννόηση» και ζητούσε να «επιδείξουν όλοι υπευθυνότητα και ωριμότητα» στη συνάντησή του με τους αρχηγούς των κομμάτων περιορίστηκε σ’ ένα πλαίσιο έξι περίπου γενικόλογων «κατευθύνσεων-ευχών» (του τύπου π.χ. να περιορίσουμε τα δημοσιονομικά ελλείμματα ή να μην κάνουμε πλειοδοσία σε παροχολογίες, ή να μη βάλουμε νέους φόρους, ή να κινηθούμε στο πλαίσιο της ΕΕ κ.ο.κ.).

Το κρίσιμο όμως -που δημιουργεί και την πολιτική αντιδικία- είναι πώς συγκεκριμένα υλοποιούνται όλα αυτά. Αλλά περί αυτών, παρά τις τυμπανοκρουσίες των προηγούμενων ημερών, ο πρωθυπουργός δεν είπε τίποτα. Ο… «βασιλιάς» απεδείχθη «γυμνός» από συγκεκριμένες προτάσεις. Αν και η διατύπωση των «έξι σημείων… μυρίζει σκληρή περιοριστική πολιτική. Επιβεβαιώθηκε αυτό που εικάζαμε εξ αρχής, με βάση τη γενικότερη κυβερνητική πολιτική, ότι το όλο θέμα εξαντλείτο σε επικοινωνιακού τύπου σκοπιμότητες, με στόχο να δημιουργήσει ο πρωθυπουργός διάφορα «άλλοθι» προς πάσαν χρήσιν…, κυρίως όμως εκλογική.

Το ότι η κυβέρνηση δεν έχει αξιόπιστο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης και περιμένει «χείρα βοηθείας» από την ΕΕ, με αντάλλαγμα μια σκληρή περιοριστική πολιτική, δεν είναι μόνο προφανές, αλλά μας το «φωνάζουν» και οι Βρυξέλλες. Απλά ως «συναίνεση» η κυβέρνηση εννοεί να μετακυλίσει ένα μέρος των ευθυνών στην αντιπολίτευση!

Το νέο στοιχείο όμως είναι ότι με αυτού του τύπου τις βεβιασμένες κινήσεις που κάνει ο κ. Καραμανλής αποδυναμώνει έτι περαιτέρω την εικόνα του ως «ρυθμιστή των εξελίξεων».
Αυτοαπομονώνεται, παίρνοντας μαζί του το πολύ… τον κ. Καρατζαφέρη!

Επιβεβαιώνονται έτσι κορυφαία κυβερνητικά στελέχη που διατηρούσαν επιφυλάξεις γι’ αυτές τις κινήσεις του πρωθυπουργού.

Εκτιμούσαν ότι ο κίνδυνος «να χάσει περισσότερα παρά να κερδίσει» από το σκηνικό των επαφών, που έστησε το Μέγαρο Μαξίμου, είναι πολύ μεγαλύτερος, αν δεν έχει να πει κάτι πολύ συγκεκριμένο.

Ετσι και έγινε. Η εθνική συνεννόηση είναι δημοφιλέστατη στις έρευνες της κοινής γνώμης. Αλλο όμως αυτό και άλλο να τη «χρησιμοποιεί» κάποιος, και μάλιστα τόσο αδέξια, για μικροκομματικά οφέλη που δεν έχουν καμία σχέση με μια σοβαρή αντιμετώπιση της κρίσης. Ο κίνδυνος να την πάθει τελικά όπως ο βοσκός με τον λύκο δεν είναι καθόλου απίθανος…

Παναγιώτης Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 06/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Και μετά τη «συναίνεση», τι;

Posted on Μαρτίου 6, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση |

Οτι περί σαπουνόφουσκας επρόκειτο ήταν βέβαιο. Εγγυόταν γι αυτό η μέχρι τώρα πολιτική πρακτική του Κ. Καραμανλή. Αλλά για όσους ενδεχομένως αμφέβαλλαν, ήρθε η δημοσιοποίηση των προτάσεων του πρωθυπουργού και το πράγμα ξεκαθάρισε. Μόνο αφελείς είναι πια δυνατό να πιστεύουν ότι αν αυτά είναι τα μέτρα με τα οποία πιστεύει ότι θα ξεπεράσουμε την κρίση, θα έπρεπε να εξασφαλίσει τη συναίνεση της αντιπολίτευσης για να τα προωθήσει. Αντε να κάνουμε μια εξαίρεση για την αναφορά στις λαϊκές διεκδικήσεις. Αλλά κι αυτές, γραμμένες τις έχει εδώ και πέντε χρόνια. Τώρα τον έπιασε ο πόνος και θέλει τη στήριξη της αντιπολίτευσης για να πνίξει τον κόσμο στη λιτότητα;

Αρα άλλος ήταν ο σκοπός όλης αυτής της θεατρικής παράστασης. Κι επειδή τα περιθώρια των ελιγμών που έχει δεν είναι και τόσα πολλά, είναι προφανές πού στοχεύει. Ξέρει ότι όσο περνάει ο καιρός, η θέση του στην πολιτική σκακιέρα θ αποδυναμώνεται και γι αυτό, αν θέλει να παραμείνει στο παιχνίδι, θα πρέπει να πάει στις εκλογές πριν το άνοιγμα της ψαλίδας προσλάβει εφιαλτικές γι αυτόν διαστάσεις.

Να πιστεύει ότι θα του δώσει πόντους το παιχνίδι που έπαιξε; Και μάλιστα τόσους ώστε ν ανατραπεί μια κατάσταση, η οποία, δημοσκοπικά τουλάχιστον, οδεύει γι αυτόν από το κακό στο χειρότερο; Μπορεί μήπως να πιστεύει ότι το σύνθημα «σοβαρότητα και υπευθυνότητα» λειτουργεί προς όφελός του και όχι σε βάρος του; Η ότι μέχρι να στηθούν οι κάλπες δεν θα σκάσει κανένα καινούργιο Βατοπέδι ή δεν θα υποτροπιάσει κάποιο από τα ήδη εκκρεμούντα;

Αγνωστο είναι τι μπορεί να σκέφτεται ή, πολύ περισσότερο, να ελπίζει. Αλλά, ούτως ή άλλως, άλλη λύση πέρα από τις εκλογές δεν υπάρχει. Το ξέρει καλά πως το δυνατό του σημείο δεν είναι η αναμέτρηση με τα προβλήματα, αλλά η αποστασιοποίηση απ αυτά. Πέντε χρόνια αυτό έκανε. Κι αυτό συνεχίζει να κάνει. Μόνο που η σημερινή κατάσταση διαφέρει από τις προηγούμενες. Εδώ χρειάζεται ηγέτης που θα συγκρουστεί. Κι ο Καραμανλής δεν είναι πολιτικός τέτοιας πάστας. Το ξέρει καλύτερα απ’ όλους.

Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 06/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Επικοινωνιακά τεχνάσματα αντί σχεδίου δράσης

Posted on Μαρτίου 5, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Πολιτική, Συναίνεση |

ΕΚΕΙΝΟ που καθημερινά καταγράφεται είναι ότι οι κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη, και όχι μόνο, επιδίδονται στην αναζήτηση τρόπων αντιμετώπισης της χρηματοπιστωτικής κρίσης που σαρώνει την παγκόσμια οικονομία. Την ίδια ώρα τα μόνα που καταγράφονται για την ελληνική κυβέρνηση είναι η αγωνιώδης αναζήτηση επικοινωνιακών τεχνασμάτων και η παντελής απουσία συγκεκριμένων μέτρων και πρωτοβουλιών.

ΚΟΡΥΦΑΙΟ από τα τεχνάσματα αυτά η επίκληση για συναίνεση στα «αυτονόητα», χωρίς βέβαια ούτε ποια είναι τα αυτονόητα να αποσαφηνίζεται ούτε αν υπάρχει και ποιο είναι το σχέδιο δράσης πάνω στο οποίο επιδιώκεται η συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων να ανακοινώνεται. Κι αυτό για τον πολύ απλό λόγο ότι πέντε μήνες μετά την εμφάνιση της κρίσης η κυβέρνηση Καραμανλή δεν διαθέτει σχέδιο δράσης, αλλά, όπως πάγια κάνει, λειτουργεί με τη λογική του «βλέποντας και κάνοντας».

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τυχαίο, άλλωστε, ότι στο πλαίσιο του επικοινωνιακού σχεδιασμού έχει ενταχθεί, εκτός της συνάντησης με τους πολιτικούς αρχηγούς, και νέα παρέμβαση του Κ. Καραμανλή που μπορεί να πάρει τη μορφή τηλεοπτικού «διαγγέλματος». Θα είναι το τρίτο σε σχέση με την οικονομία το τελευταίο διάστημα και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα επαναλάβει επί λέξει τα όσα και τις προηγούμενες φορές έχει πει και προφανώς και στο μέλλον προτίθεται να επαναλάβει.

ΩΣΤΟΣΟ, εκείνο που η χώρα χρειάζεται δεν είναι μικροπολιτικά τερτίπια και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Η χώρα χρειάζεται συγκεκριμένο και αποτελεσματικό σχέδιο δράσης, το οποίο θα δίνει πειστικές απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα των ημερών και θα εγγυάται ότι δεν θα είναι οι οικονομικά ασθενέστεροι εκείνοι που θα φορτωθούν το κόστος της εξόδου από την κρίση.

ΟΛΑ ΤΑ άλλα είναι μεθοδεύσεις, οι οποίες πρωτίστως αποδεικνύουν ότι η «σοβαρότητα» και η «υπευθυνότητα» που ο Κ. Καραμανλής συνεχώς επικαλείται ως απαραίτητες προϋποθέσεις για την έξοδο από την κρίση είναι ιδιότητες οι οποίες ούτε την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ούτε τις δικές του πρακτικές χαρακτηρίζουν.

ΓΝΩΜΗ, ΕΘΝΟΣ, 05/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το πάρτι, η συναίνεση και το άλλοθι…

Posted on Μαρτίου 4, 2009. Filed under: Πολιτική, Συναίνεση |

Οταν κάποιος σου λέει ότι θα κάνει ένα πάρτι και θα σε καλέσει και του λες εκ των προτέρων ότι δεν θα πας γιατί δεν θέλεις και παρ όλα αυτά σου στέλνει επίσημη πρόσκληση, είναι προφανές ότι κάπου αλλού στοχεύει…

Το ίδιο και με την «πρόσκληση σε συναίνεση» του κ. Καραμανλή προς τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ολοι του έχουν διαμηνύσει εξαρχής ότι δεν θα πάνε στο «πάρτι της συναίνεσης», αλλά παρ όλα αυτά όχι μόνο επιμένει να τους καλεί, αλλά θέλει και ο ίδιος αυτοπροσώπως να τους επιδώσει την πρόσκληση, παρότι του χουν γνωστοποιήσει τη στάση τους!

Προφανώς, αλλού στοχεύει… Του παν οι επικοινωνιολόγοι του ότι με αυτή την τακτική θα βγει ωφελημένος. Αλλά η «συναίνεση» είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για μια χώρα για να την «κακομεταχειριζόμεθα», για επικοινωνιακούς λόγους, τόσο επιπόλαια.

Δεν είναι τυχαίο ότι στον τόπο μας δεν υπάρχει «κουλτούρα συναίνεσης», γιατί σχεδόν πάντα την αντιμετωπίζαμε κάτω από το πρίσμα μιας κατά κανόνα μικροκομματικής οπτικής.

Η «συναίνεση» θέλει προϋποθέσεις. Καλή και μακροχρόνια προετοιμασία, οικοδόμηση συνθηκών εμπιστοσύνης και ουσιαστικούς πολιτικούς όρους, που να μην είναι υποταγμένοι σε τρέχουσες σκοπιμότητες. Διαφορετικά, μεταβάλλεται σε «πάρτι δημοσίων σχέσεων» του προσκαλούντος.

Λόγου χάρη, αν ο κ. Καραμανλής εννοούσε αυτά που λέει περί συναίνεσης στοιχειωδώς σοβαρά, τότε δεν θα έστελνε στον κ. Αλμούνια το «Πρόγραμμα Σταθερότητας» εν κρυπτώ από την αντιπολίτευση και χωρίς να το συζητήσει μαζί της! Ή, στην περίπτωση του «πακέτου των 28 δισ.» για τις Τράπεζες, θα υιοθετούσε και θα ενσωμάτωνε τις όντως εποικοδομητικές προτάσεις της αντιπολίτευσης, που θα καθιστούσαν την παρέμβαση αυτή ιδιαίτερα αποτελεσματική και όχι προβληματική, όπως τώρα έχει καταλήξει…

Ή δεν θα έσπευδαν να προαναγγείλουν αιφνιδιαστικά διορισμούς, χωρίς έλεγχο, 60 χιλιάδων ανθρώπων (!) προσωρινής απασχόλησης στο… Δημόσιο κ.ο.κ. Δεν μπορείς π.χ. να ζητάς «συναίνεση», χωρίς να αναγνωρίζεις την «κατάρρευση» του προϋπολογισμού του 2008 και τη δική σου ευθύνη και χωρίς να υπάρχει μια «κοινή βάση», γενικής αποδοχής, βασικών δεικτών της οικονομίας.

Αν δεν υπάρχουν όλα αυτά, απλά η «συναίνεση» γίνεται «καρναβαλικό πάρτι» εν μέσω Σαρακοστής…

Δυστυχώς περί αυτού πρόκειται. «Επικοινωνούν» την κρίση στο εσωτερικό της χώρας με μικροκομματική ανευθυνότητα, ανάγοντάς την σε μονοθεματική ατζέντα κάτω από την οποία θέλουν να κρύψουν τις πολιτικές ευθύνες τους και να δημιουργήσουν «άλλοθι» προς πάσαν χρήσιν…

Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 04/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Η σαχλαμάρα της «συναίνεσης»

Posted on Μαρτίου 4, 2009. Filed under: Πολιτική, Συναίνεση |

Τον Καραμανλή τον καταλαβαίνω. Ο ανασχηματισμός ήταν το τελευταίο πολιτικό χαρτί που είχε, το έπαιξε και δεν του βγήκε. Τώρα ψάχνει και ψάχνεται. Και κάπως έτσι ήταν που μας προέκυψε η σαπουνόφουσκα περί «συναίνεσης».

Και τον κόσμο τον καταλαβαίνω. Είναι ελκυστική η ιδέα ότι αν οι πολιτικοί αρχηγοί καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι όλο και κάτι καλό θα βγει. Εως τώρα, όμως, η πράξη έχει αποδείξει το αντίθετο. Παράδειγμα προς αποφυγή αποτελούν και η Οικουμενική του Ζολώτα και η δικομματική του Τζαννετάκη.

Φυσικά, η πραγματικότητα για όποιον στοιχειωδώς παρακολουθεί τα πράγματα είναι ότι συναίνεση μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν μπορεί να υπάρξει. Κι αυτό για τον πολύ απλό λόγο ότι οι συνταγές των δύο κομμάτων είναι διαμετρικά αντίθετες.

Είναι εύκολο να το διαπιστώσει κανείς. Τρεις φορές τη μέρα οι κυβερνητικοί διακηρύσσουν ότι η συνταγή για τη θεραπεία από την κρίση είναι ασφυκτική λιτότητα και η μεγαλύτερη δυνατή μείωση των δημόσιων επενδύσεων. Από την άλλη, η θέση του ΠΑΣΟΚ είναι πως το φάρμακο βρίσκεται στην αύξηση των επενδύσεων και στην ενίσχυση των εισοδημάτων. Οποιος διαθέτει λίγο μυαλό καταλαβαίνει ότι αυτά τα δύο δεν κολλάνε.

Ποιος έχει δίκιο δεν έχει καμιά σημασία. Ο χρόνος είναι εκείνος που θα δείξει αν και ποια από τις δύο συνταγές είναι η αποτελεσματικότερη. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι οι διαφορές τους είναι αγεφύρωτες. Κι αυτό είναι αρκετό ώστε κάθε στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος να καταλαβαίνει ότι όλη η κουβέντα περί συναίνεσης και άλλων ανεκδότων είναι μια επικοινωνιακή σαχλαμάρα και τίποτα περισσότερο.

Αλλο τώρα αν ο Καραμανλής αισθάνεται τελείως άοπλος και το ρίχνει στις τρακατρούκες. Κι άλλο, επίσης, αν σπεύδουν τα πάσης λογής παπαγαλάκια του να τον συντρέξουν με δημοσκοπικά ερωτήματα της πλάκας, τα οποία αποδοκιμάζουν ακόμη κι εκείνοι που υποχρεώνονται να τα θέτουν. Εκείνο που μετράει είναι ότι τα πράγματα παραείναι σοβαρά για να πιστεύουν μερικοί, με πρώτο τον Καραμανλή, ότι αντιμετωπίζονται με επικοινωνιακές ανοησίες. Δεν το καταλαβαίνουν ότι γελοιοποιούνται;

Ερίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 04/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...