ΣΥΡΙΖΑ

Απομακρύνεται η προοπτική συνεδρίου στον ΣΥΝ

Posted on Ιουλίου 10, 2009. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης |

Του Σπυρου Kαραλη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/7/2009

Στην ΚΠΕ που συνεδριάζει αύριο και την Κυριακή μεταφέρονται τα ανοιχτά ζητήματα που προκαλούν δονήσεις στην Κουμουνδούρου, όπως επίσης και η εκλογή νέου γραμματέα του κόμματος, μετά και τη χθεσινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, στην οποία δεν στάθηκε δυνατόν να επιτευχθούν ευρείες συναινέσεις. Το ενδεχόμενο, πάντως, σύγκλησης εκτάκτου συνεδρίου τον Σεπτέμβριο, φαίνεται να υποχωρεί καθώς ο πρόεδρος του ΣΥΝ, κ. Αλ. Τσίπρας, στην ομιλία του εκδήλωσε μεν την πρόθεσή του να μεταφερθούν τα ακανθώδη θέματα σε συνεδριακές διαδικασίες, ζήτησε όμως να συμφωνήσει η πλειοψηφία της Π.Γ., κάτι που δεν έγινε τελικά. Ενδεικτικό είναι ότι τα μέλη του Αριστερού Ρεύματος που πρόσκεινται στον κ. Αλ. Αλαβάνο απέφυγαν να τοποθετηθούν στο θέμα, εκδηλώνοντας έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, τη διάθεσή τους να μην υποστηρίξουν την επιλογή του κ. Αλ. Τσίπρα για έκτακτο συνέδριο. Κατά της προοπτικής συνεδριακών διαδικασιών τάχθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας που ξεκαθάρισαν ότι θα συνιστούσε συνέχεια της εσωστρέφειας με δυσμενείς συνέπειες σε ενδεχόμενη πρόωρη εκλογική αναμέτρηση.

«Ζήτησα να υπάρξει η μέγιστη προσπάθεια σύνθεσης καθώς αυτό είναι και το μήνυμα που στέλνει η κομματική βάση. Αλλά βλέπω ότι δεν μπορεί να υπάρξει. Πρόθεσή μου είναι να επιλυθούν όλες οι εκκρεμότητες από τα μέλη του ΣΥΝ. Αμφιταλαντεύομαι όμως. Και επειδή δεν θα ήθελα να αιφνιδιάσω, θα ήθελα να ακούσω και τη δική σας γνώμη» είπε ο κ. Τσίπρας, απευθυνόμενος στα μέλη της Π.Γ. Οπως προέκυψε από τις τοποθετήσεις του πρόεδρου του ΣΥΝ αλλά και των μελών και των δύο τάσεων, σε εκκρεμότητα παραμένουν τόσο τα θέματα που σχετίζονται με την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος -η Ανανεωτική Πτέρυγα κατέθεσε δικό της κείμενο- όσο και αυτό που αφορά την ακριβή διατύπωση της εναλλακτικής πολιτικής πρότασης του κόμματος που περιλαμβάνει και τη συμμετοχή ή μη σε μετεκλογικές συνεργασίες. Διαφωνίες επίσης διαπιστώθηκαν και στις προτάσεις σχετικά με τη νέα μορφή λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Από τον Κ. Καραμανλή στον Γεώργιο Ράλλη και στον Κώστα Σημίτη

Posted on Ιουνίου 23, 2009. Filed under: ΚΚΕ, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ |

  • Γιατί παραιτούνται οι αρχηγοί κομμάτων
  • Του Κωνσταντινου Ζουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009

Εχει μεγάλο ενδιαφέρον να αναζητήσει κανείς τι οδηγεί εντέλει έναν αρχηγό κόμματος σε παραίτηση, όπως αυτή του κ. Αλέκου Αλαβάνου από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Μια εκλογική αποτυχία σίγουρα αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, αλλά μείζονα ρόλο «παίζουν» βέβαια το πολιτικό, το κομματικό ή και το προσωπικό κριτήριο της πολιτικής επιβίωσης και υστεροφημίας. Σε κάθε περίπτωση χρήσιμη και αυτονόητη είναι εξαρχής μια διευκρίνιση: Αλλη πολιτική βαρύτητα έχει η παραίτηση των αρχηγών στα κόμματα εξουσίας κι άλλη στα μικρότερα, τα οποία καλώς ή κακώς επηρεάζουν λιγότερο τον ρουν των πραγμάτων.

Με τα δεδομένα αυτά είναι πράγματι αξιοσημείωτο ότι από τους έξι πρωθυπουργούς που είχε η Ελλάδα στη μεταπολίτευση, δύο παραιτήθηκαν χωρίς να δώσουν μια εκλογική μάχη που όλα έδειχναν ότι θα χάσουν -Κων. Καραμανλής (1980) και Κώστας Σημίτης (2003)-, δύο αφού υπέστησαν μια δεινή ήττα -Γεώργιος Ράλλης (1981) και Κώστας Μητσοτάκης (1993)- και δύο για λόγους ανεξάρτητους των προθέσεών τους – Ανδρέας Παπανδρέου (1996) και Ξενοφώντας Ζολώτας (1990).

Κατά μια παράδοξη σύμπτωση, επίσης, δύο είναι μέχρι στιγμής οι αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης που παραιτήθηκαν χωρίς να κατορθώσουν να γίνουν πρωθυπουργοί (Ευάγγελος Αβέρωφ και Μιλτιάδης Εβερτ), ενώ ο αριθμός δύο φαίνεται να επηρεάζει και την πορεία της Αριστεράς: Τρεις αρχηγούς έχει αλλάξει το ΚΚΕ μεταπολιτευτικά (Χαρ. Φλωράκης, Γρηγόρης Φαράκος και Αλέκα Παπαρήγα), ενώ και ο Συνασπισμός (ΣΥΡΙΖΑ) θα μπορούσε να αναζητήσει τα κατά καιρούς προβλήματά του στο μοντέλο της… δυαρχίας στην ηγεσία του (Χαρ. Φλωράκης – Λεωνίδας Κύρκος παλαιότερα, Αλέκος Αλαβάνος – Αλέξης Τσίπρας σήμερα).

Πέραν ωστόσο των προφανώς αυθαίρετων αυτών διαπιστώσεων, μια σύντομη αναδρομή στους λόγους και κυρίως στον τρόπο που επέλεξαν να αποχωρήσουν οι πρωταγωνιστές της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας, είναι χωρίς άλλο διδακτική για τη θέση που εκ των υστέρων κατέχουν στη συλλογική μνήμη.

Ετσι ενώ για παράδειγμα ο ιδρυτής της Ν.Δ. Κων. Καραμανλής και ο Κώστας Σημίτης είναι οι μόνοι πρωθυπουργοί που προτίμησαν να παραιτηθούν πριν από μια εκλογική δοκιμασία, μόνον στον δεύτερο καταλογίζεται μέχρι σήμερα φυγομαχία. Και τούτο διότι ο Καραμανλής παραιτήθηκε μεν πριν από τις εκλογές του 1981, αλλά έχοντας ήδη προσδιορίσει τον επόμενο πολιτικό στόχο που πέτυχε: διά της «μετακόμισής» του στην Προεδρία της Δημοκρατίας να μην ανατραπούν από τον Ανδρέα Παπανδρέου μείζονες επιλογές του, όπως η ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ. Ενώ στον αντίποδα ο Κώστας Σημίτης όχι μόνον δεν απέφυγε να του χρεωθεί η συντριβή του ΠΑΣΟΚ το 2004, αλλά κατηγορήθηκε σφοδρότατα και για τον τρόπο που μεθόδευσε τη διαδοχή του. Το περιβόητο δακτυλίδι που έδωσε στο Γ. Παπανδρέου μέχρι πρότινος ήταν αιτία να επικρίνεται και από σημαίνοντα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ενώ για αρκετό καιρό επισκίασε ακόμη και τα αδιαμφισβήτητα πρωθυπουργικά του επιτεύγματα.

Για παρεμφερείς λόγους άλλωστε ελέγχεται σήμερα και ο κ. Αλ. Αλαβάνος. Οι σύντροφοί του δεν τον καλούν μόνον να εξηγήσει τους πολιτικούς (και όχι προσωπικούς) λόγους της παραίτησής του, αλλά και την επιλογή του να επιβάλλει σε ανύποπτο χρόνο στο τιμόνι του Συνασπισμού τον κ. Αλέξη Τσίπρα. Πόσω μάλλον όταν τον αμφισβητεί σήμερα, όπως μέχρι πρότινος ο κ. Σημίτης τον κ. Γ. Παπανδρέου…

Η περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου είναι εντελώς διαφορετική. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ υποχρεώθηκε μέσα στο νοσοκομείο να υπογράψει το κείμενο της παραίτησής του από την πρωθυπουργία, όταν επείσθη ότι οι δυνάμεις δεν του επέτρεπαν να συνεχίσει. Ενδεικτικό ωστόσο της «εξάρτησής» του με την εξουσία, είναι ότι ουδέποτε παραιτήθηκε και από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και σήμερα οι Τηλ. Χυτήρης και Νίκος Αθανασάκης κρατούν ως επτασφράγιστο μυστικό τι τους είχε εκμυστηρευθεί ότι θα πράξει στο Συνέδριο του 1993, που έμελλε να διεξαχθεί μία μόλις μέρα μετά τον θάνατό του.

Ο Κώστας Μητσοτάκης από την άλλη πλευρά παραιτήθηκε, ως γνωστόν, αφού υπέστη δεινή εκλογική ήττα το 1993, την οποία εξακολουθεί να αποδίδει σε εσωτερική υπονόμευση και όχι σε σφάλματα της δικής του κυβέρνησης. Ο ιστορικός του μέλλοντος, ωστόσο, είναι βέβαιο ότι θα αναζητήσει και τους πολιτικούς λόγους που ο Κ.Μητσοτάκης δεν ξαναδιεκδίκησε την ηγεσία της Ν.Δ. παραδίδοντας επί της ουσίας αμαχητί την ηγεσία της Ν.Δ. στον Μιλτ. Εβερτ. Ο δε τελευταίος, όπως προαναφέρθηκε, είναι ο μόνος μαζί με τον Ευάγγελο Αβέρωφ που δεν κατόρθωσε να φτάσει ως αρχηγός της αντιπολίτευσης στην εξουσία. Ο μεν Μιλτ. Εβερτ παραιτήθηκε μετά την ήττα του από τον Κώστα Σημίτη το 1996, ο δε Ευ. Αβέρωφ παρέδωσε την ηγεσία της Ν.Δ. όταν έχασε τις ευρωεκλογές του 1984, αλλά ο πραγματικός λόγος -που δεν έκρυψε- ήταν η βεβαρημένη υγεία του.

Στα αξιοσημείωτα τέλος της σύντομης αυτής αναδρομής είναι ο παραλληλισμός που θα μπορούσε να γίνει στην πορεία του Γεωργίου Ράλλη και του κ. Γιώργου Παπανδρέου. Αμφότεροι ανέλαβαν την ηγεσία των κομμάτων τους προ μιας βέβαιης και προεξοφλημένης ήττας. Ο Γ. Ράλλης ωστόσο καίτοι εκ των πραγμάτων δεν έφταιγε, παραιτήθηκε αμέσως μετά τη συντριβή της Ν.Δ. το 1981. Ενώ ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε εντέλει να διεκδικεί την εξουσία έχοντας υποστεί τρεις εκλογικές ήττες, γεγονός που δεν έχει προηγούμενο στην πρόσφατη ελληνική ιστορία…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

O «πατέρας», o «υιός» και o ΣΥΡΙΖΑ

Posted on Ιουνίου 23, 2009. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης |

  • Επώδυνη η επόμενη ημέρα στην Κουμουνδούρου

Χρειάστηκαν τρία χρόνια, με έντονο όμως παρασκήνιο και συγκρούσεις, ώστε η πολιτική σχέση «πατρός και υιού», που είχαν διαμορφώσει οι κ. Αλέκος Αλαβάνος και Αλέξης Τσίπρας, να διαρραγεί πλήρως. Η επόμενη ημέρα στην Κουμουνδούρου προοιωνίζεται επώδυνη, καθώς ο κ. Αλαβάνος εμμένει στην απόφαση να παραιτηθεί από πρόεδρος της Κ.Ο., αλλά δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον ΣΥΡΙΖΑ.

  • Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009
ΣXETIKA ΘEMATA


Αδιέξοδα πολλών συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ
Τότε που ο Αλέκος παραδόθηκε, ο Μιχάλης προδόθηκε και ο Αλέξης προτιμήθηκε
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Πρέπει να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή»

Posted on Ιουνίου 18, 2009. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης |

  • Του Πασχου Mανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/6/2009

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ψυχράνθηκαν οι σχέσεις των δύο Αλέξανδρων του ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον όχι με πολιτικούς όρους. Oσοι γνωρίζουν –και κυρίως όσοι μπορούν να καταλάβουν αυτό που απέμεινε από την ανανεωτική Aριστερά– μιλούν για ψυχικό χάσμα. Εχουν και ολόκληρη θεωρία για τον γιο που δεν είχε ο πρεσβύτερος Αλέκος και τον βρήκε στο πρόσωπο του νεαρού Αλέξη. Συμπληρώνουν δε ότι κανένας πατέρας, όσο κι αν προικίσει το παιδί του, δεν πρόκειται ποτέ να το αφήσει ελεύθερο να διαχειριστεί την προίκα που του ενεχείρισε. Από την άλλη, κάθε παιδί θέλει να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς αντάξιο του πατέρα του, αλλά μπορεί και να του βάλει τα γυαλιά.

Και κάπου εκεί αρχίζει η ψυχρότητα, η οποία συνήθως καταλήγει σε ρήξη. Αυτή τη ρήξη προλόγισε προχθές ο κ. Αλαβάνος. Ερωτώμενος αν έχει μετανιώσει που στήριξε τον κ. Τσίπρα προσπάθησε να απαντήσει διπλωματικά, αλλά μάλλον του βγήκε ωμά: «Δεν έχω καταλήξει σε κανένα συμπέρασμα ότι έχω μετανιώσει. Θεωρώ όμως ότι όλοι, βλέποντας πρώτα απ’ όλα τον δικό μου ρόλο, πρέπει να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή».

  • Απίστευτες συμπτώσεις

Ξανακοιτώντας τα, λοιπόν, όλα από την αρχή, πρέπει να σημειώσουμε ότι πολλές φορές η ζωή είναι πιο περίεργη από την πολιτική. Εχει απίστευτες συμπτώσεις. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας ενεφανίσθη στην πολιτική ζωή παραμερίζοντας τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Τον πρώτο επέλεξε ο κ. Αλαβάνος για υποψήφιο στη δημαρχία της Αθήνας, εκπλήσσοντας όλους και πρώτους τους συντρόφους του στον Συνασπισμό, που θεωρούσαν σίγουρο υποψήφιο τον δεύτερο. Σήμερα, ο κ. Αλαβάνος προσπαθεί να καταλήξει αν έκανε καλά που προτίμησε τον κ. Τσίπρα και άδειασε τον «επί πολλά έτη σύντροφο Μιχάλη».

Η επαπειλούμενη παραίτηση του κ. Αλαβάνου είναι το τελευταίο επεισόδιο μιας σχέσης που σημάδεψε τα αριστερά πράγματα στη χώρα μας και παρ’ ολίγον να διαμορφώσει και τα πολιτικά. Πριν από ένα χρόνο, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τις δημοσκοπήσεις στα πανιά του.

Εμφανιζόταν κυρίαρχος της αντιπολίτευσης («το μόνο κόμμα που αντιστέκεται στην κυβέρνηση», έλεγαν κάποιοι) αλλά ταυτόχρονα εμφάνιζε και μια πρώιμη αλαζονεία. Στα αιτήματα του ΠΑΣΟΚ για συνεργασία το ηγετικό δίδυμο απαντούσε απαξιωτικά: «Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε», «Κοινή κάθοδος με το ΠΑΣΟΚ, σημαίνει κάθοδος στον Αδη», «Καλώς τα παιδιά» και άλλα τέτοια ηγετικά.

Αυτό όμως που δεν είδαν στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν πως οι ίδιοι δημοσκοπούμενοι που του έδιναν 18% (και φούσκωναν τα όνειρα για ένα νέο 1958, τότε που η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση) ζητούσαν ταυτόχρονα και κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι το μόνο χατίρι που δεν έκανε στις αριστερές μάζες η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Και το πλήρωσε, όπως πλήρωσε και τα χατίρια που έκανε στα ποικιλόμορφα και ποικιλώνυμα κινήματα. Για κάθε ανομία τα στελέχη του είχαν και μία θεωρία. Δεν καθοδηγούσαν την οργή διαφόρων ομάδων της νεολαίας (όπως ανοήτως ισχυρίστηκαν κάποιοι από δεξιά) αλλά την ακολουθούσαν.

Δικαιολόγησαν με περίτεχνα θεωρητικά σχήματα τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια, ύμνησαν με πολύ λυρισμό την «ανυπακοή της νεολαίας» (ασχέτως αν αυτή πολλάκις κατέληγε σε βανδαλισμούς και πετροπόλεμο με την αστυνομία) κι έτσι μετέτρεψαν σε προφήτη τον κ. Πάγκαλο ο οποίος ένα χρόνο πριν από τα «Δεκεμβριανά της νεολαίας» είχε πει: «Ακουσα τον κ. Τσίπρα να επαναλαμβάνει τη φράση του Μάο “πολλή φασαρία, θαυμάσια κατάσταση”, που παραπέμπει στην επανάσταση. Οι νοικοκυραίοι, λοιπόν, του ΣΥΝ ας σκεφτούν ότι όταν ο κ. Τσίπρας θα έχει υλοποιήσει το πρόγραμμά του και θα έχει δημιουργήσει “πολλή φασαρία και μια θαυμάσια κατάσταση”, θα πρέπει να διασχίζουν δρόμους με οδοφράγματα και να πηδούν καμένα αυτοκίνητα για να πάνε καθημερινά στις δουλειές τους. Για να σοβαρευτούμε: ο κ. Τσίπρας έχει ημερομηνία λήξεως διότι είναι μια ωραία επικοινωνιακή ιδέα. Θα κρατήσει όσο κρατούν οι επικοινωνιακές ιδέες…». («Καθημερινή», 27.1.2008)

  • Η δημοσκοπική φθορά

Τον Δεκέμβριο του 2008, η δημοσκοπική φθορά του ΣΥΡΙΖΑ έγινε κατάρρευση. Τον Ιούνιο, οι «νοικοκυραίοι» του κ. Πάγκαλου θυμήθηκαν ότι έξι μήνες πριν «διέσχιζαν τους δρόμους με οδοφράγματα και πηδούσαν καμένα αυτοκίνητα» και τιμώρησαν το κόμμα, το οποίο δεν έδειχνε να οργίζεται από τις εκτεταμένες καταστροφές.

Πολλοί πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πέρυσι έφτασε στη βρύση και αντί να πιει νερό, θρυμμάτισε το κανάτι. Αυτό ίσως να έχει να κάνει με το γεγονός ότι μια Αριστερά των κινημάτων βολεύεται με την γκρίνια και κάνει ό, τι μπορεί για να παραμείνει μακριά από την εξουσία (μερικοί κακεντρεχείς θα συμπλήρωναν: «Και από δύσκολες αποφάσεις που αυτή απαιτεί»). Δεν είναι σχήμα λόγου. Το είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο ο κ. Αλαβάνος: «Εγώ πιστεύω ότι η Αριστερά δεν πρέπει να είναι δύναμη εξουσίας… Πιστεύω ότι η Αριστερά πρέπει να είναι δύναμη εναλλαγής. Μια δύναμη του απραγματοποίητου, με την έννοια ότι σπρώχνει την πραγματικότητα να πάρει κατευθύνσεις οι οποίες “λογιστικά” δεν βγαίνουν κι όμως, είναι αναγκαίες για την άνθηση του ανθρώπινου πολιτισμού». (Περιοδικό «Κ», 30.11.2003) Το μόνο που απομένει στον κ. Αλαβάνο είναι να απαντήσει σε ένα κλασικό ερώτημα του συντρόφου του Γιάννη Πανούση. «Αν κάποιος σας πει ότι είναι αριστερά, ρωτήστε τον: αριστερά μπαίνοντας ή αριστερά βγαίνοντας;». Η απάντηση την ερχόμενη Δευτέρα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η Αριστερά ως δυνατότητα, μετά το 4,7%

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Αριστερά, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ |

Tου Nικου Γ. Ξυδακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Πόσο σαστισμένος μπορεί να είναι ένας πολιτικός αρχηγός από το εκλογικό ποσοστό του, πόσο στριμωγμένος από την κομματική καμαρίλα, για να εμφανιστεί, τη βραδιά εκλογών, απολογούμενος για το 4,7%, σαν να θεωρεί ότι κατατροπώθηκε στον δρόμο προς τα Χειμερινά Ανάκτορα, και κυρίως, σαν να απευθύνεται στα κομματικά μέλη που τον δίκαζαν και όχι σε πολίτες που τον ψήφισαν. Ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας, συνήθως χαρωπός και άνετος, την περασμένη Κυριακή εξέπεμπε ήττα και περίσκεψη: πώς θα τα βγάλει πέρα με την εσωκομματική αντιπολίτευση, με τους ανανεωτικούς, με τους καναλοδίκες, με τους βαρυσήμαντους αναλυτές που θα καταδίκαζαν την πολιτική του.

Μα όλοι αυτοί θα τον έθαβαν χωρίς δίκη, θα τον καταδίκαζαν ακόμη κι αν έπιανε 6, 7 ή 8%, γιατί θα τον σύγκριναν με τα δημοσκοπικά διψήφια ποσοστά του περασμένου καλοκαιριού, αφενός, και γιατί δεν εγκρίνουν την πολιτική του Συνασπισμού έτσι κι αλλιώς· δεν τους αρέσει ο Συνασπισμός, τον μισούν, έτσι κινηματικός και αριστερός που κατάντησε, σχεδόν αντισυστημικός, με ροκ χιούμορ, με σκανδαλιστικά φιλελεύθερη προσέγγιση της νεολαίας και των αναδυόμενων συλλογικοτήτων, με σκουλαρίκια στο αυτί και συγχρωτισμούς με τους ανυπάκουους.

Οχι, δεν είναι Αριστερά αυτή – θα έλεγε ο Λεωνίδας Κύρκος, και όλοι οι σύντροφοι της αλήστου μνήμης EAΔΕ, της ευπειθούς ροζ Αριστεράς, της γραφικής Συμμαχίας, του ΚΚΕεσωτ-Τσαουσέσκου και της ΕΑΡ του 1,5% και του 2%. Και θα συμφωνούσαν όλοι οι καναλαστέρες και οι ξινοί αναλυτές, οι οποίοι ούτε ψηφίζουν ούτε υποστηρίζουν Αριστερά· μόνο τη χλευάζουν.

Αξιοσημείωτο. Οι δριμύτεροι επικριτές της «αριστερής» στροφής του ΣΥΝ υποστηρίζουν ότι νοιάζονται για μια αξιοπρεπή, ρεαλιστική Αριστερά, όπως τον παλιό καλό καιρό του ’74 – ’89, όταν δηλαδή ήταν κομπάρσος και παρήγαγε στελέχη για το κράτος και το ΠΑΣΟΚ. Τι ειρωνεία… Οι τιμητές της σημερινής «κινηματικής» (και τρικυμιώδους και αντιφατικής και καιροσκοπικής, θα πρόσθετα) Αριστεράς του 5% και του 4,7%, αυτοί που την προτιμούν πτωχή και τιμία, αυτοί που την προτιμούν με Λένιν-και-Λακόστ, είναι περίπου αυτοί που επί έτη πολλά την καθήλωναν στο συν-πλην 2% και την άφησαν εκτός Βουλής.

Γιατί να τους ακούσει αυτούς τώρα ο Συνασπισμός; Θα τους ακούσει, τους ακούει ήδη. Γιατί ο Συνασπισμός -σαν κόμμα, όχι σαν έκφραση Αριστεράς- είναι ψοφοδεής και αυτιστικός, είναι ιδιοτελής ισορροπιστής και εκκολαπτήριο επαγγελματιών μηχανορράφων. Γιατί ο Συνασπισμός αυτοαναφέρεται, ενδοεπικοινωνεί μες στο περίκλειστο σύμπαν της Κουμουνδούρου, λογοδοτεί στο ιερατείο του, τακτοποιεί τάσεις και ταξίματα, εξασφαλίζει καριέρες, κλαυθμυρίζει που δεν του αφιερώνουν δύο αράδες οι εφημερίδες, που δεν τον καλούν στα πάνελ να μηρυκάσει τα ίδια ξύλινα, να απολογηθεί στον κάθε καναλαστέρα. Γιατί ο Συνασπισμός δεν αφουγκράζεται τις προσδοκίες του κόσμου του, αυτού του πεισματάρη κόσμου που του χάριζε επί τόσες αναμετρήσεις το μαγικό 3% της επιβίωσης, δεν αφουγκράζεται τους φόβους και τις προσδοκίες των ανυπάκουων μα και τόσο τρομαγμένων νέων, των επισφαλών με μάστερ, των ντελίβερι με πτυχίο, των νέων υποκειμένων που στρέφουν τα νώτα στο φθαρμένο σύστημα, που υποφέρουν από τον νεποτισμό, την αναξιοκρατία και τη διαφθορά, που στραγγαλίζονται από ένα διαλυμένο εκπαιδευτικό σύστημα και υποβαθμίζονται κοινωνικά προτού καν δοκιμαστούν.

Κι όμως, τελευταία, ο Συνασπισμός άκουσε τέτοιες φωνές. Κινήθηκε προς το μέρος των νεο-αποκλεισμένων, των μορφωμένων νεόπτωχων και του αναδυόμενου πρεκαριάτου. Ο Αλέκος Αλαβάνος ελίχθηκε τακτικά, προς τον Καιρό, επεχείρησε ανανέωση προσώπων και ατζέντας. Ταυτόχρονα όμως, ο σκουριασμένος, γερασμένος και επαγγελματοποιημένος ΣΥΝ, ανακαλύπτοντας εκ νέου τη σαγήνη των κινημάτων, των φοιτητών εν προκειμένω, κολακεύτηκε από τα πλήθη που κατέβαιναν στους δρόμους και θεώρησε ότι αυτοί οι νέοι τον ακολουθούν. Εκανε λάθος. Οι νέοι δεν ακολουθούσαν τον ΣΥΝ, ακολουθούσαν την οργή τους, την απελπισία τους, ίσως και την κακομαθησιά τους. Ο ΣΥΝ, όμως, προσβεβλημένος από έναν ιδιότυπο κινηματισμό, αντί να αναλύσει τις νέες ανάγκες, το νέο ήθος, τα νέα υποκείμενα, έκανε σημαία το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά κολέγια, αντί να υπερασπίσει καινοτόμα το καλύτερο δημόσιο σχολείο, τον διευρυμένο δημόσιο χώρο, τον χώρο της Αριστεράς εντέλει.

Και προτού αντιληφθεί τι συνέβαινε, σε περιβάλλον απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, με την εφήμερη δημοσκοπική προσδοκία να τροφοδοτεί αλαζονεία και εσωκομματικές διελκυστίνδες, ο Συνασπισμός, και ο Σύριζα μαζί του, τράκαρε στην οικονομική κρίση και στον Δεκέμβρη. Μάλλον, ο Δεκέμβρης τράκαρε πάνω του· και τον τσαλάκωσε, μαζί με όλα τα στερεότυπα και τις εδραίες πεποιθήσεις. Ορθώς ο Συνασπισμός δεν καταδίκασε τυφλά, δεν ξόρκισε, δεν αναθεμάτισε. Προσπάθησε να καταλάβει – ίσως να νόμισε ότι μπορεί και να ηγεμονεύσει. Δεν μπόρεσε. Δεν είχε τα εργαλεία· αλλά και το ίδιο το παρανάλωμα του Δεκέμβρη δεν προσφέρεται για εύκολες ερμηνείες και αφομοίωση.

Οι χλευαστές λένε ότι ο ΣΥΝ πληρώνει τον Δεκέμβρη. Εν μέρει αληθές – δημοσκοπικά αληθές: Πράγματι, οι νοικοκυραίοι στον Αγιο Παντελεήμονα λένε ότι ο Συνασπισμός τις νύχτες τούς κουβαλάει μετανάστες… Μα όχι, ο Συνασπισμός, ως έκφραση της Αριστεράς, πληρώνει τις αδυναμίες του: να αντιληφθεί τον κόσμο που αλλάζει ταχύτατα, τη μητροπολιτική Αθήνα, το απειλητικό πλήθος των μεταναστών homo sacer, τους απειλούμενους μικροαστούς, τους ανυπάκουους νέους, το, μισοτραυλό μα γνήσια αγωνιώδες, νέο discours. Αυτές οι αδυναμίες της Αριστεράς είναι αδυναμίες της κοινωνίας μας. Μα ακριβώς γι’ αυτές τις αδυναμίες, παρ’ όλες τις αδυναμίες, η Αριστερά, με αυτή ή την άλλη μορφή, με αυτόν ή άλλον ΣΥΝ, παραμένει αναγκαία διαρκής δυνατότητα. Ανοιχτή. Αναγκαία όσο και η ουτοπία.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Περήφανος για το Δεκέμβρη ο Αλέκος Αλαβάνος

Posted on Μαΐου 31, 2009. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΣΥΡΙΖΑ |

  • enet.gr, 13:14 Κυριακή 31 Μαΐου 2009

  • «Αν χρειαστεί θα πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα»

Περήφανος για τη στάση που τήρησε ο ΣΥΡΙΖΑ στα γεγονότα του Δεκεμβρίου, παρά το πολιτικό κόστος, δήλωσε, σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» ο Αλέκος Αλαβάνος. «Αυτή είναι η ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Αν χρειαστεί να πηγαίνουμε κόντρα ακόμη και στο ρεύμα», υπογράμμισε.

Ο  πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας πρόσθεσε ότι ένιωσε μεγάλη ηθική ικανοποίηση, όταν έμαθε ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μίλησε, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Φινλανδία, για «εξέγερση των νέων ανθρώπων, που εκδήλωσαν την οργή τους για όλα αυτά για τα οποία δεν συμφωνούν και τους κάνουν να υποφέρουν”.

Στο μέτωπο των ευρωεκλογών, ο Αλέκος Αλαβάνος δήλωσε έτοιμος να δώσει σκληρή μάχη για την ανατροπή των δημοσκοπήσεων. Έθεσε ως στόχο την ανανέωσης της θητείας του Δημήτρη Παπαδημούλη, κάτι που συνεπάγεται στην εκλογή τριών ευρωβουλευτών και διψήφιο ποσοστό για τον ΣΥΡΙΖΑ.

«Επιδιώκουμε να ξεπεράσουμε τα ποσοστά που φαίνεται από πραγματικά έγκυρες εταιρείες δημοσκοπήσεων -και ευτυχώς υπάρχουν τέτοιες στην Ελλάδα- ότι έχουμε αυτή τη στιγμή», τόνισε,

Σχολιάζοντας τη δημοσκοπική άνοδο των Οικολόγων Πράσινων, την απέδωσε στην απογοήτευση από το σημερινό πολιτικό σκηνικό και τη σημασία που αρχίζουν να δίνουν οι πολίτες στο περιβάλλον.»Κανένα από τα δύο αυτά στοιχεία δεν είναι αρνητικά. Προέρχονται από έναν κοινωνικό χώρο με τον οποίο επιδιώκει να επικοινωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ», πρόσθεσε. Αναφορικά με την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας, σημείωσε ότι η Ευρώπαϊκή Ένωση υπήρχε και πριν το Σύμφωνο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τίτλοι τέλους στο «φλερτ» Παπανδρέου με ΣΥΡΙΖΑ

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Αυτοδυναμία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, Συγκυβέρνηση, ΣΥΡΙΖΑ |

  • Αλλαγή στρατηγικής από την προοπτική αυτοδυναμίας

Μια πολύ σκληρή απάντηση που επιφυλάσσει την εβδομάδα που έρχεται ο κ. Γ. Παπανδρέου στην κ. Αλέκα Παπαρήγα (καλύπτοντας πλήρως τον κ. Θ. Πάγκαλο στην πρόσφατη διαμάχη του με το ΚΚΕ), αλλά και το οριστικό τέλος που αναμένεται να δώσει στο πολιτικό του «φλερτ» με τους κ. Αλ. Αλαβάνο και Αλ. Τσίπρα, θα σηματοδοτήσει την πλήρη αλλαγή πολιτικής πλεύσης του ΠΑΣΟΚ έναντι των εθνικών εκλογών, οποτεδήποτε κι αν γίνουν. Οπως γλαφυρά είπε στην «Κ» στενός συνεργάτης του κ. Παπανδρέου, «είναι αντικειμενικά αστείο να χαρακτηρίζει κανείς τον κ. Πάγκαλο… λαγό, αλλά κατά γενική ομολογία, με τις δηλώσεις του προσέφερε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ να αποσαφηνίσει επιτέλους τις τεράστιες διαφορές του με αυτό που εκφράζει σήμερα η κομμουνιστογενής Αριστερά».

Σημειωτέον δε ότι κι άλλα στελέχη που βρίσκονται κοντά στον κ. Παπανδρέου δεν κρύβουν τις τελευταίες ημέρες ότι μόνη περίπτωση συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με την Αριστερά μπορεί να προκύψει πλέον μόνο μέσα από τη… διάλυσή της! Απαριθμούν, μάλιστα, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει εσχάτως ο ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία εκτιμούν ότι θα γίνουν εκρηκτικά αν το ποσοστό του συγκεκριμένου κόμματος είναι απογοητευτικό στις ευρωεκλογές, ενδεχόμενο που, όπως υποστηρίζουν, δεν αποκλείεται να επιφέρει ακόμη και τη διάσπασή του.

Συνεργασία

Μπορεί λόγω των προβλημάτων της κυβέρνησης να μην αναδεικνύεται όσο άλλοτε, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η εξέλιξη της γνωστής και χρόνιας ιδεολογικής μάχης του ΠΑΣΟΚ. Θα έχετε ίσως παρατηρήσει ότι εσχάτως εξέλιπαν οι απόψεις περί της «ανάγκης αριστερής διακυβέρνησης» ή της «προγραμματικής συνεργασίας της Χαρ. Τρικούπη με τον ΣΥΝ», που υποστήριζαν μέχρι και το φθινόπωρο στελέχη, όπως οι Κ. Σκανδαλίδης, Κ. Λαλιώτης και Ανδ. Λοβέρδος. Ενώ, αντιθέτως, στο προσκήνιο έχει επιστρέψει δυναμικά μια άλλη ομάδα βουλευτών (Μ. Χρυσοχοΐδης, Αννα Διαμαντοπούλου. Αλ. Παπαδόπολος κ.λπ.) οι οποίοι ανέκαθεν διαφωνούσαν με οποιαδήποτε αριστερή στροφή του κόμματος και παγίως υποστήριζαν ότι ο μόνος τρόπος επιστροφής του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία είναι η επανάκτηση του μεσαίου χώρου που κερδήθηκε και χάθηκε από τον Κ. Σημίτη.

Μέχρι πριν από λίγους μήνες, οι πρώτοι όχι μόνον ακούγονταν περισσότερο, αλλά φαίνεται να είχαν καθορίσει την κεντρική γραμμή του κόμματος. Δεν έχει περάσει, άλλωστε, χρόνος από τότε που ο κ. Γ. Παπανδρέου ανέθεσε στον κ. Κ. Σκανδαλίδη να ηγηθεί ειδικής επιτροπής, προκειμένου να διερευνήσει τις δυνατότητες σύγκλισης με την Αριστερά.

Μεταστροφή

Το πώς φτάσαμε στο σημείο το ΠΑΣΟΚ να μην καταδικάζει τις αντικομμουνιστικές κορώνες του κ. Πάγκαλου ή ακόμη και τα περί «πολιτικής αλητείας» που απέδωσε στους κ. Αλαβάνο και Τσίπρα δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Η πλήρης μεταστροφή «συνέπεσε» με τη δημοσκοπική ανατροπή σε βάρος της Ν.Δ. και κυρίως με το γεγονός ότι την απροσδόκητη εκτόξευση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ «διαδέχθηκε» εξίσου ραγδαία κατάρρευση. Θα έχετε επίσης διαπιστώσει πώς όσο αυξάνεται στις δημοσκοπήσεις η διαφορά του ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ., τόσο… εκλείπουν οι δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών του που θα μπορούσαν να εκληφθούν ακόμη και ως «έμμεσο» φλερτ με την Αριστερά. Αλλωστε και ο ίδιος ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν μπορεί να κρύψει το τελευταίο διάστημα την πλήρη μεταστροφή του κόμματος. «Το σενάριο της αυτοδυναμίας κερδίζει κάθε μέρα έδαφος και είμαστε πεπεισμένοι πως θα επιβεβαιωθεί στο τέλος», είπε προχθές, ενώ και ο κ. Παπανδρέου φέρεται αποφασισμένος, όπως ελέχθη, όχι μόνον να επιτεθεί στο ΚΚΕ, αλλά να εγκαλέσει δημοσίως και τον ΣΥΝ για την επιλογή του να τοποθετήσει σε εκλόγιμη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που αμφισβητεί ακόμη και την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας…

Σημειωτέον δε πως άλλα κορυφαία στελέχη, όπως ο κ. Θ. Πάγκαλος, με δηλώσεις τους τις τελευταίες ημέρες προχωρούν ένα βήμα περισσότερο. Υπονοούν ότι ακόμη και στην περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ δεν κατακτήσει την αυτοδυναμία (όποτε κι αν γίνουν εκλογές) ουδόλως θα επιδιώξει συνεργασία με την Αριστερά. Αφήνουν έτσι να εννοηθεί ότι το ΠΑΣΟΚ θα οδηγήσει τη χώρα και πάλι σε εκλογές μέχρι ο κ. Παπανδρέου να συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 151 έδρες.

Κατά τα λοιπά, μέχρι πρότινος η αξιωματική αντιπολίτευση καταλόγιζε στην κυβέρνηση ότι διαμορφώνει την πολιτική της αποκλειστικά βάσει των δημοσκοπήσεων, ενώ στον αντίποδα εκείνη πολιτεύεται με σταθερό πολιτικό προσανατολισμό, συγκεκριμένο σχέδιο και απαρασάλευτη πορεία…

  • Του Κωνσταντινου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΣΥΝ: Τάσεις υψηλής τάσης

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Πολιτική, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ |



  • Αναδιατάσσεται η εσωκομματική σκηνή του ΣΥΝ μετά τους συσχετισμούς που ανέδειξε το δημοψήφισμα για το ευρωψηφοδέλτιο και την αναταραχή που προκάλεσε στην Κουμουνδούρου η συζήτηση για την πιθανότητα να μείνει εκτός Βουλής ο Φ. Κουβέλης.
Το σκηνικό φορτίστηκε και από τις δηλώσεις του Λ. Κύρκου ο οποίος υποστήριξε ότι «αν κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να επιβάλουν μια πολιτική γραμμή η οποία περισσότερο αριστερίστικη είναι παρά αριστερή κάνουν πολύ μεγάλο λάθος». Το ιστορικό στέλεχος «έδειξε» προς την πλευρά του «Ρεύματος» και προκάλεσε δυσφορία στην ηγεσία του ΣΥΝ. Αν και οι Α. Αλαβάνος, Α. Τσίπρας απέφυγαν κάθε σχόλιο, εν τούτοις στενοί συνεργάτες και των δύο δεν έκρυβαν την έκπληξή τους για το ύφος των δηλώσεών του.

Μάλιστα και αρκετοί «Ανανεωτικοί» έβρισκαν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις υπερβολική την κριτική του Λ. Κύρκου, σημειώνοντας ότι «έπρεπε να παρέμβει πυροσβεστικά και όχι να πυροδοτήσει το κλίμα».

Η απόφαση να μην σχολιασθούν οι δηλώσεις Κύρκου προκάλεσαν νέες αντιπαραθέσεις, αφού στελέχη του «Ρεύματος» ζητούσαν να υπάρξει απάντηση του Γραφείου Τύπου. Χρειάσθηκαν πολλές επαφές μεταξύ Αλαβάνου, Τσίπρα, Καρίτζη ώστε, τελικά, να συμφωνήσει ότι «ο Λ. Κύρκος δικαιούται να λέει τη γνώμη του».

Πάντως, τα μέχρι χθες δεδομένα αλλάζουν με γρήγορους ρυθμούς:

* Πρώτα απ’ όλα, το υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσε η υποψηφιότητα Παπαδημούλη για την ευρωλίστα έδειξε ότι η τάση των «Ανανεωτικών» είναι ισχυρότατη στον ΣΥΝ.

Ετσι, υποχώρησαν γρήγορα οι φωνές που θέλησαν να ενεργοποιηθεί η μεταβατική διάταξη περί δύο θητειών στη Βουλή ώστε να περιθωριοποιηθεί ο Φ. Κουβέλης.

* Ταυτόχρονα, όμως, στο εσωτερικό της τάσης ο «σκληρός» πυρήνας της (Δ. Χατζησωκράτης, Σπ. Λυκούδης, Στ. Μπαγιώργος) δέχεται κριτική ότι τα μέλη του οξύνουν πολύ το λόγο τους με αποτέλεσμα να «παρασύρουν» τον συνήθως ήπιο κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΝ να μιλήσει για «προγραφές και αποκλεισμούς απόψεων».

* Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, οι συνθήκες επιτρέπουν στον Δ. Παπαδημούλη να ανοίξει δικό του βηματισμό, καθώς ήλθε δεύτερος στο δημοψήφισμα (με διαφορά μόλις 700 ψήφων).

Σε πρώτη φάση, πάντως, θα ποντάρει στη μάχη των ευρωεκλογών ώστε να εκλεγούν τρεις βουλευτές του ΣΥΝ, του ιδίου συμπεριλαμβανομένου. Σε δεύτερο χρόνο οι φιλοδοξίες του ίσως κλιμακωθούν.

* Από την άλλη πλευρά, στην πλειοψηφούσα τάση του «Αριστερού Ρεύματος» το κλίμα δεν επιτρέπει θριαμβολογίες. Το χαμηλό έναντι των προσδοκιών ποσοστό που συγκέντρωσε ο Ν. Χουντής προκαλεί προβληματισμό στα στελέχη του, κάποια από τα οποία επιρρίπτουν ευθύνες στην τριάδα των Τ. Κορωνάκη, Α. Καρίτζη, Χ. Λάσκου.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Π. Λαφαζάνης, Σ. Λεουτσάκος, Σόφη Παπαδόγιαννη στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας αποστασιοποιήθηκαν από την πρόταση των τριών για σκληρή στάση απέναντι στους «Ανανεωτικούς».

  • Του ΦΩΤΗ ΠΑΠΟΥΛΙΑ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εύθραυστες ισορροπίες στον ΣΥΝ

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ |

  • Προσπάθειες των Αλαβάνου – Τσίπρα με στόχο να πέσουν οι τόνοι

Σε τεντωμένο σχοινί πορεύεται πλέον ο ΣΥΝ, εν όψει μάλιστα ευρωεκλογών, μετά τις συνεχείς όσο και ακραίες όπως εξελίσσονται συγκρούσεις Ανανεωτικών και Αριστερού Ρεύματος. Στην Κουμουνδούρου η ηρεμία είναι το ζητούμενο, ωστόσο επικρατεί διάχυτο κλίμα ανοιχτής μετωπικής σύγκρουσης προκαλώντας σοβαρές ανησυχίες ακόμη και για την ενότητα του ΣΥΝ, γεγονός που επισήμανθηκε και στην παρέμβαση του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς κ. Λεωνίδα Κύρκου. Οι δηλώσεις Κύρκου έγιναν μια μέρα μετά τη συνάντηση που είχαν στη Βουλή οι κ. Αλ. Αλαβάνος, Φώτης Κουβέλης και Αλ. Τσίπρας με στόχο να πέσουν οι τόνοι και τη θυελλώδη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας που ακολούθησε και ουσιαστικά ανέτρεψε το μήνυμα των τριών κορυφαίων στελεχών, καθώς διεκόπη εν μέσω αντεγκλήσεων χωρίς να εκδοθεί κοινή ανακοίνωση. Οι κ. Αλαβάνος και Τσίπρας, μετά την όξυνση των εσωκομματικών εντάσεων, είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε πρωτοβουλίες ώστε να ηρεμήσουν τα πνεύματα στον ΣΥΝ.

  • Μήνυμα ενότητας

Ενα πρώτο δείγμα ήταν η ήπια τοποθέτηση του κ. Τσίπρα στην Π.Γ. σχετικά με την εφαρμογή του καταστατικού, την οποία εμμέσως πλην σαφώς χαρακτήρισε άκαιρη, ικανοποιώντας έτσι την «Ανανεωτική Πτέρυγα». Μετά τις δηλώσεις Κύρκου, ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέκος Αλαβάνος επιχείρησε να αμβλύνει τις εντυπώσεις που βγαίνουν προς τα έξω και δείχνουν ένα κόμμα σε βαθιά αφασία, αποδίδοντας τις τριβές στις ανοιχτές διαδικασίες και ζητώντας «αυτοσυγκράτηση» από τα κορυφαία στελέχη. Από την πλευρά του ο πρόεδρος του ΣΥΝ φέρεται αποφασισμένος «να μη ρίξει λάδι στη φωτιά» γι’ αυτό και απέφυγε να σχολιάσει την επίθεση του Λεωνίδα Κύρκου που ουσιαστικά στρεφόταν ευθέως εναντίον του.

Ο κ. Τσίπρας, με περιοδείες στην περιφέρεια, θα επιχειρήσει να στείλει μήνυμα ενότητας τονίζοντας παράλληλα την ανάγκη το κόμμα να πορευθεί με όλες τις δυνάμεις προς τις εκλογές, καθώς διαπιστώνει ότι οι εσωτερικές συγκρούσεις, σε συνδυασμό με τη δημοσκοπική πτώση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, ενδέχεται να οδηγήσουν σε πραγματική πανωλεθρία στις επόμενες ευρωεκλογές.

  • Επικριτικός

Ο κ. Λεωνίδας Κύρκος εμφανίστηκε ιδιαίτερα επικριτικός και για την επιλογή να τοποθετηθεί στη δεύτερη θέση του ευρωψηφοδελτίου πρόσωπο από τον ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας εκτός τον κ. Δημήτρη Παπαδημούλη. Ο νυν ευρωβουλευτής έκλεψε την παράσταση στις εσωκομματικές εκλογές, καθώς αν και δεύτερος κατάφερε να συγκεντρώσει πολύ υψηλά ποσοστά (42% έναντι 49% του κ. Ν. Χουντή), αντιστρέφοντας την πολιτική γεωγραφία, όπως αυτή είχε προκύψει στο Διαρκές Συνέδριο με τη συντριπτική υπεροχή του Αριστερού Ρεύματος (81,5%). Πλέον, οι Ανανεωτικοί αναφέρονται σε ισοδύναμες εσωκομματικές τάσεις τονίζοντας ότι η υπεροχή του Αριστερού Ρεύματος στο Διαρκές Συνέδριο ήταν αποτελέσμα διεργασιών «κομματικού σωλήνα» και δεν απηχεί τους πραγματικούς συσχετισμούς δυνάμεων στη βάση των μελών του ΣΥΝ.

Η ρεβάνς στο εσωκομματικό δημοψήφισμα αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα μιας συνολικής αντεπίθεσης της Ανανεωτικής Πτέρυγας σε όλα τα ανοιχτά ζητήματα που εκφράστηκε την επομένη με την έκδοση μιας ιδιαίτερα σκληρής ανακοίνωσης από την οποία προέκυπταν δύο σαφή μηνύματα προς την ηγεσία του ΣΥΝ: Πρώτον, ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα δεν συνιστά μειοψηφική τάση και, δεύτερον, ότι οποιαδήποτε επίκληση καταστατικών διατάξεων, ώστε να καλλιεργηθεί η ιδέα εξοβελισμού του Φώτη Κουβέλη και άλλων κορυφαίων στελεχών συνιστά πρόκληση πρώτου μεγέθους, που δεν θα μείνει αναπάντητη.

  • Σύγκρουση 35άρηδων – παραδοσιακών

Η σύγκρουση στον ΣΥΝ δεν έχει αμιγώς και μόνον προγραμματικές διαφορές, καθώς είναι σαφές πλέον ότι καιρό τώρα, αλλά ειδικότερα μετά τα επεισόδια του Δεκεμβρίου, υποβόσκει μια ρήξη που έχει επίσης χαρακτηριστικά χάσματος γενεών, εξ ου και οι φωνές περί «κατάληψης του ΣΥΝ». Η «νέα φουρνιά της Κουμουνδούρου», 35άρηδες στην πλειοψηφία τους που πλαισιώνουν τον κ. Αλέξη Τσίπρα, με εμμονή στον κινηματικό χαρακτήρα της Αριστεράς, έχει ενοχλήσει αρκετά παραδοσιακά στελέχη που εκτιμούν ότι συνιστούν φορείς απόψεων και πρακτικών που δεν συνάδουν με τη γενικότερη κουλτούρα του ανανεωτικού χώρου. Εκφράζουν, επίσης, ανησυχίες για την επιρροή τους στη νεολαία την οποία ελέγχουν απολύτως και τους αποδίδουν έλλειψη πολιτικής εμπειρίας και ωριμότητας που, όπως εκτιμούν, θα στοιχίσει πολύ ακριβά στο κόμμα στις επόμενες εκλογές.

  • Του Σπυρου Καραλη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η μοιραία πορεία του ΣΥΝ

Posted on Μαρτίου 14, 2009. Filed under: ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ |

  • Η «αριστερή» πλειοψηφία του ΣΥΝ προφανώς δείχνει την έξοδο στην «ανανεωτική» μειοψηφία. Ολα αυτό δείχνουν. Οι «εκλογές» για τη σειρά των υποψηφιοτήτων στο ευρωψηφοδέλτιο. Η εφαρμογή της καταστατικής αρχής (πώς πέρασε τόσο λάθρα;) για τις δύο βουλευτικές θητείες, με στόχο τον βουλευτή Φώτη Κουβέλη, στέλεχος του ΣΥΝ και της «ανανεωτικής» πτέρυγας και αντίπαλο του Α. Τσίπρα για την προεδρία του κόμματος. Προηγήθηκε ασφαλώς μακροχρόνια πολιτική σύγκρουση ανάμεσα στις δύο βασικές «συνιστώσες» του ΣΥΝ, η οποία αναθερμάνθηκε με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου.

Την «ανανεωτική» πλευρά τη γνωρίζουμε από χρόνια. Υπήρχε ήδη στο ΚΚΕ εσ. και σε όλες τις επόμενες μεταμορφώσεις του. Δεν είχε ακόμα καταρρεύσει ο υπαρκτός (και ανύπαρκτος) σοσιαλισμός και οι ελπίδες μιας «διορθωτικής» στροφής τροφοδοτούσαν πολλές ψευδαισθήσεις, έσχατο υπαρξιακό στήριγμα για μεγάλη μερίδα της Αριστεράς που είχε υποστεί θυσίες και ταλαιπωρίες. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε αμαχητί και μαζί του κατέρρευσαν και οι ψευδαισθήσεις για το μέλλον του.

Κάτι όμως επέζησε από εκείνη την εποχή στην «ανανεωτική» πτέρυγα. Ηταν ο προσανατολισμός της, στην αρχή, στα δυτικά κομμουνιστικά κόμματα, κυρίως της Ιταλίας, και η ανάγκη προσέγγισης ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων πέρα από ιδεολογικές και ταξικές αγκυλώσεις. Αργότερα, το μεγάλο «πείραμα» της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης (που δεν είναι μόνο και απλά ολοκλήρωση του μονοπωλιακού καπιταλισμού) αναζωογόνησε τον δυτικό προσανατολισμό της ανανεωτικής πτέρυγας, αλλά και την ανάγκη κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Το ΚΚΕ εσ. και αργότερα η ΕΑΡ ήταν εργαστήρια ιδεών και προγραμμάτων για μια ανανεωμένη Αριστερά σε μια αναγεννημένη χώρα. Ιδέες, προγράμματα και λαμπρά στελέχη συντρίφθηκαν από τον ισοπεδωτικό και ολοκληρωτικό λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ.

Δεν ξέρω αν είναι η δική μου νοσταλγία, από τη μια πλευρά, και η αποστροφή μου, από την άλλη, που με κάνουν να βλέπω στην ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ απομεινάρια παλαιών προσανατολισμών και στο «αριστερό ρεύμα» τη λαϊκίστικη και ολοκληρωτική «κινηματική» λογική του ΠΑΣΟΚ. Προπαντός τον χαρακτήρα της μεταξύ τους σύγκρουσης, που δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη παρά μόνο την εξόντωση των «ανανεωτικών». Ισως το καλύτερο για τους τελευταίους είναι η έντιμη και αξιοπρεπής αποχώρηση πριν ακόμη υποστούν την αναπόφευκτη φθορά της εσωκομματικής διαπάλης με όλα τα μέσα… Μια ευρωπαϊκή Αριστερά θα μπορούσε να δοκιμάσει την τύχη της και ας χάσει…

Καταλαβαίνω ότι δεν σκέφτομαι με όρους τρέχουσας πολιτικής. Ομως, ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι πολιτικοί όροι για να σκεφθεί κανείς το δημοσκοπικό «φούσκωμα» και «ξεφούσκωμα» του ΣΥΝ; Αλλά προπαντός την αλαζονική έπαρση του «αριστερού ρεύματος» και των ηγετών του στη φάση του «φουσκώματος» και την εσωστρέφεια και τη φτώχεια ιδεών στη φάση του «ξεφουσκώματος»;

Είναι παλαιό το ερώτημα, αν μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ υπάρχει και άλλος πολιτικός χώρος. Και αν υπάρχει, συμπιέζεται και συρρικνώνεται. Ισως αυτή η πορεία είναι μοιραία με τη σημερινή διάταξη των πολιτικών δυνάμεων. Ο ΣΥΝ δεν επιχείρησε ποτέ και δεν επιδίωξε μια άλλη διάταξη. Την εποχή που ο ίδιος, μάλλον βιαστικά και επιπόλαια, διαπίστωνε το τέλος του δικομματισμού, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να τον στηρίξει, με ένα μείγμα πολιτικού «ιμπεριαλισμού» και «σέχτας»… [Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/03/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...