Σωμερίτης Ριχάρδος

2010-2011: Πορεία χωρίς μπούσουλα

Posted on Ιανουαρίου 3, 2011. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

 

Το 2010 δεν είναι μόνο η χρονιά της «τρόικας». Αυτό θα ήταν λογικό, όπως και η πρόβλεψη για ένα ακόμη πιο δύσκολο 2011. Είναι και η χρονιά μιας γενικευμένης αδυναμίας χάραξης πολιτικής για το μέλλον. Η κυβέρνηση υπόσχεται μέτρα ανάπτυξης αλλά ο προγραμματισμός τους είναι ασαφής. Η Δεξιά, που ασπάζεται τον πιο αντιφατικό λαϊκισμό, προτείνει «λύσεις» που στηρίζονται προφανώς στην πεποίθηση ότι οι πολίτες τρώνε άχυρα. Και η Αριστερά ονειρεύεται επαναστάσεις, με την πιο μεγάλη ομάδα της να ετοιμάζεται για την ανάσταση του σταλινισμού.

Ολες οι μεγάλες παρατάξεις, εδώ και αλλού, διαθέτουν στελέχη με πείρα και αξιόλογους διανοούμενους. Αλλά η παραγωγή πολιτικής και ιδεών είναι απελπιστικά ισχνή. Οι πιο φωτισμένοι προτείνουν λύσεις διαχειριστικές προσθέτοντας κάποια ανθρωπιά. Χωρίς όμως να αμφισβητούν σοβαρά το σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα των «αγορών» που, όσο και ο αλόγιστος δανεισμός, ευθύνεται για την κρίση.

Οι συνέπειες είναι μεγάλες εδώ και αλλού. Ο νεο-εθνικισμός απειλεί την Ευρωπαϊκή Ενωση, καθυστερώντας κάθε πρόοδο στον δρόμο της ρεαλιστικής ενοποίησής της. Ολο και περισσότεροι πολίτες της παρασύρονται από την Ακροδεξιά και τις «ιδέες» της. Δηλαδή τον απομονωτισμό, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό.

Η Κίνα συνδυάζει δικτατορία, κρατισμό, κοινωνική καταπίεση και οικονομική ανάπτυξη (τώρα και έναν καλπάζοντα πληθωρισμό) διαψεύδοντας τον φιλελευθερισμό. Η Ρωσία συνδυάζει την όποια ανάπτυξη με τη διόγκωση μιας αυταρχικής κυβερνομαφίας. Οι ΗΠΑ τυπώνουν δολάρια και προστατεύουν ταυτόχρονα τον χώρο τους αξιώνοντας απ΄ όλους τους άλλους την κατάργηση κάθε προστατευτισμού. Και η φθίνουσα Ευρώπη έχει αποδεχθεί τον οικονομικά και κοινωνικά επικίνδυνο μύθο που εξαρτά την ανάπτυξη από τη συνδυασμένη συρρίκνωση του κράτους και των αποδοχών των εργαζομένων.

Διαπίστωση: η ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά έχει το ίδιο πρόβλημα με την Κεντροδεξιά: και η μία και η άλλη πορεύονται χωρίς μπούσουλα. Ολοι γνωρίζουμε όμως ότι οι σημερινοί πλανητάρχες, δηλαδή οι διαχειριστές των τεράστιων κεφαλαίων που παίζουν με τις πρώτες ύλες, το πετρέλαιο, τα βασικά γεωργικά προϊόντα και τις δανειακές ανάγκες των κρατών, όχι μόνο έχουν πρόγραμμα αλλά έχουν και τις αποδείξεις ότι αυτό είναι το σωστό: κερδίζουν χωρίς όριο, ενώ η απόσταση ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς έχει δραματικά (και άδικα) αυξηθεί.

Πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτό χωρίς συνέπειες; Αν πιστέψουμε όλα τα ιστορικά προηγούμενα, οι ανισότητες δεν οδηγούν ποτέ σε ειρήνη και συνύπαρξη. Αυτό ισχύει παντού. Ισχύει φυσικά και στη χώρα μας. Κι ας απορούν όλοι με τη στωικότητα των Ελλήνων, που έχει όμως πολλά, ιστορικά, οικονομικά, οικογενειακά και ασφαλώς και δημογραφικά αίτια. Θα ισχύουν ως πότε;

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=375779&dt=31/12/2010#ixzz19wwZxsO0

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νέα εθνικά αδιέξοδα;

Posted on Νοέμβριος 26, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010

Μιλώντας για τα πενηντάχρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας δήλωσε ότι η ένταξη της Τουρκίας περνάει και από την Κύπρο και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου είπε ότι δεν μπορεί να υπάρξει εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων χωρίς επίλυση του Κυπριακού.

Και οι δύο δηλώσεις φαίνονται θλιβερά στερεότυπες. Και προδικάζουν κατάσταση αμοιβαίων αδιεξόδων. Αξίζουν όμως ένα σχολιασμό. Ο κ. Χριστόφιας τα είπε αυτά, και αρκετά άλλα, έχοντας τις προηγούμενες ημέρες συνομιλήσει με τον τουρκοκύπριο ηγέτη κ. Ερογλου στη Νέα Υόρκη, με τη συμμετοχή του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, χωρίς συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Και είναι προφανές ότι τα ελληνοτουρκικά δεν πάνε και τόσο καλά: μέσα σε λίγες εβδομάδες ο τόνος των δηλώσεων είναι διαφορετικός σε σχέση με πριν από ελάχιστους μήνες.

Δεν αποκλείεται όλα αυτά να είναι ένα «προπέτασμα καπνού» που να καλύπτει κάποια λεπτή φάση και του Κυπριακού και των ελληνοτουρκικών. Υπάρχουν όμως ορισμένες εξελίξεις που αλλάζουν μερικά από τα ως τώρα «δεδομένα». Το κυριότερο από τα δεδομένα αυτά είναι η απομάκρυνση, αν όχι ήδη η αποτυχία, του σχεδίου ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι σαφέστατο ότι η ένταξη αυτή, από καιρό ήδη, και δυστυχώς για τον κ. Χριστόφια αλλά και για τον κ. Παπανδρέου, «δεν περνάει και από την Κύπρο» γιατί οι Γάλλοι του Σαρκοζί και οι Γερμανοί της Μέρκελ φρόντισαν για δικούς τους ξεκάθαρα εσωτερικούς πολιτικούς και μάλιστα λαϊκίστικους λόγους να περνάει από το Παρίσι και το Βερολίνο, έστω και όταν προσχηματικά δακρύζουν για την Κύπρο. Συνεπώς, είχαμε ένα σοβαρό επιχείρημα και το χάσαμε. Χωρίς να αναζητήσουμε ένα άλλο, με εξαίρεση κάποιους επικίνδυνους πειραματισμούς στην Ανατολική Μεσόγειο. Και τα υποθετικά αποθέματα της περιοχής σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Η Τουρκία προσφέρει από καιρό όλες τις αποδείξεις ότι χωρίς να παραιτείται από το ευρωπαϊκό της όνειρο, πολύτιμο για την τουρκική πνευματική και οικονομική ελίτ αλλά που η κοινή γνώμη πλέον συμμερίζεται όλο και λιγότερο, προωθεί μεθοδικά και για την ώρα μάλλον αποτελεσματικά κάθε λογής εναλλακτικές λύσεις στα Βαλκάνια, στον μουσουλμανικό κόσμο αλλά και στην Ατλαντική Συμμαχία. Εχει επίγνωση ότι είναι ανερχόμενη δύναμη σε πολύτιμη για όλους γεωγραφική θέση και να γιατί την προσέχει τόσο η Μόσχα αλλά και η Ουάσιγκτον. Αυτό ήταν προβλέψιμο και πριν από τον κ. Νταβούτογλου και πολλοί το είχαν όντως προβλέψει. Δεν ανήκουν σε αυτούς όσοι, εδώ και στη Λευκωσία, έκαναν ό,τι μπόρεσαν με σύνθημα το «τι γυρεύουν οι Αττίλες στην Ευρώπη»… Το σύνθημα μπορεί να αποδειχτεί αυτεπίστροφο

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=369572&ct=6&dt=25/11/2010#ixzz16PCG7ciV

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

400.000 απολύσεις!

Posted on Νοέμβριος 22, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Για μία ακόμα φορά ο κ. Στέφανος Μάνος, που κανείς δεν αμφισβητεί το κύρος του, πρόλαβε τις πιο τολμηρές συμβουλές της τρόικας και του προέδρου του ΣΕΒ: ζήτησε 400.000 απολύσεις εργαζομένων στο Δημόσιο. Σύμφωνα με τον αρχηγό της «Δράσης», μόνο έτσι μπορούμε να ορθοποδήσουμε. Χρησιμοποίησε πολλά ισχυρά επιχειρήματα και ανάμεσά τους τη σχέση εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων εδώ και στη Φινλανδία, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι η Παιδεία στη μεν Φινλανδία, με πολύ λιγότερους εκπαιδευτικούς, λειτουργεί και εδώ όχι.

Ο κ. Μάνος έχει το χάρισμα της σαφήνειας και ξέρει καλή αριθμητική. Γνωρίζει το βαρύτατο κόστος της κάθε λογής υπαλληλίας που αναγκαστικά συνδέεται με τα τεράστια δημόσια ελλείμματα. Και έχει δίκιο όταν υπογραμμίζει ότι με λιγότερους υπαλλήλους και καλύτερες γραφειοκρατικές μεθόδους τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα;400.000 απολύσεις στο Δημόσιο σημαίνει 400.000 περισσότεροι άνεργοι και συνεπώς ένα νέο βαρύτατο κόστος για τα ασφαλιστικά ταμεία, για το ταμείο ανεργίας, μικρότερα φορολογικά έσοδα, μεγάλες συνέπειες για την αγορά και μια τεράστια δαπάνη για αποζημιώσεις. Σημαίνει ακόμα μέγα θέμα για τις τράπεζες που θα βρεθούν με περισσότερες ακόμα χιλιάδες πελάτες σε πλήρη αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους.

Με ποια χρηματοδότηση θα μπορέσουν οι όποιοι κυβερνήτες να τα αντιμετωπίσουν όλα αυτά; Δεν μπορώ να υποθέσω ότι ο κ. Μάνος και ο ΣΕΒ έχουν κατά νουν το ενδεχόμενο μεγάλων νέων φόρων όταν αξιώνουν τον περιορισμό των σημερινών.

Οταν γίνεται λόγος για την αναγκαία περικοπή του αριθμού των υπαλλήλων του Δημοσίου, που προστατεύονται από το Σύνταγμα, αλλά και των ΔΕΚΟ, που δεν προστατεύονται, οι υπεύθυνοι καταφεύγουν από καιρό στη μέθοδο της μη αντικατάστασης των περισσότερων από όσους συνταξιοδοτούνται ή αποχωρούν για άλλους λόγους. Το σύστημα αυτό έχει εφαρμοστεί εδώ και σε πολλές χώρες με μεγαλύτερη ή μικρότερη ειλικρίνεια. Το κακό είναι ότι με τη μέθοδο αυτή αυξάνεται συστηματικά ο μέσος ηλικιακός όρος των δημοσίων υπαλλήλων, εμποδίζεται η ομαλή ένταξη της νέας γενιάς και ταυτόχρονα με αυτήν η ένταξη στις δημόσιες υπηρεσίες νέων τεχνολογιών και νέων ιδεών.

Δεν γνωρίζω- το ομολογώ- αν υπάρχουν σοβαρές μελέτες για όλα αυτά. Διαπιστώνω όμως την ευκολία με την οποία προτείνονται στο πόδι λύσεις του τύπου «δεν έχουμε παρά να κάνουμε το ένα ή το άλλο», χωρίς να εξηγούνται οι πιθανές συνέπειες και του ενός και του άλλου. Κάπως έτσι λειτούργησε πρόσφατα και ο κ. Προβόπουλος (Τράπεζα της Ελλάδος), προσθέτοντας σε πρόχειρες προτάσεις του, όπως π.χ. για τα ΚΑΠΗ, και μια μεγάλη δόση κοινωνικής αδιαφορίας.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=368739&ct=123&dt=21/11/2010#ixzz15z5DIkyl

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ελλάδα – Γαλλία: οι διαφορές

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

Επειδή λέγονται και γράφονται πολλά, είναι αναγκαίο να καταγραφούν οι τεράστιες διαφορές ανάμεσα στη Γαλλία και στην Ελλάδα ως προς το κίνημα αμφισβήτησης των πολιτικών λιτότητας και συρρίκνωσης «κεκτημένων» και δικαιωμάτων.

Το γαλλικό κίνημα διαμαρτυρίας με τα εκατομμύρια διαδηλωτές και τις επιλεγμένες, οργανωμένες και τις περισσότερες φορές αποδεκτές από την κοινωνία απανωτές απεργίες (να δύο μεγάλες διαφορές με την Ελλάδα) ήταν και είναι έργο των συνδικαλιστικών οργανώσεων, που παρά τις διαφορές τους δρουν ενωτικά, και των κομμάτων της Αριστεράς, με πρώτο το Σοσιαλιστικό Κόμμα που πρωταγωνίστησε στο Κοινοβούλιο και ήταν μέτοχος στον «δρόμο». Στην Ελλάδα, που σε αντίθεση με τη Γαλλία αντιμετωπίζει κατάρρευση, όχι μόνο οι συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν είναι ενωμένες αλλά βιώνουν μεταξύ τους περίοδο εμφυλίου πολέμου, ενώ δεν προτείνουν παρά τα «όχι».

Ο στόχος της γαλλικού κινήματος ήταν και παραμένει συγκεκριμένος: η μερική ή ολική απόσυρση του κυβερνητικού σχεδίου νόμου αλλαγής του συνταξιοδοτικού συστήματος. Δεν ήταν η ανατροπή των διεθνών οικονομικών σχέσεων της χώρας και της «παγκοσμιοποίησης». Σίγουρα, αν επτά Γάλλοι στους δέκα στήριξαν και στηρίζουν με πείσμα τη μακρά διαμαρτυρία, αυτό οφείλεται και στην όλο και πιο έντονη διαφωνία της κοινής γνώμης με τον αυταρχικό πια τρόπο διακυβέρνησης της χώρας από τον κ. Σαρκοζί.

Το κίνημα διαμαρτυρίας δεν το ξεκίνησαν στη Γαλλία «οργισμένοι νέοι» χωρίς πρόγραμμα. Οι νέοι προσχώρησαν στο κίνημα αυτό, με αποφάσεις των φοιτητικών και μαθητικών οργανώσεων, που εγκρίθηκαν και εγκρίνονται καθημερινά από τη «βάση», και σε συντονισμό με τα συνδικάτα. Δεν χρησιμοποίησαν τη βία που εκδηλώθηκε μόνο σε ορισμένες συνοικίες από μικρές (και απομονωμένες) ομάδες «κουκουλοφόρων» προσφέροντας επιχειρήματα στη Δεξιά. Τη βία χρησιμοποίησαν επίσης τα γαλλικά ΜΑΤ για να «ανακαταλάβουν» διυλιστήρια που απεργούσαν.

Η αντίθεση στο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο υποκρύπτει συνεπώς τη γενικότερη αντίθεση προς την πολιτική του κ. Σαρκοζί, ο οποίος εξάλλου έχει καταστήσει σαφές ότι ετοιμάζει «για μετά» και άλλες ανάλογες «μεταρρυθμίσεις». Ο γάλλος πρόεδρος πέτυχε την ψήφιση του νομοσχεδίου, αλλά ενώ πλησιάζουν οι νέες προεδρικές εκλογές (2012) η δημοτικότητά του (δημοσκοπήσεις) έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το 30%. Του αποδίδεται έτσι η πρόθεση αλλαγής πρωθυπουργού και σχηματισμού μιας κυβέρνησης με κάποιο «κοινωνικό» πρόσωπο. Από την πλευρά της η σοσιαλιστική αντιπολίτευση προσπαθεί να συγκροτήσει ένα πειστικό και ευρύ μέτωπο για τις προσεχείς εκλογές. Συνεπώς, Ελλάδα- Γαλλία: οι διαφορές είναι τεράστιες. Το μόνο κοινό στοιχείο, αύριο ίσως πανευρωπαϊκό, είναι το ερώτημα για το όριο αντοχής της κοινής γνώμης σε αυτού του είδους τις «μεταρρυθμίσεις».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δουλειά και κουράγιο

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 25 Απριλίου 2010

Η αλήθεια είναι πια γνωστή: οι χρηματοπιστωτικοί όροι για τη δύσκολη σωτηρία μας επιβλήθηκαν από την κυρία Μέρκελ, τους δεξιούς υπερόπτες υπουργούς της και τους φανατικούς φιλελεύθερους συνεταίρους της. Δηλαδή τους ομόσταβλους (στην Ευρώπη) του κ. Σαμαρά και της Νέας Δημοκρατίας. Παρά τις κραυγές αποδοκιμασίας των γερμανών σοσιαλδημοκρατών η κυρία Μέρκελ, με πρόσχημα ένα λάθος μας, επέβαλε την εξευτελιστική για την Ευρωπαϊκή Ενωση σύμπραξη του ΔΝΤ στον «μηχανισμό» στήριξης της χώρας μας. Η κυρία Μέρκελ επέβαλε το ληστρικό επιτόκιο του 5% στα δάνεια που προβλέπει, ως προς την Ευρώπη, ο μηχανισμός. Μπορεί έτσι να αισθάνεται ικανοποιημένη με τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ κέρδος που τα γερμανικά ταμεία θα αποκομίσουν από τη «βοήθεια» προς την Ελλάδα. Ποιο είναι το επιτόκιο του ανεξόφλητου χιτλερικού κατοχικού χρέους προς τη χώρα μας, άσχετου με τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις που δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όσο τη νομίζουν πολλοί;

Δεν φταίει φυσικά η Γερμανία για τα παρατράγουδά μας που εξηγούν τα σημερινά μας ελλείμματα. Είναι φυσικό – ναι, φυσικό- τώρα «να πληρώσουμε». Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, σωστό είναι να σφίξουμε πια το ζωνάρι και να προσπαθήσουμε να ορθοποδήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Να «πονέσουμε», αλλά με αισιοδοξία! Αλλά με ποιο δικαίωμα μας δίνουν από το Βερολίνο αυτά τα τόσο απεχθή ηθικά και υλικά μαθήματα; Με ποιο δικαίωμα, από εβδομάδα σε εβδομάδα και από διάσκεψη σε διάσκεψη, καθυστέρησαν δραματικά (αυτοί, όχι εμείς) τις ευρωπαϊκές αποφάσεις που μας αφορούν διευκολύνοντας (χωρίς το κατιτίς;) το φοβερό παιχνίδι ακόμα και υπόδικων πια διεθνών κερδοσκόπων, προκαλώντας έτσι την επιδείνωση της κατάστασής μας αλλά και το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης του ευρώ;

Οταν ενοποιήθηκε η Γερμανία, παρά τους αριθμούς, παρά τη στυγνή λογική της οικονομίας, παρά συγκεκριμένα γεωπολιτικά συμφέροντα, η Ευρώπη στήριξε τη Βόννη να ξαναγίνει Βερολίνο. Τη στηρίξαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα και εμείς. Η κυρία Μέρκελ ήταν τότε σιωπηλή υπήκοος της «Λαϊκοδημοκρατικής Γερμανίας» που δεν ήταν λαϊκή μήτε δημοκρατική, ήταν το κράτος της Στάζι. Συνεπώς, η κυρία Μέρκελ ανακάλυψε την Ενωση αργά και με λάθος τρόπο. Εθνικιστικό. Και συστηματικά μικροπολιτικό, εφόσον το πρόβλημά της είναι, λέει, εκλογικό. Το πληρώνουμε. Παρά τις ευθύνες μας, αυτό είναι και άδικο.

Κάποτε η Ευρώπη, αν σωθεί, θα χρειαστεί να σκεφτεί τα σκοτεινά σημερινά της χρόνια της Ενωσης των τιποτένιων «ηγετών»: έχουμε και εδώ τους νεοδημοκράτες μας… Εμείς πρέπει να ανακάμψουμε όμως μέσα σε αυτή την Ευρώπη για λόγους που και τα παιδιά των νηπιαγωγείων μπορούν να υπολογίσουν αλλά όχι αυτοί και όχι οι αλληλομισούμενοι μηδενιστές παλαιοημερολογίτες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» Παπαρήγα και Τσίπρας.

Δουλειά και κουράγιο!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρέκβιεμ για τον Φούντα

Posted on Μαρτίου 16, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

  • ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 16 Μαρτίου 2010

Ενας άνθρωπος ώριμος, μορφωμένος, χωρίς πρόβλημα επαγγελματικό, γόνος οικογένειας καλής και ευκατάστατης, σκοτώθηκε πριν από μερικές ημέρες μέσα στη μαύρη νύχτα, στη Δάφνη, δίνοντας, πάνοπλος, μάχη με αστυνομικούς. Τρομοκράτης; Η Αστυνομία ερευνά. «Αναρχοαυτόνομος»; Αυτό σίγουρα. Το επιβεβαιώνουν οι τοίχοι στα Εξάρχεια και οι γεμάτες συγκίνηση δηλώσεις ελεύθερων και κρατούμενων συντρόφων του που μεταδόθηκαν από το Διαδίκτυο. Ολοι μας είδαμε τις φωτογραφίες του Λάμπρου Φούντα. Και όλοι προσπαθούμε να καταλάβουμε.

Να καταλάβουμε τι; Οι αριστερές και αριστερίστικες, επαναστατικές και μη οργανώσεις και ομάδες, παλαιές και τωρινές, περιλάμβαναν και περιλαμβάνουν περισσότερους γόνους αστικών και μικροαστικών οικογενειών από ό,τι «κολασμένους της γης». Το γνωρίζουμε όλοι αλλά συστηματικά το ξεχνάμε προφανώς για να μη διαψεύδεται, στη νεολαία τουλάχιστον, ο μύθος «του προλεταριάτου που μόνο τις αλυσίδες του έχει να χάσει». Η συμβολή παλαιών και συχνά λαμπρών μαθητών του πανάκριβου «Κολλεγίου», του «Μακρή» (Παναγιωτόπουλου- Ελευθεριάδη) ή του «Μωραΐτη» δεν είναι διαφορετική από τη συμβολή των νυχτερινών τεχνικών σχολών. Τουλάχιστον στις πόλεις.

Δεν γνωρίζουμε ακόμα για τον επαναστάτηαναρχικό Λάμπρο Φούντα κάτι το συγκεκριμένο, με εξαίρεση το γεγονός ότι οπλοφορούσε και έκανε και χρήση του όπλου του, έχοντας πάρει όλα τα μέτρα που απαιτούν αυτού του τύπου οι δραστηριότητες, και ότι δεν ήταν μόνος. Θα μάθουμε περισσότερα; Μακάρι. Οχι για να ικανοποιηθεί κάποια περιέργεια, αλλά γιατί αν η Αστυνομία εντοπίσει τους ανθρώπους της ομάδας στην οποία ανήκε (μόνο τρομοκρατική;) μπορεί να δοθούν επιτέλους απαντήσεις στα όσα μυστήρια καλύπτουν τους διαδόχους της 17Ν, δηλαδή τη νέα γενιά τρομοκρατών.

Πράγμα σημαντικό. Γιατί οι «σκληροί» των διαφόρων «επαναστατικών» ομάδων είναι το επικίνδυνο ρομαντικό παράδειγμα για τόσα επαναστατημένα παιδιά που τα πιο ευάλωτα από αυτά, ψυχολογικά ή και κοινωνικά, αναζητούν ευκαιρίες και δρόμους για την «αναβάθμιση» της δράσης τους. Κυρίως σήμερα που η κρίση δημιουργεί κατάλληλες για κάτι τέτοιο συνθήκες τις οποίες εντείνει η ρητορεία της ριζοσπαστικής Αριστεράς αλλά και η εμφάνιση μιας εξίσου επικίνδυνης, σταδιακά τουλάχιστον, άκρας και βίαιης Δεξιάς.

«Κρίμα το παλικάρι» είπαν ασφαλώς πολλοί για τον Λάμπρο Φούντα. Ισως για διαφορετικούς ο καθένας λόγους, ξεκινώντας φυσικά από τον πιο απλό, τον λόγο της ανθρωπιάς. Θα ήταν όμως ενδιαφέρον κάποιοι πραγματικά ειδικοί να ψάξουν, να βρουν και να μας πουν από ποιους προσωπικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς δρόμους πέρασε (και πέρασαν σε χρόνια ελευθερίας τόσοι άλλοι…) για να φτάσει ως το μέγα κοινωνικό μίσος που τον οδήγησε στο όπλο που κάποτε θα σκότωνε αλλά πρόλαβε να προκαλέσει τον δικό του χαμό.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η απαισιοδοξία είναι γεράματα

Posted on Ιανουαρίου 3, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το 2009 ήταν μια πολύ κακή χρονιά. Πολλοί προδικάζουναρνητικά και το 2010: ακόμη και η τόσο σημαντική πολιτική αλλαγή του περασμένου Οχτώβρη δεν αρκεί όσο δεν οδηγεί σε αποτελέσματα. Είναι καίριο να καταλάβουμε τι ακριβώς μας συμβαίνει.

Το πρώτο είναι ότι βιώνουμε μια οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση που απειλεί πια το βιοτικό επίπεδο των πολλών και την πτώχευση της πολιτείας. Το δεύτερο είναι ότι βιώνουμε ταυτόχρονα μια βαθύτατη κρίση αξιών που δεν συμβάλλει, το αντίθετο, στην αντιμετώπισητης οικονομικής κρίσης, ενώ εντείνει ως την έκρηξη τις κοινωνικές συνέπειέςτης. Το τρίτο είναι ότι πια, στη χώρα μας, τον πρώτο λόγο τον έχει το ψέμα και όχι η αλήθεια. Αυτό επιτρέπει στον καθένα να δίνει την απόλυτη προτεραιότητα σε ό,τι τον βολεύει σε βάρος των όσων επιβάλλονται για τη σωτηρία του συνόλου. Ο,τι συμβαίνει με τον εγωπαθή τσαμπουκά στους δρόμους και στα «πεζοδρόμια» συμβαίνει στα πάντα. Το «κοινωνικόσυμβόλαιο» έχει τοποθετηθεί στα αζήτητα.

O περίφημος «μέσος Ελληνας» αρχίζει να θυμίζει τον «μέσο Ιταλό» που στήριξε τον Μουσολίνι και στηρίζει τώρα τον Μπερλουσκόνι. Πιστεύει ότι οι μετανάστες είναιψειριάρηδες και λαθραίοι: αποτελούν «κίνδυνο», όσοι δεν θεωρούν κάθε γειτονικό λαό σαν απαίσιο εχθρό είναι «ανθέλληνες», οι μετριοπαθείς προο δευτικοί είναι αποδιοπομπαίοι·ο Καρατζαφέρης «τα λέει καλά», ο Πλεύρης και ο Βορίδης καλύτερα, μνήμες δεν έχουμε. Ο Σαμαράς είναι «άφθαρτος» και να άλλο παράδειγμα συλλογικού Αλτσχάιμερ. Ενώ για όλα φταίνε ο Σόρος, οι εβραίοι, οι Αμερικάνοι, οι Ευρωπαίοι, ειδικά οι Γερμανοί, και οι «εκσυγχρονιστές». Ευτυχώς, η χώρα μας, για την ώρα, δεν κατοικείται μόνον από «μέσους Ελληνες»: θα ήταν φριχτή. Η χώρα μας, επίσης, δεν κατοικείται μόνο από επαναστατημένους κουκουλοφόρους και όλοι οι επαναστατημένοι νέοι δεν είναι κουκουλοφόροι, μήτε καταστροφείς- και να το λάθος του κ. Τσίπρα. Ισως αν συλλογικά μας λείπει κάτι, αυτό είναι μια στοιχειώδης αισιοδοξία. Ανήκω σε μια γενιά που ήταν αισιόδοξη το ΄40, μέσα στην πείνα του ΄41, μέσα στην Αντίσταση, ακόμη και στον Εμφύλιο και στη Μακρόνησο, στα σκληρά χρόνια που ακολούθησαν, στη δικτατορία λίγο αργότερα και στη νέα αντίσταση των λιγότερων, στη Μεταπολίτευση.

Αν κάποια ευχή μπορεί να πιάσει τόπο πια, ας την προσδιορίσουμε για το 2010: παρά τις δυσκολίες, παρά την κρίση, παρά τα πάντα, να ξαναβρούμε μια συλλογική δόση αισιοδοξίας, μια συλλογική θέληση ζωής, δημιουργίας και αυτοπεποίθησης. Αυτή είναι τα νιάτα. Η απαισιοδοξία είναι γεράματα. Και για τους λαούς.

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2010

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Θετικά και αρνητικά

Posted on Νοέμβριος 9, 2009. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

Εστω και με σχετική καθυστέρηση, η κυβέρνηση πρόσφερε επιτέλους ορισμένα δείγματα μιας νέας, διαφορετικής γραφής.

Η επιλογή των πρώτων γενικών γραμματέων, με τα πλούσια βιογραφικά, δεν είχε το συνήθες νόημα επιβράβευσης «κομματόσκυλων». Ο καθένας μπορεί να συγκρίνει αυτούς τους γενικούς γραμματείς με τους προηγούμενους. Χρειάζεται πραγματικά να θυμίσουμε ανάμεσα σε πολλούς άλλους και τον δυστυχή κ. Ζαχόπουλο;

Η αναγγελία ότι τα παιδιά των μεταναστών θα αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια, που καταργεί τη φάμπρικα νομικά «απάτριδων» που η ανάλγητη κοινωνία μας άνοιξε από τόσα χρόνια, είναι ένα δείγμα και ρεαλισμού και πολιτισμού. Οπως και η υπόσχεση ότι οι παλαιοί μετανάστες θα έχουν δικαίωμα ψήφου και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές. Αυτά τα προβλήματα έχουν λυθεί από καιρό σε όλες τις πολιτισμένες χώρες και μιλάμε συχνά με υπερηφάνεια για παιδιά ελλήνων μεταναστών που τα βλέπουμε έξω βουλευτές και ευρωβουλευτές. Η διαφορά ανάμεσα στη Δεξιά και στην Κεντροαριστερά έγκειται και σε τέτοιες ανθρώπινες πολιτικές. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα εμποδιστούν.

Η απόφαση, με συναίνεση μάλιστα, μεταφοράς εισοδημάτων από τους πολύ πλούσιους στους πολύ φτωχούς είναι επίσης ένα σαφέστατο δείγμα άλλης νοοτροπίας που, τελείως λογικά, η ανένδοτα ξινισμένη κυρία Παπαρήγα βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία να αποδεχθεί ή να κατανοήσει.

Το κακό είναι ότι η κυβέρνηση, παρά το ειλικρινές και συνάμα γενναίο προσχέ διο προϋπολογισμού, δεν μπορεί να ξεπεράσει μερικές βαριές προεκλογικές επιπολαιότητες ενώ θα έπρεπε να τις ομολογήσει. Οφείλονται σε ορισμένα στελέχη της όπως η κυρία Κατσέλη, αλλά κανείς, προεκλογικά, μήτε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, δεν είχε πει στοπ. Υπάρχουν τώρα ελπίδες ρεαλισμού, αλλά είναι αργά για ανέξοδη λύση, πολιτικά και οικονομικά, για την Cosco.

Υπάρχουν πολλά, άπειρα, που πρέπει να γίνουν τώρα και όχι αύριο. Αυτή η κοινωνία χρειάζεται βαθύτατο εκσυγχρονισμό. Βρίσκεται σε κίνδυνο ακροδεξιάς στροφής, κυρίως αν στη Νέα Δημοκρατία επικρατήσουν οι αμετανόητοι σαμαρικοί. Και αυτά που πρέπει να γίνουν αφορούν επίσης την εξωτερική πολιτική. Τα πολυδάπανα και ευνουχιστικά εθνικά αδιέξοδα. Το Κυπριακό, το Αιγαίο, το Μακεδονικό. Που καθορίζουν και μάλιστα σε στιγμές τεράστιας οικονομικής μας υποτέλειας τις σχέσεις μας με την Ευρωπαϊκή Ενωση, με τα Βαλκάνια και με την Ανατολική Μεσόγειο. Ισως και την ειρήνη.

Oρισμένα «ταμπού» έχουν ξεπεραστεί. Πήγε ο Πρωθυπουργός στην Κωνσταντινούπολη και συνάντησε τον κ. Ερντογάν και μετά στην Κύπρο, όπου κάτι κινείται. Μίλησε χωρίς πρόβλημα με τον κ. Γκρούεφσκι. Εχουμε την επιστολή του τούρκου πρωθυπουργού, ένα διαφορετικό λεξιλόγιο από την ηγεσία της πΓΔ της Μακεδονίας, την προοπτική επανάληψης της διαμεσολάβησης των Ενωμένων Εθνών. Αλλά, από την αντίστροφη, και τον περίφημο Δεκέμβρη των Βρυξελλών και της φιλολογίας για βέτο. Αυτά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το μεγάλο χρέος

Posted on Οκτώβριος 6, 2009. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

O λαός μίλησε: το ΠαΣοΚ είναι από αύριο ξανά στην εξουσία. Το περιμένει από την Τρίτη, με απόλυτο πρόεδρο τον Γιώργο Παπανδρέου, ένα απίστευτα δύσκολο έργο, κάτω από τις χειρότερες δυνατές εσωτερικές, ευρωπαϊκές και διεθνείς συνθήκες. Αλλά το μεγάλο χρέος του, γιατί αυτό υποσχέθηκε, είναι «να τα βγάλει πέρα». Θα ήταν κακός οιωνός αν οι δικοί του αντί για δουλειά αρχίσουν να υπενθυμίζουν το τι παραλαμβάνουν σε όλους τους τομείς: όλοι το γνωρίζουν αυτό, ακόμα και ο ίδιος ο απερχόμενος Κώστας Καραμανλής που δεν έχει απέναντι στους δικούς του κανένα άλλοθι.

Η χθεσινή νίκη ανήκει στον κληρονόμο του παπανδρεϊσμού. Είναι δίκαιο να του αναγνωριστεί αυτό που δεν ήταν δα και αυτονόητο. Τον δικαιώνει; Η οριστική απάντηση θα δοθεί όταν θα προσφέρει, με τους επιλεγμένους συνεργάτες του, έργο επιτυχές. Σοβαρό, καινοτόμο, προοδευτικό. Οταν θα αποδείξει ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από τα εσωτερικά και εξωτερικά οικονομικά, «εθνικά» και κοινωνικά αδιέξοδα που την απελπίζουν και τροφοδοτούν τους εξτρεμισμούς, από τον γενικευμένο καρκίνο της διαφθοράς και από την κυριαρχία των «συμφερόντων». Πάντως δικαίωμα αποτυχίας δεν έχει. Μήτε αυτός, μήτε το «σύστημα».

Το εκλογικό αποτέλεσμα έχει όμως και ορισμένα άλλα χαρακτηριστικά.

1. Η μεγαλύτερη σε σχέση με τις ευρωεκλογές συμμετοχή των πολιτών αποδείχνει ότι όταν διακυβεύεται κάτι το χειροπιαστό η αποχή περιορίζεται. Το ίδιο θα έκαναν αρκετοί πολίτες το περασμένο καλοκαίρι αν τα κόμματα δεν είχαν τελείως στρεβλώσει το νόημά τους. 2. Ο λαός διέψευσε ακόμα μια φορά όσους από χρόνια θάβουν τον δικομματισμό: θέλει να ψηφίζει κυβέρνηση και όχι συνιστώσες και «αγώνες».

3. Για μια ακόμα φορά, η Δεξιά απέδειξε στο σύνολό της ότι είναι μειοψηφία.

4. Αν το σταλινικό ΚΚΕ δεν είχε απομονώσει τους δικούς του, η ευρύτερη προοδευτική παράταξη θα αντιπροσώπευε την απόλυτη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Δύο παρατηρήσεις ακόμα. Η πρώτη αφορά τις περί πατρίδος κορόνες. Είναι το ψωμοφάι της βαθιάς Δεξιάς (από την ακροδεξιά ως την αριστεροδεξιά που ελλοχεύει και στην Ιπποκράτους!) και όχι μόνο. Ο τελευταίος λόγος (στην Αθήνα) του κ. Καραμανλή δεν ήταν μόνο ανατριχιαστικά κακόπιστος και υβριστικός, ήταν και επικίνδυνος για το μέλλον της παράταξής του: αυτές είναι οι αντοχές τους απέναντι στην ακροδεξιά;

Η δεύτερη αφορά την ιδέα συμμετοχής του ΣΥΡΙΖΑ και των εκτός Βουλής αλλά υπαρκτών Οικολόγων στην κυβέρνηση. Οι Οικολόγοι θα ήταν πολύ χρήσιμοι ακόμα και σαν «Ερινύες». Οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ επίσης, αλλά ποιοι από αυτούς; Αποψη: Οι δημοκράτες αριστεροί, ναι. Τα εξαρχειωτάκια όχι!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...