Ταραχές

Η «νεοτρομοκρατία», πρώτο μέλημα της κυβερνήσεως

Posted on Ιανουαρίου 11, 2009. Filed under: Ανασχηματισμός, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Τρομοκρατία, Ταραχές | Ετικέτες: |

Tου Σταμου Ζουλα, Η Καθημερινή, 11/01/2009

Ο ανασχηματισμός της κυβερνήσεως, όπως προδικάζαμε από τη θέση αυτή την περασμένη Κυριακή, δεν προκάλεσε ούτε ενθουσιασμό ούτε εντυπωσιασμό ούτε απογοήτευση. (Με εξαίρεση τους νεοεισελθόντες και τους απελθόντες υπουργούς και την προαποφασισμένη, όπως συμβαίνει παγίως, αποδοκιμασία του από την αντιπολίτευση.) Οι αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα θα κριθούν στην πράξη κατά τους αμέσως επόμενους μήνες και κυρίως σε δύο πεδία: την αντιμετώπιση της νεόκοπης τρομοκρατίας και του οικονομικού προβλήματος. Προτάσσουμε το θέμα της τρομοκρατίας, διότι αποτελεί μια νέα απειλή, με άγνωστο, ακόμη, το μέγεθος και τις επιπτώσεις της. Αλλωστε, οποιαδήποτε προσπάθεια περιστολής της οικονομικής κρίσεως προϋποθέτει κοινωνική συνοχή και ηρεμία· απαιτεί στοιχειώδη, έστω, πολιτική συναίνεση και επιβάλλει αίσθημα αυξημένης ευθύνης εκ μέρους όλων των παραγόντων ή εταίρων της δημόσιας ζωής του τόπου. Ακριβώς, εναντίον των προϋποθέσεων αυτών στρέφεται το νέο κύμα τρομοκρατίας, επιδιώκοντας να τις δυναμιτίσει και να τις ακυρώσει.

Εχει κάθε λόγο, λοιπόν, η «νέα» κυβέρνηση να δώσει άμεση προτεραιότητα στην εξάρθρωση του νέου κύματος τρομοκρατίας, προτού αυτό οργανωθεί και δράσει, με τα πρότυπα της «17 Νοέμβρη», η οποία ταλάνισε τη χώρα επί περίπου 30 χρόνια. Με την πρόσθετη επισήμανση ότι η παραπάνω οργάνωση, στην περίοδο που έδρασε, ουδέποτε προσέλαβε τις διαστάσεις άμεσης απειλής για την πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας, την κατάρρευση της οικονομίας και την πρόκληση κοινωνικού χάους. Οχι διότι δεν το επεδίωκε, αλλά γιατί οι συνθήκες δεν την ευνοούσαν, όπως συμβαίνει σήμερα με τους «άπειρους και ανοργάνωτους» νεοτρομοκράτες. Ταυτόχρονα, η επίδειξη τόλμης και αποφασιστικότητος εκ μέρους της «νέας» κυβερνήσεως στο ζήτημα αυτό, θα υποχρεώσει και τα άλλα κόμματα, εκτός των θεωρητικών και κατά περίπτωση καταγγελιών τους «κατά της βίας», να λάβουν σαφή θέση, ως προς τον τρόπο και τα μέτρα που απαιτούνται για την αντιμετώπισή της. (Εβλεπα, π.χ. τον κ. Αλέξη Τσίπρα και τον κ. Αλέκο Αλαβάνο «να καταδικάζουν» την δολοφονική επίθεση κατά του 20χρονου αστυνομικού και η έκφρασή τους μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια. Οταν η μάνα μου με ανάγκαζε να πιω ένα κουταλάκι της κατάπικρης, τότε, σκόνης κινίνου ή εκείνο το εμετικό μουρουνέλαιο.)

Συνεπώς, δεν αρκούν οι μεμονωμένες φωνές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως π.χ. η σαφής καταδίκη της τρομοκρατίας από τον κ. Φώτη Κουβέλη και η διαβεβαίωσή του ότι «και άλλα μέλη του ΣΥΝ, έχουν την ίδια θέση». Σημασία έχει το τι δηλώνει και πώς ενεργεί, διαχρονικά, η ηγεσία του. Αίφνης την ίδια στιγμή, που ο κ. Κουβέλης, προσπαθούσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα στο κόμμα του, κυκλοφορούσε το ημερολόγιο της «Αυγής» με 70 φωτογραφίες, προβάλλοντας τη δράση των κουκουλοφόρων· δηλαδή την καταστροφή και τη διαρπαγή καταστημάτων, φλεγόμενους αστυφύλακες, το κάψιμο και το χάος της Αθήνας. Αν αυτό δεν σημαίνει στήριξη και ενθάρρυνση των «ταραξιών», οι οποίοι –κατά την ευμενέστερη εκδοχή– βρίσκονται ακόμη σήμερα στον προθάλαμο της νεοτρομοκρατίας, η ενέργεια αυτή πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί; Αν μη τι άλλο, ένα ημερολόγιο τοίχου, με την 12μηνη ανάρτησή σε κάποιο σπίτι, αποβλέπει στο να εκπέμψει την ελπίδα και την αισιοδοξία. Οχι να μεταδώσει το έρεβος και την αποκαρδίωση ή –ακόμη πιο γελοίο– να λειτουργήσει ως μανιφέστο μιας απροσδιορίστων στόχων, ακαθοδήγητης και άναρχης «επανάστασης». (Αλλά με τα ίδια μυαλά οι εμπνευστές του ημερολογίου πάλι καλά που δεν ζήτησαν από το αρμόδιο υπουργείο να το εντάξει στην διαφημιστική εκστρατεία του τουρισμού μας στο εξωτερικό…)

Σε μικρότερη κλίμακα, αλλά με βαρύτερη πολιτική σημασία, εκδηλώθηκε, με αφορμή την δολοφονική επίθεση εναντίον του νεαρού αστυνομικού, ανάλογη διχοστασία και στο ΠΑΣΟΚ. Αυτό προκύπτει από τις εσωκομματικές αντιδράσεις, που προκάλεσε η δήλωση του αρμοδίου για θέματα δημοσίας τάξεως κ. Χάρη Καστανίδη, οποίος θεώρησε «ενδεχόμενο» η επίθεση «να συνδέεται με το παρακράτος». Οπως μέγα δίλημμα προκάλεσε στην Χαριλάου Τρικούπη το αν ο κ. Παπανδρέου όφειλε να επισκεφθεί τον χαροπαλαίοντα αστυφύλακα την ίδια μέρα, όπως έπραξε ο πρωθυπουργός, ή την επομένη, ώστε να μετριασθούν οι εντυπώσεις, «λόγω του κλίματος που επικρατεί στη νεολαία» (!). Τέτοιου είδους «διλήμματα εντυπώσεων», από ένα κόμμα, που αδημονεί να επανέλθει στην εξουσία και πιθανώς να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο κάποιο νέο κύμα τρομοκρατίας, όπως υποχρεώθηκε να πράξει επί περίπου μια 20ετία με την «17 Νοέμβρη», δεν είναι απλώς απαράδεκτα –αλλά πρωτίστως– εξαιρετικά δυσοίωνα. Επιπλέον, όταν η ατολμία, η αμφισημία ή –ακόμη χειρότερα– η νοοτροπία του κομματικού ωφελιμισμού σε ένα τέτοιο ζήτημα εκδηλώνονται από τον μνηστήρα της εξουσίας, κατά ποία λογική μπορούμε να απαιτήσουμε από συνδικαλιστές, καθηγητές, φοιτητές, επαγγελματικές ή επιστημονικές οργανώσεις, κ.λπ., να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν και «να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων»;

Για όλους αυτούς τους λόγους, η «νέα» κυβέρνηση οφείλει πρώτη, αμέσως και αποφασιστικά, να θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. Αρχίζοντας από το «πανεπιστημιακό άσυλο». Το οποίο, από χώρος «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών» –που παρεμπιπτόντως– δεν απειλείται ούτε πλέον «προστατεύεται» πουθενά στις δημοκρατικές χώρες, έχει μεταβληθεί (κατά την μετριοπαθέστερη εκδοχή) σε άντρο χρήσεως και διακινήσεως ναρκωτικών. Αυτό, όμως, θα ήταν ένα απλό και, ίσως, συγχωρητέο πταίσμα, χάριν της διατηρήσεως του «αγαθού» του ασύλου. Αμφισβητεί, όμως, κανείς ότι η πρόσφατη επίθεση εναντίον λεωφορείου της Αστυνομίας διενεργήθηκε με καλάσνικοφ (!) μέσα από τον χώρο της Πανεπιστημιουπόλεως; Αγνοεί κανείς το γεγονός ότι πολλοί πανεπιστημιακοί χώροι τελούν επί χρόνια «υπό κατάληψη» από «άγνωστα» άτομα, χρησιμοποιούμενοι ως γιάφκες, για την κατασκευή εμπρηστικών όπλων· ότι λειτουργούν ως ορμητήρια και καταφύγια των «κουκουλοφόρων»; Μπορεί να εθελοτυφλεί κανείς στο αυταπόδεικτο ότι «οι μειοψηφίες» αυτές έχουν επιβάλει, βιαίως και καταναγκαστικώς, την δεσποτεία τους στην πλειοψηφία της σπουδάζουσας νεολαίας; Οτι πρωτοστατούν όχι μόνον για την πλήρη υποταγή, αλλά και στον κατευτελισμό των πανεπιστημιακών δασκάλων; Οτι, τέλος, απεργάζονται την πλήρη απαξίωση και την διάλυση της Παιδείας;

Ιδού, λοιπόν, το πρώτο βήμα, το οποίο οφείλει να κάνει η ανασχηματισθείσα κυβέρνηση. Να καλέσει, αύριο κιόλας, τις ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων, προκειμένου, με δική της εισήγηση, να συναποφασισθεί η αντιμετώπιση του προβλήματος του «πανεπιστημιακού ασύλου». Η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών έχει προ πολλού αντιληφθεί την ουσία, τη σημασία και την κρισιμότητα του «προβλήματος». Η ευθύνη για το «διά ταύτα» εναπόκειται στα κόμματα και σε όλους τους «συναρμόδιους» φορείς…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται»

Posted on Δεκέμβριος 27, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Ευρώπη, Καταλήψεις, Κινήματα, Νεολαία, Πολιτική, Ταραχές |

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

Αρχής γενομένης από την Αθήνα, το «σύνδρομο της Ελλάδας», όπως το είδαν οι ξένοι δημοσιογράφοι, εξαπλώνεται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποδεικνύοντας κατά πώς φαίνεται ότι «η Ευρώπη υπάρχει», σύμφωνα με τα σχόλια αναλυτών, αλλά και ότι οι φωτιές που ανάβουν οι νέοι από την Αθήνα μέχρι το Παρίσι, τη Μαδρίτη ή το Μάλμο της Σουηδίας δίνουν το στίγμα ενός αναβρασμού που έχει τη δική του δυναμική.

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται», ήταν το σλόγκαν που έγραψαν με σπρέι διαδηλωτές στο Γαλλικό Ινστιτούτο, όπως και «Γαλλία, Ελλάδα, εξέγερση παντού».
Αναλυτές εκτιμούν ότι πρόκειται για μια συντονισμένη, βίαιη προσπάθεια σύνδεσης των κινημάτων διαμαρτυρίας απελπισμένων νέων σε ολόκληρη την Ευρώπη και ιδιαιτέρως σε χώρες όπου δεν υπάρχει εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και ούτε βάσιμες ελπίδες για την εξυγίανση της οικονομίας. Με το ακρωνύμιο PIIGS, που σχηματίζεται από τα αρχικά των χωρών Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία, στα λατινικά, γίνεται ένα παιγνίδι από τη μια για μια αυθόρμητη και παράλληλα δομούμενη σωστά στην πορεία της αντίδραση, και από την άλλη με παραπομπή στη λέξη pigs που φυσικά σημαίνει γουρούνια.

Δραματοποίηση

Όπως έγραψε η βρετανική εφημερίδα «Independent», μπορεί τελικά η προσπάθεια να πολιτικοποιήσουμε και να συνδέσουμε τις διάφορες συγκρούσεις μέσα στα σύνορα της Ευρώπης να αποδειχθεί μια πράξη δραματοποίησης κάποιων μεμονωμένων γεγονότων από μια απομονωμένη ομάδα της ελληνικής ακρο-Αριστεράς. Ομως εκ των πραγμάτων έχει τραβήξει το ενδιαφέρον εστιάζοντας την προσοχή όλων στις ομοιότητες -αναπόφευκτα και στις διαφορές- των ταυτόχρονων ξεσπασμάτων σε κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

«Χιλιάδες Ελληνες νέοι διαδηλώνουν επί τουλάχιστον δύο εβδομάδες διαμαρτυρόμενοι ενάντια στο χαοτικό και μάλιστα διεφθαρμένο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα», σύμφωνα με τον βρετανικό Τύπο, «μιας χώρας που παραμένει διχασμένη ανάμεσα στον ευρωπαϊκό «εκμοντερνισμό» της και σε ένα μπερδεμένο βαλκανικό παρελθόν». Υπ’ αυτή την έννοια «μπορεί να πει κανείς ότι πράγματι επαναστατούν», σχολιάζουν ξένοι δημοσιογράφοι.

Η πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, γράφει η ιταλική «Repubblica», είναι ότι μετέχουμε σε ένα ευρωπαϊκό σύνολο που αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες στο να προσφέρει μια εναλλακτική προοπτική στο χάος που ανοίγεται στις παρυφές της μεγάλης ανασφάλειας και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων για τη δημιουργία ενός κύκλου που κανονικά έπρεπε συνεχώς να διευρύνεται και να κλείνει μέσα του όλο και περισσότερες ευκαιρίες για απασχόληση.

Ο κόσμος στρεφόταν επί μακρόν στη Δεξιά ή στην Αριστερά αλλά δεν βρήκε λύσεις. Τώρα, εξηγεί η ιταλική εφημερίδα, «μόνο με την έλλειψη μιας πειστικής πολιτικής πρότασης μπορεί να ερμηνευτεί ο χαρακτήρας των φοιτητικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν στην Ευρώπη αλλά δεν ξεπήδησαν από το χώρο των πανεπιστημίων ούτε γνωρίζουν εθνικά σύνορα και για την ώρα προσδιορίζονται ως «επεισόδια»». Ομως, όπως υπογραμμίζεται στο σχετικό δημοσίευμα, ποιος μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει «αν η παγκόσμια κρίση δεν ξεπεραστεί μέσα σε λίγους μήνες»; Τι θα κάνει άραγε αυτή η νεολαία που αισθάνεται προδομένη από τα κόμματα και από την πολιτική στο σύνολό της; (Πηγές: Repubblica, Independent), ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το χάιδεμα

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, Διαδηλώσεις, Κουβέλης Φώτης, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Νεολαία, Παπαρήγα Αλέκα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Τρομοκρατία, Ταραχές | Ετικέτες: |

Νάσος Βαγενάς | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Τελικά «ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αφτιά των κουκουλοφόρων», όπως δήλωσε η κυρία Παπαρήγα; Απάντηση σύμφωνα με τους όρους της λογικής είναι αδύνατον να δοθεί, γιατί το ερώτημα είναι εσφαλμένο. Καθώς για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν κουκουλοφόροι, είναι αδύνατον να χαϊδέψει κανείς (πολλώ μάλλον ο ΣΥΡΙΖΑ) αφτιά ανύπαρκτων ανθρώπων. Εκείνοι που υπάρχουν για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι «διαδηλωτές με καλυμμένα τα πρόσωπά τους» («Η Αυγή», 9 Δεκεμβρίου, σ. 5) που, κατά τον κ. Αλέξη Τσίπρα, απλώς σπάνε τζάμια ( «Η κυβέρνηση οχυρώνεται πίσω από σπασμένες τζαμαρίες» – «Ελευθεροτυπία», 9 Δεκεμβρίου, σ. 12), «διαδηλωτές αποκομμένοι από το σώμα της πορείας,που προκαλούσαν φθορές σε παρακείμενα κτίρια» («Η Αυγή», όπ.π., σ. 5), «ενέργειες ομάδων κατά μικρών καταστημάτων,περιπτέρων και δημόσιων υποδομών» (όπ.π., σ. 5). Το γεγονός μάλιστα ότι ο κ. Αλέκος Αλαβάνος δεν χαιρέτισε αυτούς τους διαδηλωτές ( «Χαιρετίζουμε όλες τις νέες και τους νέους που δεν κρύβουν το πρόσωπό τους»: τηλεοπτικές δηλώσεις του, 9 Δεκεμβρίου) θα πρέπει να έγινε αισθητό ως ισχυρός κόλαφος στις καλυμ μένες παρειές τους, δηλαδή, αναλογικά, το αντίθετο απ΄ ό,τι το χάδι στα αφτιά κουκουλοφόρων (αν αυτοί υπήρχαν).

Με άλλα λόγια, ο κ. Αλαβάνος παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις του ( «Είμαστε αντίθετοι στη βία», όπ.π.) και παρά τις επεξηγήσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φώτη Κουβέλη ( «Οι βιαιοπραγίες,οι καταστροφές,οι λεηλασίες δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική άποψη και με τις διεκδικήσεις του ΣΥΡΙΖΑ» («Η Καθημερινή», 9 Δεκεμβρίου, σ. 4) με τον κόλαφο που κατέφερε στο πρόσωπο των εν λόγω διαδηλωτών διέπραξε μια πράξη βίας εναντίον ανθρώπων που, απλώς και μόνο, τυχαίνει να έχουν διαφορετικές πολιτικές θέσεις από εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ. Και η πράξη του αυτή γίνεται βιαιότερη όταν αναλογιστούμε ότι ο κ. Αλαβάνος «κατανοεί τις συνθήκες που οδηγούν στην κατάσταση της βίας» (τηλεοπτικές δηλώσεις του, όπ.π.): γίνεται μια πράξη καταστολής απροσδόκητη για ένα κόμμα που πιστεύει ότι η απάντηση στις πράξεις των (μη κουκουλοφόρων) διαδηλωτών με καλυμμένο πρόσωπο δεν είναι να καταδικάζει κανείς τις πράξεις τους, «ούτε η καταστολή,αλλά [μόνο] να συνειδητοποιήσουν όλοι οι φορείς της κοινωνίας ότι πρέπει κάτι ν΄ αλλάξει» (επίσημη θέση ΣΥΡΙΖΑ: «Η Αυγή», όπ.π., σ. 1).

  • Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής της Θεωρίας και της Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Χωρίς κουκούλες…

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Εκπαίδευση, Κοινωνία, Νεολαία, Παιδεία, Πολιτική, Τρομοκρατία, Ταραχές | Ετικέτες: |

Γιώργος Ρωμαίος | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Θα επιχειρήσω να προσεγγίσω τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων ημερών χωρίς κουκούλες… Επειδή η εξέγερση της νεολαίας μετά τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη δεν ήταν πρωτοβουλία και οργάνωση των «γνωστών αγνώστων κουκουλοφόρων». Δεν απουσίαζαν και αυτοί, κυρίως στους απαράδεκτους βανδαλισμούς και τις λεηλασίες. Αλλά δεν ήταν και λίγοι οι νεαροί χωρίς κουκούλες που μετείχαν στις καταστροφικές επιδόσεις. Τα δραματικά γεγονότα δεν συνέβησαν μόνο στα Εξάρχεια και στο κέντρο της Αθήνας, αλλά σε πολλές πόλεις της χώρας, όπου υπάρχει οργανωμένο φοιτητικό κίνημα.

Κατ΄ αρχάς η ελληνική κοινωνία ζει σήμερα μια βαθιά οικονομική κρίση με επιστέγασμα την πολιτική κρίση, την οποία βάθυνε η ανικανότητα και η απραξία της σημερινής κυβέρνησης. Αυτή η κρίση έχει προκαλέσει ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον σε όλες σχεδόν τις οικογένειες. Αυτή την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια βιώνει και η πλειονότητα της νεολαίας μας.

Η πολιτική και κοινωνική κρίση εκφράζεται με τον κλονισμό της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και αποτυπώνεται σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή στο «Εθνος». Οι νέοι δεν εμπιστεύονται σε ποσοστό 89,8% τα κόμματα, 78,3% την Εκκλησία, 73,65 τα ΜΜΕ, 70,9% τη δημόσια διοίκηση, 62,4% τη Δικαιοσύνη και 56% τα συνδικάτα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα ποσοστά εμπιστοσύνης γενικά των πολιτών στην Ευρωπαϊκή Ενωση: 56%- πρώτη στην κλίμακα- με δεύτερη την Αστυνομία με ποσοστό 51,8%.

Την πολιτική και κοινωνική κρίση εμβαθύνουν τα αντιφατικά μηνύματα που εκπέμπονται από τα κόμματα, την πνευματική ηγεσία και τα ΜΜΕ. Παράδειγμα: Καταδικάζεται συλλογικά η Αστυνομία για τη δολοφονία του Αλέξη και ταυτόχρονα αποδοκιμάζεται για την ουδέτερη στάση της στις καταστροφικές επιδόσεις των διαδηλωτών. Δεν δικαιολογώ ούτε τη δολοφονία του νέου ούτε την απραξία της Αστυνομίας. Απλώς καταγράφω τα αντιφατικά μηνύματα. Δεύτερο παράδειγμα: Οι πρυτάνεις διαμαρτύρονται διότι η Αστυνομία δεν προστάτευσε τα πανεπιστημιακά κτίρια από τις καταστροφικές επιδόσεις των διαδηλωτών. Τι έκαναν, όμως, όταν οι ίδιοι αυτοί νέοι με βία εμπόδιζαν τις εκλογές των πρυτανικών αρχών και κατελάμβαναν για μήνες τα ιδρύματα;

Εύστοχα ο Αντώνης Καρακούσης σημειώνει («Το Βήμα», 9 Δεκεμβρίου): «Οι πιο συστηματικοί παρατηρητές είχαν εντοπίσει την πολιτική επικράτηση στον χώρο των πανεπιστημίων των αντιηγετικών και αυτοοργανωμένων σχημάτων, που ουδεμία σχέση έχουν με τις πολιτικές και τις κομματικές νεολαίες και οι αναφορές τους είναι πιο κοντά στα σήματα και τα μηνύματα του προ τεσσαρακονταετίας γαλλικού Μάη παρά σε οτιδήποτε ελληνικό».

Η ευθύνη της κυβέρνησης για την οικονομική και κοινωνική κρίση και για την ανικανότητα διαχείρισης της εξέγερσης και πρόληψης των καταστροφών και των βιαιοτήτων είναι δεδομένη. Ο καταλογισμός επαφίεται στους εκλογείς και στη Δικαιοσύνη η απόδοση της ευθύνης για τη δολοφονία του Αλέξη.

Αλλά και τα κόμματα, η πνευματική και πανεπιστημιακή ηγεσία και τα συνδικάτα έχουν την ευθύνη να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και να πείσουν ότι θέλουν και μπορούν να δουλέψουν, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, για μια κοινωνία με οικονομική ασφάλεια και ελπίδα. Η οικονομική δημοκρατία είναι το ασφαλές θεμέλιο της πολιτικής δημοκρατίας.

Τα πρόσφατα γεγονότα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στα πανεπιστήμια και στα σχολεία αναπτύσσεται και διευρύνεται η δυναμική αντίδραση στην πολιτική και κοινωνική κρίση. Θα αφήσουμε τη διαχείριση αυτού προβλήματος στην Αστυνομία;

Κλείνω με την επιγραμματική δήλωση του σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη στο «Βήμα»: «Ενα δεκαπεντάχρονο παιδί χάνει τη ζωή του γιατί έχουν χαθεί πιο πριν η υπευθυνότητα, η σοβαρότητα, η αληθινή έγνοια για μια ζωή της προκοπής».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υλικές και άυλες καταστροφές μιας εβδομάδας

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, ΚΚΕ, Κοινωνία, Μετανάστες, Νέα Δημοκρατία, Νεολαία, Οικονομία, Παπαρήγα Αλέκα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σκάνδαλα, Ταραχές | Ετικέτες: |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Σήμερα κλείνουμε μια εβδομάδα ταραχής, καταστροφών και εμπρησμών στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στις άλλες μεγάλες πόλεις. Είναι φαινόμενο των πόλεων, ο μισός πληθυσμός συγκεντρώθηκε στην πρωτεύουσα και τη συμπρωτεύουσα και σχεδόν ο υπόλοιπος μισός σε άλλες πέντε – έξι πόλεις. Δεν υπάρχουν πλέον χωριά και όσα υπάρχουν έχουν μετακινούμενο πληθυσμό, χωρίς αυτοτελή χωρική ζωή. Είναι η πρώτη παρατήρηση που μπορούμε να κάνουμε: ότι είναι φαινόμενο των πόλεων, του ανάμεικτου αστικού πληθυσμού με την απροσδιόριστη ακόμη προέλευση και τον απροσδιόριστο πολιτισμό.

Οι εφημερίδες κατέγραψαν τον απολογισμό των υλικών καταστροφών. Είναι εντυπωσιακός, αλλά δεν νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό αποτέλεσμα. Υλικές ζημιές είναι, φαίνονται, καταγράφονται και επουλώνονται. Οι άλλες, οι ηθικές και ψυχολογικές, δεν φαίνονται, δύσκολα καταγράφονται και ακόμη πιο δύσκολα επουλώνονται. Συνήθως δεν επουλώνονται ποτέ, τις ξεπερνάμε και πάμε πιο πέρα, προχωράμε σε κάτι άλλο και μας βασανίζει το ερώτημα τι είναι αυτό «το κάτι άλλο».

Εγιναν προσπάθειες να αναλυθεί η πολιτική και ποιοτική σύνθεση του πλήθους που κατέβηκε στους δρόμους διαμαρτυρόμενο και του τμήματος εκείνου που επιδόθηκε σε καταστροφές, εμπρησμούς και λεηλασίες. Κυρίως από δημοσιογράφους που ήρθαν σε άμεση επαφή. Ολες οι μαρτυρίες λένε ότι δεν ήταν οι «γνωστοί – άγνωστοι» 150 – 200 κουκουλοφόφοι, που σε κάθε διαμαρτυρία εφορμούν από το φρούριο των Εξαρχείων. Οι κουκουλοφόροι ήταν πολύ περισσότεροι και ποικίλα τα σημεία εξόρμησης. Συμμετείχαν και μετανάστες σε άγνωστο ποσοστό. Εχω πάντοτε εμπιστοσύνη στον κ. Πάνο Σόμπολο, γιατί είναι καλά πληροφορημένος, και τον άκουσα να λέει από τηλεοράσεως ότι αν κρίνει από τις συλλήψεις και προσαγωγές, το ποσοστό των μεταναστών είναι μικρό. Συμμετείχαν όμως και μετανάστες για πλιάτσικο, όπως είναι και φυσικό.

Η ηλικιακή σύνθεση των διαμαρτυρομένων ήταν το άλλο νέο φαινόμενο. Οι ηλικίες ήταν κάτω των είκοσι ετών και εφορμούσαν από τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης. Λιγότερο από τα πανεπιστήμια, όπου κυριαρχούσαν οι παλιοί κουκουλοφόροι ηλικίας 25 – 30 ετών, έμπειροι στον κλεφτοπόλεμο με την προστατευτική κάλυψη του «ασύλου». Εμποροι της οδού Ερμού, που στέκονταν έξω από τα μαγαζιά τους με την ελπίδα ότι θα τα προστατεύσουν, έλεγαν ότι με τους μαθητές μιλούσαν, ήταν γελαστοί και χαρούμενοι, το γλεντούσαν, πετούσαν πέτρες στους «μπάτσους» και έφευγαν τρέχοντας μόλις έπεφταν τα χημικά. Οι μεγάλες καταστροφές σημειώθηκαν στο τμήμα της Ερμού από την Καπνικαρέα και κάτω, από ομάδες σαφώς μεγαλύτερης ηλικίας.

Πιθανά αποτελέσματα

Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τα πολιτικά αποτελέσματα αυτής της μεγάλης αναταραχής. Μερικοί περιμένουν ότι θα συνεχιστεί και θα επιταχυνθεί η πτώση της κυβέρνησης, η οποία πραγματικά, αυτές τις μέρες της αναταραχής, είχε εξαφανιστεί στη σκιά και τη σιωπή του Μαξίμου. (Δεν είναι βέβαιο αν αυτό είναι καλό ή κακό για την ίδια.) Η μεσαία όμως τάξη, και για να αφήσουμε αυτόν τον μάλλον ασαφή όρο, οι άνθρωποι της συνήθους καθημερινότητος, οι επαγγελματίες, οι μικρομαγαζάτορες, οι υπάλληλοι, το πλήθος που κάθε μέρα κυκλοφορεί στην αγορά και προπαντός οι ξετρελαμένοι από την αγωνία γονείς δεν κρύβουν την ενόχληση ή και την αγανάκτηση γι’ αυτήν τη βίαιη διασάλευση της καθημερινότητας. Αποδίδουν μεγάλες ευθύνες στην κυβέρνηση, αλλά και θέλουν (έτσι υποθέτω) από κάπου να πιαστούν και γύρω του να συσπειρωθούν.

Παρά τα ανεκδιήγητα χάλια της, η κυβέρνηση και η κυβερνώσα παράταξη παραμένει ένα σημείο αναφοράς ακόμα και με την αυστηρή κριτική που δέχεται. Προσωπική άποψη είναι ότι πιθανόν, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, να σημειωθεί μεγαλύτερη συσπείρωση γύρω από τη Ν.Δ. Αυτό τεκμαίρεται και από τη στάση του ΠΑΣΟΚ που περιορίζεται σε «κεράκια» και αποφεύγει να ρίξει λάδι στη φωτιά της διαμαρτυρίας. Είναι βέβαιο για τη φθορά της κυβέρνησης και επέλεξε την απραξία ως τακτική, φοβούμενο τα λάθη που μπορούν να προκύψουν από την πράξη. Τεκμαίρεται ακόμη από τη σοβαρή και έμπρακτα προσεγμένη στάση της κ. Αλέκας Παπαρήγα του ΚΚΕ. Στις πειθαρχημένες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις του ΚΚΕ δεν σημειώθηκε το παραμικρό έκτροπο.

Προβληματικοί εμφανίζονται πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ. Μια μερίδα πιστεύει ότι η κατάσταση είναι «επαναστατική» και συνεπάγεται (στη θεωρία τουλάχιστον) την άρνηση και την ανατροπή της συνήθους καθημερινότητας. Ο κ. Α. Τσίπρας ανενδοιάστως επανέλαβε τα λόγια του Μάο Τσετούνγκ «πολλή φασαρία, άρα καλή κατάσταση». Το είπαμε και άλλοτε, η σύγχυση των μεγεθών είναι βαριά αρρώστια. Και ο κ. Αλέκος Αλαβάνος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γραφική αμετροέπειά του. Οι περισσότεροι, όμως, περιμένουν ότι ο ΣΥΝ θα εισπράξει μεγάλο μερίδιο δυσαρέσκειας και θα δει πάλι τα δημοσκοπικά του ποσοστά να ανεβαίνουν. Δεν αποκλείεται, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Το μεγάλο, όμως, πρόβλημα για τον ΣΥΝ είναι ότι δεν ξέρει τι να τα κάνει τα μεγάλα ποσοστά.

Συζητώντας με φίλο, μου έλεγε πως το κακό είναι ότι η κοινωνία μας έχασε τα σταθερά σημεία αναφοράς: τη θρησκεία, την οικογένεια, την εμπιστοσύνη και τον φόβο στο κράτος και στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία, τη συσπείρωση γύρω από ιδεολογίες και κόμματα. Τέλος, και το σημαντικότερο, ότι υπάρχει ένα «γενικό καλό», το «καλό» του τόπου και της πατρίδας, μπροστά στο οποίο υποχωρούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα και οι επιδιώξεις των ατόμων και των ομάδων. Χάθηκε και καταστράφηκε και το σχολείο και κυρίως η αυτοπειθαρχία κάθε προσπάθειας για την κατάκτηση της γνώσης.

Θα πουν μερικοί ότι όλα αυτά τα σταθερά σημεία αναφοράς είναι τα κλασικά στηρίγματα του συντηρητισμού και έχουν υπονομευθεί εδώ και πολλά χρόνια. Εστω! Επιτρέψτε μου, όμως, να πω αυτό που δεν πιστεύω: Δεν πιστεύω πια στη βίαιη επαναστατική ανατροπή του συντηρητισμού. Εχει πολλή βία και πολύ αίμα και αυτό το στοιχείο οδήγησε πάντοτε σε απρόβλεπτες καταστάσεις, που κανείς δεν τις σχεδίασε και κανείς δεν τις θέλησε. Και πολλή ανελευθερία και καταπίεση. Σε όλη την Ιστορία, ακόμη και μέσα στις «επαναστάσεις», ο συντηρητισμός και η αλλαγή ή ανατροπή συνυπήρχαν σε μια πραγματικά διαλεκτική σχέση. Αμήν.

Γονείς και παιδιά

Μπορεί να διαβρώθηκε και να υπονομεύθηκε η οικογένεια, βασικό κύτταρο κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Ο δεσμός, όμως, μεταξύ γονέων και τέκνων δεν καταλύθηκε, γιατί δεν είναι κοινωνικός, είναι κάτι πολύ περισσότερο και ισχυρότερο. Είναι φυσικός, πηγάζει από τη φύση μας. Είναι καιρός να ξαναβρούμε τα παιδιά μας και να ξαναμιλήσουμε μαζί τους. Να μάθουμε τι θέλουν, τι επιδιώκουν, τι ονειρεύονται και τι σκέφτονται για το δικό τους μέλλον. Αν θέλουν να πάνε στα ναρκωτικά, να πάνε. Αν θέλουν να πάνε σε γιουρούσια εμπρησμών και λεηλασιών, να πάνε. Αν θέλουν να αντιταχθούν στο κράτος και στην ανοησία του, ας αντιταχθούν. Αρκεί να το ξέρουν, να έχουν συνείδηση και ευθύνη γι’ αυτό που πάνε να κάνουν. Γι’ αυτό και μόνο πρέπει να ξαναβρούμε τα παιδιά μας, όχι για να τα νουθετήσουμε, αλλά για να τα καταλάβουμε και να μας καταλάβουν, για να τα γνωρίσουμε και να μας γνωρίσουν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...